مدح

علی علی ذکر لبو این دل حق پرستمه چشم حسود بترکه دست علی تو دستمه هر کی با علی مردونه کرده بیعت بسته با خدا امشب عهد اخوت من کنت مولا فهذا علی مولا علی علی ذکر لبو این دل حق پرستمه چشم حسود بترکه دست علی تو دستمه هر کی با علی مردونه کرده بیعت بسته با خدا امشب عهد اخوت من کنت مولا فهذا علی مولا علی ذکر لبم محمدرضا ناصری

به یک جا کنده شد از برج و از باروی خیبر در نمانده روی پای چهار چوب قلعه دیگر در ید الله از دو چشم خود به تیغش های و هویی داشت همین که قصد حمله داشت میرفتند لشکر در بهشت از یا امیرالمومنین پوشیده دیوارش حدیث لافتی الا علی هم خورده بر سر در فقط دزد است تنها می شود از غیر در وارد که دارد شهر جان و علم و ایمان پیمبر در یعنی در آن زمان که علی ذوالفقار می چرخاند ز معرکه دو خلیفه فرار می کردند به یک جا کنده شد محسن عراقی

از غم و غصه کی میخواد رها شه هر کی تو رو یه روز نداشته باشه وقتی تموم درا بسته میشه علی بگو دلت شکسته میشه علی بگو که دنیا دیدنی شه علی بگو صدات شنیدنی شه وقتی دیدی تموم در ها بسته است علی بگو دنیا دیدنی شه محسن عراقی

قرآن گشوده ایم به غیر از تو نام نیست روی زمین خلیفه به غیر از امام نیست روزی بده اسیر و یتیمو طبیب را حتی اگر دهان حسینت هم طعام نیست اول خداست بعد خدا مرتضی علی از انتها بخوان که علو مقام نیست هر کس سلام کرد خودش را نجات داد مولای ما که لنگ علیک سلام نیست شب ها دورن خانه عدس پاک میکند مردی فقط به تیغ و دم و قتل عام نیست مولا من را برای این که بشر خواندمت ببخش در عفو لذتی است که در انتقام نیست بعد خدا مرتضی علی علی اکبری

