زمینه

یکی بگه اینجا چه خبره این گوشه دنیا چه خبره دسته دسته زائرا می‌رسن از همه جا این گوشه دنیا چه خبره ببینه دنیا کاره حسینو یه عالمه گرفتار حسینو پیر و جوان زوارحسینو چی کم داره دیگه اون کسی که داره حسینو با هر قدمی تو این راه با ذکر اباعبدالله دیگه آخرتو دنیامون آباده باز جا نمونی آی دنیا از قافله نوکرها کشتی نجات که به راه افتاده حسین ای جانم حسین این گوشه دنیا چه خبره روح الله بهمنی

ر جوری میتونستم اومدم گفتم سیاهی‌لشکرت بشم امسال و با این نیت اومدم شاید فدای خواهرت بشم ام‌البنین پناهه زوار اربعینه قطعا تو این شلوغی حال من و میبینه آقا درد آوردم دوباره بازم میبینی به درِ بسته خوردم اگه نمیشد برسم حرمت دق میکردم حسین وای هر جوری میتونستم اومدم حسین ستوده

جان جهان سِرِّ نهان روح و روان، کهف امان به خدا به خدا به خدا ابی‌عبدالله مس قلبمو کردی طلا ابی‌عبدالله جنت ما سینه‌زنان کرب و بلا ابی‌عبدالله عَلم روضه رو دیدم تا حسنیه دویدم اومدم عشق تو حس کردم از همون بچگی آقا دلمو بردی تا حالا اومدم دور تو می‌گردم چون زلف پریشانت با بی‌ سر و سامانت روغلامانات جانم ابی‌عبدالله تو قبله دل‌هایی معراج تماشایی جانم ابی‌عبدالله ای جان جهان سرّ نهان امیر برومند

شب های جمعه آخه چه سری داره دلهامون میگیره شب های جمعه مادر میاد و کربلا بارون میگیره شب های جمعهیه دختری هی ذکر بابا جون میگیره شب های جمعه| مادر بنیه میگه و خواهر میفته چشمای زهرا بازم به زخم گودی خنجر میفته مادر به یاد اون پنجه های شمر و موی سر میفته من بی وضو موی تو رو شونه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم شب های جمعه حسین ستوده

با پا زدنت بعضیا وضو گرفتن بی محابا زدنت گیر آوردنت غریب و مثل زهرا زدنت سی هزار نفر تو رو با بغض مولا زدنت دیدم که روی سینت دویدن دیدم که موی سرت رو کشیدن دیدم که با یه خنجر که کُنده نمیشه ببری رگهاتو میبریدن بریدن ای وای ای وای حسین جان غوغا شده بود سر بردنه لباسای تو دعوا شده بود استخونت از میون سینه پیدا شده بود حرمله مزاحم خیمه ی زنها شده بود ازخیمه پا برهنه دویدم ازسینت چند تا نیزه کشیدم بی‌‌محابا زدنت حسین ستوده

برا ضریحت عروسک میخرم رقیه اسم تو رو میذارم رو دخترم رقیه حالا که دامنت سوخت میسوزونم پیرهنم اصلا اونی که باید بمیره واست منم از ناقه افتادم بابا سرم شکست انگشت لاغرم شکست باباحسین... برا ضریحت عروسک میخرم رقیه حسین ستوده

نکنه به زور برگشته اونقده صداش زدم که از دلِ تنور برگشته نکنه به زور برگشته تا که دید خرابه تاریکه می‌ترسم نور برگشته ما محترم بودیم بی احترامی شد رو خار رفتیم و ناچار رفتیم و بازار رفتیم و رسید از روی نیزه قرآنم ای مو پریشانم من نه بازار میام نه عروسک میخواهم عمه مهمون رسید من همون روسریو میخواهم که بابام خرید بی صدا بگم صورتم شکسته خوب نمیتونم بابا بگم از کجا بگم از شبی که نفسم نمیومد بالا بگم از کجا بگم راستی گم شد نکنه به زور برگشته حسین ستوده

