روضه

سادات کدوم بچه‌ای میاد بگه آره من مادرم خورد زمین پا به ماه بود روش نشد بگه من می‌گم مردم مادر این سادات پا به ماه بود همینجوری آروم راه می‌رفت راهو بهش بست مثل لاتا دست گذاشت رو دیوار آی حرومی زورت به علی نرسید راهو به زنش بستی مادرتون سادات می گفت برو الان علی میاد برو تا اسم علی رو گفت الان علی میادا بچه‌ها یه یهو زد صورت به دیوار خورد بی هوا زد رنگ مادر نه رنگ پسر پرید آه مادر آه مادر سادات حیدر خمسه

خدا میدونه دیشب حرم امام رضا گفتم آقا جان مادرت راحت شد داداش گلم اصلا به این فکرم نکن یه روزی بخوای اینو بگی خدا نکنه یه روز یه پسر برا مادرش دعا کنه بره کافیه بعد روضه بری صورتت کبود باشه هی دورت مگه مادر نداری کی زدتت خیلی سخته پسر نتونه مادرشو بغل بگیره چرا منو بغل نمیکنی گفت الان سینه ام درد میکنه اما یه جا قول میدم بغلت بگیرم همه منتظرن مادرش برسه مادرت راحت شد علی پورکاوه

بارها تو این جلسات رفتی مادره میگه دیگه بزرگ شدی برو مردونه گریه کن بعد روضه بیا دنبال مادر پسرم میشینه تو روضه میگه مادر دیگه رو مرد به من حساب می‌کنه صدا زد حسن تو یه جوری گریه می‌کنی می‌گفت تو یه جوری گریه می‌کنی انگار من زینب مادر از دست ندادم انگار ما ندیدیم مادر دست به دیوار میگرفت راه میرفت حسن تو یه جوری اشک میریزی انگار مادرمونو ما ندیدیم هر قدمی که بر می داشت پشتش رد خون می افتاد باریکلا دستات چرا اومد بالا ها اونم دستش تو کوچه اومد بالا ایستادم به روی پنجه پا اما دستش از روی سرم... قصه‌ی تعصب و اشک امین قدیم 

کجا روزه گرفتین میگن هرکی دنیایی گله داره بره در خونه جواد الائمه این آقا هم منتسبه به جوادالائمه است بعضی از در پشت اومدم دیدم چای خانه زدن یه پیری باصفایی می‌گفت بیاید چایی جوادالائمه من مقتل خوندم یه جا دیدم شما داری ای رو زمین خط می‌کشی امام رضا جان تشریف آوردن گفت چیه بابا انقدر بهم ریخته ایی گفت میگیرم گفت چیه بابا چته انتقام اون سیلی که به مادر یا جواد الائمه الانم اومدیم خونه بچه‌ها می‌دونی چرا مردامون روز مادرت خودشونو می‌زنن آخه لطمه مال زناست می‌دونی چرا مردا تو روضه زهرا می‌زنن چون یه مرد زد مادر تو یه ننگی گذاشتند عالم یه مرد زد نه یه نامرد اونم بد زد روضه مادر و یاد جواد الائمه حیدر خمسه

نوشته بود کننده در خیبر تا نگاهش و بچه‌ها افتاد گفت وای زهرا بعد میدوید طرف خونه هی عبا دور پاش میپیچید هی با صورت زمین میخورد اومد جلو بستر خانمش گفت کلمینی فاطمه انا علی مگه نمیگن فمن یمت یرنی هرکی بمیره علی رو میبینه گفت علی جان بزار برم تو منو دست به کمر ببینی بزار پهلوم خوب ببینی علی جان اگه اجازه میدی دیگه برم آقا آی قربون مظلومیتت دید علی داره گریه می‌کنه دستشو بلند کرد اشکای علی رو گرفت هی به بازو میمالید هی به پهلو چه می‌کنی خانم گفت از بابام شنیدم اشک مظلوم شفاس از تو مظلوم‌تر تو عالم ندیدم از تو مظلوم‌تر تو عالم ندیدم علی پورکاوه

بزن به پهلوت اشکمو خوب میشه پهلوت مگه نه همین شبا قبل قنوت خوب میشه بازوت مگه نه همین روزا می‌گذری از خیال تابوت مگه نه یواش یواش وا می‌کنی رو بنده از روت مگه نه بد زدنت بمیرم انقد زدنت که از نفس افتادیو هیشکی نیومد زدنت بد زدنت کوچه خلوت زدنت نزدیک خونم توی محلت زدنت بزن به پهلوت اشکمو علی پورکاوه

