زمینه

پسر عمو شمر منتظره نیا نیا نیا نیا بدون کلاه خود و زره نیا نیا نیا نیا رو لبمه اینجا یکسره نیا نیا نیا نیا جون پسرت در خطره نیا نیا نیا نیا یه دل سیر اکبرو ببین نیا نیا نیا نیا میخوره با صورت رو زمین نیا نیا نیا پسر عمو شمر منتظره نیا حسین ستوده

این عاشق جون به کفه عشقت دُر دل صدفه بازم اومد عرفه ای شاه کربلا کو عطر یاس حرم شور و احساس حرم دلتنگم واسه حرم ای شاه کربلا یک عده ای الان عرفاتن تا بشن حاجی یک عده هم تو کرب و بلاتن به چه معراجی ای خوش به حال اونا که راه عشقو پیمودن حاجی شدن قشنگه، قشنگ تر زائرت بودن غریب مادر ای حسین جانم ای حسین جانم ای حسین جانم تنهایی چه دردیه اینجا شهر سردیه لبریزه نامردیه کوفه میا حسین عهدشون شکسته شد درها به روم بسته شد مسلم دیگه خسته شد کوفه میا حسین کاشکی میشد عوض شِه مسیرت ای حسین جانم کوفه نیاس پیام سفیرت ای حسین جانم غم ها شده روی سرم آوار ای حسین جانم آوارم و نمونده برام یار ای حسین جانم غریب مادر ای حسین جانم ای حسین جانم ای حسین جانم واست بی قرارمو کاش بودی کنارمو رو دارالامارمو کوفه میا حسین از عشقت دم میزنم بی سر میشه بدنم اول قربونیت منم کوفه میا حسین عاشق ترین مرید تو میشم ای حسین جانم با تشنگی شهید تو میشم ای حسین جانم هستم به روی نیزه به فکرت ای حسین جانم وقتی که اَینَ مُسلمه ذکرت ای حسین جانم رو خاکا پیکر تو ، رفتی و خواهر تو شد راهی با سرِ تو ، یا اَیُّها الغریب رفتی و هلهله شد ، غوغا تو قافله شد کابوسم حرمله شد ، یا اَیُّها الغریب پاشو ببین که خسته ی راهم ، ای حسین جانم زخمیِ روزگار سیاهم ، ای حسین جانم جا مونده دخترت توو خرابه ، ای حسین جانم بعد از رقیه دنیا عذابه ، ای حسین جانم غریب مادر ، ای حسین جانم بعد از تو قسمتون ، شد داداش زخم زبون خندیدن به اشکمون ، یا اَیُّها الغریب مارو بستند با طناب ، ای وای از بزم شراب زینب شد خونه خراب ، یا اَیُّها الغریب زینب کجا و کوچه و بازار ، ای حسین جانم بردن منو به مجلس اغیار ، ای حسین جانم مارو زدن اراذل و اوباش ، ای حسین جانم وای از نگاه مردم عیاش ، ای حسین جانم غریب مادر ، ای حسین جانم پاشو مهمون اومده ، زینب گریون اومده با قلبی خون اومده ، یا اَیُّها الغریب رفتی سخت گذشت به ما ، ای وای از شام بلا صد رحمت به کربلا ، یا اَیُّها الغریب رفتی و در نبود تو هر شب ، ای حسین جانم خون گریه کرد برای تو زینب ، ای حسین جانم رفتی و سهم من شد اسارت ، ای حسین جانم دار و ندارمون شده غارت ، ای حسین جانم غریب مادر ، ای حسین جانم این عاشق جون به کفه جواد مقدم

از روضه ها ترسیدم از ازدحام ترسیدم وقتی ما رو میزدند از اهل شام ترسیدم ترسیدم برا همینه که لکنت دارم تو کوچه‌ ها و تو بازار منو زدن منو زدن از روضه ها ترسیدم حسین عینی فرد

