مدح

به نام حضرت مولا به نام حضرت حیدر به نام آن که الطافش همیشه بی کران باشد و هر کس حب او دارد یقینا در امان باشد گدای حضرت حیدر مقامش پادشاهی جهان باشد علی خیر البشر باشد علی اصل هنر باشد علی حب المتین باشد به نام او که دستش تا ابد بالاترین باشد فقط تیغ خدا تیغ امیر المومنین باشد خانه هنر پلان 3 با بیش از یک دهه فعالیت در حوزه فرهنگی کشور توانسته با تجربیات، سلایق و کارهای متفاوت خود به واسطه تجهیزات و نیروهای جوان و مجـرب تا به امروز خدمات و ارتباط با کیفیت و قابل قبولی را درحوزه مذهبی عرضه گرداند. ما در تلاش برای جذب بهترین‌ها هستیم. استعدادهای نوآور، باانگیزه، صریح، با انصاف و مسئولیت‌پذیر که مایلند بخشی از روند توسعه‌ی سریع و هیجان انگیز پلان 3 باشند. ما می‌خواهیم به کمک شما روز به روز خانواده‌ی بزرگ‌تری شویم و برای بهترین بودن در حوزه‌ی تکنولوژی و فناوری اطلاعات در بخش قرهنگ و معارف اسلامی تلاش کنیم . ارتباط با ما رو همیشه بیاد یاد داشته باشید چرا که این دلگرمی ماست. ارتباط و مشاوره با اساتید جهت تقویت و پویایی در تولید هرچه بهتر آثار را لازمه موفقیت می دانیم بارگذاری آثار متفـاوت در صفحـات مجـازی با مضمـون های روز جامعـه را یک وظیفه میدانیم سعی کرده ایم تیم کاری پویـا و خـلاقی باشیم تا رضایت مخاطبـان را به همراه داشته باشیم تلاش به جذب و پرورش نیروهای متعهد، متخصص و معتقد به معارف اسلامی را داریم همیشه با دید ایجاد سبکی نو و تحولی برجسته در عرصه مذهبی قدم برمیداریم به کارگیـری تجهیـزات و امکانـات روز دنیـای رسانه را لازمه کار خود می دانیم خدمات ما پوشش رسانه ای همایش، سمینار و برنامه های فرهنگی مذهبی تعامل با شبکه های تلویزیونی و رسانه های دیداری و شنیداری طراحی و ساخت کلیپ، نماهنگ، وله و آنونس (تولید محتوا) طراحی گرافیک حرفه ای (لوگو… محتوای اطلاع رسانی…) نشر حداکثری در شبکه های مجازی تبلیغات حرفه ای شما می توانید جهت سفارش و دریافت تعرفه های خدمات از راه های ارتباطی زیر با خانه هنر پلان3 در ارتباط باشید. به نام حضرت مولا کاظم اکبری خانه هنر پلان 3 با بیش از یک دهه فعالیت در حوزه فرهنگی کشور توانسته با تجربیات، سلایق و کارهای متفاوت خود به واسطه تجهیزات و نیروهای جوان و مجـرب تا به امروز خدمات و ارتباط با کیفیت و قابل قبولی را درحوزه مذهبی عرضه گرداند. ما در تلاش برای جذب بهترین‌ها هستیم. استعدادهای نوآور، باانگیزه، صریح، با انصاف و مسئولیت‌پذیر که مایلند بخشی از روند توسعه‌ی سریع و هیجان انگیز پلان 3 باشند. ما می‌خواهیم به کمک شما روز به روز خانواده‌ی بزرگ‌تری شویم و برای بهترین بودن در حوزه‌ی تکنولوژی و فناوری اطلاعات در بخش قرهنگ و معارف اسلامی تلاش کنیم . ارتباط با ما رو همیشه بیاد یاد داشته باشید چرا که این دلگرمی ماست. ارتباط و مشاوره با اساتید جهت تقویت و پویایی در تولید هرچه بهتر آثار را لازمه موفقیت می دانیم بارگذاری آثار متفـاوت در صفحـات مجـازی با مضمـون های روز جامعـه را یک وظیفه میدانیم سعی کرده ایم تیم کاری پویـا و خـلاقی باشیم تا رضایت مخاطبـان را به همراه داشته باشیم تلاش به جذب و پرورش نیروهای متعهد، متخصص و معتقد به معارف اسلامی را داریم همیشه با دید ایجاد سبکی نو و تحولی برجسته در عرصه مذهبی قدم برمیداریم به کارگیـری تجهیـزات و امکانـات روز دنیـای رسانه را لازمه کار خود می دانیم خدمات ما پوشش رسانه ای همایش، سمینار و برنامه های فرهنگی مذهبی تعامل با شبکه های تلویزیونی و رسانه های دیداری و شنیداری طراحی و ساخت کلیپ، نماهنگ، وله و آنونس (تولید محتوا) طراحی گرافیک حرفه ای (لوگو… محتوای اطلاع رسانی…) نشر حداکثری در شبکه های مجازی تبلیغات حرفه ای شما می توانید جهت سفارش و دریافت تعرفه های خدمات از راه های ارتباطی زیر با خانه هنر پلان3 در ارتباط باشید. به نام حضرت مولا کاظم اکبری