من از شوقش زمین خوردم، ولی مولا بلندم کرد همیشه یاعلی گفتم، علی از جا بلندم کرد سَر و سِرّ مرا با او، کسی جز او نمی داند علی نادیده می بیند،علی ننوشته می خواند چه بهتر ازهمین اول بگویم حرف آخر را کسی از ابتدا تا انتها نشناخت حیدر را کسی نشناخت حیدر را به غیر از مصطفی وقتی... گره زد دست خود را سخت در دست خدا وقتی.... ...به چشم حاجیان شور تماشا می رسید آنروز کنار برکه ای دریا به دریا می رسید آنروز نگاه نافذ احمد، زمین را در تصرف داشت زمان هم از نبی انگار دستور توقف داشت نفس ها حبس شد...، در سینه ها خوف و رجا افتاد بدون همهمه زنگ شتر ها از صدا افتاد زمینِ گرمِ صحرا از پریشانی سراسر بود همه باخویش می گفتند آیا حج آخر بود؟! من از شوقش سعید قانع نبی فرمود بسم الله،ای ارض و سما بشنو! گواهی باش ای تاریخ! پیغام مرا بشنو دوباره صحبت از اسرار خلقت می کنم آری ولی این مرتبه اتمام حجّت میکنم آری تفاوت در میان حق و باطل چیست، معلوم است؟ بدون این خبر اسلام کامل نیست، مفهوم است؟ نمانَد زحمت پیغمبران بیهوده، ای مردم! نه اینکه حرف من باشد خدا فرموده، ای مردم! نبی همدوش مولا آسمان ها را هوایی کرد خدا از شاهکار آفرینش رو نمایی کرد نبی فریاد زد، بر عالم و آدم مسلم شد علیّ بن ابی طالب، ولیُ الله اعظم شد برای خاتم پیغمبران جزاو نگینی نیست شهادت می دهم جز او امیرالمومنینی نیست شکاف کعبه آیا ماند در نزد شما مغفول؟ طواف مرتضی کردید آری ((حَجُّکم مقبول)) الهی گُر نگیرد آتش خاموشِ بعضی ها الهی که بسوزد پنبه ی در گوش بعضی ها پیمبر گفت آری انتظار آمد به سر دیگر ازین دنیای فانی بسته ام بار سفر دیگر وصیت می کنم هرکس که من مولای او هستم بداند این علی هارون و من موسای او هستم که عقبی بی علی  فانی و دنیا باعلی باقی غدیر خم به جوش آمد...الا یا ایها الساقی! امام المتقین، عین الیقین، حبل المتین، حیدر عَماد الآصفین، شمس المبین، یعسوب دین، حیدر علی غایب، علی حاضر، هُوالاوّل هُوَالآخِر علی پنهان، علی پیدا، هُوَالباطن هُوَالظاهر ((اَشدّاء علی الکفار)) قَتّال العرب... یعنی... جهان از شوکتش فریاد زد: یاللعجب، یعنی... ...خدا وقت تماشایش، دلِ بی طاقتی دارد خوشا قنبر برای خود چه اعلی حضرتی دارد پناه آهِ مظلومان کجا فکر خلافت داشت؟ علی بی تاج و مسند نیز بر دلها حکومت داشت برایش فتح خیبر مثل تفریحی در اوقات است دلِ مسکین به دست آوردنش فتح الفتوحات است میان جنگ هم شمشیر او چون تیغ جراحی ست اگر خون ریخت،درمان کرد،اعجازش یداللهی ست ریاضت دیده هم از خاک با جادوگری، زر ساخت هنر او داشت که از خاک پای خود ابوذر ساخت عوالم را ببین،آتش علی دریا علی گفته که حتی دشمنش در وصف او ((لولا علی)) گفته... علی هرگز نمی بندد به روی هیچ کس در را کسی از ابتدا تا انتها نشناخت حیدر را من از شوقش سعید قانع

به نام تیغ دو ابروی ذوالفقار علی به یاد کل مریدان بیشمار علی همیشه بوده سرم گرم نوکری درت خدا کند که بیاید سرم به کار علی بهشت هم به خدا از اهالی نجف است بهشت خوردن چای است در جوار علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر جنه النجفه خانه ی پدرم پای ایوانش خم شده کمرم برده عقل مرا این اذان حرم یا علی مولا یا علی مولا چقدر جاذبه دارد نماز او که به عرش خدا همیشه نشسته به انتظار علی خدا در این همه اسمت جلال روی خودت گذاشت نام علی را به افتخار علی به یاد هم ملک الموت جان به تو که مرا فمن یمت یرنی کرده بی قراره علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر جان به قربان ضرب دست علی ملک الموتو کرده خسته علی بی شکسته علی ناز شصت علی یا علی مولا یا علی مولا نجف نشینی علامه ها به من فهماند خدا شناس نشد مگر کنار علی سپرده اند و پدر مادرم مرا به نجف منم همان سگمو موقوفه ی مزار علی و نیست جای تعجب از این که بگذارد خدا خدایی خود را در اختیار علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر هر که رو سوی مرتضی نکند لعن را از دم آن سه تا نکند پس نمازش فرق با زنا نکند ذوالفقار علی سعید قانع

