سینه زنی

خواستم نجف مولا رو ببینم اومدم قم صحن مادرم زهرا رو میبینم اومدم قم هرجا که دلم کم آورد به قرآن اومدم قم با اجازه از سلطان خراسان اومدم قم قم یعنی بهشت یعنی حرم خواهر امام مولاتی بی بی معصومه سلام باز خیسه چشام اشکامو ببین میشه بی بی دعا کنی برام امید روزای بی کس هام کربلا میخوام گداتم به خدا معصومه مدد دخیلم به شما معصومه مدد عجیب نیست لال مادرزاد یه دفعه تو صحنت بگه یا معصومه مدد یا کریم اهل بیت از زمونه ی بی وفا بریدم اومدم قم دورامو زدم مثل تو ندیدم اومدم قم من خسته شدم از مردم دنیا اومدم قم دلشکسته و بیچاره و تنها اومدم قم قم یعنی پناه برا دلای ما بی پناها بی بی ما رو بخر تو به خدا اشفعی لنا صحن آیینه ات آرامشه تو غم و بلا تو کریمه و ما فقرا محتاج شما تو صحن تو خدا رو حس میکنم بوی کرب و بلا رو حس میکنم پشت پرده ی اعجاز انبیا دست لطف شما رو حس میکنم یا کریم اهل بیت خواستم نجف مولا رو ببینم اومدم قم وحید شکری

از کجا شروع کنم، از کجا بگم برات تنگه دلم واسه‌ی شبای کرب و بلات حال و روز دل من، از نگام مشخصه کی می‌شه دست منم باز به ضریحت برسه ترسم اینه که دَمِ مرگم نیای بالا سرم داغ دیدنت رو آقا نذاری رو جیگرم ترسم اینه که بگی نوکر نالایقی‌ام می‌میرم اگه بگی پامو نذارم تو حرم از کجا شروع کنم حسین ستوده

عطر فاطمه می‌رسه بی‌بی از ضریح تو بخدا ندیدم شبیه تو کریمه‌ای بانو حس خوبیه وقتی می‌شینم گوشه‌ی حرم ندارم اصلاً درد و همّ و غم به تو می‌زنم رو مثل پرچم سلطان بالاست پرچمت قفل قلبمو وا کرد اسم اعظمت یا فاطمة إشفعینی بی‌بی خداوکیلی مثه امام رضا توو کَرم تو بی‌بدیلی دلم پیشت آرومه یا حضرت معصومه دوری قاتل تو شده چرا غصه می‌خوری از برادرت دل نمی‌بُری هوایی یاری گریه می‌کنی، جدایی عذابه برای تو از گریه گرفته صدای تو بارون بهاری رو سر تو می‌ریزن هم گل هم گلاب احترامت و دارن اینجا بی حساب هم واجب الاحترامی، هم فیض مستدامی کریمه‌ی دو عالم داری عجب مقامی ای دختر مظلومه، یا حضرت معصومه عطر فاطمه میرسه از ضریح تو حسن عطایی

غریب شهر قم کریمه همه شبای دلتنگی نداره خاتمه رو بستر افتادی شبیه فاطمه شبیه زهرا شد اگر که رفتنت بازم خدا رو شکر که سالمه تنت نمونده لکه خون به روی دامنت وای از اون زمونی که دری شکست پهلوی کبوده مادری شکست وایلا وایلا وایلا وایلا یه کم تحمل کن میون بسترت تو میریی از دنیا دیگه برابرت نمیره رو نیزه سر برادرت یکم تحمل کن میاد برادرت نمیذاره از سر بیفته معجرت کبود کعب نی نمیشه پیکرت پیش چشم زینب سر بریدنو اهل کوفه بردن کهنه پیرهنو غریب شهر قم حسین عینی فرد

موندی بلاتکلیف، داغ تو پیرم کرد روزِ بیابون داغ، شبِ بیابون سرد با خونِ تو خاکِ گودالو گِل کردن کی فکرشو می‌کرد با اسب برگردن نیازی به تشیع جنازه نبود نیازی به نعل‌های تازه نبود میومد صدات امّا واضح نبود غمِ حسینم بَده صدات کنم جلو همه حسینم موندی بلاتکلیف حسن عطایی

