مدح

امشب که پر از، شور و طربم یک کرببلا، باشه طلبم دارم عاشقونه، حس کبوترونه میخوام از ته دل بگم یه چیزی پرم از بهونه، میشه به‌جای دونه برا من براتِ حرم بریزی مستم اگه دستم، به اون ضریحت برسه یعنی که پشت درِ خونه‌ی علی‌و فاطمه هستم از سر شب تا حالا پشت درتم میخوام بگم نوکرتم نوکرتم "از سر شب تاحالا پشت درتم میخوام بگم نوکرتم نوکرتم" 4 دستای کرم کاظم اکبری

گاه شد مظهر خدا و گاه شد مظهر علی من علی را در خدا دیدم خدارا در علی روز اول از خودش یک نور واحد خلق کرد نیم آن شد مصطفی و نیمه دیگر علی این سر قرآن علی و آن سر قرآن علی حق کتابی را فرستادست سرتاسر علی می نویسم از اذل ظاهر علی باطن علی می نویسم تا ابد اول علی آخر علی ظاهرش این بود در معراچ الله الرسول بود اما باطنش الله پیغمبر علی او خودش جای خودش  نامش چنان مشگل گشاست که شفاعت میکند فردای محشر هر علی یا ابا آدم ابا شبر ابا زینب علی پسر زهرا علی داماد پیغمبر علی شهریار و شهسوار مظهر پروردگار حضرت دلدل سوار و خاجه قنبر علی انبیا بر دامن شستت توسل میزنند انبیا هرچه بالایند بالاتر علی ملک ادب خدای اعداد یک است رخسار علی به بزم اعجاز تک است دانی که طعام بی نمک خوش نبود یعنی که خدای بی علی بی نمک است من علی را در خدا دیدم آرش پیله ور

آقام یک عمر حمال علی بود ننم پیوسته دنبال علی بود نه تنها خونه ما رسم ده بود نمازا رو به تمثال علی بود علی ای صفا بخش هر چمن رویت ای نسیم دل فلک مویت پیچش راه عشق را میماند دلبرا پیچ و تاب گیسویت شیر وحشی که صید کس نشود خود شده صید چشم جادویم من کجا وصف تو توانم گفت خالقم خود شده صنا گویت می رسد از غرور جان بر گوش صوت حق حق و ذکر هو هویت علی لایق تاج انما سر تو جمله شاهان گدای قنبر تو تمثال علی حسن حسینخانی

کعبه آن روز فقط بتکده بود سرد و بحران زده بود حق تعالی دگر از پستی مردم به ستوه آمده بود خانه ای را که خداوند کریم ساخت با زحمت خود ابراهیم تا شود معبد خلاق عظیم شده بود بتخانه خلق هم مستانه غافل از یاد خداوند ودود رو به بت ها به سجود سر تعظیم خود آورده فرود ظلمت و کفر فقط بود که میکرد نمود غیر انگشت شماری همه جاهل بودند پست و کاهل بودند اهل باطل بودند از خرافات و پلیدی همه کامل بودند دختران زنده به گور و پدران وای که قاتل بودند نفس اماره چه طغیان میکرد خاتم بعثت حق مجتبی صمدی

نازد به خودش خدا که حیدر دارد دریای فضائلی مطهر دارد همتای علی نخواهد آمد والله صد بار اگر کعبه ترک بردارد --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است؟ --- قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد ایمان به جز از حب علی پایه ندارد گفتم بروم سایه لطفش بنشینم گفتا که علی نور بود سایه ندارد --- شبی در محفلی ذکر علی بود شنیدم عارفی فرزانه فرمود اگر آتش به زیر پوست داری نسوزی گر علی را دوست داری --- خورشید شکفته در غدیر است علی باران بهار در کویر است علی بر مسند عاشقی شهی بی همتاست بر ملک محمدی امیر است علی --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است --- خورشید چراغکی ز رخسار علی ست مه نقطه کوچکی ز پرگار علی ست هرکس که فرستد به محمد صلوات همسایه دیوار به دیوار علی ست همتای علی نخواهد آمد فریدون کریم پور