روضه رو دیدی، روی تَل بودی تو خودت شاهد خط به خط مقتل بودی دیدی غربت یه شاهو دیدی شاه کم سپاهو دیدی گودالِ قتلگاهو پنجاه و سه‌ ساله که غم داری ماتم داری پنجاه و سه ساله که تو دلت داغ محرم داری نیزه رو دیدی، خون به دل بودی تو خودت راوی خطبه‌های محمل بودی دیدی اشکِ دخترا رو دیدی رو نیزه، سرا رو با سر زخمی دیدی اشکا رو تو محله‌ی یهود جسارت و آزارو دیدی اون شام خرابو دیدی مجلس شرابو دشمن باباتو مرتب می‌زد تو تب می‌زد هر دفعه سه‌ساله رو جلو چشم عمه زینب می‌زد روضه رو دیدی حسین عینی فرد

فریادم از دارالاماره این شده کوفه نیا دلواپسم واسه تو و واسه رقیه‌‌ ات به‌ خدا زینب رو نیار که این‌جا جای زن نیست جز بوریا واست حتّی یه کفن نیست برگرد و هرجوری می‌شه زینبو برگردون نگذار که رقیه این‌جا بمونه سرگردون واویلا واویلا... کوفه نیا حسین جان، کوفه وفا نداره کوفیِ بی‌مروت، شرم و حیا نداره با این لبای زخمی فکر خیزرون و لبتم این‌جا شلوغه کوچه‌ها، دلواپس زینبتم هر کس رو که دیدم یک نیزه خریده قیمت میذارن رو سر‌های بریده برگرد که هنوز رقیه سه سالش بیشتر نیست تیراشون اندازه‌ی حلق علی‌اصغر نیست واویلا واویلا کوفه نیا حسین جان، کوفه وفا نداره کوفیِ بی‌مروت، شرم و حیا نداره کوفه نیا پیام کیانی

دلم آروم نمیشه دلبرما جامو کی گرفته الان حرما دست تو برندار رو سر ما ای دلبر ما شبای جمعه دل من میره ها بهونه کربلاتو میگره ها نوکرت از همه دیگه سیره ها من این همه صدات زدم یه بار صدام کن دنیام عوض میشه با اون نگات نگام کن چوب حراجم نزنی حسین تو دل منو نشکنی حسین من رو میزنم تا رومو بگیر همه امید منی حسین یادت نره این اشکامو حسین همین رفت و آمدامو حسین حوالم به این و اون ندیا رها نکنی دستامو حسین ایها العزیز گریه می کنم برات گناهمو بریز حسین آقام آقام دلم آروم نمیشه دلبرما سیدعلی مومنی

دنیای دردم تاریک و سردم دنبال پاره های پیکرت میگردم با هر قدم رو خاکا میشینم ای قطعه قطعه تو رو تو عبا میچینم وای همه دار و ندارم نای برگشتن به خیمه رو ندارم زیر پا موندی چرا ای پاره پاره ام ولدی علی هر موقع صدات زدم رومو زمین نزدی علی ولدی علی هر کسی بهت رسیده میزنه لگدی علی پسرم علی چه جوری این بدنو به خیمه ها ببرم علی پسرم علی تا که افتادی زمین داد زدم کمرم علی یه جوری بابا تنت دریده هر تیکه تو دست این و اون رسیده زینب نگاه کن دیدی که آخر علی اکبرم شده علی اصغر وای ببین در احتزارم آخرم نشد که نیزه تو پهلوتو درآرم کاش یه بار دیگه اذان بگی کنارم دهنت شکست جلو چشم عمه زینب استخون دلم آروم نداره جلو چشمم پاشو رو گلوت میذاره دنیای دردم تاریک و سردم حسین ستوده

تو جوادی من سائلم که حاجت منو نگفته دادی تو کریمی، اصلا بذار یه‌جور دیگه بگم تو زندگیمی آخ بوی تو میده مادرم حرزی که سوغاتی از مشهد خریده تو سُفرم همیشه نمک و نونی بود که هر روز از جودت رسیده من از تولدم یا جوادالائمه جیره‌خورت شدم یا جوادالائمه نگرونه، قلبی که امشبم شکسته از داغِ جوونه دلِ مضطر، هر وقت روضتو می‌شنوه میگه یا علی اکبر تسبیح پاره پدرت با زحمت از پهلوت نیزه در میاره روی خاک نشسته تو عبا جسمت رو با گریه پیش حرم میاره می‌بینن از حرم تو شدی اِرباً اِربا بازم خداروشکر که ندید اُمِّ لیلا تو جوادی من سائلم حسین ستوده

