زمینه

تا میگم حسین چشمام میشه تَر گریه میکنم افطار و سحر موندم کربلا بازم پشت در از حال دلم هستی باخبر چشمای خیسم بارون میباره بارون که میباره تو رو یادم میاره حال و هوای من گریه داره بطلب منو کرب و بلا بازم دوباره آقام آقام ای آقام آقام آقام آقام آقام آقام ای من میره دلم واسه دلبرم گریه میکنم مثل مادرم من از تو ندیدم غیرِ کرم دلتنگم منو برگردون حرم میبینی یا نه روو به زوالم سائلم و رسیده بازم سرِ سالم میشنوی یا نه پناه عالم پناه من باش به خودت من بده حالم آقام آقام ای آقام آقام ، آقام آقام ، آقام آقام ای تا میگم حسین چشمام میشه تر جواد مقدم

خیلی دل تنگتم باوفا خیلی حالم بده این شبا فوری باید ببینم تورو فوری باید بیام کربلا فوری روسیاهم ولی خب میام همینطوری غمگین روو به گنبدت سرم رو میندازم پایین تنها تا ببینی دل بُریدم از همه دنیا تو به حق این شبها جون مادرت زهرا یه وهب بساز از ما جون مادرت زهرا بارون بارونِ اشک چشام مثل مجنونه حال و هوام خیلی دلتنگ و بی طاقتم فوراً باید زیارت بیام فوراً مگه میشه زندگی بدون تو عمراً دردم شده اینکه بی تو بودم و ضرر کردم یارم خیلی بد شدم ولی هنوز دوسِت دارم منه خسته از دنیا به تو روو زدم آقا یه وهب بساز از ما جون مادرت زهرا بیمارم کرده این فاصله غیر از دوری ندارم گله کی میتونه وساطت کنه چاره دست ابوفاضله سقا همه زندگیمو دارم از همین آقا محشر آبروی این دلِ شکسته ی مضطر والا بیقرار موج لطف و رحمتش دریا به وساطت سقا تو رو حضرت زهرا یه وهب بساز از ما جون مادرت زهرا خیلی دلتنگتم باوفا جواد مقدم

چشماتو نبستی رو این دل ساده ام میشه مگه اینقدر خوب باشه یه آدم کی دل به تو بستم که نفهمیدم خودم میدم تقصیر خودت بود اگه عاشقت شدم تقصیر خودت بود من درسته دیر اومدم اما نمیرم زود روشنه که اینجا تو ضرر کردی و منصور تقصیر خودت بود این حال پریشونمو گردن بگیر جز خودت همه عالمو از من بگیر بد بودم اگه جونمو اصلا بگیر حسین حسین حسین چشماتو نبستی رو این دل سادم حسین ستوده

دیگه نمیگم من از درد و غم امشب موی تو رو باید شونه کنم امشب مهمون من هستی ای دلبرم امشب موی تو رو باید شونه کنم امشب ای پاره جونم  خوش اومدی اینجا آرامشم بابا فکرش رو میکردی تا اینهمه با تو تنها بشم بابا دارم گلایه از سنگی که جای پات شد بالشم بابا یه مردی سنگین دست یه جوری زد مثل زهرا بشم بابا بابا یه بار دیگه  بگو دوسم داری بابا زیاد از من بوسه بدهکاری واسه لب خشکت اشکام شده جاری بابا زیاد از من بوسه طلبکاری زهرا شدم انگار وقتی گذاشتی سر رو دامنم بابا از تازیانه ها ، یک دست گل شد سبز روی تنم بابا بابا نبین پیرم ، شاید تو بشناسیم بابا منم بابا یادت میاد بابا جون میگرفتی با خندیدنم بابا نبین اگه حالا  یاس کبودم من عمری واسه بابام  دردونه بودم من نبین شدم پیر و عصایی برداشتم رو شونهٔ سقا برو بیا داشتم گفتم میای پیشم خار توی پامو در میاری بابا نمیدونستم که با سر فقط اینجا ، پا میذاری بابا گریم گرفتش تا یک دختر شامی گوشواره شو دیدم داداشم اصغر کو  اینجا توی بازار گهواره شو دیدم دیگه نمیگم من از درد و غم امشب حسن عطایی