خیالش باز، شعری بر لبم بی اختیار آورد که اوصاف علی طبع مرا اینگونه بار آورد کلاف شعر دارم، سالها کارم غزل بافی ست دراین بازار آشفته، علی تحسین کند کافی ست نوشتم شاعرش هستم، عجب وهم و خیالاتی نوشتم بی علی هیچم، چه توضیح اضافاتی... نوشتم شمس... دیدم گنبدش زیباتر از آن است نوشتم کعبه و دیدم نجف بالاتر از آن است به قرآن سر زدم دیدم علی گویا تراز آن است نوشتم عرش...دیدم مرتضی اعلی تر از آن است شبیه جبرئیل از درک این اوصاف درماندم صد و ده بار امشب قل هوالله احد خواندم من از شوقش زمین خوردم، ولی مولا بلندم کرد همیشه یاعلی گفتم، علی از جا بلندم کرد سَر و سِرّ مرا با او، کسی جز او نمی داند علی نادیده می بیند،علی ننوشته می خواند چه بهتر ازهمین اول بگویم حرف آخر را کسی از ابتدا تا انتها نشناخت حیدر را کسی نشناخت حیدر را به غیر از مصطفی وقتی... گره زد دست خود را سخت در دست خدا وقتی.... ...به چشم حاجیان شور تماشا می رسید آنروز کنار برکه ای دریا به دریا می رسید آنروز نگاه نافذ احمد، زمین را در تصرف داشت زمان هم از نبی انگار دستور توقف داشت نفس ها حبس شد...، در سینه ها خوف و رجا افتاد بدون همهمه زنگ شتر ها از صدا افتاد زمینِ گرمِ صحرا از پریشانی سراسر بود همه باخویش می گفتند آیا حج آخر بود؟! نبی فرمود بسم الله،ای ارض و سما بشنو! گواهی باش ای تاریخ! پیغام مرا بشنو دوباره صحبت از اسرار خلقت می کنم آری ولی این مرتبه اتمام حجّت میکنم آری تفاوت در میان حق و باطل چیست، معلوم است؟ بدون این خبر اسلام کامل نیست، مفهوم است؟ نمانَد زحمت پیغمبران بیهوده، ای مردم! نه اینکه حرف من باشد خدا فرموده، ای مردم! نبی همدوش مولا آسمان ها را هوایی کرد خدا از شاهکار آفرینش رو نمایی کرد نبی فریاد زد، بر عالم و آدم مسلم شد علیّ بن ابی طالب، ولیُ الله اعظم شد برای خاتم پیغمبران جزاو نگینی نیست شهادت می دهم جز او امیرالمومنینی نیست شکاف کعبه آیا ماند در نزد شما مغفول؟ طواف مرتضی کردید آری ((حَجُّکم مقبول)) خیالش باز سعید قانع

ساقی مِی ای بده که مرا زیر و رو کند بویش ز دور، کارِ هزاران سبو کند داند خدا که خوردن این می چه می کند جامیکه مست می شود، آن کس که بو کند جامی بده به یادِ رخ مرتضی علی جامیکه زخمهای نهان را رفو کند خندد خرد به عقل کسیکاین چنین می ای بگذارد و شراب بهشت آرزو کند زین مِی نخورده، پاک نگشت و نمی شود صدبار دل به زمزم اگر شستشو کند دنیا علی نداشت اگر آبرو نداشت دنیا مدام شُکر چنین آبرو کند خلقت به روی دست، علی را گرفت و گفت دست کسی نظیرش اگر هست رو کند با کوثرم چه کار! مرا ساقی اش بس است دل با چه رو از او طلب غیر از او کند با زاهدیکه خواهشِ کوثر کند، بگو بگذارد این تیمّم و قصد وضو کند دنیا اگر علی نداشت محمدحسین پویانفر