اینکه از دستِ پیمبر دستِ او بالاست کیست اینکه جمعش با نبی یک شعرِ بی همتاست کیست اینکه در پایِ تنورِ خانه‌اش زهراست کیست اینکه در قابِ خدا تصویرِ او تنهاست کیست کیست این و کیست این و کسیت این ، تنها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باز تکلیفِ مرا این جام روشن می‌کند این شرابِ کهنه من را فارغ از من می‌کند این جنون آواره‌ام در کوی و برزن می‌کند مدحِ او من را نه ، حافظ را هم اَلکَن می‌کند از ازل تا  تا ابد...حق‌حق و هوهو... یاعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی آسمان اینقدر پُر باران مگر هم می‌شود ای خدا مانندِ تو انسان مگر هم می‌شود جمع خشم و عشق و تیغ اینسان مگر هم می‌شود در دو تَن_زهرا و او_یک جان مگر هم می‌شود دست او بالاست حیدر خمسه مصطفی شد  مرتضی یعنی که شد زهرا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حضرت اردیبهشت سالها و ماه‌ها روزها با نخل‌ها و شب انیسِ چاه‌ها پیشِ تو همسُفره می‌گردد گدا با شاه‌ها می‌شود پیدا پس از تو چاه‌ها از راه‌ها از علی نازل شدیم و رفتنِ ما تا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حق علی و او حق و این دو تسلسل می‌شود حق بده جبریل هم در محضرش هُل می‌شود او صراط‌ُالله او راهِ تکامل می‌شود شانی از وَالعادیاتش مدحِ دُل‌دُل می‌شود درکِ ما گُم شد وَ ما‌ اَدراکَ ما مولا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تا به میدان آمدی لشکر نفهمیدم چه شد تَن دوتا شد سرجدا شد سر نفهمیدم چه شد تا گرفتی از درَش خیبر نفهمیدم چه شد آنچنان کَندی در از جا  در نفهمیدم چه شد آنچنان لرزید خیبر گفت واویلا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی ذوالفقارت آمد و بسیارها جا مانده‌اند چشمها از ضربِ تندت بارها جا مانده‌اند زیرِ ضربِ تیغِ تو سردارها جا مانده‌اند عَمرو عاصان رفته و شلوارها جامانده‌اند گفت عزائیلِ حیران بینِ این غوغا: علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تیر بر پایِ تو خورد و از نمازت فیض برد در رکوع آمد گدا از دستِ بازت فیض برد آفرینش از قنوتِ چاره سازت فیض برد عَمرو وَد از نازشصتِ تن نوازت فیض برد شد کُمیل و میثم و سلمان و بوذرها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه پیرزن چشم انتظارت بارِ نانش را بِبَر مرکبِ طفلان ، به پشتت کودکانش را بِبَر با جُزامی نان بخور غم از گریبانش بِبَر یک تبسم کن به زهرا باز جانش را بِبَر با حسین و با حسن گفتیم ما : بابا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی هرکجا که می‌رسد انگار محشر می‌رسد زودتر از هر گدا آقا دَمِ در می‌رسد هرچه دارد سُفره‌اش  نصفش به نوکر می‌رسد بیش از خود او به حال و روزِ قنبر می‌رسد کارِ ما با قنبر است و کارِ قنبر باعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باده از الله‌اکبر تا علیکم می‌خورَد حسرتِ نانِ جو‌اَش را سخت گندم می‌خورد زخمها و زخمها از جهلِ مردم می‌خورد ناسزاها را بجای  هر تبسم می‌خورد این نماز عشق باشد شد سجودِ ماعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی اینکه بر دوشِ پیمبر از شرافت پا گذاشت رویِ دوشِ خویش عمری کیسه‌ی خرما گذاشت اینکه دنیا را خدا آورد پیشش جا گذاشت لقمه لقمه نان دهانِ مردِ نابینا گذاشت می‌خورَد اما همیشه خونِ دلها را علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه

ساقی! مِی ای بده که مرا زیر و رو کند بویش ز دور، کارِ هزاران سبو کند داند خدا که خوردن این می چه می کند جامیکه مست می شود، آن کس که بو کند جامی بده به یادِ رخ مرتضی علی جامیکه زخمهای نهان را رفو کند خندد خرد به عقل کسیکاین چنین می ای بگذارد و شراب بهشت آرزو کند زین مِی نخورده، پاک نگشت و نمی شود صدبار دل به زمزم اگر شستشو کند دنیا علی نداشت اگر آبرو نداشت دنیا مدام شُکر چنین آبرو کند خلقت به روی دست، علی را گرفت و گفت دست کسی نظیرش اگر هست رو کند با کوثرم چه کار! مرا ساقی اش بس است دل با چه رو از او طلب غیر از او کند با زاهدیکه خواهشِ کوثر کند، بگو بگذارد این تیمّم و قصد وضو کند ساقی می بده محمدحسین پویانفر

به یمن مقدم او خانه‌ی کعبه منور شد ظهور حق تعالی بر خلائق صد برابر شد چنان صبح ازل پیشی گرفت و از همه سر شد که او اول شد و هرچه به جز او بود آخر شد به یمن مقدم او خانه‌ی کعبه منور شد ظهور حق تعالی بر خلائق صد برابر شد چنان صبح ازل پیشی گرفت و از همه سر شد که او اول شد و هرچه به جز او بود آخر شد به یمن مقدم او مجید رضانژاد

یک مرد و زن مکمل هم در کنار هم آیــینه وار هـــر دویشان بی قرار هم مـعنای اصـلی لغـت خـانـواده انـــد مست نگاه یک دلی و می گسار هم این زندگی بنا شده بر پایه های عشق بی اعـتنا به ثــروت و دار ونـدار هم یک خـــانهٔ محقر و یک قطـعهٔ حصیر سـرمایه های اصلی شان اعتبار هم کانون گـرم پرورش غنچه های یاس پیــوندشان وقوع و طــلوع بهار هم در آسـمان عـاطفه این ماه و آفتاب چرخیـده اند تا به ابد در مدار هم عاقد خـدا و مهریه آب و سکوت محض آری شدند هم نــفس روزگار هم آیینه وار مجید بنی فاطمه

من همان روز ولادت که ز مادر زادم بود زخمت به جگر نعمت مادر زادم بوده ام هیچ و همه بودم و نبودم از توست آن زمانی که نبودم ، به غمت دل دادم به سر کوی تو ای کعبه آمال دلم باد می آوردم گر چه دهی بر بادم قصه عشق تو درسی نه که در سینه بود این حدیثی است که دادند از اول یادم .... سالها بود که در بند تعلق بودم از زمانی که اسیر تو شدم آزادم خواستم تا که برآرم سر از این هفت سپهر صورت خویش به خاک قدمت بنهادم نافه آوی صحرای غمت کاری کرد کز خطا رستم در ملک ختا افتادم هر چه دارم همه از پاکی مادر دارم رحمت حق به روانش که حسینی زادم پیش از آنی که پدر جانب مکتب بردم الف قامت عباس تو شد استادم از همان روز ولادت محمدحسین پویانفر