بهترینِ شبا رو خداوند واسه آیات قرآن نگه داشت مثل اون قبر پنهانِ زهرا لیلة القدر و پنهان نگه داشت خداوند میخواد بدونن همه شب قدر کسی نیست به جز فاطمه ما هر چی بگیم ، یقیناً کمه تا که خادم زینبش مریمه قدر و نور و کوثر ضحیٰ سوره ها برای فاطمه است آیه آیهٔ کتاب ما مدح بچه های فاطمه است الله الله به فاطمه به فاطمه به فاطمه بعد فِقد نبی متن قرآن خون نشد اما اصلش رها موند بعد اون کوچه آیات قرآن خیلی جاها زیر دست و پا موند توی کوچه و به پشت در و توی شعله ها سورهٔ کوثر و یا اون‌ روزی که بریدن سر و ندیدن توی قتلگاه مادر و آسمون بریده شد سرش پیکرش پر از ستاره شد به شماره آیه های وحی زخمای تنش شماره شد الله الله به فاطمه به فاطمه به فاطمه یا حسین و اگه سر ببرن میشه یاسین ببینید همینه صوت قرآن فرزند زهرا حتی از نیزه هم دلنشینه روی نیزه ها ، پیش خواهرش چقد سنگ زدن رو لبای تَرِش لب خشکی که با خون سرش شده تَر مثل معجر دخترش معجری که خیس خون شده مثل چادرای عمه هاش وقتی میزدن سه ساله رو از رو نیزه ها میدید باباش الله الله به فاطمه به فاطمه به فاطمه شب قدر کسی نیست به جز فاطمه حسن عطایی

دیگه واسم عبا نمونده آی آی کمرم آی آی کمرم بهم حق بده یه کم با دل خون من راه بیا بهم حق بده نگو بر نمیگردی کوتاه بیا دیگه اصلاً نگی که شرمندم روی بودنت حساب وا کردم قول برگشتنتو من دادم حالا من بی تو چطور برگردم زوده برام دست به کمر بگیرم بلندشو پهلوون سر به زیرم ارباً ارباً شدی که اینجوری ریختی دور و برم آی آی کمرم آی آی کمرم پاشو دیگه نذار اشاره بشه به سمت حرم آی آی کمرم آی آی کمرم همش میگم حیف حالا خاطراتو چیکارش کنم همش میگم حیف یعنی برنمیگردی خواهش کنم چه کنم با غارت گوشواره چه کنم با غارت گهواره رو زمینی و همه شیر شدن اگه اینجا بمیرم جا داره خیمه ها رو آخه به کی سپردی راستی همه دخترا رو شمردی دیگه واسم عبا نمونده حسن عطایی

پشت در سوختم یک طرف نفسم رو دود بند آورد سوی چشمام رفت پشت در سر من از بس ضربه خورد سوختم سوختم سوختم و مردم خودمو از زیر در در آوردم سوختم سوختم تا که بریدم من خودم از سینه ام میخو کشیدم کربلا پیدا میشه باز رد پا و چنگال گرگ میرسه ارث مادری به نوه از مادربزرگ خونه خونه پای رقیه قل و زنجیره دستای رقیه آتیش آتیش موی رقیه عمو سوختم صدام گرفته پدرم برگشته دعام گرفته پشت در سوختم  حسین ستوده

