سینه زنی

زندگی یه امتحانه وانتخاب سرِ دوراهیه یک مسیر تهش سعادت و یک مسیر تهش تباهیه تصمیم با توئه رفیق کدوم مسیرو انتخاب می‌کنی بیعت با سقیفه یا بیعت با ابوتراب می‌کنی فاطمیه یادمون داده حتی اگه کشته شدی تا آخر بگی حق با علیه فاطمیه یادمون داده سقیفه سیلی زد بهت بلندتر بگی حق با علیه فاطمیه یادمون داده که یک‌تنه وایسی جلو یه لشکر بگی حق با علیه اللهم اِهدِنَا الصراطَ المستقیم صراطٌ علیُ المستقیم زندگی یه امتحانه وحید شکری

ای غریب ملک طوس حضرت شمس و شموس قل هوا لله احد ضامن آهو مدد ای پادشاه ایران که خفته ای در وادی خراسان همه اسیر گنبد تو سلطان امام رضا جان، امام رضا جان شرط وارد شدن به ولایی مهربونی خدایی حج ما فقرایی رضا جانم آذری ها میگن سنه قوربان شاهه پنجره فولاد ای امام گوهرشاد رضا جانم السلطان‌ اباالحسن علی‌ ابن‌ موسی‌بن‌رضا ای غریب ملک طوس امیرحسین حضرتی

عالم همه قربانِ اجدادِ علی‌اکبر از مأذنه می‌آید، فریاد علی‌اکبر سخنش کوتاه و، همگی آگاه اَشهَدُ أنّ، عَلی ولی‌الله چه جذابیتی داره، عجب شخصیتی داره علی بن حسین بن علی بن ابی طالب عجب هویتی داره حیدر حیدر حیدر، یا علی‌اکبر کاملا پیغمبر، حضرت دلبر من می‌تونم اینطور صدات کنم آقا السلامُ علی یا مصطفی حیدر عالم همه قربان اجداد علی‌اکبر پیام کیانی

توی کربلا جلو گنبد طلا بی معطلی صحن عباس علی حرم حسین توی بین الحرمین با معرفت کسیست که یاد حسن کند در کربلا و در حرم شاه بی کفن ذکر حسین حسین نوای ملائک است ذکر حسینِ فاطمه باشد حسن حسن سر و جونم فدا امامِ مجتبی زائرا رو حسن داره میبره کربلا همه جا رو دیدم زیر چرخ کبود از آقامون حسین امام حسنی تر نبود یا حسن یا کریم کُلُنا نوکریم مشهدالرضا بین موج زائرا توی هر رواق توی هر صحن و اتاق بین خادما توی این برو بیا با معرفت کسیست که یاد حسن کند مشهد کنار صحن و سرای امام رضا قطعاً وساطتت کریم آل فاطمه است حاجات من اگر شده در این حرم روا آرزومه بقیع مثه مشهد بشه پره زائر بشه پر از رفت و آمد بشه کوری عایشه توی صحن حسن اشهد ان علیً ولی الله بگن یا حسن یا کریم کُلُنا نوکریم توی کربلا جلو گنبد طلا وحید شکری

اسم اعظم میخوای فقط بگو یا حسین شوق زندگیِ حقیقی ما حسین غرق دنیا بودم همیشه وقت اذون اولِ وقت شده نماز من با حسین میشمارم لحظه ها رو تا اذون تا که با خدای تو عشق بازی کنم سجده میکنم روی مُهر تو که توی ذهنم رویاسازی کنم توی رویام بیام به کربلا تا یه کم این دلِ تنگو راضی کنم رویامه حرم تو دنیامه حرم تو مرهم واسه ی همه دردامه حرم تو خاک کرب و بلات شفای درد منه یا حسی مژده ی بهار تو خزون زرد منه یا حسین تسبیح تربتت که توی دستم باشه گرمی دست تو – تو دست سرد منه من به شوق وصل تو دم به دم ذکر یا منتهی الرجایا میگم بعد هر نمازم با تربتت تسبیحات حضرت زهرا میگم تربتو میزارم روی چشام اللهم الرزقنا کربلا میگم حیرون حرمتم گریون حرمتم این روزا خدا بخواد مهمون حرمتم اسم اعظم میخوای فقط بگو یا حسین حسین ستوده