بانوی اسلامی و به خانه‌ی شوهر کهنه حصیری تو راست مَفرَش و بستر   گندم دستاس توست خوشه‌ی پروین آبله‌ی دست توست مهر منوّر   تا که خدا فخر آورد به ملائک جانب محراب خیز و روی بیاور   وقت مناجات، دانه دانه‌ی اشکت زیور گوش ملائک است چو گوهر   آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر   ای زن مردآفرین عالم هستی! وی ز دل و جان گذشته در ره همسر!   چشم رجال و نسا به سوی تو بانو جان بنات و بنین فدای تو مادر!   کشته‌ی راه خدایی و هدف تو امرْ به معروف بُوَد و نهیْ ز منکر   «صُبّت علیّ مَصائبٌ»سخن توست می‌زند این نغمه‌ات به جان من، اخگر   گر که بریزد مصیبت تو بر ایّام روز جهان می‌شود چو شام، مکدّر   فاطمه! ای سینه‌ات بهشت محمّد! وااسفا! کاین بهشت سوخت در آذر   بر در آن خانه‌ای که اذن گرفته است قابض الارواح و جبریل، مکرّر، آه که آتش زدند امّت بی‌مهر! آه که وارد شدند قوم ستم‌گر!   حبل متین را فکنده حبل به گردن دست خدا را ببسته خلق سبکْ سر   بر سر منبر نشسته غاصب محراب صاحب مسجد ستاده در بر منبر   مدح تو ارزنده‌تر ز خواندن هر ذکر داغ تو سوزنده‌تر ز هر غم دیگر   قبر تو مخفی از آن که در بر قبرت جمله دعا را اجابت است مقرّر   ای دل ما در هوای قبر تو سوزان! قبر تو و اسم اعظم است برابر   این منِ عاصی، «مؤیّدم»، پسر تو ای پدر و مادرم فدای تو مادر! خطّ عبور بقیع بخش تو بر من دیدن قبرت مرا چو نیست میسّر بانوی اسلامی محمدرضا عاصی

ای به مثل بی مثل چو ایزد منان ای به نبی چون نبی ستوده داور چهارده معصوم را تو فرد مکمل ایزد قیوم را تو نور مصور خانه تو کعبه امید امامان بیت تو معراج صبح و شام پیامبر حبل متین هزار عارف و عامی هر نخی از چادرت به عرصه محشر فلک نجاتند اولیا و در آن فلک فاطمه جان هم تو ناخدایی و لنگر ای به مثل بی مثل محمدرضا عاصی

طلعت خورشید روزگار علی سلام مادر آب و سلام یار علی کسی که گفته نیاید بهار با یک گل خبر نداشته اصلاً ز نو بهار علی طلعت خورشید روزگار علی سلام مادر آب و سلام یار علی کسی که گفته نیاید بهار با یک گل خبر نداشته اصلاً ز نو بهار علی طلعت خورشید روزگار علی سلام مادر آب و سلام یار علی کسی که گفته نیاید بهار با یک گل خبر نداشته اصلاً ز نو بهار علی طلعت خورشید روزگار علی سلام مادر آب و سلام یار علی کسی که گفته نیاید بهار با یک گل خبر نداشته اصلاً ز نو بهار علی طلعت خورشید سید رضا نریمانی

ای که چون من هزارها داری آسمانی پُر از دعا داری دست هایم دخیلتان هستند بس که دستِ گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دلِ مرا داری هر چه بیمار هم بیاید باز تو برایِ همه دوا داری هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر دل شکسته کسی به من می گفت : خوش به حالت امام رضا داری درِ این خانه را زدم عشق است کفتر جلدِ مشهدم عشق است ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دامِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام همسایه ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُذامی ، غلام ، هم سفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی ، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم ؟ جز کبوتر شدن چه می خواهم ؟ هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر باز دارم به سر هوای ضریح دل من تنگ شد برای ضریح دوست دارم رها شوم از خود در میان سر و صدای ضریح دست هایِ پر از تمنایی می خورد رویِ حلقه های ضریح می شود خوب تر خدا را دید در همان یا رضا رضای ضریح واجب است به هر عاشق سجده ی شکر پیش پای ضریح حرم ثامن الحجج رفتم میلیون مرتبه به حج رفتم اشک با من سرود غم با تو نوحه ی گریه دار و دَم با تو گفتن شعرِ روضه ها با من جلوه دادن به محتشم با تو ناله از دل زدن بُوَد با من کربلا کردن دلم با تو گذری کن شبی به روضه ی ما چشم با این گدا ، قدم با تو دست با من ، به سر زدن با من زدنِ خیمه و علم با تو روضه خواندن برای تو با من گریه های مُحَرمم با تو روضه خواندی تو ای امام غریب جَدِّ ما تشنه بود یَابنَ شبیب جَدِّ ما را سوارها کشتند بین گودال بارها کشتند جَدِّ ما یک نفر ولی او را لشگری از هزارها کشتند نعل ها گرد و خاک می کردند جَدِّ ما را غبارها کشتند خواهرش را پس از بریدن سر خنده ی نیزه دارها کشتند وای از عصرِ روزِ دهم وای از ضربه ی دوازدهم هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