شبای ماه رمضون کاش منم میبردی کربلای ماه رمضون تو حرم میچسبه گریه های ماه رمضون خیلی لنگ کربلام خدای ماه رمضون چه خوبه ماه رمضون ببینی گنبدشو غروب ماه رمضون توی کربلا دلت بکوبه ماه رمضون اگه کربلا میخوای بگو به ماه رمضون دلتنگم من یه عمره با خودم میجنگم آوارم من امام حسینتو دوست دارم یه دفعه موقع افطار بغلم کن بغلم کن بغلم کن من درمونده رو این بار بغلم کن بغلم کن بغلم کن به تشنگی های حسین منو خوبه بسپری فقط به دستای حسین شب و روز گریه میکنم به زخمای حسین به فدای ترک های رو لب های حسین خدای سبحان حسین رزق اشکمو بده به حق چشمان حسین چه جوری نمردم از صدای قرآن حسین بچه های من فدای لب عطشان حسین بی حالم من یه عمره که لب گودالم نامردن چکمه ها صورتشو له کردن شبای ماه رمضون حسین ستوده

از درد تنهایی شبا میگرده تنهایی کنارم خیلی گریه کرده تنهایی هر روزش آتیش و شباشم سرده تنهایی برای اشک مردم مرد تنهایی تنهاترین سردار از گریه دست بردار دق میکنی آخر ای مرد بی تکرار دردت نشد معلوم علی مظلوم علی مظلوم علی شب گریه کن آروم علی مظلوم علی مظلوم علی سی ساله بی زهرا پریشون حاله بی زهرا سیاهه مثل شب اقبال بی زهرا دنبال پرواز و شکسته باله بی زهرا شبیه مرگ این احواله بی زهرا آه ای دل غافل از ضربه قاتل خونه ات رو بی در کرد یاست رو پرپر کرد از پشت در میزد صدا فضه بیا فضه بیا گم کرده حیدر دست و پا فضه بیا فضه بیا فضه فضه فضه خزینی کار زنونه است جمع کن هر چی میبینی فضه فضه فضه دردشون اینه لگداشون کار سقط جنینه حسین وای ... دردت نشد معلوم علی حسین ستوده

گفت پیمبر مبادا قرآن رو زمین پایین پا بمونه اما تو مسجد اونم تو محراب امشب این آیه ها غرق خونِ قیامت شده به خون غوطه ور دوباره علی و یه شق القمر امیر ملک ، امام بشر عجب سجده ای کرده وقت سحر فرقش رو شکست یه تیغ تیز یاد میخ دَر علی و کُشت یک نفر زد و سر و شکست یاد چهل نفر علی و کُشت در وسط کوچه تو را می زدند می زدند کاش به جای تو مرا می زدند می زدند الله الله به علیٍ به علیٍ به علیٍ گریه های حسن اهل عرش و صف به صف تا زمین میکِشونه میگه این فرق خونین تو محراب باطنش سورهٔ مؤمنونه بازم از زمین حسین و حسن دارن آسمونو با هم میبَرن یه روز دیگم  شنیدم میگن میبُرد آسمونو تو کوچه حسن مادر رو میبرد کشون کشون میگفت از اونا نمیگذره هی حسن میگفت به مادرش راه خونمون از این وره چشم مادرم تاره حلالت نمیکنم باز یه شق القمر باز یه مهتاب بوسه زد تیغ روی فرق عباس بین دو رود با لب های تشنه توی دریای خون غرقه عباس قیامت شده ، توی علقمه تن حضرت ماهِ که در همه به سر میزنن ملائک همه به سر میزنه حضرت فاطمه آخرین دعای حیدر و آخرین دعای فاطمه منتقم بیا قسم میدم من تو رو به ماه علقمه گفت پیمبر که مبادا قرآن حسن عطایی

لنجزار گناه روزم رو کرد سیاه با صد امید به تو باز آوردم پناه منو بی اعتباری تو و چشم انتظاری من لایق این عاشقی نیستم اومدم بگم من یاغی نیستم الهی العفو الهی العفو الهی العفو لجنزار گناه روزم رو کرد سیاه حسن عطایی