یا جواد‌الائمه دست رد نزن به سینم نگران اربعینم، نگران اربعینم یعنی امسال قسمتم میشه زیارت حسین روضه‌ی غروبِ بین‌الحرمین نجف و کرب‌و‌بلا و کاظمین یا باب المراد گرفتارم یا باب المراد گنهکارم یا باب المراد دوسِت دارم یا جواد‌الائمه من شبیه تو جوونم به مُحرّم برسونم، به مُحرّم برسونم باید بازم به امام رضا تو رو بدم قسم تا بتونم اربعین منم برم پا برهنه از حرم تا به حرم یا باب المراد گرفتارم یا باب المراد گنهکارم یا باب المراد دوسِت دارم یا جواد‌الائمه منو اشکِ غربت تو روضه‌ی مصیبتِ تو، روضه‌ی مصیبتِ تو روی خاک حُجره دست و پا زدی مادرت فاطمه رو صدا زدی تشنه‌لب بود و ناله‌ها زدی یا باب المراد گرفتارم یا باب المراد گنهکارم یا باب المراد دوسِت دارم یا جواد‌الائمه مهدی رعنایی

کریمو مهمون نوازو گره گشا دیدم زیاد به خدا تا دلت بخواد ولی تو سفره داری هیچ کسی رو دستت نمیاد یه دونه ای امام جواد ای حس فوق العاده عشق صاف و ساده اسم من فقیرو اسم تو امام جواده نذر تو سرم با کل خونواده اسم من فقیرو اسمتو امام جواده من قبله رو به کاظمین میگم از لطف و محبتت به عالمین میگم آخرش توی صحنت میمیرم رو به روی گنبدت شهادتین میگم یا جواد ادرکنی یا جواد الائمه باز پناه آوردم به شما منو ببر کربلا به خدا محتاج ترم از همه منو ببین آقا جون بابات امام رضا ای ولی عهد سلطان میبینی آقا جان لک زده دلم برای حرمت به قرآن بسازم با دوری این نداره انکار لک زده دلم برای حرمت به قرآن دست لطف تو حاجتامو داد این همه بزرگی چقدر بهت میاد جبرئیل و تو کاظمین دیدم نقشه رو لباسش انا خادم الجواد باز پناه آوردم به شما مهدی رعنایی

مشهد راحتی نبود این بار تابیایم بلا کشیده ام رگ رو راست گیر کورم را باز کن آبروبری نکنم غلطی راکه کرده ام اصلا برسم شهرم این سری نکنم لالت بودم تو آدمم کردی شر کنار تومیشود خیرات سرشکسته نکن منو آقابه سر زخم عمه ی سادت از جوانی گناه را دارم جواد پاکم کن به جوانت نقش هایی که من زدم به تنم پاک کردی بیا خاکم کن شب قدری که رفت از دستم عرفه کاسه من را پر کن در بلا را گرفتم از مشهد باب القبله من را تصور کن به سراشیبی حرم سوگندمن سرازیر قبر بودم من کجا گرز آتش و زنجیرفکر این سینه کبودم مشهد راحتی نبود امین قدیم

وقت بارشه دلامون باز بارونیه چشمای آقام دوباره از غم خونیه این شبا بقیع نداره زائر ای خدا اما آسمون همه جا روضه خونیه ای خدا نداره طاقت دلم دوباره دست بسته کوچه ها ای خدا نداره طاقت دلم آقا رو بردن اما بی عبا ای خدا نداره طاقت دلم آقا را می کشونن رو خاکا ازغم دل میگیره آقام آقام از غصه میمیره آقام آقام غریب آقام غریب آقام توی دل شب بین کوچه میبرن امامو با دست بسته پشت مرکب پا برهنه معلومه که خیلی دلش شکسته زمین و آسمونا تاره دل فلک چه غم باره خود خدا توی عرشش عزا داره غریب آقام غریب آقام بی عبا و بی عمامه پاشو به روی خاکا میزاره پیرمرده مو سفیده توی سینه دیگه نفس نداره ازهمه دنیا دلگیره از زمونه دیگه سیره معلومه که خیلی خسته است آخه پیره غریب آقام آقام آقام وقت بارشه حسین ایزدخواه