میثم شدم که سر بدهم پای دلبرم هر جا علیست، دار خودم را میاورم میثم شدم که هو بکشم روی دارها خونم حلالِ قاطبه ی ذوالفقارها میثم شدم که جان بدهم بی معطّلی یک روز کار دستِ دلم میدهد علی دیوانه ام، بگو که جهان را خبر کنند از این به بعد با منِ دیوانه سر کنند دینم علیست، قبله ی دیرینه ام علیست قلبی که میطپد وسطِ سینه ام علیست آب و گلم سرشته شده با ولای او اصلاً من آمدم که شوم خاک پای او نان آورِ دو دست فقیرم فقط علیست فریاد میزنم که امیرم فقط علیست مست همیشه تشنه ی میخانه اش منم فریاد میزنم که سگِ خانه اش منم هر کس غلام اوست مقامش معظم است قنبر غلام نیست، شهنشاه عالم است وقفِ امیر عشق جوانی و پیری ام عالم سقیفه ای بشود من غدیری ام در شیعه ی غدیر نشان از سقیفه نیست غیر از علی در عالم امکان خلیفه نیست جز او کدام شاه به ظاهر فقیر بود؟ شاه زمانه بود و به روی حصیر بود سلطان دهر، شاه زمان، فخر عالمین شیر احد، دلاور خندق، یل حنین خیبر شکن،دلیرترین پهلوان دشت او رفت و از مصاف، کسی زنده برنگشت در جای جایِ معرکه تکبیر میکشد می آید از مقابل و شمشیر میکشد از نعره های تیغ دو دم بین کارزار تا چند روز گوشِ عدو تیر میکشد میثم شدم محمدحسین حدادیان

از اشک شعر ، چشم مرا تا که تر کنند باید که دعبل حرمت را خبر کنند ذهنم دوباره شعله ور از واژه و حروف آهنگ قلب قافیه ها ذکر یا رئوف اینک رسیده لحظه ی خوب رها شدن تنها فقط ، برای امام رضا (ع) شدن با اذن یار بر دل کاغذ قلم زدن زائر شدن ، و در ملکوتت قدم زدن اذن دخول ده ، که دلم بی قرار شد چشمم پر از ستاره ی دنباله دار شد یک گوشه از حریم تو فریاد می کشم خود را کنار پنجره فولاد میکشم ابنجا بهشت مرحمت و رحمت خداست فولاد اگر شفا دهد از برکت شماست گیسوی سبز پرچمت آقا به دست باد دل می برد ، به جان جگر گوشه ات جواد ذکرت دوای درد و غم و غصه های ماست (( صحنت مدینه و نجف و کربلای ماست )) وقتی که خوب با حرمت اشنا شدم در هر رواق وارد غار حرا شدم با اینکه بالهای خیالم شکسته بود حس خیال من ،پرو بال مرا گشود دیدم در آسمان حریمت کبوترم دیدم کنار پنجره فولاد ، مادرم در حال اشک ، بعد مناجات با خدا همواره عاشقانه صدا می زند تورا آقا به جان مادر پهلو شکسته ات حرفی بزن تو با دل آهوی خسته ات حالا کنار حوض حرم ، ذول زدم به آب گفتم به آب ، جمله ی وای از دل رباب اینجا که شعر رنگ غریبی و غم گرفت باید گریز را زدو یکباره دم گرفت ای روضه خوان جد غریبت ، شما بخوان با لهجه ی حزین خود از کربلا بخوان کرب و بلا ، عطش ، دل غمدیده ی حسین (ع) زخم گلو و حنجر خشکیده ی حسین (ع) از اشک شعر محمد حسین حدادیان