روز شهادت مادر ابی عبدالله ست زنونه گریه کنید تنها و بی پناه چهل نفر یک زن پا به ماه بی هوایه ضریه ی لگد کوچه‌ رو واسش کردن قتلگاه میون کوچه ها به خاک و خون نشست یه جور زدن که گوشوارش توی گوشش شکست کوچه قتلگاه علی پورکاوه

خم شد ز برش برداشت عبا فرمود ای وای که تابوتت، عمری سر دوشم بود صدا زد زینب بیا کمکم کن عبا رو پهن کرد زمین قطعه به قطعه بدن جمع کرد داخل عبا گفت تو از اون طرف عبا بگیر منم از این طرف بسم الله گفتن تا بلند کرد صدا زد بزار زمین عبا بر دوش زینب محمدحسن فیضی

اونایی که با زن و بچه خیلی اصلاً خبر ندارن میگه آقا روز شهادته شهادت کیه مشکیتو پوشیدی دست زن و بچتم گرفتی ورداشتی آوردی روضه دمت گرم ایشالا بچه‌هات در خونه ابی عبدالله پیر بشن در خونه امام حسین مو سفید کنی امشب الان جلسه‌ام دم غروبیه تموم میشه دوباره دست زن و بچتو می‌گیری برمی‌گردی خونه‌ات از روضه تبرکی می‌گیری می‌بری با بچه‌هات می‌شینی غذا میخوری اما از امشب دیگه بچه‌های علی لب به غذا نزدن زهرا به جای نان غم ما را درست کن حلوای ختم شیر خدا را درست کن زهرا به جای نان غم ما را درست کن محمدحسن فیضی

مادر سلام  گوشه چشمی به ما کنی آخه این روزا  علی رو با گوشه چشم می‌بینه با صورت کامل علی رو نمی بینه آخه جلوی امام حسن کاری کردن از علی رو میگرفت مادر سلام، گوشه ی چشمی به ما کنید مادر سلام، درد مرا هم دواکنید با این امید در زده ام تا که وا کنید لطفی به این اسیر یتیم گدا کنید حالا اگر چه چادر تو وصله دار هست من سائلم همیشه برایم انار هست یا آیه آیه آیه ی خود(( هل اتی)) کنی یا از کرم لباس عروسی عطا کنی چادر امانتی بدهی تا چها کنی یک قوم را به نور خدا آشنا کنی دنیا تو را نخواست که اینقدر زشت شد خاکی که زیر پای تو آمد بهشت شد مادر سلام سیدرضا تحویلدار

یه جا دیدن مولا سر به دیوار گذاشته داره بلند بلند گریه میکنه اسما اومد جلو آقا جان چرا شما داری بلند بلند گریه میکنی گفت آخه هر چی آب میریزم خون سینه بند نمیاد بازو هام ورم داره هی میخوام راه برم این درد نمیزاره چند روزه تب کردم هر چی که میکشم از داغی مسماره بی هوا زمین خوردم روضه غسل مهدی آینه

تو فاطمیه زبون بگیرید مثل یه بچه که غم مادرو دیده حالا مادرامون مرده چه طوری گریه میکنی آخ مادر یه نفر که مادرش بمیره چه جوری میشه چه جوری میشی بی انصافی داره رد میشه میگه فکر کن مادر خودت قدش خمیده تا حالا فکر نکرده بودم حضرت عباسی الان فکر کردم مادرم اینطوری راه بره خونه خرابم فقط فکر کن مادرت اینجوری راه بره غم مادر سیدجواد ذاکر محمود کریمی

امام باقر فرمود: یه جوری زده بود تو صورت مادرم سفیدی چشمش سیاه شده بود وای غرور واسم نذاشتن جلو من رو چادرش هی پا میذاشتن اومدم کمک کنم بهش نزاشتن دیگه پا نشد یه جوری مادرمو زدن که مثل قبلنا نشد ضرب پا زدن مادرم مشغول صحبت بود که اینا بی هوا زدن غرور واسم نذاشتن حسین ستوده

میگه که و رفس برجله یه ضربه تو سینه زهرا زدن امادلم نمیاد نگم تو باید بدونی من خودم فکر میکردم پشت در زده دیروز دیدم مقرم نوشته یه نگاه کرد اینور کوچه دید هیچ خبری نیست یه نگاه کرد اونور کوچه دید هیچ خبری نیست زهرا افتاد رو زمین من نمیگم مقرم میگه انقدر با پا زد وقتی زهرا افتاد امین شادکام