اول تو را سرشته و انسان درست کرد شرح تو را نوشته و قرآن درست کرد بعداً گِل اضافیتان را افاضه کرد تا از من خراب مسلمان درست کرد می خواست رحمتش همه جا را بغل کند با اشک های چشم تو باران درست کرد باید برای بندگی سجده هایمان یک مسجدی به نام حسن جان درست کرد بالم اگر به درد پریدن نمی خورد یک سایبان که می شود از آن درست کرد من زندۀ نسیم مسیحا دم توأم آدم اگرشدم به خدا آدم توأم تو ابتدای نسل طهورای کوثری تو رود خانۀ زهرای اطهری باید علی و فاطمه ای ظرف هم شوند تا اینکه آفریده شود چون تو گوهری کار خداست این که پیمبر پسر نداشت وقتی توئی نیاز ندارد به دیگری نسل مطهر نبوی، نسل دختری است با این حساب تو حسن ابن پیمبری گفتند زاده ی اسد الله غالبی انسان درست کرد جواد مقدم

به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد مهدی ارباب ما محمد فصولی

منم و آسمانِ زیبایی کهکشانی همه تماشایی منم و روح های روحانی صاحبان دَم مسیحایی منم و خانواده ای که خدا خلقشان کرده است رویایی من غلام قبیله ای هستم که غلامیش ، باشد آقایی هرکدامی که نامشان ببری قبله هستند خود به تنهایی پسرانِ قبیله مادری اند دختران قبيله بابايي  دخترانش اگر چه لیلایند همه مجنونِ عشق زهرایند شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی همه آبها که دریا نیست همه رنگها که زیبا نیست آسمان گرچه هست بالا لیک هرکجایی که عرش اعلا نیست گرچه مجنون زیاد هست اما هرکه معشوق شد که لیلا نیست گرچه از نسل فاطمه اما هرکسی که شبیه زهرانیست  ای شکوهِ مثالی زهرا چون تو کس نیست تالی زهرا پدرت باز شوق دختر داشت در سر خود هوای کوثر داشت سخت دلتنگ روی مادر بود دلی عاشق چنان کبوتر داشت در قنوتی تمام بارانی تاکه سر را برآسمان بر داشت تو رسیدی و بعد از آن بابا در کنارش دوباره مادر داشت از سر شوقِِِ ِدیدنت ارباب یکسره دیده سوی خواهر داشت  که رسیده است مادر سادات خواهرم نذر مقدمش صلوات تا خدا سایه گستر دنیاست سایه ی تو همیشه برسر ماست شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی تو عنایت شدی اگر بر خاک از عنایات عالم بالاست چشمه ای از کرامتت خورشید قطره ای ازمحبتت دریاست مادر تو طلیعه ي نور است پدر تو امام عاشوراست همه ی عشق ِحضرت ارباب از لبانت شنیدن باباست روز اول تورا خدای حسین آفریده فقط برای حسین  پلکهایت اگر شده سنگین خوش بخواب ای حقیقت شیرین چشم خود را ببند و در رویا خواب مادربزرگِ خویش ببین بین رویا به روی زانویِ جدّ والا مقام خود بنشین بی تو شیرین زبانِ شهر دمشق بی نمک هست سفره ي رنگین بی تو در سفره ازگلوی عمو نرود هیچ آب خوش پایین من دعا میکنم بیا امشب این دعای مرا بگو آمین  ای خدا جان دختر جانان فرج صاحب الزمان برسان ای همه عشق حضرت باری شب ز نیمه گذشته بیداری کاروان میرود بخواب آرام که در آغوش ِعمه جا داری تاکه دوش عموست لازم نیست بر زمین پای خویش بگذاری ترس دارم خدای نا کرده به گل پای تو رود خاری یاکه آیینه ی رخ زهرا به تو سنگی رساند آزاری  تو کجا درخرابه خانه کجا؟ توکجا ضرب تازیانه کجا؟ شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی

علی آنکه گر قدرت او نبودی خدا نقش این 4 دفتر نمیزد خدارا خدایی نمیگشت ظاهر گراو نعره ز الله اکبر نمیزد