داره جمع میشه این سفره من عادت کرده بودم من عادت به این احسان و رفاقت کرده بودم تو روضه کاشکی بیشتر با تو صحبت کرده بودم چی رقم زدی برام من تعویض پرچم یعنی کربلام باز میپیچه توی کربلات صدام چی رقم زدی برام چی رقم زدی برام حتی اگه آقا بین مرده هام من مرگمو توی حرمت میخوام چی رقم زدی برام یاد عاشورای سابق میکنم هق هق میکنم اگه کربلا نیام دق میکنم هق هق میکنم آقای کربلا کاری کن که نوکرت برگرده کربلا دیدی اشک چشام ریخته روی صفحه ی قرآن تا که دلم شکست گفتم الهی به حسین جان نباشم سال بعد شاید منو ببخشن الان بگذر از گناه من آغوش تو آخرین پناه من سمت تو گره خورده نگاه من بگذر از گناه من بگذر از گناه من میسوزه دلت اگه به آه من قربون دلت آقای ماه من بگذر از گناه من من به دست و پات بیفتم کمه باز ای بنده نواز تو بسازی خوبه واسم تو بساز ای بنده نواز داره جمع میشه این سفره حسین ستوده

قنداقه‌ی خالی، آغوش خیالی از مادری این مونده برام چند ساله همینم، خوابت رو میبینم خسته میشه هر موقع چشام خواب دیدم مادر ورق برگشته و تو هم نمردی داشتی می‌خندیدی و دیدم که دندون در آوردی قول میدم اگه ورق برگرده و علی نمیره جوری لالایی بخونم حرمله گریه‌اش بگیره آرزوهام همشون نقش بر آب شد دلم کباب شد همه حسرتم برات یه قطره آب شد دلم کباب شد غارتو دیدم تا روشو کشیدم دیدمت تو گهواره تو رو فرضا که محاله خب فکر و خیاله از فکرو خیال من نرو توی رویا دیدمت این جوری دارم اشک میریزم توی کوچه با رقیه بازی می کردی عزیزم بازی می کردید دوتایی دستتون تو دست هم بود اما حیف رویای دیدار تو با رقیه کم بود آخ که تنهایی توی خرابه هامون رقیه جاموند اربعین از سفرکرببلا موند من نه بازار میام نه عروسک میخواهم عمه مهمون رسید من همون روسریو میخواهم که بابام خرید بی صدا بگم صورتم شکسته خوب نمیتونم بابا بگم راستی گم شودم دنبال سرت بودم بازیچه مردم شدم من حالم خرابه خراب بشه خرابه قنداقه خالی آغوش خیالی حسین ستوده

من درد آوردم که تو درمون کنی من اشک آوردم که تو بارون کنی من ترد شدم از دل دنیا ببین من جا ندارم که تو بیرون کنی خب کسی ندارما امام رضا امام رضا گره خورده کارما امام رضا امام رضا بده روزگارما امام رضا من سر قرارما امام رضا امام رضا داره نوکر تو میشه پیر دست منو بگیر دست منو بگیر تا نشد روضه به روضه دیر دست منو بگیر دست منو بگیر امام رضا امام رضا ... تو کارت اینه منو راهم بدی تو شاه شدی رزق گدا هم بدی تو نه نمیذاری که هر جا برم تو اصلا اینجایی پناهم بدی دم احتضارما امام رضا امام رضا تو بیا کنارما امام رضا امام رضا اینه انتظارما امام رضا امام رضا چشم به راه نذارما امام رضا امام رضا به لبی که نرسید به آب بیا برا جواد به علی اصغر رباب بیا برا جواد امام رضا امام رضا ... من درد آوردم که تو درمون کنی حسین ستوده

بی‌حالی شبیه تشنه‌ها می‌افتی و می‌زنی صدا وا اُمّاه می‌سوزه تنت توی تبت خون می‌ریزه از دور لبت با هر آه وا اماه وا اماه وا اماه غریب حجره نشین خون دلت رو زهر کینه ریخته روی زمین پاره شده جگرت رسیده مادرو گرفته زانو زیر سرت وا اماه وا اماه وا اماه... مادر اومد تو رو زخمی و پامال ندید ای وای من ای وای من تو رو دیگه وسط گودی گودال ندید ای وای من ای وای من بین موهای تو باز پنجه و چنگال ندید ای وای من ای وای من سر بردن سر تو بحث و جنجال ندید ای وای من ای وای من بردن تو رو مجلس حرام اما این کجا و بزم شام ای آقا همرات نیومد که خواهرت دستی نرسید به دختر واویلا واویلا واویلا واویلا روضه به اینجا رسید رقیه گریه کرد و زجر موی سرش رو کشید حاصل زینب آخرم دیدی خرابه شد حسین منزل زینب بی‌حالی شبیه تشنه ها حسین ستوده 

