زمینه

روی این صورت زرد و زار، پاتو نذار بازی نکن با این رگا، شمر ببر تو رو خدا دختر نداری مگه زجر، نکش موی رقیه رو خاک دو عالم به سرم، دور شید از دور حرم زنده است هنوز برادرم رو به قبله اش کنید قبله گاهمه قبله گاهمه قبله گاهمه سری که میبرید سر پناهمه سر پناهمه سر پناهمه سر پناهمه تمومش کنید، بوی خون گرفته صحرا رو کم اذیت کنید، این عزیزِ دلِ زهرا رو رو به قبله اش کنید قبله گاهمه حسین ستوده

بعد از اون آتیش ، دود و خاکستر دست به پهلو راه میره مادر مینوشت انگار ، بی وفا مسمار روز مرگشو روی دیوار سخته به خدا نفس براش سخته درد پهلو داره چند وقته باز کنار علی خوشبخته درده دستو بالا ببره درده ضربه ی قُنفُذ نامرده آخ چیکار با مادرم کرده جوان مادر مادر مادر قد کمان مادر مادر مادر بعد از اون کوچه ، بعد از اون سیلی صورت حوریه شد نیلی سرو میبنده ، میخونه هر دم دیگه عمر خودمو کردم میزد بی هوا مادرمو میزد کاش یکی میگفت برا چی زد بشکنه دستی که سیلی زد برخورد به غرور حسنش برخورد پنجه توو صورت مادر خورد زد و از دیوار بدتر خورد جوان مادر مادر مادر قد کمان مادر مادر مادر بعد از این مادر ، بعد از این خونه خانواده ای نمی مونه مرتضی مهموم ، حسنش مسموم بعدش فَابکَ عَلَی المظلوم مظلوم مادرت باز میگه آخ پهلوم دست و پا بزن یه کم آروم چرا از آب شدی محروم عطشان به فدای لبت آقاجان به غبار کربلا غلتان اَیُّهَا الغَریب یا عریان حسین آقام آقام آقام بعد از اون آتیش دود و خاکستر جواد مقدم

اونی که غمش شعله به قلبم میزنه تا خونه منو از کوچه آورد یه تنه کسی که خبر داره چی اومد به سرم اونی که عصا شد واسه مادر حسنه اون کسی که کینه به دل داشت راهمونو توو کوچه سد کرد چادری که روی سرم بود جلو چِش همه لگد کرد با اینکه دلگیر از دیوار و مسمارم یک لحظه از حیدر دست برنمیدارم مولا علی جانم میچکه روو خاکا نمِ اشکای ترم منو بغلم کرد بین کوچه پسرم یه بی حیا سیلی زد و فریاد زد و وسط همین کوچه ها خون شد جگرم من نمیدونم به چه وضعی خودم رو تا خونه رسوندم دور از چِش علی یه گوشه خاکِ روو چادرو تکوندم از دشمن مولا همیشه بیزارم یک لحظه از حیدر دست برنمیدارم مولا علی جانم چیزی که بهم زد همه ی باورمو داغی که میسوزونه دل مضطرمو قصه ی جدایی و تن بی کفنه همونی که خون کرده چِش دخترمو برا حسینم که غریبه یه پیرُهن با گریه دوختم عزیز من کفن نداره چقدر از این خاطره سوختم این کشته ی مظلوم بی جون و بی حاله زخمی روی خاک و تشنه توو گوداله ای وای حسین من اونی که غمش شعله به قلبم میزنه جواد مقدم

تکیه گاه آخرم مرو زهرا ای امید آخرم مرو زهرا غم نشسته بر دل من ای تمام حاصل من مرو از این خانه کن نظاره حال زارم بی تو من خوشی ندارم مرو از این خانه آتشی افتاده بر جانم فاطمه بی تو من حیرانم با این چشم گریان از درد بی درمان شِکوِه کجا ببرم ببرم با این حال خسته لب از غصه بسته خم شده این کمرم کمرم فاطمه جانم ، فاطمه جانم روی صورت تو دست دشمن خورد خاطرِ تورو یه بی حیا آزرد هی نفس زدی ولیکن دستِ تو جدا شد از من میان نامحرم تو بی زیر دست و پایی محسنِ تو شد فدایی میان نامحرم روی کبود و نیلی داری زخمی و مجروح از مسماری یارم خورده سیلی غصه خوردم خیلی شرمو ببین تو زِ چشم تَرَم دنیا تاره تاره حیدر شد بیچاره من چه کنم چه کنم چه کنم فاطمه جانم ، فاطمه جانم ای که قوتی به پای لرزانم میروی زِ رفتنت پریشانم از حسادت حسودان عمر تو رسیده پایان زِ غصه رنجوری ای خوشیِ روزگارم فاطمه بمان کنارم چه تلخه این دوری با اینکه غرقِ غم و دردی موی زینب را شانه کردی در این شام آخر با چشمانی مضطر داری به دل تو عزای حسین روضه خواندی امشب همراهِ با زینب گریه کنی به هوای حسین تکیه گاه آخرم مرو زهرا جواد مقدم