عید سعید مبعث منو بین الحرمین یک طرفم اباالفضل یه طرف حرم حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک خود رسول اکرم سرور عالمین قال حسین منی و انا من حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید پایان شب تار مبارک بادا سیر در عالم انوار مبارک بادا اختیار دل ما را به حسینش داده بعثت احمد مختار مبارک بادا حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید سعید مبعث سعید حدادیان

سایه ندارد ولی به عالم امکان سایه فکنده است اقتدار محمد سایه نمی‌ماند از فروغ جمالش هاله نور است در کنار محمد شمس رخش هم‌جوار زلف سیه‌فام آیت و اللیل و النهار محمد تا که بماند اثر ز نکهت مویش خاک حسین است یادگار محمد تربت خوش‌بوی کربلای معلاست یک اثر از موی مشک‌بار محمد رایت فتحش به اهتزاز درآمد دست خدا بود چون که یار محمد من چه بگویم «حسان»! به مدح و ثنایش؟ بس بودش مدح کردگار محمد اقتدار محمد سعید حدادیان

قرآن حسین اصغر او بود کوثرش هر چند اصغراست نخوانید اصغرش صد ها هزار مجلسی و طوسی و مفید خم میکنند قد به ادب در برابرش باب الحوائج است نه باب الولایت است دریای تشنه ایست که خونست گوهرش ارث از حسین برده ولی نام او علی است شیر از رباب خورده و زهراست مادرش یک قطره اش برای شفاعت بس است بس خونی که ریخت وقتی شهادت ز حنجرش باید که خواند ذبح عظیم ولایتش باید که گفت بر شهدا یک پیمبرش از بس که شهره گشته به باب الحوائجی باید که خواند حضرت عباس دیگرش اصغر او بود کوثرش مهدی میرداماد

دل می تپد به سینه که دلدار می رسد از شهر عاشقان خبر یار می رسد ای باغبان گلاب بزن کوچه باغ را ای باغبان گلاب بزن که امشب گل بهار به گلزار می رسد ای باغبان گلاب بزن کوچه باغ را که امشب گل بهار به گلزار می رسد ای اهل درد مجمر و اسپندتان کجاست آن کس که وا کند گره از کار میرسد دل میتپد به سینه احمد واعظی

عشق گاهی در جدایی گاه در پیوندهاست عشق گاهی لذت اشکی پس از لبخندهاست عشق گاهی یک اجابت نزد حاجتمندهاست عشق گاهی بین باباها و تک فرزندهاست عشق می‌آید که بعد از شب سحر پیدا شود عشق گاهی می‌رسد تا یک نفر بابا شود… ای زمین از عرش، بر فرش آسمانت را ببین ای پرستوی مهاجر آشیانت را ببین ای دل غمگین امام شادمانت را ببین امشب ای سلطان ولیعهد جوانت را ببین ای امام مهربان باب المرادت آمده میوهٔ قلبت، دل آرامت، جوادت آمده مزد چل سال انتظار و چل شب احیای سحر می‌شود طفلی که از او نیست طفلی خوب‌تر سیب سرخ احمد است و باز هم داده ثمر کوثری دیگر عطا کرده به قرآن این پسر کوثر و یاس است جاری در رگ و در خون تو مردمان ری فدای روی گندمگون تو سبط موسی هستی و کار مسیحا می‌کنی مثل عیسایی که در گهواره لب وا می‌کنی بی‌عصا هم معجزه مانند موسی می‌کنی دیدهٔ کور «موفق» را تو بینا می‌کنی بر حقیری بنی‌عباس دامن می‌زنی پور اکثم را به تیغ علم گردن می‌زنی… باب الجواد ابوالفضل بختیاری