هر کی نعمت داره از رحمت حسنه، از برکت حسنه هرکی میگه حسین زیر منت حسنه هرکی عزت داره از عزت حسنه ، از حضرت حسنه هیئت اومدنم با دعوت حسنه لطفت آقا خدا رو شکر که تو زندگیمه به همه میگم آقام کریمه حسن ای بی حرم آه میکشم از غربتت حسن، کاش میشدم یه سایه‌بون رو تربتت کاش میشد میساختم گنبد برا حرمت ، جونم فدا حرمت با گریه میومدم آقا تا حرمت کاشکی بودم آقا من مهمون حرمت ، یا دربون حرمت با نوکرا میشدیم روضه خون حرمت آرزوی زائرای راه اربعینه پیاده کربلا تا مدینه حسن آقای من حسن عطایی

باز خداروشکر، خنجری رو حنجر ندیده‌ای آتیش رو معجر ندیده‌ای، ندیدی اسارت بی‌بی خوبه که نشدی گرفتار و خون جگر مثه بی‌بی زینب شکسته پر، ندیدی جسارت زینب عزادار و داغ بی‌امون درد و غصه‌هاش بوده قد آسمون آقای میون گودال، کسی که رفته حال اینا براش عذابه تنی که شد لگد مال نشسته رو لب‌ها آه آتیش رو معجر ندیده‌ای حسن عطایی

غریبِ شهر خراسان، بیا برادر من ز دوریِ تو چکد خون ز دیده‌ی تَرِ من ببین که یار تو بی یار و یاور افتاده ببین که خواهر تو بین بستر افتاده به روی سینه‌ی خود نامه‌ی تو را دارم مدام زیر لبم ذکر یا رضا دارم بیا که با تو بگویم ز درد و غم‌هایم نمانده تاب و توانی به کل اعضایم میان راه شکستند حرمتم ای یار ولی به قم شده جبران غربتم ای یار خدا گواست ندیدم بدی ز مردم قم نچیده‌اند در این شهر، پشت در هیزم سخن ز کینه و بغض علی در اینجا نیست میان مردم اینجا غلاف اصلا نیست غریب شهر خراسان بیا برادر من حسین ستوده

دم شیرینم تویی تسکینم ابی عبدالله، ابی عبدالله نازنین یارم تو رو دوست دارم ابی عبدالله، ابی عبدالله توی این شبا اومدم اینجا مهمون دریاشم پیش تو احیا شم بطلب منو یک شب جمعه کرب‌وبلا باشم تو بغلت باشم ته لطف و مرامی حسین تو همونی که می‌خوامی حسین نمی‌شه مصادره کرد معشوقه خاص عوامی حسین ابی عبدالله، ابی عبدالله سروسامون دل دیوونه ابی‌عبدالله، ابی‌عبدالله همه احساسم بمونی واسم ابی عبدالله، ابی‌عبدالله تو بری سر قله قاف هم دل می‌ره دنبالت، دست منو و شالت تو گرفتی گداتو از اول زیر پر و بالت قربون تمثالت می‌گه انگارم این زودیا کربلا دعوتی پاشو بیا تویی عشق مقدس من ابی‌عبدالله دم شیرینم حسین ستوده

امام حسین خریده شما رو چند شبه داری گریه میکنی چرا بس نمیکنی داد امام حسین بزنین امام حسین محشر صدات میزنه نگفتن بهت بسه دیگه مشکیت در بیار نگفتن بهت هرچی رو دروغ گفتم اینو جون مادرم راست میگم حسین خیلی دوست دارم آقا میخوای امتحان کن اگه برات نمردم تو راست میگی واسه روزایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم واسه شبایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم خاک سرده من می‌ترسم حسین منو تنها نزاریا به جان مادرم میترسم حسین من اگه مردمم به این امید میمیرم که تو میای بالا سرم حسین.دوست دارم واسه روزایی که نیستم میخونم حسین ستوده

در امان بود در این شهر غریب با همان تشنگی اش گفت حسین نامه ی دلشکن اش سرِ پیراهن او دعوا نیست از کفن داشتنش میسوزد دور او یک زن بی چادر نیست میکشد آه و میسوزد در امان بود در این شهر غریب حسین ستوده

