سینه زنی

قرارم یا حضرت صادق میبالم با هیبت صادق یه شیعه است با عزت صادق همین قال الصادق هاست ما ها رو بار آورده همیناست که اربعین ما رو کربلا برده حسین حسین دنیا رو بیخال دنیا یعنی حسین قرارم یا حضرت صادق حسین ایزدخواه

خوبیات به یه عالم رسیده آواز تو دنیا شنیده خانواده ان دست به بخیری جز کرم کسی چیزی ندیده زینت بخش خونه نوکر تمثالت دل مجنون دوباره افتاده دنبالت کاره خدایی میکنه اشک تو روضه ها گریه کنه حسین چقدر خوبه اقبالش شمیم عطر عراقی بگیر تو سراغی امیر عراقی حسین تویی تو دلبر دل ها سیدی مولا خوشگل زهرا حسین حسین حسین حسین... خوبیات به یه عالم رسیده حسین ایزدخواه

شب اول قبرم که تنهام میزارن تو تنهام نزار سپردم پیرهن سیامو بیارن یه تربت بزارید به زیر زبونم توی قبرمم میخوام  واسه تو روضه بخونم آه ای دل آروم بگیر حسینی بمون حسینی بمیر آقا از اون سرزمین بزار سهم من باشه اربعین حسین عزیز دلم آه ای دل آروم بگیر حسین ایزدخواه

نفس المهموم، لظلمنا تسبیح یعنی واسه کربلا آه بکش حضرت صادق، گفته که ای شیعه تو عزای جد ما آه بکش واسه اون لحظه، که سر جد ما شد بریده از قفا آه بکش آه یا مذبوح، صید مجروح آه یا مظلوم، پاره حلقوم آه یا عریان، ذبح عطشان ای تشنه لب، تشنه لب نفس المهموم، لظلمنا تسبیح یعنی واسه بی کفن آه بکش واسه اون لحظه که همه با شلاق عمه ما را زدن آه بکش واسه اون مغرب، که رو تن بی سر ده تا مرکب اومدن آه بکش آه لب تشنه، زیر دشنه آه ای پامال، بین گودال میان آن همه نیزه که روبه پایین است صدای زینب کبری میرود بالا پریشان زینب پریشان زینب نفس المهموم حسین ایزدخواه

آقا برات زحمت شدم من زحمتام رو دوش توست حالم فقط پیشت خوشه فروا الی آغوش تو بغلم کردی یا اباعبدالله تو چقدر مردی یا اباعبدالله دم مرگ چشم به راهتون میمونم رفیق سختی ها یا اباعبدالله آقای مهربون واسه دلم بمون عشق تو میکنه دل پیرمو جوون ای آشنا همین شد وقت احتزار بالای قبر من فقط از حسین بخون لیلا شدن مال توئه مجنون شدن تقدیر من اونکه برام میمونه تو اونکه برات میمیره من نم بارونی یا اباعبدالله غم محزونی یا اباعبدالله همه میرن ولی برای قلبم تو که میمونی یا اباعبدالله آقای کربلا یا دافع البلا ذکر تو میکنه دل سنگمو طلا امضا بزن بیام این اربعین حرم دور سرت بگردم تو سیل زائرا ابی عبدالله ابی عبدالله ... آقا برات زحمت شدم حسین ایزدخواه

وقت بارشه دلامون باز بارونیه چشمای آقام دوباره از غم خونیه این شبا بقیع نداره زائر ای خدا اما آسمون همه جا روضه خونیه ای خدا نداره طاقت دلم دوباره دست بسته کوچه ها ای خدا نداره طاقت دلم آقا رو بردن اما بی عبا ای خدا نداره طاقت دلم آقا را می کشونن رو خاکا ازغم دل میگیره آقام آقام از غصه میمیره آقام آقام غریب آقام غریب آقام توی دل شب بین کوچه میبرن امامو با دست بسته پشت مرکب پا برهنه معلومه که خیلی دلش شکسته زمین و آسمونا تاره دل فلک چه غم باره خود خدا توی عرشش عزا داره غریب آقام غریب آقام بی عبا و بی عمامه پاشو به روی خاکا میزاره پیرمرده مو سفیده توی سینه دیگه نفس نداره ازهمه دنیا دلگیره از زمونه دیگه سیره معلومه که خیلی خسته است آخه پیره غریب آقام آقام آقام وقت بارشه حسین ایزدخواه