سرتو گرفتم بغلم چشاتو باز نمی‌کنی این همه نازت می‌کنم تو منو ناز نمی‌کنی با لبِ خونی می‌خوای منو ببوسی نمیتونی با لبِ پاره می‌خوام ببوسمت زجر نمی‌زاره بابا بابا باز با این زخمات، می‌درخشیا اذیتم کرده زجرو نبخشیا بابا بابا من نتونستم، راه برم اما دستمو می‌کشید مثل وحشیا حسین حسین حسین حسین وااا می‌دونی که می‌دیدم بابا خواب سرت رو چند شبه رگات‌و کی بریده که این همه نامرتبه خاکی و دودی مگه توی تنورِ خولی بودی دلم می‌ریزه سرت با اشکِ من به هم می‌ریزه بابا بابا روی این خاک‌ها خونِ تو پخشه دخترت دیگه شمرو نمی‌بخشه سرتو گرفتم بغلم حسین ستوده

می‌دانید که من کیستم پای دینِ خدا بایستم اگر یزید را ادب نکنم من دختر مرتضی علی نیستم راه حق اراده می‌خواهد یعنی با اراده می‌میرم بر نِی ایستاده خون خدا من هم ایستاده می‌میرم جلیله‌ام، بت بزرگ را خودم می‌شکنم خلیله‌ام، بعدِ علمدار، علمدارِ این قبیله‌ام من عقیله‌ام، من عقیله‌ام... شیرم دختر شیرم با گرگانِ شام درگیرم از حلقومِ پسرِ معاویه حق علی را پس می‌گیرم من که در کاخ عُبِیدالله دشمن را بی‌ آبرو کردم کاخ سبز اموی‌ها را با یک خطبه زیر و رو کردم فاضله‌ام، کمال در ولایت علی بوَد کامله‌ام، یک تنه سینه‌سپرِ تمامی قافله‌ام من عاقله‌ام من عقیله‌ام من عقیله‌ام... من کیستم محسن عرب خالقی

برا توفیق این اشک و این ناله ازت ممنونم برا توفیق این رزق هر ساله ازت ممنونم برا این عشق و شور مادرزادی ازت ممنونم برا این ارث شیرین اجدادی ازت ممنونم باز پناهم دادی اشک و آهم دادی رو سیاه آمده بودم ولی راهم دادی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی همینکه از عمق دل دوسِت دارم ازت ممنونم نصیبم کردی از داغت میبارم ازت ممنونم اجازه دادی باشم مشکی پوشِت ازت ممنونم گذاشتی برگردم باز به آغوشت ازت ممنونم مستجابم کردی انتخابم کردی گر چه بد بودم نوکر خطابم کردی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی برا توفیق این اشک سید مهدی میرداماد

بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو ای کشته ای که جان دو عالم فدای تو در حیرتم چه شد که نشد آسمان خراب وقتی شنید نالۀ واغربتای تو تو هرچه داشتی به خدا داده ای حسین فردا خداست جَلّ جَلالُه جزای تو اندر مِنا ذبیح یکی بود و زنده رفت ای صد ذبیح کشته شده در منای تو بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو سید مهدی میرداماد