هنوزم بعضی از هیئت های قدیمی مخصوصا این شمرون و فرحزاد و اوین و درکه و… اینا هنوز با هیزم دیگ غذا میزارن وقتی هیزم میزارن برو یه ذره نزدیک شو آقا هیزم به اون میگنا هیزم نزدیک نمیتونی بشی من پشت درم چسبیده ام به در هیزم آوردن آتیش زدن یعنی چه از لابه لای شکافای در آتیش میگرفت میسوزوند نوشتن میخ در سرخ شد روضه میخ در سرخ شد سعید حدادیان

می گفت اون نا نجیب رفت مسجد اولی بهش گفت کجا بودی اومد قباله رو گرفت رفت این دومی می‌خنده گفت چرا می‌خندی میگم قباله رو گرفت رفت گفت چرا می‌خندی میگم پس گرفت رفت گفت من پسش گرفتم تو راه چجوری پسش گرفتی چرا می‌خندی گفت یه جوری هم زدمش راه خونشو گم کنه گفت پس تو چرا دستت خونیه گفت آخه گوشواره تو گوشش بود زدم گوشواره تو گوشش شکست علما منو ببخشید بابام می‌گفت علی ما آذریا می‌دونی به کی میگیم یارالی اینی که به حضرت زهرا میگم به ابی عبدالله میگن یارالی می دونی یارالی یعنی چی یاراالی یعنی یکی رو بزنی بالا سرش وایسی بگی خوب زدم بهش بی ادبی کنی آخ یارالی آخ یارالی علی پور کاوه

خدا ایشالا به همه رقیه‌های دختر بده روضه حضرت رقیه رو حسش کنن من الان نزدیکه فکر کنم دو هفته است بچه‌هامو ندیدم تلفنی زنگ میزنم تا دو سه روز اول باهام قهر بود می‌دونی سر چی زنگ می‌زدم می‌گفتم خانومم مثلاً تلفنو بده صحبت نمی‌کنم گفتم چرا گفت منو بوسم نکردی رفتی اینطوری یه دختر تویی و کافیه فقط نباشی یه ذره مثلاً پاش زخم بشه دستش زخم بشه و کافیه مادرش دعواش کنه مادرش میگه بذار بابام بیاد بهش میگم می‌زدمش می‌گفت بذار به بابام بیاد بهش میگم من یه عمو دارم دو برابر  قد و هیکلش زورت به بچه رسیده منو با لگد می‌زنی حالا یه دونه بگم تا پیشم رسید من بهش سلام دادم موهامو کشید زورت به بچه رسیده منو با لگد می‌زنی علی پور کاوه

اومد نگاهی کرد اون وضع دید گفت فضه جان گفت بله سریع خاکش کن محسنو اگه زهرا ببینه دق می‌کنه همونجا  دمه چاردری قبری کند مخسن رو خاکش کرد بگم اینجا یه مادر ندید بچه‌شو کجا خاک کردن اما کربلایی ها رباب دید کجا خاک کردن همچین که دستاشو بسته بودن داشتن می بردنش دید یه عده  نیزه دار پشت خیمه‌ها هی نیزه ها تو خاک فرو می کنن نیزه خالی رفت پا اصغر در آمد از زمین دستاشو تکون میداد سرش بالای نیزه تاب می‌خورد بمیرم نیزه‌دارش آب می خورد اونی که گره به کارشه بگه حسین سرش بالای نیزه تاب می‌خورد علی پور کاوه

همه ما دیدیم ضرب و شتم دعوا حالا اصلاً یه زن یهو آسیب ببینه و یک غلاف که دست چهل نفر چرخید میگن همچین میزد با بغض تو بازوی زهرا سه ماه گذشته وصیت کرده بود منو از زیر پیراهن بشور اسما میگه آب می‌ریختم علی بدنو می‌شست یهو دیدم وسط غسل دست از غسل کشید یه جوری هوار زد از اسما میگه اومدم بالا سرش آقا شما به بچه‌ها گفتی گریه نکنن خودت داری هوار می‌زنی الان اهل مدینه با خبر میشن گفت اسما همه رو دیده بودم اما دستم از بازوش رد نمی‌شه کبودیو ورم بازو نخوابیده یه ناله یا زهرا این بغض گلوت خالی شه یا زهرا زخم بازو حیدر خمسه