بابا گناه کردی فکر میکنی دیگه اصلا دست تو نمیگیرن اومد تو گودال دست شمرم بگیره گفت بیا منو نکش من قول میدم مادرم شفاعت تو بکنه نذار کشتن من به تو بیفته من همین طوری میمیرم دهنم زخمه گردنم زخمه بعد یه وقت نانجیب گفت بغضًا لابیک من از بابات بدم میاد روز قیامت شه هم ازت همینو می‌خوام شمرو شفاعت نکنی دورِ سرت بگردم روز واقعه، قبل از سرِ تو خنجرش بُریده دستای خواهرتو بین قتلگاه دست و پا زدی کاشکی یکی میگرفت جلو مادرت روز قیامت شه روح الله رحیمیان

نفس بده نوا بده جنون بده بگم حسین دلم گرفته از همه توون بده بگم حسین بگم حسین همه غمها یادم میره اگه نباشه نگاهش کارم گیره همیشه با کرمش امدادم کرده بدون روضه دلم از دنیا سیره رفیق ملامت کن که من گنه کارم خودش که میدونه چقدر دوسش دارم حسین حسین ارباب باید که پیش دلبرم یه روزی رو سفید بشم روضه منو عوض کنه تا آخرش شهید بشم یه روز فداییِ صاحب مجلس میشم به لطف دست کریمش خالص میشم شبیه اونکه برا مولا سر داده برهنه میشم و مثل عابس میشم بدون که دست از تو نمیکِشم آقا دل منو بردی فدات بشم آقا حسین حسین ارباب ارادت و سلام ما به ساحت اباالفضل سینه زنم یه عمره از عنایت اباالفضل گره گشای دل بیمارم عباس همیشه خادم این دربارم عباس بدم ولی به نگاهت دل خوش کردم قسم به فاطمه دوسِت دارم عباس دم مسیحایی ، عزیز زهرایی فقط تو دلداری ، فقط تو آقایی مدد ابوفاضل ، مدد ابوفاضل بدون که دست از تو نمیکِشم آقا رفیق ملامت کن که من ریا کارم خودش که میدونه چقدر دوسش دارم نفس بده نوا بده جنون بده بگم حسین

ای قمر مرتضی ای پسر مرتضی ای همه جان حسین ای جگر مرتضی پناه حرمی ابالفضل صاحب علمی ابالفضل تو شاه عالمی ابالفضل سایه ی سرمی ابالفضل تو سر و سردار یل تکسوار بوسه زد دستتو حیدر کرار ای جلوه ی لافتی ای شاه شیرین لقا ای تکیه گاه حسین ای حیدر کربلا کربلا یادگار علی باعث افتخار علی زنده شد یاد جنگ اُحُد وارث ذوالفقار علی معنی قرآن ساقی طفلان پره آب مشک لب تو عطشان تو سر و سردار یل تکسوار بوسه زد دستتو حیدر کرار ای قمر مرتضی وحید شکری