من حاضرم خار بره تو چِشَم ولی نره تو پای مادرم من آخرش یه روزی توی روضه جون میدم برای مادرم کاش من بودم سیلی میخوردم اون روز تو کوچه جای مادرم روضه ی فاطمه شروع شد وا علیا وا محمدا این روزا خیلی تسلیت بگین به بچه سیدا از ته دل بلند بگو آه مادر مثل امام حسن بگو آه مادر آه مادر آه مادر آه مادر خیلی برام مادر من زحمت کشید گریه کنه تو بار بیام سعی میکنم با گریه هام هرجوری هست تو روضه هات به کار بیام من تا ابد نمیتونم با روضه ی دیوار و در کنار بیام معجزه ی خونه وحی اگه دریا میسوخت تو آتیش با اینکه زهرا پشت در بود ولی مولا میسوخت تو آتیش روضه‌ی فاطمه شروع شد وا علیا وا محمدا این روزا خیلی تسلیت بگین به بچه سیدا از ته دل بلند بگو، آه مادر تو هم شبیه من بگو آه مادر مثل امام حسن بگو آه مادر آه مادر آه مادر آه مادر من حاضرم خار بره تو چشم حسن عطایی

جامو به هیچکسی نده برای عاشقت بده دلم برای دیدن تو لک زده بدم ولی به روم نیار بازم باهام قرار بذار بدون تو دنیا رو من میخوام چی کار دل شکسته دارم میخری یا نه بگو منو پیش خودت میبری یا نه رفیقام هی میگن حرم به یادت هستیم ازم میپرسن که الآن بهتری یا نه دلم شکسته کجا برم با این دل مریض و خسته جامو به هیچکسی نده امیر برومند

کجای این زمینی کجا گریونی و خیمه زدی امشب چقدر غم داره قلبم شاید تو روضه ی ما اومدی امشب دارم حس میکنم بوتو شبیه بوی بارونه یه احساسی که انگار چشم لیلا سمت مجنونه چشای من پر از اشکه تو چشمات کاسه ی خونه الآن حالت رو اونکه مادر از دست داده میدونه مادر از دست دادی این شبها تسلیت میگم به محضرت داغ سنگین مونده رو دلت آخ جوونم بوده مادرت حلالم کن عزیزم حلالم کن که امشب خیلی رنجیدی منم هی روضه خوندم تو هم این روضه ها رو با چشات دیدی تو دیدی پشت در زهرا رو فریاد کمک میزد تو دیدی قنفذو ناموس مولا رو کتک میزد مغیره روی بار شیشه با چکمه ترک میزد الهی بشکنه دستای اون نامرد که چک میزد آخرم کار خودش رو کرد ضربه های سخت و پشت به پشت با لج و لجبازی هی زد و خیر نبینه محسنش رو کشت کجای این زمینی حسین ستوده

شبا تا صبح نمیخوابی حواسم هست چقدر زود داری پیر میشی حواست هست هنوز پیراهن قبلیت پر از خونه دیدم باز لکه ی خون رو لباست هست تیشه ی جلاد خورده تا ریشه بعد سرفت رو لباست غنچه وا میشه شمع این خونه میزنی سوسو میشی با زحمت از این پهلو به اون پهلو آه آه این چه دردیه نصف شب داری دست و پام میلرزه زهرا بسکه تب داری رو میگردونی خسته ای از من چند شبه عجل وفاتی روی لب داری یوماه یوماه یوماه یوماه من از چشمات خجالت میکشم زهرا میبینی آه حسرت میکشم زهرا اگه میشه نرو من بی تو میمیرم ببین با گریه منت میکشم زهرا کور بشن ای کاش تو نظر خوردی من خودم دیدم که با صورت به در خوردی با سر افتادی تا نشستی زد بشکنه دستای سنگینش دو دستی زد آه آه رد خونِ تو روی دیواره اینکه کار دست نبوده کار مسماره من ندیدم که قتل یک خانوم تا چهل تا مرد جنگی متهم داره یوماه یوماه یوماه یوماه شبا تا صبح نمیخوابی حواسم هست حسین ستوده