برای من شده یک سرپناه شهر نجف نموده حال مرا روبه راه شهر نجف شدس مرکز عفو گناه شهر نجف بیا و دوری مرا نخواه شهر نجف اگر چه دور دل من ملازم حرم است خوشا به حال هر آن کس که عازم حرم است گفت میان عرصه پیکار هم مصافت نیست کسی چونان تو برازنده ی خلافت نیست

با اشک شوق جاری از چشم تر سلطان دارد خبرها می رسد از محضر سلطان در جمع خوبانش دوباره دعوتم کرده با مهربانی چشم ذره پرور سلطان  آباء و اجدادش تمامی سرورم هستند آباء و اجدادم تمامی نوکر سلطان از  سائلان آبرو داری که محتاج اند امشب دوباره پر شده دور و بر سلطان قطعا از اینجا دست خالی برنمی گردم با سفره ای که پهن کرده مادر سلطان از یاد زهرا پر شده سرتاسر حجره با عطر و بوی بی نظیر کوثر سلطان از مادرش که بگذرم باید صدایش زد این طفل را خیرالنساء دیگر سلطان نذر قدم های عزیزش هدیه آوردم ای خواهران من فدای خواهر سلطان نامش اگر چه ظاهرا معصومه ست اما ” معصومه ” نه بلکه بگو ” تاج سر سلطان “ اشک شوق سید رضا نریمانی

امیرُالحق، امیرُالعشق، امیرُالمومنینی تو خدایی یا بشر؟ حیدر! نه آنی تو، نه اینی تو تو را خواندند بی‌همتا و رقصیدند در آتش علی! تقصیر اینان چیست؟ وقتی این‌چنینی تو زبان شاعرانت می‌شوم، می‌پرسم از خالق: چگونه آفریدت؟ کاین‌چنین شورآفرینی تو گواهی می‌دهد خاتم، که خاتم‌بخشِ عشّاقی الا یا ایها السّاقی! سخاوت را نگینی تو من از میلاد تو در کعبه، از معراج، دانستم: علیِ آسمان‌‌ها اوست، اعلای زمینی تو تو را نفسِ نبی خواندند و حیرانم، غدیر خم امیر است او؟ امیری تو؟ امین است او؟ امینی تو؟ من از گمراهی بعضی به حیرت آمدم، آخر گواهی داد حتی دشمنت، که بهترینی تو فقط بر «لافتی الا علی» باید پناه آورد چو با «لاسیف الا ذوالفقار»ت در کمینی تو در ایمان و نبرد و هر فضیلت، اولین هستی فقط در بازگشت از جنگ، حیدر! آخرینی تو چه جای حیرت؟ او باید که شیر کربلا باشد اگر استاد پیکار یل ام‌البنینی تو امیدت شاید از این چاه کندن، آه! روزی بود که از نخلی برای کوثرت، خرما بچینی تو تو را با دست‌های بسته می‌بردند و می‌پرسم: دلیل خلق عالم! پس چرا تنهاترینی تو؟ فراری‌های خیبر، پیش یک زن، نعره زن، اما بمیرم فاتح خیبر! بلاگردان دینی تو چه حکمت‌هاست در این قصه؟ ای مولای نازک دل! که هر روز، این در و این کوچه را باید ببینی تو «یمین» را می‌شمارم، تا صد و ده می‌رسم، یعنی: که معنای یمین، مولای اصحاب‌الیمینی تو تو فاروقی، تو فرقانی، تو میثاقی، تو میزانی صراط‌المستقیمی تو، امام‌‌المتّقینی تو قسیمُ النّار و الجنّت، امیر هیبت و غیرت امانی تو، امینی تو، علی! حِصن حصینی تو تو شیر حق، تو کراری، ولی‌‌الله و قهاری درِ علم نبی و نفس ختم‌المرسلینی تو یداللهی و سیف‌الله، روح‌الله و سرّالله امین‌اللهی و یعسوبی و حبل‌المتینی تو مع‌الحقی و وجه‌الله، نورالله و عین‌الله چه می‌ماند دگر از حق؟ همین است او، همینی تو همه یک سو، تویی ساقی، تو در عین‌البقا، باقی علی! عین‌الحیاتی تو، علی! عین‌الیقینی تو خراب آباد شعر من کجا؟ ناز قدمهایت؟ چرا اینگونه شاها! با گدایان می‌نشینی تو؟ امیر المومنینی تو حسن عطایی