ته دلم خالی شده، آخه دلم خیلی پره خیلی وقته که این دنیا،دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که خواهر تو اسیر بشه ناموس آدم تو کوچه سر به زیر بشه آقای عالم تابوتش حصیر بشه دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که بخوان تو رو خار کنن دختر آدم و با لگد بیدار کنن خواهرتو راهی بازار کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که رقیه‌تو اذیت کنن چندتا نامحرم خیمه رو غارت کنن جلو آدم به مادرش جسارت کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که دور دخترت کل بکشن معجرشو از روی محمل می‌کشن زینب و دست بسته چهل منزل بکشن دیگه به درد نمی‌خوره نفسم می‌مونه تو گلوم، منو می‌کشن از سر موم منو می‌کشه می‌گه نگاه این داداش علیه این عموم بزنم میری سمت کدوم نمی‌گفتی مگه کو عموم؟ مثلا بزم چی می‌شه بسه گریه و زاری تموم بشکنه دستت که معجرو بر نداری مطمئنم تو یکی دختر نداری بزن تو صورتم هیچ جا نمی‌گم ولی فکر نکنی من دیگه بابا نمی‌گم صورتم با ورم چی می‌شه بابا کار حرم چی می‌شه نیزه ای که زدن به عمو بزنن به سرم چی می‌شه دیگه بال و پرم چی می‌شه با لگد کمرم چی می‌شه می‌گن زجر اگه گوشوارتو مثلا ببرم چی می‌شه ببین گونم که می‌ریزه ازش درد سنان زد، حرمله از خنده غش کرد ریان ابن شبیب، جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب، آب و واسه حبیب دیر آوردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد ضربه‌ی خولی، نفس گیر شد حسین پیر شد ته گودال زمین گیر شد حسین پیر شد عذاب کردنت منع آب کردنت شبیه گندم ری آسیاب کردنت همه منتظرن، مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه دست قاتل اگه به سرش برسه آی خدا به داد موی دخترش برسه همونی که ازم، پدرم رو گرفت با یه مشت حرومی دور حرم رو گرفت داد زد سرم و معجرم رو گرفت اومدم فرار کنم موی سرم رو گرفت ته دلم خالی شده علی اکبر حائری

دنیا رو گشتم دنیا زیبا نیست قطعا این دنیا پایان ما نیست گفتم نمی‌ارزه دنیای بدون تو مفت هم نمی‌ارزه قطعا نمی‌ارزه دنیای بدون تو اصلا نمی‌ارزه ای اهل عالم دنیای بی‌ حسین آرامش نداره ای اهل عالم دنیای بی حسین آسایش نداره ای اهل عالم دنیا برای من بی‌گریه به رقیه ارزش نداره دنیا رو گشتم دنیا زیبا نیست حسن عطایی

باید بشیم تو زندگی، همیشه همراه حسین راه رسیدن به خداست، راه حرم راه حسین خدا نگاهت می‌کنه بگی تو هرگاه حسین اگر که گریَت نمیاد فقط بگو: آه حسین ایمان ابی‌عبدالله، قرآن ابی‌عبدالله با محبت تو سنجیده میشم میزان ابی‌عبدالله برهان ابی‌عبدالله، احسان ابی‌عبدالله اربعین میام زیارت تو از ایران ابی‌عبدالله حرارتً فِی قُلوب‌ِالمؤمِنین گریه می‌کنم برات بیا اشکامو ببین باشه قرارمون آقا باب قبله‌ی شما ظهر روز اربعین دوست دارم امام حسین راه حرم راه حسین حسن عطایی

جنازم میگه یاحسین حتی وقتی مرده باشم سرنوشتمو نگاه کن نمیتونم ازت جداشم عاقبت بخیری یعنی بیقرار روضه‌ها شم از دعای خیر بابا نمی‌تونم ازت جدا شم دنیا بی وفاست آره دنیا همه آشوبه من زیر همین پرچم حالم با حسین خوبه گریه می‌کنم زیاد تا به چشم تو بیاد روزگار رو بگذرون خدایا جوری که حسین بخواد یاحسین جنازم میگه یاحسین مازیار طاولی