چاره حسین فقط می‌خوام باشم دچار حسین حال دلم خوبه کنار حسین خوبه که رو دوشمه بار حسین زندگی منه روضه کی زندگیشو میفروشه آخه میرسه روزیم از گوشه گوشه‌ی شیش گوشه هر کرمی که کرم تو نمیشه هر چی زیاد باشه کم تو نمیشه دنیا اگه هزار سال تو آرامش باشه باز این جهان شبیه حرم تو نمیشه چاره حسین حسن عطایی

بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه دل منم مثل مو‌هات پریشونه، آی دلم خونه دم غروب سر پیراهنت جنگه، آی دلم تنگه سرت چرا زخمی نیزه و سنگه، آی دلم تنگه آه دم حسین من مجروحه، قلب مادرم پر از اندوهه کاش تنت رو برنگردونن که پشت به خورشید شدن مکروهه نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی یاد تو می‌ندازه من و بوی این تربت، آه از این غربت با سر تو نیمه شب می‌کنم صحبت، آه از این غربت غروب قتلگاه چقدر می‌ده آزارم، کو علمدارم بعد تو من بیشتر از همه غم دارم، کو علمدارم از همه سراغتو می‌گیرم دست و پا نزن که بی تقصیرم صد دفعه برای من تب کردی صد دفعه برای تو می‌میرم نه دل دارم که از تو دل بکنم نه صبر دارم که خودمو نزنم نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه حسن عطایی

شبیه زهرایی تو از هر طرفی بی بی تو مروارید توی صدفی گفته امیرالمومنین مقام تو به آیت الله مرعشی نجفی بی بی مجتبایی ولی تو قالب یه زن حرمت خدایی حرم مادره اصلا اومدم گدایی بیا نگاهی کن به من خواهر رضایی من توی هر حالی ، پیش تو آرومم همه میدونن که نوکر معصومه‌ام من شدم سلمانت ، خادم و دربانت من نمک گیرت شدم با یکم سوهانت خیلی به تو می‌نازه زهرای علی بی بی تو زهرایی تو چشمای علی فاطمه ای برای زندگی با تو دنیا نداشت کسی رو همتای علی بی بی کن اشاره تا من بشم فدای تو نیست یه استخاره تو کار من برای تو انگاری قراره فقط باشم گدای تو این یه افتخاره ای شفیع محشر ، عزت این کشور با تو آب شور قم از عسل شیرین تر وقتی تو بالایی بقیه پایینن پای منبرت بی بی علما میشینن خواهر رضایی حسن عطایی

ای والا شوکت اباالفضل کوه غیرت اباالفضل ای علمدار عبّاس، ای علمدار عبّاس ای حیدر سیرت اباالفضل زهرا صولت اباالفصل ای علمدار عبّاس، ای علمدار عبّاس ای پهلوان عرب یا عبّاس ای یل هاشمی نسب یاعبّاس الگوی ادب یا عبّاس مدد یا عبّاس ای پسر یک شیر نره مرد خطره تنهایی یک سپاه اباالفضل به عدو بیچاره شده از وحشت نگاه اباالفضل به خدا فوق قمره خوشگل‌تر از ماهِه اباالفضل ای صاحب لوا اباالفضل اصل وفا اباالفضل ای علمدار عبّاس، ای علمدار عبّاس ای عشق مادر اباالفضل عیناً حیدر اباالفضل ای علمدار عبّاس، ای علمدار عبّاس ای پاسبان حرم یا عبّاس تویی معدن کرم یا عبّاس ای تاج سرم یا عبّاس مدد یا عبّاس، مدد یا عبّاس اسدِه، کارو بلده، شمشیر نزده کار عدو رو یک‌سره کرده نفسش، مِثل علیه قتّال بی‌نظیر نبردِه یه تنه با دست خودش آبرو داد به هرچی مردِه ای والا شوکت اباالفضل وحید شکری

علومِ عُلَما، فقیهِ فُقَها صَلاةِ صُلَحا، علی علی علی اَدیبِ اُدَبا، امامِ عُرَفا اَمیرِ اُمَرا، علی علی علی عرشِ حق فرشی از، بارگاهِ نجف کعبه مایل شده، سمتِ شاهِ نجف اَصلِ اُصولِ دین علی، اِمامُ‌المُتّقین علی خَلیفَةُاللّٰهه فقط، اَمیرالمؤمنین علی گوشه فلک رو کر می کرد وقتی رجز میخوند علی با اشاره انگشتش خورشید برگردون علی یاحیدر یا حیدر قَضا و قَدَری وَ کَیفَ بَشَری تو مردِ خطری، علی علی علی مَعادنِ اَدب و خالقِ غَضَب و قاتلِ عرب، علی علی علی سوی خِیبر بِره، شیره این تَنتَنه جای در این دفعه، قلعه رو می‌کَنه وسطِ میدونِ نَبَرد، نمی‌شه حیدر رو گرفت دیوارِ قلعه رفت عقب، تا درِ خِیبر رو گرفت علوم علما فقیه فقها حسین عینی فرد