امشب نشد ببینمت تو کربلا عزیز تو عیادتم بیا توی بسترم توی بستر انقدر از یاد تو سوختم میبینی چه پیرهنی واسه تو دوختم بعد من خواهر تو هواتو داره شبا ظرف آب کنار تو میذاره بی قرار من نباش حسین من حسین من گریه کن یواش یواش حسین من حسین من امشب شب جمعه و روضه خون منم میسوزه وقت روضه خوندنم قلب آسمون امشب تو بسترم با احوال بدم برای تو به صورتم زدم مثل روضه خون ته گودال تو رو تنها گیر آوردن پیرهنی که واسه تو دوختمو بردن گفتی العطش صداتم که بریدن تشنه بودی جلوت آبو سر کشیدن زیر دشنه کشتنت حسین من حسین من تشنه تشنه کشتنت حسین من حسین من امشب که میشه آخرین قرارمون وداع تلخ و گریه دارمون سخته مادری امشب زدم بوسه دم گلوی تو چقدر شونه زدم به موی تو دم آخری ولی شمر موی تو رو بهم میریزه خاک گودال تو رو سرم میریزه امشب نشد ببینمت تو کربلا حسین ستوده

تو رو خدا بمون برام تویی پناه بی پناهیام منم مثه تو ام ببین که مرگمو من از خدا میخوام تو رو خدا بمون برام نرو نرو میبینی بی کسی حیدرو آتیش نزن با گریه بسترو با گریه میشورم ببین درو دستام میلرزه تا حرفِ رفتن میاد دست و پاهام میلرزه وقتی میرم سمت در بدجوری پام میلرزه آتیش میگیرم میبینم که زهرام میلرزه اگه بری چیکار کنم چطور زمستونو بهار کنم بمون میخوام که خونه رو پر از درختای انار کنم اگه بری چیکار کنم اگه بری علی دیگه یه کوچه گرد میشه تنور خونه دیگه سرد میشه یه چاه فقط رفیق مرد میشه چشماتو وا کن یه فکر واسه این یتیم … تو رو خدا بمون برام حسین ستوده

محکم در میزنن لای تخته های در خنجر میزنن با لگد به سینه ی مادر میزنن محکم در میزنن سر سقط جنین مُردی مادر از بس لگد خوردی مادر از بس لگد خوردی مادر نرو نرو میبینی میبینی بی کسیِ حیدرو دستام میلرزه تا حرف رفتن میاد دست و پاهام میلرزه افتاد مادر ولی بر نداشت یه لحظه حتی دست از علی دومی میزد و میخندید اولی افتاد مادر ولی پهلوت خورده شکاف حسین وای حسین وای... محکم در میزنن حسین ستوده

من حاضرم خار بره تو چِشَم ولی نره تو پای مادرم من آخرش یه روزی توی روضه جون می‌دم برای مادرم کاش من بودم سیلی می‌خوردم اون روزتو کوچه جای مادرم روضه‌ی فاطمه شروع شد وا علیا وا محمدا این روزا خیلی تسلیت بگین به بچه سیدا از ته دل بلند بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر آه مادر، آه مادر، آه مادر خیلی برام مادر من زحمت کشیدگریه کنه تو بار بیام سعی می‌کنم با گریه‌هام هرجوری هست تو روضه‌هات به کار بیام من تا ابد نمیتونم با روضه‌ی دیوار و در کنار بیام معجزه‌ی خونه‌ی وحی اگه دریا می‌سوخت تو آتیش با اینکه زهرا پشت در بود ولی مولا می‌سوخت تو آتیش تو هم شبیه من بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر از ته دل بلند بگو، آه مادر روضه‌ی فاطمه شروع شد حسن عطایی

زخم دلم بهتر نمی‌شه این حیدر اون حیدر نمی‌شه زخم دلم هر چی که باشه زخم میخ در نمی‌شه زخم پهلوی زن پا به ماه این همه روز نشد روبه راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی پناه کشتنش اما می‌گفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت حتما تو خونش ای وای من، ای وای من زهرا زخم دلم بهتر نمیشه وحید شکری