بوی گل در همه ارض وسما پیچیده بازهم باغ جنان جامه نو پوشیده دست مولاست به این سفره نمک پاشیده در کویر دل من باز گلی روئیده بروی خاک ملائک همه گل می بارند همگی بر لبشان سوره کوثر دارند خبر آمد که شب هجر سحر خواهد شد انتظار دل عشاق به سر خواهد شد ماه رخساره ای از پرده بِدَر خواهد شد باز هم حضرت ارباب پدر خواهد شد عطر بانوی مدینه همه جا منتشر است بیشتر از همه ساقی حرم منتظر است گریه طفل بگوش آمد وشد غوغایی عمه زینب به خودش گفت عجب زهرایی عشق باباست عجب نیست شود بابایی! گفت عباس که به به چه شب زیبایی گفته بودند که او جلوه زهرا دارد واقعاً بوسه به دستش بزنم جادارد در اصالت به نبی رفته به مولارفته صورتش هاله نور است به بابا رفته در شهامت به خود زینب کبری رفته همه تأیید نمودند به زهرا رفته آنقدر بر سر دستان عمو زیبا بود عمه می گفت فقط”بترکد چشم حسود” چه شبی بود شه علقمه زهرارادید دور گهواره او ام ابیهارادید دیده واکرد رقیه رخ سقارادید لب خندان علی اکبر لیلا رادید ماه وخورشید وستاره همه زیبابودند همه شان منتظر خواندن لالا بودند آمده تا حرمش قبله حاجات شود آمده نسل معاویه خرافات شود آمده حرمله با گریه مجازات شود شک نکن آمده که عمه سادات شود گرچه ارباب علی داشت پیمبرهم داشت شب میلاد رقیه شدومادر هم داشت لب اگر باز کند قندوشکر می ریزد چادرش باز شود درو گهر می ریزد چشم او اشک مناجات سحر می ریزد سائلش باش که در دست تو زر می ریزد هیچ کس اینقدر احساس ندارد دارد؟ چون رقیه عمو عباس ندارد دارد؟ جای دارد که همه خلق به او رو بزنند در برش ماه وستاره همه سوسو بزنند تازبان باز کند چنگ به گیسو بزنند در حضورش شه و سائل همه زانو بزنند گاه زهرا وگهی زینب کبری می شد تا می آمد عمو عباس زجا پامی شد یک تنه او به دوصد شام حریف است حریف چه کسی گفته که این طفل ضعیف است ضعیف کاش بر خاک نیافتد که ظریف است ظریف صورتش مثل گل یاس لطیف است لطیف کاش ضربه نخورد چونکه پرش می شکند کاشکی داغ نبیند کمرش می شکند همه گویند رقیه به پدر حساس است یک نفر نیست بگوید که به سر حساس است؟ کاش از ناقه نیافتد چقدر حساس است نوه فاطمه به درد کمر حساس است خواب بود وپدرش رفت به میدان نبرد ماند بیدار شبی و پدرش را آورد بوی گل محمد ترکان

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّةَ اللّهِ فِی أَرْضِهِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا عَیْنَ اللّهِ فِی خَلْقِهِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا نُورَ اللّهِ الَّذِی یَهْتَدِی بِهِ الْمُهْتَدُونَ، وَ یُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْمُهَذَّبُ الْخَائِفُ، السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْوَلِیُّ النَّاصِحُ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا سَفِینَةَ النَّجَاةِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا عَیْنَ الْحَیَاةِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّةَ اللّهِ فِی أَرْضِهِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا عَیْنَ اللّهِ فِی خَلْقِهِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا نُورَ اللّهِ الَّذِی یَهْتَدِی بِهِ الْمُهْتَدُونَ، وَ یُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ، السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْمُهَذَّبُ الْخَائِفُ، السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْوَلِیُّ النَّاصِحُ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا سَفِینَةَ النَّجَاةِ، السَّلامُ عَلَیْکَ یَا عَیْنَ الْحَیَاةِ، العجل یابن الزهرا محمدحسین حدادیان ما نشستیم و هی جمعه ها رو شمردیم و تو غصه خوردی ما فریب قشنگی دنیا رو خوردیم و تو غصه خوردی اگه گریه هامون به دردی نخورد اگه نالمون رو به جایی نبرد دلیلش همینه ساکت یه گوشه نشستیم و آقای ما غصه خورد خسته ام از درد دوری ولی دلم صبوره خوب میندونم این صبوری زمینه ظهوره توی تقویم های دنیا یه روز میبینیم آقا زیر یه جمعه نوشته ظهور منجی ما من اگه دور از تو هستم دل سپردم به خیالت کافیه تنها بدونم که همیشه خوبه حالت این دلم تو جمکرانه لحظه لحظه بی قراره کاشکی باشم من یکی از سیصدوسیزده تا یارت مــــهدویـــت یعنی عـــدالــت یــــعنی حماسه های رحـــمت به شام بی کسی ها سحر مدافعه حقوق بشر بــــیا بیـــا خسته ام از درد دوری ولی دلم صبوره خوب میندونم این صبوری زمینه ظهوره توی تقویم های دنیا یه روز میبینیم آقا زیر یه جمعه نوشته ظهور منجی ما العجل یابن الزهرا محمدحسین حدادیان