اختیارم رو خدا به دست تو داره رقیه شهزاده پای عشق تو شدم نوکر دلداده رقیه شهزاده قبله ی حاجاتی باده ی شاماتی رقیه دانش آموخته ی مکتب عمه ی ساداتی رقیه مه نشان رقیه بی کران رقیه قوت دل و قلب و عمه جان رقیه جاودانه رقیه مهربانه رقیه شبیه عمو عباس قهرمانه رقیه دل من عمریه که پای تو افتاده رقیه شهزاده یه نگاهی کردی اینطور حالم آباده رقیه شهزاده درمون دردامه رقیه دختر آقامه رقیه زیر رو کرده قلب من رو همه دنیا رقیه من فدای رقیه خاک پای رقیه حتی خاک پاهای زائرای رقیه دل سرای رقیه مبتلای رقیه کربلایی شدیم با دعای رقیه اختیارم رو خدا به دست تو داده حسین ایزدخواه

نام ما را بنوسید مسلمان حسن لب ما بوسه نگیرد مگر از نان حسن زلف خود را به نخ چادر زهرا بسته هرکسی هست در این دهر پریشان حسن بی حرم هست ولی هرچه حرم زنده از اوست زائر کرببلاهم شده مهمان حسن پسرانش همگی گوش به فرمان حسین علی اکبر همه جا گوش به فرمان حسن عاقبت با مدد حضرت زهرای بتول عین ایوان نجف میشود ایوان حسن نام ما را بنوسید مسلمان حسن علی اکبر حائری

به عنایت مولا یه روزی از این روزا حَرَم بنا میشه کنار حرم رسول الله گنبد رو عَلَم می‌کنیم این خاک و حَرَم می‌کنیم اون دستی که این حرم رو خراب کرده قلم می‌کنیم دلاورانه لشکر حیدر حرم می‌سازن برای پسر حیدر دَخیلُکَ یا امام صادق دوباره امام ما غریبونه و تنها توی آتیش میگه بمیرم برا مادرم زهرا بازم بچه‌ی فاطمه بی‌کس مونده تو هَمهَمه این آقایی که بی پناهه پناهگاهِ همه عالمه می‌خونه روضه با آه و فریاد حالا میفهمم چجوری مادرم افتاد دَخیلُکَ یا امام صادق دخیلک یا امام صادق مجید بنی فاطمه

صلی الله علی الباکین علی الحسین به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود دیر رسیدم من سر تو دعوا بود ناله کشیدم من سر تو رو بردند دیر رسیدم من یه گوشه گودال مادرو دیدم من که رفته بود از حال دیر رسیدم من صدا زدی من رو خودم شیندم من صدای رگ هات بود دیر رسیدم من ای حسینم ای حسینم به سمت گودال محمود کریمی 

کاش امام حسین ببینه نوکریمون به دل صاحب روضه‌ها بشینه الهی بازی نباشه وای به حالمون اگه که مادرش راضی نباشه بالاترین مقدساته کافر مسلمون کرده بساطه ابی‌عبدالله زیر دین هیچکس نمیمونه ما رو رقیه میده نشونه ابی عبدالله کاشکی بشیم اصحاب الحسین کل الخیر فی باب الحسین ابی عبدالله کاش امام رضا بخنده آقا این حسین حسین گفتنامونو بپسنده دعامون کنه بتونیم قدر لحظه لحظه تو روضه نشستن رو بدونیم قیمت نداره نوکری اینجا عرش معلی است مجلس آقا ابی عبدالله حتی اونی که چایی میریزه تو هر دو دنیا میشه عزیزه ابی عبدالله کاشکی بشیم احباب الحسین کل الخیر فی باب الحسین ابی عبدالله کاش امام حسین ببینه علی اکبر حائری 