ای آقای من ای دنیای من آقای بابای بابای بابای من عجب ارثی برام گذاشته بابا خودشم میگه براش یه یادگاره پدرم پدرش پدراشون این نوکری تو خونه ما ادامه داره ما زنده به این نوکری علی الدوامیم ما تشنه یک سلام و کمتر از سلامیم ما غلام بن غلامیم ای صیاد من ای فریاد من آقای اولاد اولاد اولاد من شغل من کارگری برا حسینه نوکری بچمم یه افتخاره پسرم پسرش پسراشون این نوکری تو خونه ما ادامه داره ما شهره شهریم و به نوکری به نامیم ما بی تو به یک چشم به هم زدن تمامیم ما غلام بن غلامیم ای آقای من ای دنیای من وحید شکری

اَلا اِی‌چاه، یارم را گرفتند گُلم، باغم، بهارم را گرفتند میان کوچه‌ها با ضَربِ سیلی همه دار و ندارم را گرفتند الا ای چاه یارم را گرفتن حسن عطایی

داد‌ میزنه‌ به سر خواهرم می‌لزره‌ هی‌ تن‌ برادرم‌ بابامونو‌ میبرن و‌ دارن‌ میره‌ برا‌ زدن‌ مادرم چیه گناه‌ مادر من چه بی‌ پناهه مادر من‌ نزنش‌ انقدر که‌ میشی دچار‌ آه مادره‌ من‌ آه مادر مادر... تیر‌ میکشه‌ جگر‌ مادرم افتاده‌ در رو سر‌ مادرم‌ انقدر نزن‌ لگد‌ به‌ پهلوهاش‌ دیگه‌ شکست‌ کمر‌ مادرم‌ جلوی‌ دشمنا‌ یه تنه وایساده نیم نگاش به منه کی‌ دیده‌ کسی‌ یه زنو جلوی‌ شوهرش‌ بزنن آه مادر مادر... چیه گناه‌ مادر من حسن عطایی

زخم دلم بهتر نمیشه این حیدر اون حیدر نمیشه زخم سرم هر چی که باشه زخم میخ در نمیشه زخم پهلوی زن پا به ماه نکنه هنوز نشد رو به راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی گناه کشتنش اما میگفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت لابد تو خونش ای وای من ای وای من زهرا ... از بعد تو گفتم همیشه این خونه اون خونه نمیشه سی ساله شاید بعد دستاش محاسنم شونه نمیشه روضه میخوندی همش با حسین بگو من غریب ترم یا حسین زنده بودم پیش چشمای من زنمو زدن اما حسین زینبو اهل حرم دل نگرانند حسین تا هست زن ها در امانند حسین تا هست خیمه روبراهه غم ناموس بعد از قتلگاهه سید مظلوم حسین جانم ... زخم دلم بهتر نمیشه سید محمدرضا نوشه ور

فاطمه جان روتو نگیر من که خودم میدونم تا میخوابی بالا سرت شبا بیدار میمونم خیره به تو با نور فانوسم شبا با گریه بی ضجه مانوسم شبا تو رو توی کوچه تصور میکنم گریه برا خاکای چادر میکنم تو رو تصور میکنم حالم خوش نیست حال زهرا بده جونم دیگه روی لب اومده یه نامردی خانومم رو زده فاطمه جان روتو نگیر امین قدیم

این شبا حال و هوای خونمون خیلی عجیبه التماست میکنم بیشتر بمون علی غریبه من که از فضه شنیدم بهتری الحمدلله در زدم دیدم خودت پشت دری الحمدلله حلالم کن این همه درد و طاقت در آوردی به خاطره علی زمین خوردی میبینمت بهم میریزم اگه زهرا عجل وفاتی و نمیخوندی اگه یه چند روز دیگه میموندی نوزده سالت میشد عزیزم منه تنها منه مظلوم ازت میخوام جون علی نرو خانم مردمی که عمری چشم دیدن ما رو ندارن برا خونه شون میان از اینجا هیزم بر میدارن میدونستی بی حیایی که تو رو از من گرفته نامه داده کشتن خانمم و گردن گرفته توی نامه اش نوشته بین کوچه غوغا شد محکم زدم انقدر که در وا شد امیر زهرا پشت در بود توی نامه اش نوشته زهرا رو تا شناختم لگد زدم بچه اش و انداختم جای شکرش باقیه همین که محسن و ندیدی از گلوی پسرت تیرِ سه شعبه نکشیدی قول میدم اگه ورق برگرده و علیم نمیره جوری لالایی بخونم حرمله گریه اش بگیره تلاش کردم حسین ازت بشنوه بابایی عصای دست نیزه دارایی این شبا حال و هوای خونمون خیلی عجیبه حسین ستوده