یابن‌الحسن آجرک الله من واسه‌ی اشکات بمیرم این روزا با پیرهن سیاهم روضه برا بابات می‌گیرم رسمه تو دنیا پسر سرِ بابا رو به دامن می‌گیره پسر که باشه بابا دم جون دادنش راحت می‌میره با اشک چشمام بارون می‌ریزه رو لبایی که کویره تو حجره دلگرم بودو سرِ بابات روی بالش نرم بودو درسته بی‌تاب بودو آب اگه می‌خواست چند تا کاسه‌ی آب بودو من شصت و نُه روزه که دارم میگم حسینو خون می‌بارم با روضه‌ی این پیر مظلوم گودالو هی یادم میارم عریان نبودو بالا سرش نه خولی و سنان نبودو بی سر نبودو تو سامرا که صحبت چادر نبودو غارت نکردن تو سامرا هیچ‌کسو بی حُرمت نکردن از خیمه پابرهنه دویدم دویدم دویدم یابن الحسن آجرک الله حسین ستوده

تو گرفتاری هام تویی اونکه دستمو میگیره من گدای تو ام منم اونکه واسه تو میمیره عاشقانه دوسِت دارم عشق جاودانه خمادر تو داره هوای مارو مادرانه دوسِت دارم دوسِت دارم عاشقانه این روایت نقل از رسول اللهِ حک شده تو صحنت به خط خوانا گفت حسینُ مِنی و اَنَا مِن حسین اَحَبَ الله مَن اَحَبَ حسینا عشق برا من یعنی توی هیئتت بمیرم ارباب عبد این درگاهم از درِ خونت نمیرم ارباب کربلاته که قبله ی تموم حاجاته روزی ما دست خانوم رقیه ساداته عرش اعلا عرش اعلا کربلاته اَلا وَ صَلَی الله عَلَی الباکینه یا اباعبدالله میگم تو گریه عاشقای رقیه اینو بدونید اَحَبَ الاَرباب اَحَبَ رقیه تو گرفتاری هام حسین ستوده

ای همه ی کار و کسم یا حسن نیم نگاه تو بسم یا حسن با تو امیرِ دو جهانم ولی بی تو اسیر قفسم یا حسن جان و جانان منی دین و ایمان منی مهر تابان منی جان حسن مولا مست تو ام مست تو ام یا حسن عاشق پابست تو ام یا حسن تا به ابد من نروم از درت عمریه پیوستِ تو ام یا حسن جان و جانان منی دین و ایمان منی مهر تابان منی جان حسن مولا وصله ی ناجور تو ام یا حسن صیدمو در تور تو ام یا حسن دست کریم تو به من داده سینه زنه شور تو ام یا حسن تو رگت خونِ علی شیر جنگ جملی عشق بین المللی جان حسن مولا ای همه کار و کسم یا حسن حسین ستوده

آقا تو رو جون زهرا گره افتاده بی، تو به کل دنیا آقا، نکنی دل از ما نکنی سر تو چاه، دیگه مثل مولا برگرد، ای مرد شبگرد برگرد، ای ز مردم دلسرد برسون خودتو، ای پناه دلم به امید وصال، رو به راهه دلم العجل مولا... دنیا، یه سرابه محضه زندگیِ بی تو، یه عذابه محضه سخته، تو دلای سنگی کی برمیگردی، مُردم از دلتنگی احساس، چاره‌ی این تنهاست برگرد تو رو جون عباس ببین هق هق این، گریه‌های منو بی تو غم می‌گیره، جمعه‌های منو برسون خودتو، ای پناه دلم به امید وصال، توی راه دلم العجل مولا آقا تو رو جون زهرا حسین ستوده

چه غریبه کربلا شب جمعه ها پر از شمیم سیبه کربلا چی میشه منم بشم مثل حبیب کربلا به صفای کربلا توی خواب قدم زدم تو کوچه های کربلا به صفای کربلا میشه پرچمت بشم رو گنبدای کربلا با تو مستم کربلا خاک هستم کربلا ای کاش از اول به تو دل میبستم کربلا دوست دارم چون تو حسینی عزیز دلم نور دو عینی نکنی ولم عزیز دلم عزیزدلم شیرین تر از بغل مادر حرم حسین حرم حسین بره بالاتر علم حسین علم حسین ضربان ضربان ضربان قلبم چه غریبه کربلا حسین ستوده