مه روی تو، شب موی تو، گل بوی تو دارد گلزار جهان خرمی از روی تو دارد گردون که سرا پای وجودش همه چشم است پیوسته نظر در خم ابروی تو دارد مهتاب شب افروز که از هاله کند زلف خود سایه ای از خرمن گیسوی تو دارد نرگس که نظر باز بود در صف گل ها تا چشم تو را دیده نظر سوی تو دارد با نکهت زلف تو نسیم سحری را هر جا نگرم سر به تکاپوی تو دارد تا ساقی این بزم تویی، باده ی گلرنگ این گرمی و لطف از اثر خوی تو دارد گلچین که به شیرین سخنی شهره ی شهر است لطف سخن از لعل سخنگوی تو دارد مه روی تو امین مقدم

اى بهشت قرب احمد فاطمه ليلة القدر محمد فاطمه اى خدا مشتاق يارب يا ربت اى سلام انبياء بر زينبت كاروان دل روان در كوى تو قبله جان محمد روى تو عصمت حق كوثر پيغمبرى بلكه زهراى محمد پرورى مشعل شب‏هاى احياى على نقش لبخندت مسيحاى على عمر تو بالاتر از ارض و سماست هيجده سالت اگر خوانم خطاست گر چه در اين گردش ليل و نهار زيستى با خاكيان هجده بهار بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر اولين نور آخرين روشنگرى هم ازل را هم ابد را مادرى اى سه شب بى قوت و از قوت تو سير هم يتيم و هم فقير و هم اسير آن كه خاك مقدمش جان همه گفت جان من فداى فاطمه اى كه در تصوير انسان زيستى كيستى تو كيستى تو كيستى فوق هر تعريف و هر تفسير هم پاكتر از آيه ي تطهير هم اى سجود آورده بر پاى تو سر اى خدا هم از نمازت مفتخر مرتضى را محو صحبت كرده ‏اى غرق در درياى حيرت كرده‏ اى مدح تو كى با سخن كامل شود وحى بايد بر قلم نازل شود اى دو عالم قبضه‏ اى در مشت تو وى زمام خلق در انگشت تو انبياء را رهبرى كن فاطمه اولياء را مادرى كن فاطمه خاك را فيض تو آدم مى‏كند فضه ات اعجاز مريم مى‏ كند بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر بر در بيتت مقام قنبرى نيست كم از رتبه پيغمبرى آنچه هست و نيست فيض عام توست خوش‏ترين ذكر امامان نام توست از نبى تا حضرت مهدى همه ذكرشان يا فاطمه يا فاطمه سائل بيت گِلينت عالمى بسته نبود باب احسانت دمى اى مهار ناقه ات زلف عفاف پيرهن بخشيده در شام زفاف عفو، را نازم كه گرد بسترت قاتلت هم نيست نوميد از درت سينه ي تو جنت پيغمبر است دامنت تا صبح محشر كوثر است اخترانت جمله ماه عالمند دخترانت خوبتر از مريمند دست بوس قنبرت فرزانگى خاك پاى فضه ات مردانگى از شب ميلاد تا آخر نفس مصطفى يك دست را بوسيد و بس آن هم اى دست خدا دست تو بود اى بر آن لب‏ها و دست تو درود چون ببيند چشم احسانم تو را با كدامين عقل بشناسم تو را گر چه عمرى در پناهت زيستم آن كه بشناسد تو را من نيستيم با وجود آن همه نعت و سپاس ناشناسى ناشناسى ناشناس بايد اين جا لب فرو بست از بيان روز محشر قدر تو گردد عيان شمع جمع اهل محشر چهر تو است مُهر هر پرونده مُهر مِهر توست جز تولاى تو دست آويز نيست بى تو رستاخيز، رستاخيز نيست حق به محشر محور جودت كند آن قدر بخشد كه خوشنودت كند محشر از فيض تو گلباران شود عفو، مشتاق گنه كاران شود شاعر:  غلامرضا سازگار بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر

اول دفتر به نام خالق اکبر آن که سزد نام او در اول دفتر نکته ای از قدرتش بس، این که بگویم اوست علی آفرین و فاطمه پرور فاطمه مجموعه صفات خداوند فاطمه آیینه کمال پیمبر عصمت کبری، ولیه ی الله عظمی قره ی عین النبی، حبیبه داور بَضعه ی احمد نه بلکه روح محمد همسر حیدر نه بلکه هستی حیدر شهر خرد احمد و علی ست درِ آن فاطمه آن شهر راست مرکز و محور فاطمه مجموعه صفات خدا محمدحسین پویانفر ای به مثَل بی مثَل چو خالق یکتا وی به نُبی چون نَبی ستوده داور شأن تو در «إنّما ولیُّکُمُ الله» با حق و با احمد و علی ست برابر جز پدر و شوهر و دو ابن و دو بنتت روی تو نادیده کس ز اکبر و اصغر پای به محشر چو می نهی رسد آواز «غضّوا أبصارکم» به خلق، سراسر چشم و چراغت دو گوشواره عرش اند راحت جانت دو نازدانه دو دختر در قدم مادر است جنت موعود وین سخن نغز چون سروده پیمبر در عجبم زین حدیث و آن که چرا او داده به زهرای خویش کنیه مادر بهر شفاعت تو را بس است در آن روز دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر هر که پناهش تویی پناه تو عالم وان که شفیعش تویی شفیع به محشر به به از آن رهبری که پیرو زهراست به به از آن پیروی که فاطمه رهبر حبل متین پیمبران الهی است هر نخی از چادرت به عرصه محشر چهره ز أعمی نهان کنی و بگویی می نگرم من ورا نبیندم او گر آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر کشته راه خدایی و هدف تو امر به معروف بود و نهی ز منکر حضرت باقر برای چاره هر غم نام تو می برد بر زبان مطهر خانه تو قبله امید سه حجت بیت تو معراج صبح و شام پیمبر سید رضا مؤید فاطمه مجموعه صفات خدا محمدحسین پویانفر

ای آنکه شرح فضل تو خیلی مُفصّل است فیضِ نوشتن از تو همان فیضِ أَکمَل است با اینکه شعرِ مـدحِ تو أغـلَـب مُطَوّل اسـت جانِ سُخن خلاصه در این بیتِ مُجْمَل است “یا قاهر العـدوّ و یا والی الوَلی” “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” ای آفرینش دوجهان در نـظام تـو ای ماورایِ حـدّ تـصـوّر , مـقـامِ تو ای چشم کُلّ خلق , به جودِ مُدامِ تو مُشکل گُشاست بسکه توسّل به نامِ تو شـد هَـمّ و غَـمّ عالم و آدم سَیـنجلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” ای نام دلنشین تو با کبـریا , یکی ای با تو شأن حضرت خیرُ النّسا , یکی چشم جهان ندیده مثال شمـا , یکی با تو شده ست در همه جا مُصطفی , یکی تو صادرِ نخُستی و مخلوق اوّلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” گر چون خُدای خویش تو را خوانده ام احد دارم برای گـفـته ی پُر مغز خود سـند قبل از ازل تو بودی و هستی پس از ابد رزّاق و خـالق و غنی و قـادر و صمد مجموعه ی صفات خُدا در تو مُنجلی “یا مُظهِر العجائُب و یا مرتضی علی” ای ابتدای سِـیر تـو از انـتهایِ عـرش ای غرق عطر و بوی خوش تو هوایِ عرش ای ردّ پایِ نـور تو در جایْ جـایِ عرش ای جانـشین ذاتِ خُدا ای خُـدایِ عرش ای مهر و ماه پیش جمالت, چو مَشعلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” خوشبخت شد کسی که ز غیر تو دست شُسـت خوشبخت تر کسی که کسی جُز تو را نَجُسـت هر کس که شـد خـراب تو کـارش شـود دُرُسـت بی دست و پاتریـنم و شادم که از نُخُسـت بر دامن تو چـنگ زدم , بی مُعـطّـلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” “ای دل غلام شاه جهان باش و شاه باش” یعنی که باش مُخـلص مولا و بچّه هاش بگذار مثل میثم تمّار سر به پاش آن قدر مثل مالکِ اشتر بـزن صـداش تا مثلِ دُر شوی پس از این جمله , صیقلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” باقی تویی برابر تو ما که هالِــکـیم تو باطن صلاتی و فی الجمله تارِکـیم ماها کُجا برای تو چون حُجر و مالِکیم؟ بی تو شبیه مُنْکرِ تو زشت و مُضحِکیم گـفتیـم در برائتِ از هـر چه حنبلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” یا قاهر العدو مجید بنی فاطمه