سوگند میخورم به علی نسل مرا اگر رصد کنید پیوند میخورم به علی اقرار میکنم به علی سر را هدیه شبیه میثم تمار میکنم به علی به علی به علی به علی هر نماز میکنم اقتدا به علی زندگی میکنم در رکاب علی سر من پیش کشی به جناب علی خون در شریانم علی ضربانم علی میبرم اسمتو مادر میگه جانم علی اگر ایمان نیاورم که تویی مقتدا به جهنم کشد مرا ایمانم علی سوگند میخورم به علی حسین ستوده

علی میخوام پاشم اما نمیتونم علی کی خوب میشه حالم نمیدونم دیگه رو موندنم حساب نکن آخه با این پهلو دیگه نمیمونم دستام بالا نمیاد نفسم دیگه جا نمیاد چرا درد من تموم نمیشه نمیتونم که راحت بشینم همه جا رو دیگه تارمیبینم سرم اینقدر تیر میکشه آه قراره تنها باشیم منتظرت میمونم اما الان باید جدا شیم یا زهرا مادر جان چرا حس میکنم غریبه ای با من بگو فضه به تو نزدیک تره یا من چرا مثل قدیم دیگه نمیخندی بدون دق میکنم نباشی اینجا من کی به جز تو مونده واسه علی پره حرفه التماس علی یعنی واقعا نمیشه نری نگو قراره تنهام بزاری اگه طاقت موندن نداری منو باید با خودت ببری آه میدونی سخته بی تو به کی میسپاری زهرا تو خونه زندگیتو یا زهرا مادر جان علی میخوام پاشم اما نمیتونم امیر برومند

کوتاه بیا ای زخم کوتاه بیا ای درد کمی با من تو راه بیا چند شبه نخوابیدم چند شبه صورت زینبو نبوسیدم حرف زدن برام سخته چند شبه احوال بچه مو نپرسیدم دیگه این مادر واسه شون مادر نمیشه حالم از این بدتر نشه بهتر نمیشه بازو هام ورم داره من میخوام راه برم این درد نمیذاره چند روزه که تب کردم هر چی که میکشم از داغی مسماره بی هوا زمین خوردم اون روزی که منو زد یه بی حیا مردم روضه روضه ی کوچه است روضه خون تو بگو من دیگه کم آوردم کوتاه بیا ای زخم سیدمهدی میرداماد

آدمی که از همه بریده آب گذشته از سرش دیگه مخصوصا اگه پسر باشه دردش رو به مادرش میگه مادر مادر من خسته شدم از زمونه مادر مادر گوشم پر زخم زبونه مادر مادر گریه ام میگیره بی بهونه مادر مادر چی بگم دلم خون خونه میبینی چقدر دلم پره بغضم به گلو رسیده واسه زندگیم یه کاری کن زندگیم به مو رسیده مادر مادر مادر مادر توی بسترش بمونه بچه دلخوشیش حروم میشه با گریه حسین به مادرش گفت دردای تو کی تموم میشه مادر مادر چادرت رو بستی به پهلوت مادر مادر پا میشی میفتی روی زانوت مادر مادر ایشاالله که خوب میشه بازوت مادر مادر آخ چقدر شکاف خورده ابروت من بمیرم و نبینمت تو دست به عصا میگیری زوده رفتنت جوونی و ایشاالله شفا میگیری مادر مادر مادر آدمی که از همه بریده حسین ستوده  

سفر اولم یادته یا نه ورودی حرم یادته یا نه وقتی راهی شدم از در خونه گریه مادرم یادته یا نه سفر اولم یادته یا نه حسین ستوده

آه گرفت به ما راه گرفت دستش که بالا رفت ماه گرفت وقت و بی وقت به یادش میفتم که اون روز تو کوچه با گریه میگفتم به پرش نزن لااقل جلو پسرش نزن بی هوا نزن بسه اِنقَدَر بی حیا نزن یارالی ننه یارالی ننه یارالی ننه پر شکست کبوتر شکست دستش که بالا رفت سر شکست اهل عالم نبینید صبورم من اون روز تو کوچه شکسته غرورم بمیرم براش حوریه تاب کتکو نداشت بمیرم براش کاشکی مادرم فدکو نداشت یارالی ننه یارالی ننه یارالی ننه از خودم دیگه سیر شدم دستش که بالا رفت پیر شدم بعد کوچه نبود ازدحامی نبود حرف بازار نه بزم حرامی وا مصیبتا شهر شامه شهر بی غیرتا وا مصیبتا مثل فاطمه است همه صورتا آه گرفت به ما راه گرفت حسن عطایی