ناسپاسی ست اگر مایه‌ی عارش باشیم بی تفاوت به غمِ ایل و تبارش باشیم اُف به دنیا که نشد آینه‌دارش باشیم “با کدام آبرویی روز شمارش باشیم” “عصرها، منتظر صبح بهارش باشیم” هر کسی رابطه با عالم بالا دارد دل و دین در گِرُوِ حضرت مولا دارد دوست از دوست فقط دوست تمنّا دارد «کاروان سحـرش مال هـمـه، جـا دارد» «تا که جا هست، چرا گرد و غبارش باشیم؟» درد اینجاست که از بس دل ما بی درد است یازده قرن گذشته ست و بیابان گرد است این همه غم چه به روز دل او آورده ست؟ «سالها منتظر سیصد و اَندی مرد است» «آن قَدَر مَرد نبودیم که یارش باشیم» سر و کارش که به ما مردم خودخواه افتاد یوسف از جهل خودی ها به تَهِ چاه افتاد پس به زندان نه به اکراه به دلخواه افتاد «سال‌ها در پی كار دل ما راه افـتاد» «یادمان رفت ولی در پی کارش باشیم» گیرم از لطف به ما نیز کمالاتی داد فرصتی در پی جبران خساراتی داد موقع گریه به ما حال مناجاتی داد «گـیرم امروز بـه ما اذن ملاقاتی داد» «مرکبی نیست که راهی دیارش باشیم» چه قَدَر گوش نواز است صدای قدمش! همه گویند که «عشق است صفای قدمش» می‌نویسیم پس از سجده به جای قدمش «ما چرا؟ خوبترین ها به فدای قدمش» «حیف او نیست که ما میثم دارش باشیم؟» سحری هم دَرِ این خانه به ما جا بدهید مژده‌ی وصلِ مرا با گُلِ زهرا بدهید گر چه امروز به ما وعده‌ی فردا بدهید «اگـر آمـد خـبـر رفـتـن مـا را بـدهید» «به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم» حرف دل مهدی رعنایی