ان شالله نفهمی بس که سیلی خوردم اسمم از یادم رفت گوشواره م رو بابا من خودم دادم رفت حالم خرابه روی دست لاغرم جای طنابه مگه جای ما توی بزم شرابه یا حسین از بس که سیلی خوردم پیام کیانی

قم جلال مدینه پیدا کرد تا نهادی قدم به دیده آن مردو زن دور محملت گشتند اشک شوق همه ز دیده روان قم دل از گلشن بهشت گرفت محملت بسکه گشت گل باران کاش زینب به قم سفر می کرد تا نمی‌دید این همه طغیان خانوم دور تو دسته‌های گل در دست دور او سنگ بود و زخم زبان دور تو عالمان فقه اصول دور او ابن سعد و شمر و ثنان قم جلال مدینه پیدا کرد علی کرمی

بچه های علیم یه روز دیدن بانو شون بهتر شده بلند شد کارای خونه رو کرد موهای زینبو شونه کرد برادر مریض میشه مادر غصه می‌خوره خواهر مریض میشه مادر غصه می‌خوره تو خونه مادر دست به دیوار میگیره همه مریض میشن دوباره شب شد و سردرد داره باز مادر درد دارد حسن میگریدو در خواب گوید نزن سیلی ستم گر غصه خوردن مادرمون سیدرضا تحویلدار

طبق خرما جلو پیغمبر از بهشت آوردن اهل بیت و صدا کرد علی آمد فاطمه آمد حسن آمد حسین آمد خرما از تو طبق برداشت گذاشت دهن حسینش فرمود نوش جانت حسین خرمای بعدی رو دهن حسن گذاشت نوش جانت حسن خرمای بعدی رو نوش جانت زهرا جان خرمای بعدی رو دهن علی گذاشت فرمود نوش جونت علی جان خرمای بعدی رو برداشت ایستاده خرمای سوم رو دهن علی گذاشت هی میگه نوش جونت علی فاطمه یه سوال کردبابا یا رسول الله خرمای اول رو دهن حسین گذاشتی فرمودی نوش جونت فرمود آری فاطمه جان دیدم ملائک میگن نوش جونت حسین منم به تبع ملائک گفتم نوش جونت خرمای بعدی دهن حسن گذاشتی گفتی نوش جونت فرمود بله دیدم همه ملائک میگن نوش جونت خرمای بعدی رودهنتو گذاشتم دیدم حورالعین سر از غرفه‌های بهشت بیرون کردن نوش جانت زهرا منم به تبع اونا گفتم اما خرمای اول و دهن علی گذاشتن دیدن  صدا از عرش الهی میاد نوش جونت علی جان به شوق شنیدن صدای خدای خرمای دوم و دهن علی گذاشتن دیدن همون صدا میاد نوش جونت علی جان به احترام صدایه خدا ایستادن خرمایه سوم رو گذاشتم دهن علی گذاشتن همون صدا اومد صدا از عرش اومد ای یا رسول الله تا قیامت خرما دهن علی بزار قیامت من خدا میگم نوش جونت علی داستان خرمای بهشتی مهدی رعنایی

یه جام دیدن مولا سر به دیوار گذاشته داره بلند بلند گریه میکنه اسما اومد جلو آقا جان چرا شما داری بلند گریه می‌کنی گفت آخه هرچی آب می‌ریزم خون سینه بن نمیاد بازوهام ورم داره هی می‌خوام راه برم این دنده نمی‌ذاره چند روزه که تب کردم هرچی که می‌کشم از داغیه مسماره ای جانم بی هوا زمین خوردم بی هوا زمین خوردم مهدی آینه

من یه حرفی میزیم بازم من میگم خدا رو شکر نیومد امام رضا رو ببینه دیر رسیدن تو قاموس این خانواده است خانوم ازت معصومه دیر رسید نرسید بیاد برادرو ببینه من یه خانم دیگه هم می‌شناسم اونم دیر رسید ولی چه جوری مرحوم محدث ملاتی میگه هی زمین می‌خورد هی بلند میشد گفت یه جا اومد بالا گودال همه هوراش کردن دستاشو رو سر گذاشت گفت محل خبر چی شده همه دارن هلهله میکنن یکی اومدجلو گفت دختر علی برو کنار اینا دارن جون کندن حسینتو می بینن خمیده به خمیده رسیدم به تو دیر رسیدن خواهر مهدی آینه