این اشک و آه و سوز روضه رو همین قال‌الصادق ها زنده کرد همین منبرهای مرثیه بود که دشمن‌ها رو سرافکنده کرد جذبه‌ ی اشکِ بر حسین ما رو سمت روضه کشوند حضرت صادق گریه کرد تا ابوهارون روضه خوند قال الصادق إنَّ الحسینَ عَبرَةُ کُلِّ مُؤمن خدا مُهر تایید دینمو پای اشکای روضه میزنه امام صادق فرموده حسین دلیل گریه‌های مومنه رو به راه میشه حالمون با حضورِ تُو روضه‌ها با همین گریه‌ها شدیم جزءِ زوّار کربلا چشام عاشق روضت شد حسین تا اسمت میاد گریه میکنم اونی که واسم میمونه تویی اونی که واست می‌میره منم تو مسیح زهرایی و روضه‌ ی تو دارالشفاست درد میارم درمون میشه اینجا هیئت یا کربلاست قال‌ الصادق ها مهدی میرداماد

به کی بگم این دردو به کی بگم از حالم روضه خون مسمار و سینه زن گودالم خونه پر از دود و کوچه پر از مه شد حرمتی که بازم به زیر پا له شد روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه باز دلگیره مدینه باز پر درده تموم روضه امشب به کوچه بر میگرده هم نفس حیدر هم نفس مادر دلی که تو غربت تو شعله زد پرپر باز پشت دری هیزم آوردن قلب پیرمردی رو آزردن دستش رو بستن بی عبا بردن روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه خوبه میدونه دست خزون بی رحمه اون که تو تب می سوزه عطش رو خوب میفهمه یکی داره ذکر حسین رو میگیره روضه داره سمت کرب و بلا میره وای از غربت پسر زهرا تشنه کشتنش ظهر عاشورا سر رو نیزه و تن روی خاکا حسین ابی عبدالله به کی بگم از حالم مهدی میرداماد

شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین نوح الائمه گفت نوحوا علی الحسین لاله و یاس و شقایق شد نثار صادق عالم امکان شد امروز داغ داره صادق این همه شاگرد دریغ از ده تا یار صادق ده تا مرد میدون مثل مسلم و جون و حبیب یا یه اباالفضل میمیرم برا اون شه تشنه که مونده غریب با یه اباالفضل شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین خونه امن کبوتر بین شعله ها سوخت مثل همون روز که مادر پیش لاله ها سوخت شبیه وقتی که خیمه با سلاله ها سوخت زنده شد دوباره غم داغ اسارتش بعد نود سال داغ اون ستاره که برای زیارتش رفت سوی گودال شیخ الائمه دید که عمه چی کشید دستاش بسته بود تو کوچه ها دوید شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین وقت هجوم شبونه یاد مادر افتاد لحظه غارت به یاد شاه مضطر افتاد یاد سه ساله که بی جون پای اون سر افتاد یاد عمه زینب که کشید پر چادرشو رو تن بی سر که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر یاد ده تا مرکب که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر ذرات کائنات دائم میگن حسین ای برحرم حسن ای بی کفن حسین شیخ الائمه گفت محمود کریمی

چقدره خواستنیه حسین معنی روشنیه حسین میگن کی تموم میشه دیگه تموم نشدنیه حسین لای لای بچگیم اباعبدالله ساز همیشگیم اباعبدالله قربون دستت که فقط دست تو بوده تو زندگیم اباعبدالله هستی سنواتم باقی الصالحاتم آغوشتو وا کن لحظه سکراتم بارون چشامی هرم نفسامی حرفی نمی‌مونه تو ختم کلامی ای آروم جونم رویای شبونم با ما به از این باش تا وقتی جوونم چقدره خواستنیه حسین سید علی مومنی