به خلقت آدم علی بها داده است ملک به پای او به سجده افتاده است هر کسی داره حب حیدر اون حلال زاده است قسم به بازوی علی قسم به شمشیر دو سر یه دونه ضربه ی علیست عبادت جن و بشر ملائکه باهم به نغمه دمسازند به دور تمثال علی به پروازند با خاک نعلین علی بهشت و میسازند حب تو ای شیر خدا علت خلق عالمه هر کسی از شما جداست جاش وسط جهنمه کعبه چو پروانه دور تو گردیده بر دل هر عاشق نور تو تابیده هر کی ندیده نجف و حاجی نگردیده قسم به بازوی علی قسم به شمشیر دو سر یه دونه ضربه ی علیست عبادت جن و بشر به خلقت آدم علی بها داده است حسین عینی فرد

ای خواهر امام تاج سر امام ای دختر امام می‌خوام برات عزا بگیرم عشق امام رضا با صوت الاخی تو غربتی چرا برا غربتت بمیریم قم کجا شام کجا گل کجا سنگ لب بام کجا تو کجا زینب کجا کعب نی خوردن هرشب کجا قم پر از شیعه بود ولی وای از محله یهود تو که اومدی مرام اهل قم ثابت شد نبودی زینب تو بزم حرام وارد شد هر کسی که می‌رسید عمه رو با عصا می‌زد ولی هی به زیر لب شبیه تر صدا می‌زد دست از پیراهنش بردارید پای خود را ز تنش بردارید داشت با فاطمه صحبت می‌کرد نیزه را از دهنش بر دارید هم تو کریمه‌ ای هم زینب علی اما هر چه که داشت به غارت بردن برعکس اهل قم مردای اهل شام زینب رو با کتک اسارت بردن قم کجا کوفه کجا تو کجا و اهل کوچه کجا قم که آزار نداشت کسی با چادر تو کار نداشت زینب آواره شد معجرو کشیدن و پاره شد کوفه از قافله چه استقبالی می‌کرد دل بچه‌های کوچیک و خالی می‌کرد عمه عقده دل تنگش رو وا می‌کرد می‌زدن اما هی زیر لب نجوا می کرد یه جور زد عرق سردت اومد بمیرم خیلی دردت اومد به زور لب‌هاتو بازش می‌کرد بمیرم زینب خواهش می‌کرد ای خواهر امام روح الله رحیمیان

پا منبر زینب همه می‌پرسیدن علیه یا ذوالفقارشه خطبه تموم شد آخرش نفهمیدن علیه یا ذوالفقارشه یه زنه، اون که تا خطبه خوند دهنِ، یک جماعت واموند یه تشر، زد تو مجلس غوغا کرد یه تنه، برگه رو برگردوند ای روح شعائر، حلماء و صابر اسد المنابر، زینب زینب زینب ای فخر المفاخر، زهرا مظاهر علیِ معاصر، زینب زینب زینب شام و جمل کرد آخه زینب وارثِ حسنه و اقتدارشه حیرونه عزرائیل تو اوج حادثه علیه یا ذوالفقارشه دو سه خط، خطبه خونده بر لب نُفِخت، اُسکتوا مِن زینب خودشه، حیدر کرار اومد به غلط، کردن افتاد مرحب اوج اقتداره، همتا نداره خود ذوالفقاره، زینب زینب زینب او با یک اشاره، می‌ره دمارِ فتنه رو در می‌آره، زینب زینب زینب پا منبر زینب همه می‌ پرسیدن روح الله رحیمیان

جوونی کردم کوتاهی کردم بزرگی کن آقا اللهم ارنی الطلع الرشیدی تو گریه می‌کنی صدایت نمیرسد کم می‌شود صدای تو در خنده‌های شهر دل خوش نکن به ندبه جمعه خودت بیا با این همه گناه نگیرد دعای شهر اینجا کسی برای تو کاری نمیکند فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر بزرگی کنa آقا امیر برومند