می‌شنوی حرفای منو بدون واسطه با اینکه من بدم ولی بهم حواسته بیا و پای حرفای دلم یکم بشین منم یه روزی خوب بودم الانمو نبین خراب کردم هرچیو ساختم من به خودم قافیه رو باختم با دست خالی برنگردونم حالا که من بهت رو انداختم این بارو در حقم بزرگی کن من دیگه پامو کج نمی‌زارم دروغ تو کارم نیست باور کن به جون مادرم دوست دارم فقط تویی که میخری دل شکستمو وقتی که میخورم زمین میگیری دستمو یعنی میشه یه روز منم به چشم تو بیام تورو به کی قسم بدم یه کاری کن برام همیشه باتو درد دل کردم فقط خبرداری تو از دردم یه فرصت دیگه بده آقا می‌خوام دوباره به تو برگردم هیچ جا مث خونه نمی‌مونه میام حرم وقتی گرفتارم خیلی بدم اما تو میدونی به جون مادرم دوست دارم خاطره های بچگیم مال محرمه هر چقدر گریه کنم برای تو کمه فان ترتنی حسین دیگه کجا برم خدا نگیره تا ابد سایتو از سرم کی عاشقت شدم نمی‌دونم بدم ولی بچه این خونم من آخرش براتو میمیرم اصن بزار بگن که دیوونم من عاشقم شبیه مجنونم ناز تورو فقط خریدارم قیامتم ببینمت میگم به جون مادرم دوست دارم می شنوی حرفای منو حسن عطایی

دیگه می‌دونی چیکار باید کرد برو تو میدون ماشاالله ای مرد بزرگش اونه که اون گوشه است برو میدون با جنازش برگرد همون‌جوری که تمرین کردیم از میمنه تا میسره می‌جنگیم همون‌جوری که تمرین کردیم تا وقتی‌که تو معرکه دشمن ندیدی بی سره می‌جنگیم خدایی شاگرد منی رو سفیدم کردی مثل خودم سر میزنی رو سفیدم کردی وقتی که دقت می‌کنم می‌تونی تو این جنگ یک در خیبر بکنی رو سفیدم کردی همیشه چشم حسودت کوره عجب نیرویی چه استحکامی تو رو می‌بینم میگم ماشاالله چقدَر مثل جوونیامی همون‌جوری که یادت دادم هر جا که دیدی خسته‌ای فوراً میگی یا حیدر همون‌جوری که یادت دادم دقت کنی تو معرکه میگن همه ملائکه یا حیدر به شاخ شمشاد حسین آی ماشاالله به ماه داماد حسین آی ماشاالله وقتی که تو میری نبرد آی ماشاالله این میشه فریاد حسین آی ماشاالله دیگه می‌دونی چیکار باید کرد حسن عطایی

باید مرد باید از غم محسن تو فقط مُرد باید گفت باید روضه های تو رو تا ابد گفت یه عده با غلاف و با بغض علی تو رو میون کوچه ها چه بی بهونه می زدن یه عده پیش چشم خیس بچه های تو توو اوج بی رحمی با تازیونه می زدن دلم گرفت دوباره زندگیم بوی غم گرفت دلم گرفت زمین و آسمون از تو دم گرفت دلا سوخت - یه مادر جلو چشمای بچه ها سوخت دلا سوخت - یه غنچه توو آتیش زیر دست و پا سوخت فضه به سمت تو دوید که باشه یاورت تا پشت در پیچید صدای آه و ناله هات سینه سپر کردی برا دفاعِ از علی به قیمتِ جونِت تموم شد این دفاع برات فدا شدی فدای علیِّ مرتضی شدی فدا شدی تو اول شهیده ی وِلا شدی فدا شدی چه بد زد همون که توو کوچه تو رو با لگد زد چه بد زد با سیلی به روی تو مادر! چه بد زد چه سخته که مقابل چشای یک پسر ... به روی خاک کوچه ها بیفته مادری ناموس مرتضی کجا و مَردَکی ذلیل عجب تقابُلِ عجیب و نابرابری! واویلتا بمیرم برای اشکِ مجتبی واویلتا شکستن غرورشو توو کوچه ها باید مرد باید از غم محسن تو فقط مرد حسن عطایی