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ (اَبَداً) ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ (اَبَداً) ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

به جلوه حسنینش خجسته خواهر زاد یقین کنید که ام الحسین دیگر زاد سلام باد بر این خواهر و بر این خواهریش خدای  داده مقام حسین پروریش محمدند و علی هر دو محو دیدارش نشان بوسه ی زهرا به ماه رخسارش هزار مریم و حاجر شده گرفتارش شرف گرفته شرافت به ذل دیوارش عفاف و عصمت و ایثار جنس بازارش فقط به روی حسین است چشم دیدارش برات عفو خدا ریخته است در قدمش یقین کنید بود قلب فاطمه حرمش چه دختری که جلال پیامبر دارد ز خردسالی خود صولت پدر دارد فرشته ای است ولی صورت بشر دارد نه بلکه تینت او تینتی از هور خوبتر دارد به سیدالشهدا الفتی دگر دارد از آن جمال محال است چشم بردارد فقط نه محو جمالش نبی شده امشب حسین فاطمه هم زینبی شده امشب حجاب فاطمه از  چادرش نمودار است زکودکی به علی مثل مادرش یار است مقام ام ابیهایی اش سزاوار است چو ذوالفقار زبانش به خطبه کرار است حسین از وی و وی از حسین سرشار است نماز فاله اش را خدا خریدار است زهی نماز شب آن حقیقت زهرا که سیدالشهداگفت التماس دعا جمال اوست به چشم علی تماشایی خطابه هاش همه حیدری و زهرایی نکرده شوی بود مادر شکیبایی گرفته سایه اش از آفتاب زیبایی نهاده چهره به خاک درش توانایی نخوانده درس  معلم بود به دانایی ز خردسالی پرواز کرده تا حیدر به ذوالفقار زبانش نوشته یا حیدر در آسمان علی اختری چنین باید ز کوثر نبوی کوثری چنین باید کنار خون خدا خواهری چنین باید به حلم و صبر رضا مادری چنین باید بانوان جهان رهبری چنین باید به حق فاطمه فاطمه را دختری چنین باید نه صبر رفته از دستش به صبر فرمان داد کنار مقتل خون بر امام خود جان داد تو کیستی که علی گونه رهبری کردی به صبر و همت و ایثار مادری کردی سلام بر تو که خون را پیامبری کردی تو با خطابه ات اعجاز حیدری کردی تو با امام شهیدان برابری کردی تو مثل فاطمه اسلام پروری کردی حسین فلک نجات است و ناخدایش تویی علی زبان خدا باشد وصدایش تویی

می نویسم که والضُحیٰ زینب عصمت الله کبریا زینب جمعِ اسماء و اسمها زینب ربنا بعدِ ربنا زینب می نویسم پس از خدا زینب نامِ او تا که بر زبان اُفتاد کوه برخاست آسمان اُفتاد عَلَم از شانه یِ یَلان اُفتاد سرِ ما هم بر آستان اُفتاد می نویسم که اِنَما… زینب

یا رب از دل های ما نور محبت را مگیر این تجمع این توسل این ارادت را مگیر هستی ما بستگی دارد به عشق اهل بیت هر چه می خواهی بگیر اما ولایت را مگیر خدا در کوره ی صبر علی پرداخت زینب را برای کربلا با شیر زهرا ساخت زینب را لسان لیله القدر است قدر او کسی مثل حسین بن علی نشناخت زینب را

زینب کسی است که در راه عفتش عباس می دهد نخ معجر نمی دهد دختر مگو بگو گوهر مرتضی علی دختر مگو بگو که تاج سر مرتضی علی اولادهم مساوی اکبادهم لذا زینب نگو جگر مرتضی علی داشت افتخار کند بر تو بوتراب ای میوه دل وثمر مرتضی علی نوع نگاه او به تو اثبات میکند زهراست زنده در نظر مرتضی علی زینب کسی است حاج ابراهیم رهبر