به عنایت مولا یه روزی از این روزا حَرَم بنا میشه کنار حرم رسول الله گنبد رو عَلَم می‌کنیم این خاک و حَرَم می‌کنیم اون دستی که این حرم رو خراب کرده قلم می‌کنیم دلاورانه لشکر حیدر حرم می‌سازن برای پسر حیدر دَخیلُکَ یا امام صادق دوباره امام ما غریبونه و تنها توی آتیش میگه بمیرم برا مادرم زهرا بازم بچه‌ی فاطمه بی‌کس مونده تو هَمهَمه این آقایی که بی پناهه پناهگاهِ همه عالمه می‌خونه روضه با آه و فریاد حالا میفهمم چجوری مادرم افتاد دَخیلُکَ یا امام صادق دخیلک یا امام صادق مجید بنی فاطمه

به کی بگم این دردو به کی بگم از حالم روضه خون مسمار و سینه زن گودالم خونه پر از دود و کوچه پر از مه شد حرمتی که بازم به زیر پا له شد روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه باز دلگیره مدینه باز پر درده تموم روضه امشب به کوچه بر میگرده هم نفس حیدر هم نفس مادر دلی که تو غربت تو شعله زد پرپر باز پشت دری هیزم آوردن قلب پیرمردی رو آزردن دستش رو بستن بی عبا بردن روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه خوبه میدونه دست خزون بی رحمه اون که تو تب می سوزه عطش رو خوب میفهمه یکی داره ذکر حسین رو میگیره روضه داره سمت کرب و بلا میره وای از غربت پسر زهرا تشنه کشتنش ظهر عاشورا سر رو نیزه و تن روی خاکا حسین ابی عبدالله به کی بگم از حالم مهدی میرداماد

شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین نوح الائمه گفت نوحوا علی الحسین لاله و یاس و شقایق شد نثار صادق عالم امکان شد امروز داغ داره صادق این همه شاگرد دریغ از ده تا یار صادق ده تا مرد میدون مثل مسلم و جون و حبیب یا یه اباالفضل میمیرم برا اون شه تشنه که مونده غریب با یه اباالفضل شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین خونه امن کبوتر بین شعله ها سوخت مثل همون روز که مادر پیش لاله ها سوخت شبیه وقتی که خیمه با سلاله ها سوخت زنده شد دوباره غم داغ اسارتش بعد نود سال داغ اون ستاره که برای زیارتش رفت سوی گودال شیخ الائمه دید که عمه چی کشید دستاش بسته بود تو کوچه ها دوید شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین وقت هجوم شبونه یاد مادر افتاد لحظه غارت به یاد شاه مضطر افتاد یاد سه ساله که بی جون پای اون سر افتاد یاد عمه زینب که کشید پر چادرشو رو تن بی سر که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر یاد ده تا مرکب که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر ذرات کائنات دائم میگن حسین ای برحرم حسن ای بی کفن حسین شیخ الائمه گفت محمود کریمی

کشون کشون به روی خاکا یه پیرمرده که افتاده با دست بسته و لب تشنه نفس نداره تو این جاده مدینه باز شده کوه بلا نداره آخری این غصه ها خسته شده یه کم تو رو خدا آهسته تر زخمی شده میونه کوچه ها بی بال و پر فرصت بده پیاده اینقدر راهش نبر واویلتا غریب آقام به یاد دختری گریونه تموم صحنه های این جا شبیه کربلا میمونه میخونه روضه شام بلا عمو میبینه از رو نیزه ها تاریکی و یه نانجیبم همش میزد لگد دائم جلو چشم همه میزد حرفای بد از روی نی بابای دختری با سر اومد واویلتا غریب آقام کشون کشون به روی خاکا محمدرضا ناصری