غم زینب است در بارگاه قدس مَحرم زینب است احیاگر عیسی ابن مریم زینب است زهراترین اولاد آدم زینب است عشق مجسم زینب است حافظ پرچم زینب است خاتون عالم زینب است نور مُحرم زینب است جبل الصبر کربلا کوه مستحکم زینب است کاف و ها و یا عین و صاد آیه‌ی محکم زینب است مدعی هرگز مزن بیهوده لاف عاشقی این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است

حرمت چه حس بکری داره رو لبش هرکی یه ذکری داره دیدم تو روایتی اینو نوشته ورودیای حرمت رو به بهشته یه بوم و دو هوایی ما توی دنیا قشنگ‌ترین خاصیت این سرنوشته عاشق امام رضاست هرکی نوکره شماست یا حضرت معصومه اشفعیلی لنا بگم حاجته دلم رواست یا حضرت معصومه بچه قمیا علی مدد حرمت چه حس فکری داره رو لبش هرکی یه ذکری داره حاجتش دل منم معلومه مددی یا حضرت معصومه مددی حرمت چه حس بکری داره امیر برومند

شاهِ وفا پَروَردی یَعسوبِ دینین اُوغلی قَلبی قویوب حِیرَت دَه اُمُّ البَنین اوغلی حَقیقتاً زیبا دی بو شَٵنی دَه بی هَمتا دی بو غِیرَت آدینّان مَشک قالار بَندِ دِلِ زهرا دی بو عالَم قوربانوم سُلبیلَ اِحساسَه حاتَم لر سائلدی شرف وناس بِیلَ حَک اُلموش تَختِ سُلیمانَ شاهلار نوکَردی حَضرَت عَباسَ شاه وفا پروردی امیر برومند

رکن اصلی اذان اینه اَشهَدُ اَنَّ اَمیرَالمؤمِنین مولا حیدر برده از سر عقلم و هوشم نجف مولا علی یعسوب دین مولا حیدر ای ذات خدا، سردمدار علی آینده‌ای از کردگار علی لافتی الّا شهریار علی لا سَیف الّا ذوالفقار علی کلید مخزن الاسرار، حق علی حیدر قسیم جنت والنّار، حق علی حیدر مرشد میثم تمّار، حق علی حیدر یگانه حیدر کرار، حق علی حیدر رکن اصلی اذان اینه اَشهَدُ اَنَّ اَمیرَالمؤمِنین امیر برومند

گر بنا هست مرا دست کسی بسپاری بهتر آن است غلام علی اکبر باشم جمال جمال پیمبر چه با شکوه و مطهر موذن حرم اومد علی جوانی حیدر علی اکبر ابرقدرت شاه و شهسوار علی اکبر سپهسالار کوه اقتدار علی اکبر نگاه تو تیغ ذوالفقار علی اکبر زده مثل شیر به کار و زار علی اکبر علی اکبر من علی اکبریم فخر به عالم دارم کرار لا فرار علی اکبر سردار بی تکرار علی اکبر لرزه افتاد به جان لشکر ای کابوس اشرار علی اکبر چه نمازی بشود جنت الاعلی وقتی تو موذن شوی و شیخ جماعت پدرت میگفت علی یا حیدر میزد به قلب میدون اونقدر سر از پیکر زد لشکر شده سرگردون علی اکبر زده دشمن پیشت زانو علی اکبر نشد کس با تو رو در رو علی اکبر زدی سر با تیغ ابرو علی اکبر ماشاالله به زور بازو علی اکبر علی اکبر طوفان طوفان محشر علی اکبر دریا دریا گوهر علی اکبر والا والا سرور علی اکبر ای تمثال حیدر علی اکبر نماهنگ جمال جمال پیمبر امیر برومند

پای درست علمامون می‌زنن زانو چه بزرگایی که صحنت رو زدن جارو داره زندگی من می‌چرخه با لطفت ای به قربون کرامتت بشم بانو این کویر خشک و زنده کردی با لطف و طراوت نم بارانت نمک زندگیم از آب صحنت شیرینی زندگیم از سوهانت مظهر ایمانه، تلالؤ قرآنه سایه‌ی پرچم سبزش رو سر ایرانه و خواهر سلطانه مثغ مهِ تابانه نوکریشو کن که این خانوم اهل جبرانه من دلم می‌خواد برات بهجت و قاضی‌شم شامل کرامت و بنده‌نوازیشم زندگیم کمه اگه برات بدم خانوم اگه جونم رو بدم شاید که راضی شم گلدسته‌های تو ستون عرشه تو حرم بال ملائکه فرشه سینه می‌زنم واسه‌ی تو خانوم تا چشمام تو روضه واسه تو تر شه خواهر دریایی، تو ثانیِ زهرایی ندیدم جایی بجز صحن شما زیبایی تو پناه مایی‌ بی مثل و یکتایی تو برای ما امید دنیا و عقبایی پای درست علمامون می‌زنن زانو امیر برومند