بی تو که باشم غم دارم رقیه تو رو دارم چی کم دارم رقیه ضربان قلبم با تو می‌کوبه توی روضه‌‌ت پرچمدارم رقیه رقیه دنیا بی تو کویره رقیه ای قمر منیره تو باشی دنیا برام بهشته رقیه منکر تو بمیره بغلت می‌جوشم، عَلمت رو دوشم از همه غیر تو تو دل کندم نفسم بهت بنده، رو سرم سربندِ یا رقیه خاتون می‌بندم یا رقیه مدد... با نگاهت لشکر لشکر می‌ریزه توی میدون داره هِی سر می‌ریزه شمشیر اشکت بُرّنده مثل تیغ شما از گریه‌‌ت هم هنر می‌ریزه ماه عالم تویی، کوثر اربابی تو یزیدو حيران کردی شأن بی‌تکراری، نوه‌ی کرّاری کاخ شامو ویران کردی تویی که دنیا دنیا عاشق داری بذر عشقت رو تو دل‌ها می‌کاری با نگاهت ارباب آروم می‌گیره وقتی سر رو دوش بابات می‌ذاری رقیه عزیز عالمینی رقیه نفس زینبینی تویی که شعف دادی به خلقت رقیه ملیکه‌ی حسینی بفداکِ روحی، چه حیا و شکوهی وقتی چادر سر می‌گیری آرزوش اینه نوکر که بگن بهش آخر واسه رقیه می‌میری بی تو که باشم غم دارم رقیه حسن عطایی

تا که پشت پرده سقیفه روشن بشه باز شیعه غیرت امیرالمؤمنینی میخواد تا فدک هم به جهان حقایقش ثابت شه یه نفر شبیه علامه امینی میخواد به اشک اون چشم تار ، به اون حال دلخورش به مسمار غرق خون ، به خاک رو چادرش یا فاطرو به ، حق فاطمه یا عالی و به ، حرمت علی کی میرسه پس ، نوبت ظهور برپا بشه باز ، دولت علی این الطالب بدم الزهرا... دوتا شاهد میبرن تو محکمه مردم شهر حقشون و میگیرن وقتی شکایت میکنن ولی مولا صدو بیست هزار نفر شاهد داشت پس اینا چطور ازش غصب خلافت میکنن بحقی که خورده شد ، به اون بازوی کبود به خون روی غلاف ، به دستی که بسته بود از تو دل قبر اون دو غاصبو بیرون میکشه مهدی یه تنه عالم میبینن که قاتل تو پای یک درخت دارش میزنه این الطالب بدم الزهرا... تا که پشت پرده‌ی سقیفه روشن بشه باز حسن عطایی

دل‌خوشی که به دل ما نمیاد دستی که بشکنه بالا نمیاد میخ در داغ شده بود خوب می‌دونم محسنم دیگه به دنیا نمیاد تموم دنیام سوخت، مادرِ بچه‌هام سوخت مرحم آرزوهام، درست جلو چشام سوخت صدا می‌زد سوختم، جون تو بد سوختم وقتی لگد به در زد، زیر لگد سوختم الهی، الهی، بشکنه پای قاتل دویدن، تو خونم، یه لشکر از اراذل در وسطِ کوچه تو را می‌زدن ای کاش جای تو مرا می زدن دلخوشی که به دل ما نمیاد پیام کیانی

زیرِ پات کعبه می‌لرزه تویی حیدر، تویی حمزه صَنَما یا ابوفاضل، قَمَرَاللهِ فی اَرضِه ماه قدم می‌زنه رو زمین چه پسری داره اُمُ‌البَنین بگو جانم، هیبتو نگاه بگو به به، صورتو ببین نگارا، دلارا، شرابِ گوارا تو چشمِ اباالفضل می‌بینم خدا را ابوفاضل ابوفاضل زیر پات کعبه می لرزه پیام کیانی

من میمیرم برای کرب و بلا آقامی آقای کرب و بلا میگن بعد غروب های حرم جذابه شب های کرب و بلا رویامه رویامه کربلا خونه ی آقامه کربلا مثل دلتنگی که پیشمه تربتت همرامه کربلا قربان کرب و بلا ایوان کرب و بلا یکروز میاد میشم مهمان کرب و بلا هم درده کرب و بلا درمانه کرب و بلا جونم فدات اصلا سلطان کرب و بلا یا اباعبدالله آقای من من میمیرم برای کرب و بلا پیام کیانی

پدرش ابوتراب و مادرش ام‌بنین زلزله اومده عباس پا زده روی زمین هیبتش ام‌البنینی، صولتش حیدریه خیلی حساسه به زهرا خُب پسر مادریه ابا القَربه کَبش الکتیبه ابالفضله عشقش عجیبه شفا میده دردو طبیبه حبیبی که نعم الحبیبه کفیل ابالفضل، بی‌بدیل ابالفضل حیرت کرده از تو جبرئیل ابالفضل با مرام ابالفضل، خوش کلام ابالفضل اهل کربلا بهت میگن امام ابالفضل ساقیِ ما چه شرابی چه سبویی دارد بنویسید رقیه چه عمویی دارد پدرش ابوتراب و مادرش ام بنین پیام کیانی