دل غرق خونه آهم تو سینه است اینجا بقیعه اینجا مدینه است سرتاسر این شهر پر نور تنها یه نقطه است که تاریکه بین تموم کوچه ها شم فقط یه کوچه است که باریکه اشک علی رو کم پاک کردن اینجا عزیز مصطفی رو خاک کردن عشاق العباس دل چاک کردن ام البنینم توی غربت خاک کردن آه و وایلا آه و وایلا بردن امامو پای پیاده گریه کنید آه روضش زیاده خسته شد از بس بین کوچه پی سواره ها کشیده شد حرمت نگهداشتن نه والله این قد کمون نفس بریده شد آقای مارو با آه بردن پای برهنه پشت مرکب راه بردن باید که پای سوز غمش مرد پشت سر مرکب آقا خیلی زمین خورد آه و وایلا آه و وایلا افتاد و پاشد هی اشک غم ریخت شمشیرو که دید خیلی بهم ریخت وقتی که دوره کرده بودنش تنها نبود زنش خدا رو شکر وقتی که رو خاکای کوچه بود مصله نکردنش خدا رو شکر اما یکی رو پامال کردن یه تشنه ای رو زیر مرکب چال کردن زینب رو مقتل دل چاک میکرد خنجر رو خولی با محاسن پاک میکرد دل غرق خونه حسین ستوده

یه جوری بی حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می بینی شرمندم زخمات و هر جوریه میبندم چیکار کنم بازم چادر روی تن تو میندازم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا ببین، خب به فکر زینبم باش حسین وای حسین وای یه جوری بی حالی حسین ستوده

تو تشنه بودی و جلو لب های تو میریخت آب و روی زمین اون نامرد تقلا میکردی بلند شی از جا و یکی با کف پا به صورت حسین حسین... زیر پای مرکب میگفتی یا زینب برو تو خیمه جای تو اینجا نیست تو ناموس منی حسین حسین... تو تشنه بودی حسین عینی فرد

یه جوری بی‌حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می‌بینی شرمندم زخماتو هر جوریه می‌بندم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا بریم، خب به فکر زینبم باش حسین، جان... خواهش می‌کنم برید کنار که من خودم، خاکش می‌کنم منت می‌کشم هم دلتو شکستند، هم حرمتتو شکستند هم تنتو دریدند، هم صورتتو شکستند یه جوری بی‌ حالی حسین ستوده

هیچ موقع اینجور زمین نخوردم اون لحظه که زنمو زدن اون لحظه مُردم خوشیِ دنیا بهم حروم شد توو شهرو پُر کردن دیگه علی تموم شد راسته میگن علیِ پهلوون مُرد زنش جوون جوون مُرد به کی بگم اینارو آخه دستِ بسته تو کوچه ها کشوندن همسرمو سوزوندن به کی بگم اینارو کُشتنش برا همیشه همسرم داشت بار شیشه راست میگفت مغیره که این علی اون علی نمیشه آه و واویلا از این غم مدینه واسم جز شر نداشته توو شهر میگن زهرا مگه شوهر نداشته سی ساله زهرا هر روزو مُردم از وقتی که رفتی یه آب خوش نخوردم آتیش زد دنیامو همین مغیره از دست این مغیره چیا کشیدم تو میدونی با خنده میزدن تورو عزیزم چطوری اشک نریزم وقتی که دیدم قد کمونی بی گناه بودی تو زهرا بی پناه بودی تو زهرا حیدرت بمیره واست پا به ماه بودی تو زهرا آه و واویلا از این غم وصیتت بود حسین همیشه تشنه نمونه ولی کربلا چی میشه لشکر دشمن خیلی زیادن آبو زمین ریختن ولی بهش ندادن غارت میشه خلخال و زیور آلات همش برای سوغات از سنگه انگار قلب اینا پیراهن کهنه شو پاره کردن دیدی بیچاره کردن بچه ی ما دوتا رو زهرا تشنه بود و تشنه جون داد نمیره هیچ موقع از یاد زهرا دیدی شمر با چکمه چجوری به جونش افتاد وا حسینا وا حسینا هیچ موقع اینجور زمین نخوردم جواد مقدم

داری پاهاتو رو زمین میکِشی داری بابای پیرتو میکُشی عصای دستمو شکستن علی دیگه نمونده واسه من دلخوشی پاشو دارن میخندن به اشکای زینب نامردا سایه‌ی زینب رو هم کسی ندیده بود تا حالا اگه بری چی میاد سر ناموسم ای خوش غیرت صدای زجه‌ی اهل خیمه رو میشنوی بابا قطعه قطعه بین صحرا تن یوسف بین گرگا تو رو کشتن گریه کردم علی اکبر پاشو از جا آتیش به گلشن پیمبر زدن تو رو با هر چی شد مکرر زدن الهی من فدای اسمت علی اینا تو رو به یاد حیدر زدن فَقَطَّعوهُ بِسُیوف اربا اربا واویلا نیزه به پهلو خورد و افتادی رو لب هات یا زهرا یه کوچه وا شد و علی اکبر تو لشکر گیر افتاد حسین به یاد اون روزا زیر لب میگفت یا واماه بین لشکر اکبر افتاد بین کوچه مادر افتاد با لگد زد مادرم رو حسن افتاد حیدر افتاد داری پاهاتو رو زمین می کشی حسن عطایی