روضه میگیره توی مدینه صدا صدای گریه ی ام البنینه شبای جمعه خونه ی زینب شنبه ها روضه خونه ی ام البنینه رباب موهای من سفید شد وقتی شنیدم که علیِ اصغرت شهید شد رفع غم و ملال کن به خاطر علی اصغر عباسمو حلال کن چشم همه بارونه ام البنین میخونه علی لای لای علی لای لای انگاری پشت پرده بازم رباب غش کرده علی لای لای علی لای لای سکینه میگه با آه و زاری راه گلومو غصه ها بسته ابالفضل مادر عباس منو حلال کن کاسه ی آبو من دادم دست ابالفضل مادر مشکی که روبرومه یه روضه ی مجسم از روضه های عمومه مشکی که پاره پاره است از دو تا دستای بریده ی عموم اشاره است چشم همه بارونه ام البنین میخونه وای ابالفضل وای ابالفضل من شنیدم محشر شد سرت مثه حیدر شد وای ابالفضل وای ابالفضل مادر فدای این شور و شِینِت خودم تموم بچه هام فدا حسینت با تو تموم روضه ی هرشب بگو به این مادر پیر چی دیدی زینب مادر درد دلم زیاده قریب سی هزارنفر سواره و پیاده هرکی یه ضربه ای زد بعد اونا تازه اومد شمر حرامزاده چشم همه بارونه زینب داره میخونه ای تشنه لب ای وای حسین خلخال دلبندت رفت حتی کمربندت رفت ای تشنه لب ای وای حسین روضه میگیره توی مدینه وحید شکری

همسر حیدر کراری به امیرالمؤمنین یاری ای الگوی وفاداری مادرِ قمر بنی هاشم علمداری ای جانم به این رشادت و عزت و غیرت ای جانم به این صلابت و همت و عفت ای جانم به این شجاعت و شوکت و صولت یا اُم البنین به شیر پاکِ تو رحمت مادر دریا ، مادر سقا مادری کردی تو مثه زهرا گفتن عباست شد شهید اما گفتی اولادم نذر ابی عبدالله اُم عباس یا اُم البنین   پای داغ پسرت پیرم پَر چادرت رو میگیرم شنبه ها سر این سفره روزیمو مادر از عباسِ تو میگیرم ای جانم چهارتا سردار قَدَر داری ای جانم چهارتا شیر با جگر داری کل دنیا رو بگردم همه میبینن یا اُم البنین فقط خودت قمر داری بعد عاشورا ، از غم مولا روضه خوندی با نجمه و لیلا تو نگفتی از پسرات اما گفتی اولادم نذر ابی عبدالله اُم عباس یا اُم البنین همسر حیدر کراری جواد مقدم

از روضه ی بشیر تا باخبر شدم بشکسته بودم و بشکسته تر شدم دنیا به حال من خون گریه میکند هم بی حسین شدم هم بی پسر شدم جسم عزیزان مرا در خون کشیدند گلهای یاسم را همه از ساقه چیدند دست علمدار مرا از تن بُریدند خیلی حزینم ، اُم البنینم از سر شب تا صبح گریه شده کارم این غم دل آشوب میدهد آزارم من اُمِّ بی بنینم ، اُمُّ البنینم خیلی دلم شکست از دیدن رباب اشک دو دیده اش من را کند عذاب بغض سکینه را دیدم به چشم خود میسوزم از غم طفلِ نخورده آب گفتم شرمنده شده ساقیِ طفلان گفتم مشک آب او شد تیر باران طفل رباب از تشنگی گردیده بی جان با غم عجینم ، اُم البنینم دار و ندارم را نذر حسین کردم روضه گرفتم با این دلِ پُر دردم من اُمِّ بی بنینم ، اُمُّ البنینم   باور نمیکنم این زینب من است باور نمیکنم پیشانی اش شکست آتش به جان زند قد خمیده اش بند دلم از این در و بلا گسست گفتم رفته زینبم راه اسارت گفتم که داراییِ او رفته غارت ای وای من، ای وای من از این جسارت زار و غمینم ، اُم البنینم وَیلِی عَلی شِبلِی ، ناله ی جانسوزم گریه به عباسم روضه ی هر روزم من اُمِّ بی بنینم ، اُمُّ البنینم از روضه ی بشیر تا باخبر شدم جواد مقدم