مثل معماری که از طرح بنا حظ میبرد هرکه داخل شد در ایوان طلا حظ میبرد

فلک به حال دلم غبطه میخورد امشب و باز کرده لبم با ترنم یا رب برای شرح خیالم حروف میچینم تمام عشق خودم را در لهوف میبینم پَرِ خیال دلم را دوباره وا کردم برای وصل نگارم خدا خدا کردم مدینه را به هوای کرم قدم به قدم به لطف چشم دلم خوب دیدم و بلدم هوا هوای خدائیِ با صفایی بود صدای زمزمه ها صوت دلربایی بود نوا و ناله ی اَمَن یُجیب فطرس را شنید خانه ی وحی و صدا زدش که بیا شفای شَهپَر آتش گرفته ات آمد بکِش پرت روی قنداقه عافیت آمد دوباره فطرس پر سوخته هوایی شد دم از حسین زد و عرش کربلایی شد حسین ذکر لب احمد و علی و بتول سلام اوست سر از هر جهاد و حج قبول شجاعت علوی و حیای زهرائیست شکوه دلبر هفت آسمان تماشائیست زمین و عرش خدا بیقرار و شیدایش دلیل گردش افلاک در نفس هایش خوش آن کسی که شده در حریم یار مجاب خوش آن دلی که تپیده برای این ارباب دلی که با تو نشد بو نبرده از احساس فدایی تو شده فارس العرب عباس به پیش گنبد تو عرش میکند تعظیم بهشت را به غلامت خدا کند تقدیم هزار شکر که بر سینه ام مدال شماست تمام هستی این نوکرت حلال شماست به نام تو شده ام با نوای لالایی سرود کودکی ام بوده ذکر زهرایی پس از اذان و اقامه به گوش من بابا به گریه گفت عزیزم فدای عاشورا برای روضه ی بابا و یا بخاطر شیر صدای ناله ی من کرد مادرم دلگیر حسین گفت و چکید اشک و شیر داد مرا همان دقایق اول اسیر کرد مرا اسیر کوی تو هستم مرا نکن آزاد دلم شده به هوای غمت حسین آباد به دست لطف تو چشمم همیشه دوختم به پای بیت غم تو همیشه سوختم دوباره حرف مشام من و حسین غریب صفای پرچم سرخ حریم و قصه ی سیب به یاد آن شب جمعه که در حرم ماندیم میان صحن تو آقا زیارتی خواندیم هنوز خاطره ی تل اشک یادم هست هنوز ماکت میدان مشک یادم هست به عشق کرب و بلا میزنم خدا ناله بیا حسین زمانه ، بیا اباصالح بیا که با تو زیارت کنیم آقا را بیا و زمزمه کن روضه های سقا را چه سایه سار پُر از لطف و رحمتی داری به جمع سایه نشینان عنایتی داری غبار تربت تو با دم مسیح یکیست عجب دوای عجیبی چه تربتی داری در آن جمال علی وار و نور زهرایی عجب شکوه و جلالی چه هیبتی داری به عشق تو همه عالم شده حسینیه چقدر مجلس روضه چه هیئتی داری بدون آنکه عتابم کنی عطا کردی چقدر خوب و کریمی چه عادتی داری چقدر بنده نوازی ، چقدر آقایی چقدر حضرت آقا شبیه زهرایی کبوتر دل من پر زده به سوی حرم مگر که اوج بگیرد دوباره روی حرم خدا کند که بیایم دوباره پابوست خدا کند که نمیرم در آرزوی حرم اگر چه خیر ندیدی تمام عمر از من وجود من زده لطمه به آبروی حرم تو را دوباره قسم میدهم به عباست تصدقی سر حضرت عموی حرم بده اجازه شبی باز زائرت باشم ورودی خاک بیفتم به روبروی حرم منی که خاک تواَم دلبر ثریایی تویی در اوج که آقا شبیه زهرایی برای شرح خیالم جواد مقدم

چه سایه سار پر از لطف و رحمتی داری! به جمع سایه نشینان عنایتی داری غبار تربت تو با دم مسیح یکی ست عجب دوای عجیبی چه تربتی داری در آن جمال علی وار و نور زهرایی عجب شکوه و جلالی چه هیبتی داری به عشق تو همه عالم شده حسینیه چقدر مجلس روضه، چه هیئتی داری بدون این که عتابم کنی، عطا کردی چقدر خوب و کریمی چه عادتی داری چقدر بنده نوازی چقدر آقایی! چقدر حضرت آقا شبیه زهرایی! کبوتر دل من پر زده به سوی حرم مگر که اوج بگیرد دوباره روی حرم خدا کند که بیایم دوباره پا بوست خدا کند که نمیرم در آرزوی حرم اگر چه خیر ندیدی تمام عمر ز من وجود من زده لطمه به آبروی حرم ... تو را دوباره قسم می دهم به عبّاست تصدّقی سرِ حضرتِ عموی حرم بده اجازه شبی باز زائرت باشم و روی خاک بیافتم به روبروی حرم منی که خاک توام دلبر ثریّایی تویی در اوج، که آقا شبیه زهرایی غبار تربت جواد مقدم