دوره کردنت یه نفر نه خیلی ها میزدنت چرا رد پا میفته رو تنت دوره کردنت می گرفتند و وضو سنگ و نیزه میزدن از روبرو سکینه داد میزنه عمو عمو عمو عمو نفرین امیه رو ناله بنی رو پاره کردن گوشای رقیه رو عمه جان عمه جان عمه جان دوره کردنت سید علی مومنی

هوام هوای کربلاست شبا خوابم نمیبره مثل شبای کربلاست کی جای من آقا الان گدای کربلاست آروم نمیشه این دلم تو کوچه های کربلاست کربلاست خاطرات تو حرم نمیره از سرم امضا رو بزن بیام که خیلی مضطرم سینمو میزنم به ضریح بغلت میگیرم زیر قبه میگم دیگه وقتشه که بمیرم آرومم کن و دوای دردم دیگه از پیش تو برنگردم به نگاه تو عمریه که اسیرم کربلا کربلا کربلا کربلا هوام هوای کربلاست سید علی مومنی

اباعبدالله من خونت آباد که خرابم کردی اباعبدالله من منو سوزوندی و آبم کردی اباعبدالله من نکنه منو جوابم کردی اباعبدالله من تو به هم ریختی به هم ریختنم اباعبدالله من نمی‌افته اسم تو از دهنم اباعبدالله من اونی که واسه تو میمیره منم حسین آقام آقام آقام حسین خوشی من توی روضه هاته ها جای من نیست اینجا کربلاته ها سور و ساتم زیر پرچماته ها آقا جان خیلی حال من بده خرابما میزنم برم حرم بی تابما یکی از گریه کن ربابما آقا جان اباعبدالله من غصه مو میخوری و در برمی اباعبدالله من خیلی بهتر از پدر مادرمی اباعبدالله من تو بهونه های چشم ترمی حسین آقام آقام آقام حسین اباعبدالله من سید علی مومنی

بی حرمتی رواج شد حسین حراج شد دردای زینب دیگه بی علاج شد حسین حراج شد شلوغ شد دم شریعه فرات اینا که نماز نخوندن چرا دارن وضو میگیرن چرا ریختن تند تند دارن وضو میگیرن چرا برمیگردن از کنار شریعه هی سنگ ها رو جمع میکنند قربت الی الله همه ریختن رو تن تو با اباعبدالله درآوردن پیرهن تو یا اباعبدالله نیت کردن دوره کردن زینبو تا تو رو غارت کردن نیت کردن توی گودال چه قدر‌تو رو اذیت کردن نیت کردن سرتو زدن به روی نی قیامت کردن نیت کردن وای چه قدر اهل و عیالتو ملامت کردن یکی تنها میزد نعل تازه سم اسبا میزد یکی با نیزه و یکی با کف پا میزد عمق گودال چه قدر خاک خورد لباش چاک خورد چه قدر ضربه به روی خار و خاشاک خورد لباش چاک خورد لباش چاک خورد بی حرمتی رواج شد حسین حراج شد دردای زینب دیگه بی علاج شد حسین حراج دانلود مداحی بی حرمتی رواج شد سید علی مومنی

کشون کشون به روی خاکا یه پیرمرده که افتاده با دست بسته و لب تشنه نفس نداره تو این جاده مدینه باز شده کوه بلا نداره آخری این غصه ها خسته شده یه کم تو رو خدا آهسته تر زخمی شده میونه کوچه ها بی بال و پر فرصت بده پیاده اینقدر راهش نبر واویلتا غریب آقام به یاد دختری گریونه تموم صحنه های این جا شبیه کربلا میمونه میخونه روضه شام بلا عمو میبینه از رو نیزه ها تاریکی و یه نانجیبم همش میزد لگد دائم جلو چشم همه میزد حرفای بد از روی نی بابای دختری با سر اومد واویلتا غریب آقام کشون کشون به روی خاکا محمدرضا ناصری