از دل بی خبرم نکنه بی خبری گمشده عروسکم واسم عروسک میخری دستمو سفت بگیر نکنه گم بشم از کدوم طرف بریم من نمیبینه چشم ناز میکنم برات آغوشمو باز میکنم برات تا سر زخمیتو بغل بگیرم قسمتم این شده بابای من نقش زمین شده برای زخمای روی سرت بمیرم دستمو سفت بگیر نکنه گم بشم از کدوم طرف بریم من نمیبینه چشم ناز میکنم برات آغوشمو باز میکنم برات نمیدونی که دلم چقدر تنگ شده سر گوشواره های دخترت جنگ شده نمیدونی که چقدر سر من داد زدن منو وقتی که سرت داشت میفتاد زدن نصف شب اومدی رسیده جونم به لب اومدی چرا لبای تو ترک خورده عزیزم میشه نگات کنم لکنت نمیزاره صدات کنم همینه که آبرومو برده عزیزم ناز میکنم برات آغوشمو باز میکنم برات من نمیبینه چشمم حسن عطایی

این نوه‌ی فاطمه ابنُ الحسن قاسمه خَلقاً و خُلقاً شبیه قمرِ بنی‌هاشمه قدم قدم قدم آهسته برمی‌داره جنگیدنش خطر داره آخه دست‌پرورده‌ی علمداره چه تلاوتی ماشاءالله چه قیامتی ماشاءالله انگار حسن اومده میدون چه ابهتی ماشاءالله ای جان ای جان ای جان، اومده دنبالِ خَیرالعمله ی جان ای جان ای جان، پسرِ ارشده شیرِ جَمَله... چه گرد و خاکی کرده شاخ شمشادِ حسین همش حریف می‌طلبه این تازه دامادِ حسین رجز رو لب‌هاشه خونِ علی تو رگ‌هاشه از چشم بد به دور باشه همیشه حرز فاطمه به همراشه مردِ تن به تن ماشاءالله یَلِ صف شکن ماشاءالله از نسل و از تبار شیران اقتدارِ حسن ماشاءالله ای جان ای جان ای جان تو رشادتش ضرب‌المثله ای جان ای جان ای جان پسرِ ارشده شیرِ جَمَله... نوه‌ی فاطمه حسن عطایی

هر کی یه بار مقتلتو بخونه گریه می‌کنه مادر پیر من برات شبونه گریه می‌کنه مرد اونه که تو روضه‌هات زنونه گریه می‌کنه خلاصه هر کی روضه‌ات رو بدونه گریه می‌کنه حسین ای مظلوم می‌خونم به زیر لب هی آروم، ای مظلوم حسین ای مظلوم غم من روضه‌اته والله غم دنیا که غمی نیست روضه خوندم و مریضم داغ تو داغ کمی نیست ای ذبیحاً بلقفا حسین مظلوم کربلا محال اشک من نیاد روضه که می‌ره قتلگاه یا وقتی روضه‌خون می‌گه مونده نگات به خیمه‌گاه خودت پناه عالمی مونده بودی چه بی‌پناه چقدر برای غصّه‌هات، گریه می‌کرده ذوالجناح حسین ای عطشان کاشکی واست بمیرم آقا جان ای عطشان حسین ای عطشان قربونت برم که حتی تو تنت پیراهنی نیست بعضی حرف‌ها رو نمی‌گم بعضی حرف‌ها گفتنی نیست هر که یه بار مقتلتو بخونه مازیار طاولی

یا حبیب الانصار به ما کن نگاهی به اَبی اَنتَ و اُمّی یا حُرّ ابن ریاحی کاش مثل تو ما رو بخره فاطمه بشیم یار صاحب‌زمان پسر فاطمه تو حُرِّ حسینی آقا آقا آقا تو دُرِّ حسینی آقا آقا آقا العفو یا سیّدی حسین حسین حسین با گریه می‌گفتیم به آقای عطشان میشه بغل کنی حرِّ پشیمانتو آقا جان من بودم که نهر آبو به روی تو بستم من بودم که آقا دل زینبو شکستم می‌گفتی با گریه‌ات ببخش ببخش ببخش حسین تو رو به رقیه‌ات ببخش ببخش ببخش حسین یا حبیب الانصار حسن عطایی

نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده بچه که بترسه لکنت می‌گیره نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده عمه واسه تن زخمیش بمیره پاهاش ترک خورده چوب فدک خورده جلو چشای بچه‌ها خیلی کتک خورده تنش سیاه میشه گریه به راه میشه اگه یه کم نازش بدید مگه گناه میشه نفسش باز بند اومده حسین ستوده