بود از صدهزاران سال طاعات و عباداتم تولی علی بهتر از آن برتر تبری علی بگو تا عضو عضوم را جدا سازند از پیکر نخیزد جز صدای یا علی از کل اعضایم اگر خسته جانی بگو یا علی اگر خسته جانی حمید علیمی

هر چه می خواهد دل تنگت بگو آقات داره میشنوه ، آقات داره میشنوه آقا من به پای تو می اُفتم ، آقا من به عشق تو مینازم عمریه روی تو شده قبلم ، پس کعبمو دور تو میسازم حسین ای دین و دنیایم ، حسین ای خواب و رؤیایم حسین ای ذکر امروزم ، حسین ای ذکر فردایم ثارالله اباعبدالله هر چه می خواهد دل تنگت بگو آقات داره میشنوه ، آقات داره میشنوه آقا بوی جنت بوی فردوس ، بی عطر و بی بوی ضریحت نَه آقا دست از دنیا میشه برداشت ، اما سَر از روی ضریحت نَه دلای ما دلبر داره ، چشای ما گوهر داره میخونیم تنها از عشقت ، صدامون تا جوهر داره ثارالله اباعبدالله هر چه می خواهد دل تنگت بگو آقات داره میشنوه ، آقات داره میشنوه سر به مُهر تربت دارم آقا ، اما سر به مُهره هنوز رازم با عشق تو قبرم رو بشکافن ، بعد صد سال هم من تر و تازم آوردم تو روضت مادر ، میمیرم تو روضت آخر اِن شاءالله کربلایی شیم ، آقا هر چی زودتر بهتر ثارالله اباعبدالله هر چه میخواهد دل تنگت بگو جواد مقدم

اهل عالم هنر خصلت عباس من است عشق در سایه شخصیت عباس من است منم آن یار امین حامی دین ام بنین هرچه دارم همه از دولت عباس من است همسرم شیر خدا و پسرانم همه شیر شیر مردان وله از صولت عباس من است در شب چاردهم ، ماه که پرنورتر است عکسی از نیم رخ صورت عباس من است هنر آن نیست که لب تشنه بمیری به کویر هنر آن است که در طینت عباس من است تشنه لب داخل دریا شد و عطشان برگشت این همان قطره ای از همت عباس من است غیرت الله علی بی بدل است ، اما گفت بدل غیرت من غیرت عباس من است نه فقط یثرب و شامات و نه ایران و عراق کرده کاری همه جا صخبت عباس من است هر کسی را نتوان باب الحوائج گفتن به حقیقت قسم این شهرت عباس من است کوهها شد متحیر به ثبات قدمش سروها در عجب از قامت عباس من است جثه اش گر چه ز شمشیر جفا کوچک شد این بزرگی است ، که از عزت عباس من است قدرت آن نیست به یک حمله سپاهی بکشی قدرت لم یزلی قدرت عباس من است یا علی گفت و امان نامه ز دشمن نگرفت دین فروشی بری از ساخت عباس من است هی نگویید چرا ام بنین پیر شده سبب حالت من حالت عباس من است دستهای پسرم گشته قلم در لب آب صفحه سینه پر از محنت عباس من است این شنیدم زده فریاد ، غریبم مولا غصه قلب حسین غربت عباس من است شاعر:استاد کلامی زنجانی خصلت عباس حسین عینی فرد

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایانتری نداشت جز در مقام عالی زهرا فنا شدن ملک وجود فلسفه دیگری نداشت زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت محشر بدون مهریه ی همسر علی سوگند می خوریم شفاعتگری نداشت حتی بهشت با همه نهرهای خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت، دگر محشری نداشت زهرا اگر نبود محمدحسین پویانفر