عشق تو ضربان منه،هیجان منه میشنوی صدای قلبمو که میگه حسن حسن... چشمو ابرویت جمال خدا حسن محو رویت خالق ما سوی حسن ای امام مهربانم حسن نام تو ورده زبانم حسن با جزامی ها هم نشین،ای نور امید ای ماه افلاکی روی زمین ای سیمای خلد برین ای زیباترین ای ذوالفقار امیرالمومنین نذر تو همه خونه منه سر و جونه منه هر جا نمونه واسم راه چاره میگم حسین حسین ... مهربون تر از پدر مادرم حسین شکر حق که سایته روی سرم حسین لطفی کن این دفعه شاه کرم حسین ما بیایم با مادرم تا حرم یا عزیز الله یا حسین مولانا حسین در کل همه کاره ی دنیا را حسین سلطان کربلا حسین ای جانا حسین واسط سر میشکونم عاشورا حسین عشق تو ضربان منه محمدرضا ناصری

این بدن بی سرو عریان کیست این تن محنت زده از آن کیست شلوغ گودال سرشو که بردن چی می خوان توی گودال که بیرون نمیان میخوان عریانش کنن این بدن بی سرو عریان کیست سید علی مومنی

دل غرق خونه آهم تو سینه است اینجا بقیعه اینجا مدینه است سرتاسر این شهر پر نور تنها یه نقطه است که تاریکه بین تموم کوچه ها شم فقط یه کوچه است که باریکه اشک علی رو کم پاک کردن اینجا عزیز مصطفی رو خاک کردن عشاق العباس دل چاک کردن ام البنینم توی غربت خاک کردن آه و وایلا آه و وایلا بردن امامو پای پیاده گریه کنید آه روضش زیاده خسته شد از بس بین کوچه پی سواره ها کشیده شد حرمت نگهداشتن نه والله این قد کمون نفس بریده شد آقای مارو با آه بردن پای برهنه پشت مرکب راه بردن باید که پای سوز غمش مرد پشت سر مرکب آقا خیلی زمین خورد آه و وایلا آه و وایلا افتاد و پاشد هی اشک غم ریخت شمشیرو که دید خیلی بهم ریخت وقتی که دوره کرده بودنش تنها نبود زنش خدا رو شکر وقتی که رو خاکای کوچه بود مصله نکردنش خدا رو شکر اما یکی رو پامال کردن یه تشنه ای رو زیر مرکب چال کردن زینب رو مقتل دل چاک میکرد خنجر رو خولی با محاسن پاک میکرد دل غرق خونه حسین ستوده

بی هماننده مرحبا به بازویی که خیبرو کنده من هنوز موندم علی خداست یا بنده یا علی میگم که شیرین تر از قنده منم قطره تو دریا حیدر صدای قلب دنیا حیدر باید دست بابا رو بوسید اجازه میدی بابا حیدر محشره مولا، برترِ مولا پادشاه ها همه کلب قنبر مولا کافر والله، اون موذن که تو اذون اسم تو رو نمیبره مولا یا علی مولا مرد دورانی عشق تو میکنه سجده هامو طولانی شاعر دربارن وقتی تو سلطانی شهریار و حافظ و معنی زنجانی تو میگیری کل دنیا رو از اون بالا میبینی ما رو سپر میندازی میری میدون آخه داری حِرز زهرا رو اولا مَردی، ثانیاً شیری یه تنه معرکه رو به دست میگیری از فُلانی من، یه سوال دارم آخه چه خلیفه ای هستی که در میری بی هماننده حسین ستوده

یه جوری بی حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می بینی شرمندم زخمات و هر جوریه میبندم چیکار کنم بازم چادر روی تن تو میندازم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا ببین، خب به فکر زینبم باش حسین وای حسین وای یه جوری بی حالی حسین ستوده