دارم میام بی زره دارم میام بی سپر حسن حسن گفتو زدم به قلبِ خطر زره اگه نبود قلبم که هست سپر اگه نبود دستام که هست بابام اگه نبود تو کربلا وارثِ عزتِ بابام که هست ده سالمه قد ده تا مرد جنگی هیبت دارم ده سالمه نمی‌دونن که با حیدر نسبت دارم عبداللهَم من عاشقِ ثاراللهَم نفس‌نفس می‌زنم نفس بمونه برات قدم‌قدم می‌رسم بالا سرِ دشمنات پسرِ حسنم شیرِ جَمَل برا کوفیام مثل اجل شبیه داداشم تو راه تو شهادته برام شهدِ عسل سربازتم لا اَفارِق نمی‌افته از روی لب‌هام سربازتم یه تنه یه لشگرم حتی اگه تنهام، عین بابام عبداللهَم من عاشقِ ثاراللهَم خدا برام خواسته بود که یاسِ پرپر بشم اصلاً با سر اومدم برا تو بی‌سر بشم خدا رو شاکرم شد نوبتم فدای شدن شد قسمتم همیشه پناهم بود شونه‌هات دَمِ آخر رو هم رو سینه‌اتم شکر خدا وقتی می‌رسن با نعل تازه مرکبا شکر خدا قبل تو پیکر من می‌افته زیر پا خونِ خدا دارم میام بی زره حسن عطایی

دلم گرفته از این زمونه از مادر تو دارم نشونه موهام سفیده قدم کمونه کاشکی میشد بابایی منو بقل می‌کردی تلخی این روزا رو مثل عسل می‌کردی سختی این شب ها رو با خنده حل می‌کردی یادته ناز من رو چقدر می‌خریدی دست پر مهرتو رو سرم می‌کشیدی چی آوردن سر من چه خوب شد ندیدی آه بابا دلم برات تنگ شده بود دلم گرفته از این زمونه مازیار طاولی

روی پای عمه زینب رفته از حال و به هوش نمیاد از بس گریه کرده امشب رفته از حال و به هوش نمیاد از بس افتاده از ناقه تب کرده، پیشونیش داغه خون از گوشش هنوزم می‌ریزه رو شونه‌اش چشمش بسته است به زیر ورم‌های گونه‌اش کار زجره، کار سیلی‌های مردونه‌اش أَمَّنْ يُجیب بخونید، شاید از جا پا شه از حال و به هوش نمیاد مازیار طاولی

من بارمو بستم من قلکمو برای دیدنت شکستم از الان آماده ی دیدن تو هستم آقا به خدا من از همه غیر تو خستم من بارمو بستم حسین سیب سرخی

بدون عشق حسین عشق به من نمیاد وقتی نفس می‌کشم می‌شنوم اینو زیاد صدای قلب منه امام حسینو میخواد امام حسین دلتنگا حتی اثر داری به سنگا تو دل دنیای دو رنگا درست میای سر بزنگاه چقدر گفتم حسین همونا میمونه آدم تو کار مهربونا میمونه غمت تو دل آسمونا میمونه شما اسمت رو زبونا میمونه ای آقا خیلی عزیزی اباعبدالله شاید که این دل‌ما به کارشون نمیاد ولی باید ببینیم امام حسین چی‌میخواد امام حسین الکی دنبال کسی نمیاد حسینِ عاقبت بخیرا چی گفت تو گوش زهیرا حب الحسین بگن بریرا بردی دل از راهب دیرا دلم مال توئه فقط بگین باشه دلم تو حرمت گوشه نشین باشه یه عکس بمونه تو دنیا همین باشه همون عکسی که مال اربعین باشه ای آقا خیلی عزیزی اباعبدالله بدون عشق حسین حسین ستوده