هیچکی به داد این دل خستم نمیرسه بگو کجایی که به تو دستم نمیرسه ماه پشت ابر من یک شبم بیرون بیا رو به بارون میزنم ابرا برن پشت این بارون بیا التماسامو ببین بغضمو نشکون بیا حال مجنون ناخوشه لیلای من دیدن مجنون بیا ماه پیشونی نشونیتو ندارم بی قرارم بی قرارم ماه پیشونی به عشق تو دچارم بی قرارم بی قرارم یابن الحسن یابن الحسن ... اصلا قرار نبود که قلبم از تو دور بشه چشمام تورو ندید همون بهتر که کور بشه یوسف کنعان من دیر شده برگشتنت چشمای کورم رو بینا میکنه حتی بوی پیرهنت میکشه آخر منو طعنه های دشمنت از فراق تو بمیرم خون من خب میوفته گردنت دلبر جان دلم دستت امانت تا قیامت تا قیامت دلبر جانم سرت باشه سلامت تا قیامت تا قیامت ماه پیشونی نشونیتو ندارم بی قرارم بی قرارم ماه پیشونی حسین ستوده

واسه آخرین بار زینب اومده بگیره دستای تو رو بوسه می‌زنم هِی از زیر کفن پینه‌‌ی پاهای تو رو وای از این زمونه می‌بَرن تو رو شبیه مادرم شبونه تابوتِتو جبرئیل گرفته روی شونه زیر لب می‌خونه کوتاه با ناله و با آه با گریه‌ی همراه به عزّت و شَرفِ لا الهَ الّا الله لا الهَ الّا الله لا الهَ الّا الله به حقّ أشهَدُ أنَّ علی ولیُ الله لا الهَ الّا الله، لا الهَ الّا الله سخته رفتنِ تو آخر مَنو می‌کُشه همین هول و وَلا ای خدا به همراه‌ت پس وعده‌ی ما عصرِ دهُم کرب‌وبلا دیگه بعدِ چند سال می‌بینم تو رو با مادرم کنار گودال گودالی که دیدنش برام سخته به هر حال قتلگاه و جنجال تشنه میره زیر دشنه بی‌حال و گرسنه از آسمون به زمین خورده با یه نیزه شاه لا الهَ الّا الله، لا الهَ الّا الله حرومیا با لگد می‌زنن به روی ماه واسه آخرین بار حسین ستوده 

نگات غم انگیزه حال دلت خزونه پاییزه بمیرم از چشمات اشک غریبی داره میریزه چی خوندی زیر لب به آسمون خیره شدی امشب میگم نرو مسجد بخون نمازو خونه ی زینب حق بده دخترت اینجوری پریشونِ تو باشه نشه دستگیره ی در از نخ شالِ تو جداشه نرو مسجد که میترسم وسط فرقِ تو واشه روی سجاده ی محرابِ تو خونِ تو بپاشه میگم نرو بابا تو هم نری ای کاش نماز که میخونی خیلی مواظب باش بابای مظلومم بابای مظلومم غصتو خوردم من قلبمو از پا درآوردم من این همه دیر کردی تا بری برگردی که مُردم من میلرزه زانوت که یه دستتو گرفتی پهلوت که نگو که چیزی نیست خونِ سرت ریخته روو اَبروت که حسنین چرا گرفتن آخه زیر بغلاتو مگه چی شده کشیدی آخه روو سرت عباتو چرا خون گرفته این همه سفیدیِ چشاتو داری درد میکِشی روی هم فشار میدی لباتو وایسادی با زحمت تکیه به در دادی تا برسی خونه چند دفعه افتادی بابای مظلومم بابای مظلومم نگات غم انگیزه جواد مقدم