کرم الله کرم عباس رفع الله علم عباس ای یل بلندبالا جانم عباس ای قمر مه سیما جانم عباس تشنه لب تو دریا جانم عباس ذکر تموم مردم ایران ابالفضل قسمِ تو همتراز قرآن ابالفضل آخه به چه زبونی بگم قربونت شم قوربان اولوم ابالفضل ای جان ابالفضل یا ابوفاضل یا ابوفاضل خدا رو سینم نوشته عباس بهشتم والله بهشت عباس خوشگل بنی هاشم جانم عباس ذکر لبای قاسم جانم عباس یار امام قائم جانم عباس ای یک تنه برای حسین مثل لشکر ای کعبه ی خدا شده واسه تو منبر آخه به چه زبونی بگم قربونت شم بنفسی انت یا عباس ابن حیدر یا ابوفاضل یا ابوفاضل جانم عباس حسن عطایی

جا پای مالک اشتر و سلمان گذاشتیم روزی که با ضریح تو پیمان گذاشتیم ما نام هر کسی که به ایوان طلای تو یکبار سجده کرده، مسلمان گذاشتیم کافی نبود گریه‌ی ما در فراق تو این بار را به گردن باران گذاشتیم عشق است عشق، حق بده ما سینه چاک‌ها از دوریِ تو سر به بیابان گذاشتیم تا جز تو هیچکس ننشیند به قلب ما باب الورود سینه، نگهبان گذاشتیم ما بعد دیدن تو و ایوان طلای تو بر هرچه عشق، نقطه‌ی پایان گذاشتیم یک روز میرسد که بگوییم وقت مرگ ما نیز سر به دامن سلطان گذاشتیم تا جز تو‌هیچکس ننشیند به قلب ما باب الورود سینه، نگهبان گذاشتیم ما نام هر کسی که به ایوان طلای تو یکبار سجده کرده، مسلمان گذاشتیم کلیپ مسلمون کیه جواد مقدم

جز حسین هیچکی نبود که بهش دلیل این اشک چشام و بگم لال بشم اگه بخوام به کسی به جز حسین درد و دل هام و بگم زندگی دلگیر شده نوکرت هم سیر شده ببین چقدر نوکرت تو این یه سال پیر شده غصه تلنبار شده تو دلم آوار شده برس به دادم که باز دلم گرفتار شده آقام حسین اسمت میدرخشه توی شعر ها حسین آقام حسین من از تو به غیر از تو نمیخوام حسین آقام حسین جز حسین هیشکی نبود حسین ستوده

معرکه در تسخیر اونی که مثل شیره همه فراری میشن تا علی میدون میره رجزش عالمگیره بدون شمشیر دشمن با رجزش میمیره سبحان الله به نجف ماشاالله به علی پیغمبر وقت نماز میگفت الله بعلی اسدالله میزند به میدان چون موج خروشان با هیبت و غران جایی که فلان ها همه مشغول فرارن مولاست که شد فاتح یک جنگ نمایان السلام ای تفسیرِ آیه به آیه قرآن شده خلاصه در تو وجه خدای سبحان یا علی میگم هربار فاطمه میگه ای جان ما سر به دارت هستیم بده تو مولا فرمان سبحان الله به نجف ماشاالله به علی پیغمبر وقت نماز میگفت الله بعلی اسدالله شیران سگ کویت محو های و هویت سرمست سبویت صدقافله دل ریخته از هر سر مویت مداحی اسدالله میزنه به میدان وحید شکری

کرم اون غباری که شالش میشینه نفای حسین و یل ام البنینه واسه یک لحظه شاید آقا رو ببینم تو کوچه صف میبستن همه اهل مدینه خود ماه حسن سر پناهه حسن ما حسینی شدیم با نگاه حسن الهی قربونت برم امام حسن حرم داری توی دلا امام حسن الهی قربونت برم امام حسن محمد عطایی نیا