شادی هر دو جهان بی تو مرا جز غم نیست جنّت بی تو عذابش ز جهنّم کم نیست در دم مرگ اگر پا بسرم بگذاری عمر جاوید به شیرینی آن یکدم نیست حرم قرب خدا را که دل عاشق تو است طرفه بیتی است که روح القدسش محرم نیست بگذار آدمیان طعنه زنندم گویم هر که خود را سگ کوی تو نخواند آدم نیست نیست بر خامُشی آتش دوزخ سیلش از یم اشک غمت هر که به چشمش نم نیست تا خدائی خدا هست، لوای تو بپاست زآنکه جز دست خدا، حافظ این پرچم نیست هم خدا داند و هم عالم و آدم دانند که بجز رایت عشق تو در این عالم نیست دوزخ ارزانی آنانکه ندارند غمت با غمت هیچ مرا زآتش دوزخ غم نیست ملک هستی همه ماتمکدۀ تو است حسین جایی از ملک جهان خالی از این ماتم نیست گوهر اشک عزای تو به هر کس ندهند اهرمن را شرف داشتن خاتم نیست گریه بر پیکر مجروح تو باید همه دم که جراحات تنت را به از این مرهم نیست سائل تو است کسی کز تو، تو را خواهد و بس آنکه شد طالب تو در طلب دِرهم نیست دادِ مظلومی تو مُلک خدا را پُر کرد عالمی نیست که با یاد غمت، دَرهم نیست سینه کردی هدف تیر که می دانستی زنده بی مرگ تو دین نبیّ اکرم نیست هیچ مظلومی همانند تو در قلزم خون سرجدا با گلوی تشنه کنار یم نیست گو بِبُرّند سر دار، زبان در کامش غیر مدح تو ثنائی به لب «میثم» نیست شادی هر دو جهان بی تو مرا جز غم نیست جواد مقدم

حُبُّ الحُسِین وُسیلةُ السُّعداءِ وضیاءَهُ قد عَمَّ بالأرجاء سِبطٌ تَفَرَّعَ مِنهُ نَسلُ المُصطَفى وَأضَاءَ مِسک بوجهِهِ الوَضَّاء حبُّ الحسین فَهُوَ الکریمُ ابنُ الکریمُ وَ جَدُّهُ خَیرُ الأنام وسیِّدُ الشُّفَعاءِ معنی : عشق حسین راه توسل سعادتمندان است . و فروغ تابانش سراسر عالم را فرا گرفته است . او همان نوه ای است که نسل محمد مصطفی (ص) همه از اوست . هر اقلیم و سرزمینی را چهره ی نورانی اش روشنی بخشیده است . بخشنده و بخشنده زاده است و جدش سرور عالم و بزرگ پایمردان است . حب الحسین غلامرضا عینی فرد

علی سر نهان و آشکار است خدایی ناز شصت کردگار است علی خود معنی صوم و صلاه است و ذکرش باقیات الصالحات است علی تطهیر و تکبیر و قیام است علی هم رکعتین و هم سلام است علی دست خدا در آستین است علی تنها صراط راستین است علی؛عیسی وموسی و شعیب است علی گنجینه ی اسرار غیب است علی انجیل و تورات و زبور است علی سر منشاء تکثیر نور است علی نهر شراب سلسبیل است علی بر خلقت عالم دلیل است علی استاد جبریل امین است که مولایم امیرالمومنین است علی مجموعه ی پیغمبران است علی ذکر لب صاحب زمان است علی سر نهان و آشکار صابر خراسانی

حب الحسین وسیلة السعداء ... و ضیاؤه قد عم فی الأرجاء سبط تفرع منه نسل المصطفى ... وأضاء مصر بوجهه الوضاء فهو الکریم  ابن الکریم ... و جده خیر الأنام و سید الشفعاء رب خلق طه من نور فیه احترام ... ناداه أقبل یامختار أنت الأمین لما ارتقی البیت المعمور صلی إمام  ... و قد محا جیش الکفار و المشرکین إن رمت أن تحظی بالحور یوم الزحام ... صل علی باهی الأنوار عین الیقین حب الحسین کاظم اکبری

به نام حضرت ماه و به نام حضرت ساقی به نام آنکه رفت و آمدش در عرش یا روی زمین باشد به نام ان که در بین شهیدان برترین باشد حسن را جانشین باشد علمدار رشید و بی قرین باشد یل ام البنین باشد به وقت رزم او ذکر ملائک صد هزاران آفرین باشد فقط او میتواند در زمان جنگ تمثال امیرالمومنین باشد حضرت ماه کاظم اکبری

در پناه تو محوه روی ماه تو طرز نیمه نگاهه تو مشغول گداییم کرده صحن با صفای تو اصلا کربلای تو مخصوصا هوای تو بدجوری هواییم کرده در پناه تو محوه روی ماه تو طرز نیمه نگاهه تو مشغول گداییم کرده صحن با صفای تو اصلا کربلای تو مخصوصا هوای تو بدجوری هواییم کرده در پناه تو کاظم اکبری