السلام ای ملیکه الدنیا السلام ای شفیعه العقبا السلام ای نبیره ی یاسین السلام ای نتیجه ی طاها السلام ای سلاله الحیدر السلام ای سلیله الزهرا السلام ای حسن زپا تا سر السلام ای حسین سرتا پا برده ای نورعین وعین نور تو از این پنج نور فیض حضور — ای تو ناموس ایزد متعال مای افتخار احمد وآل فاطمه عصمت و علی خصلت مجتبی سیرت وحسین کمال ای حریم تو احسن المأمن وی مدیح تو افضل الاعمال دم زتو می زنیم در همه دم یاد تو می کنیم در همه حال ای که یادت نمی رود از یاد پدر ومادرم فدای تو باد — فاطمه زاده و علی حسبی علوی زاد و فاطمی نسبی کرمت شامل رجال و نساء حرمت مستجار شیخ ونبی ای ملقب به زین أب زینب تو سزاوار اینچنین این لقبی زینبت خوانده است گرچه خدا به خدا زین جد و ام وابی ای تو آئینه صفات حق عفت تام، عصمت مطلق — خطبه هایت مبلغ مکتب گریه هایت مروج مذهب از تو باید سرود در هر روز بر تو باید گریست در هر شب السلام ای ملکه دنیا مهدی عابدینی

گفتم كه علی، گفت بگو سِرُّ الله گفتم كه علی، گفت بگو عین الله گفتم كه به وصفش چه بگویم گفتا لا حول و لا قوه إلّا بالله بر خود که مرید حیدرم می نازم همراه خدا به دلبرم می نازم دیدم که حرامزاده شد دشمن تو بر دامن پاک مادرم می نازم موقع خلقت عشاق ز احسان علی ورز میخورد گل شیعه بدستان علی عرش اگر در حرمش نیست چرا‌ پس شبها می نشینند ملائک به شبستان علی؟! فارسی بودن او خوب ولی حُسن‌ این است که‌بگویند به سلمان همه سلمان علی سجده ی نیمه شبش تا به سحر طول کشید بازهم گشته علی دست به دامان علی تا ابد هرچه کریم‌ است بقربان حسن تا ابد هرچه خلیفه ست به قربان علی مانده ام من که علی گشته مسلمان نبی یا که برعکس نبی گشته مسلمان علی پدرم خانه اش اینجاست به من حق بدهید خانه ای نیست برایم به جز ایوان علی چه هراسی ز قیامت چه هراسی ز صراط مهروموم است اگر نامه بعنوان علی زائر کرببلا‌ نان نجف را خورده اربعین ها همه‌ هستند سر خوان علی اهل یثرب به نبی مزد رسالت دادند آتش افتاد روی کوثر قرآن علی گفتم علی مهدی رعنایی موقع خلقت عشاق ز احسان علی ورز میخورد گل شیعه بدستان علی عرش اگر در حرمش نیست چرا‌ پس شبها می نشینند ملائک به شبستان علی؟! فارسی بودن او خوب ولی حُسن‌ این است که‌بگویند به سلمان همه سلمان علی سجده ی نیمه شبش تا به سحر طول کشید بازهم گشته علی دست به دامان علی تا ابد هرچه کریم‌ است بقربان حسن تا ابد هرچه خلیفه ست به قربان علی مانده ام من که علی گشته مسلمان نبی یا که برعکس نبی گشته مسلمان علی پدرم خانه اش اینجاست به من حق بدهید خانه ای نیست برایم به جز ایوان علی چه هراسی ز قیامت چه هراسی ز صراط مهروموم است اگر نامه بعنوان علی زائر کرببلا‌ نان نجف را خورده اربعین ها همه‌ هستند سر خوان علی اهل یثرب به نبی مزد رسالت دادند آتش افتاد روی کوثر قرآن علی گفتم علی مهدی رعنایی