زینب یگانه است حاج ابراهیم رهبر یا که خدا به خلق پیمبر نمی دهد یا گر دهد پیمبر ابتر نمی دهد حتی اگر چه فیض الهی به هیچ کس غیر از  رسول سوره کوثر نمی دهد دختر در این قبیله تجلی کوثر است بی خود خدا به فاطمه دختر نمی دهد زینب یگانه است و خدا هم به فاطمه تا زینب است دختر دیگر نمی دهد زینب رشیده ای ست که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را در عالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب همان کسی ست که در راه عفتش عباس می دهد نخ معجر نمی دهد زینب یگانه است حاج ابراهیم رهبر 

زینب رشیده ایست  که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را درعالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب رشیده ایست  که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را درعالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب شکوه خواهری حاج ابراهیم رهبر

چه بانویی که پس از دختر رسول الله به هر زنی که تصور کنی شرافت داشت چه بانویی که ز فیض هدایت معصوم مقام و منزلتی هم تراز عصمت داشت چه بانویی که صبوری نمود چون زهرا چه بانویی که به قدر علی شهامت داشت چه بانویی که به حد کمال در همه حال اراده داشت وفا داشت عزم و همت داشت چه بانویی که به هنگامه ی اسارت هم وقار داشت حیا داشت شرم و عفت داشت چه بانویی که همه عمر در نیایش شب هزار بار زخود تا خدای هجرت داشت چه بانویی که به همراه یک مدینه صفا گلاب گریه و یک کربلا مصیبت داشت چه بانویی که به خورشید خود گرفته ی عشق به قدر وسعت هفت آسمان محبت داشت دل تو بود پر از شور و اشتیاق حسین که لحظه لحظه ی عمرت از این حکایت داشت حسین نیزبه شایستگی نثار تو کرد هر آنچه عاطفه و التفات و رافت داشت حسین از تو جدایی نداشت در هر حال مگر به خاطر انسی که با شهادت داشت چراغ آخرت اشک شاعری که سرود دو مصرعی که دراو یک جهان طراوت داشت نه ذوالجناح تاب استقامت داشت نه سیدالشهدا بر جدال طاقت داشت زینب همان کسی ست که وقت رسیدنش از عرش جبرئیل هم آمد به دیدنش با خلقتش خدا به تمام فرشتگان همواره فخر می کند از آفریدنش قنداقه اش بغل به بغل میرود ولی آغوش چیست منظره ی آرمیدنش انگیزه ای به نام حسین آفریده شد بعدا ورا به ورطه ی دنیا کشیدنش آخر دعای حضرت زهرا نتیجه داد بار دگر خدا به محمد خدیجه داد چه بانویی مجید بنی فاطمه

شیعه همه جا رهبر و مولاش علی است دنیاش علی بوده و عقباش علی است بی مهر علی زهد ابوذر همه هیچ سلمان که محمدی است آقایش علی است دل من حرف خود را با علی(ع)  گفتد و باره جان گرفتش تا علی(ع)  گفت گمانم امشب از شوقِ ولایت خداوند جلی هم یا علی(ع)  گفت شیعه همه جا رهبر و مولاش علی است دنیاش علی بوده و عقباش علی است بی مهر علی زهد ابوذر همه هیچ سلمان که محمدی است آقایش علی است دل من حرف خود را با علی(ع)  گفتد و باره جان گرفتش تا علی(ع)  گفت گمانم امشب از شوقِ ولایت خداوند جلی هم یا علی(ع)  گفت شیعه همه جا رهبر و مولاش علی است دنیاش علی بوده و عقباش علی است بی مهر علی زهد ابوذر همه هیچ سلمان که محمدی است آقایش علی است دل من حرف خود را با علی(ع)  گفتد و باره جان گرفتش تا علی(ع)  گفت گمانم امشب از شوقِ ولایت خداوند جلی هم یا علی(ع)  گفت شیعه همه جا مولاش علیست مهدی رعنایی