ممنونم ازت تو این سالای سخت پر کردی جامو ممنونم ازت به خونه باز آوردی احترامو بعد من بستی تو زخمای علی رو ام البنین روبراه کردی تو دنیای علی رو ام البنین اون شبایی که برا من گریه میکرد ام البنین پاکشون میکردی اشکای علی رو ام البنین میدونم گریه میکردی برام مادری کردی برای بچه هام مرهم قلب علی من شدی آب و جارو کردی خونه رو به جام ام البنین یا ام البنین ... ممنونم ازت که تنهایی کشیدی زحمتامو ممنونم ازت بزرگ کردی بی منت بچه هامو گردنت بود زحمت این خونه هر شب ام البنین اومدی و خونه رو کردی مرتب ام البنین دخترم مادر نداشت روز عروسیش ام البنین مادری کردی عزیزم واسه زینب ام البنین بچه هام مادر میکردن صدات واقعا بودن مثل بچه هات من خودم جای لطف و زحمتات علقمه جبران میکنم برات ام البنین یا ام البنین ... ممنونم ازت حواست بود به احساس حسینم ممنونم ازت شبا میذاشتی آب واسه حسینم دیدی تو خونه آرومه حسینم ام البنین آخ تو هم فهمیدی مظلومه حسینم ام البنین کاشکی میرفت کربلا وقت وداعش ام البنین میزدی بوسه به حلقوم حسینم ام البنین ممنونم ازت حسین ستوده

گمونم که دنیا فهمیده چقدر تنهام هر جوریه هی نمک می‌زنه به  زخمام من که واسه دشمنامم حتی خیر می‌خوام این روزا بریدم آی ننم به اباالفضل قسم ننه جان اُمُّ البنین مثل خودت من بی‌کسم آخ شکسته کمرم این همه میگم ننه یه بار بگو جان پسرم گمونم که دنیا فهمیده چقدر تنهام حسین ستوده

مثل اون بچه‌ایم که زدنش مگه غیر گریه کاری بلده همه پس زدن منو ولی خوشم که منو ام‌البنین پس نزده آهای آدما اینو بشنوید من همونیم که خوردم زمین هوامو کسی نداشت به جز ام البنین مثل سیر و سرکه جوشیده تا دلم هر دفعه خواستم گذاشت برم هم توی سال منو برد حرم هم اربعین تو رو دستای اباالفضل کم نشه بی بی کاری کن جز در خونه ات قد خم من خم نشه بی بی ای مادر ابالفضل دست منم بگیر نبودی تو کربلا ام البنین چه جوری عباس تو زدن زمین نبودی کنار نهر علقمه پسرت شرمنده شد پیش همه نبودی ببینی بال و پر شده مشکی و که درد سر شده سری که شق القمر شده پیش همه روی زانوهاش حسین تا رسید بهش سرشو گرفت به دامنش سر خودشم آخرش اون رو زمین خوب شد نبودی بی بی ته گودال ندیدی خوب شد که سرنوشت زرو خلخالو ندیدی ای مادر اباالفضل دست منم بگیر مثل اون بچه‌ ایم که زدنش وحید شکری

کی میتونه به جز حسین حالمو بهترش کنه کی میتونه به جز حسین غصمو کمترش کنه کی میتونه به جز حسین نوکرو باورش کنه آه غیر حسین کسی صدام نکرده زمین خوردم ولی رهام نکرده از روضه هاش منو جدام نکرده من اومدم بگم ته مرامه حسینِ فاطمه فقط آقامه ذکر حسین حسین ختم کلامه آه جانم ارباب ، جانم ارباب شبای جمعه حرمت پُر از برو بیا میشه میگن که مادرت میاد زائر کربلا میشه کنار شیش گوشه ی تو بانیِ روضه ها میشه آه دوباره روضه خون روضه میخونه روضه ی پیکری که غرق خونه لبی که سهم چوب خیزرونه تا که دیدن شدی غریب و تنها تورو زدن جلو چشای زهرا سرت روو نیزه و تنت روو خاکا آه جانم ارباب ، جانم ارباب غیر حسین کسی صدام نکرده جواد مقدم