زمینه

ما کشورمون کشور عشاقه هستش یه رسمی بین این مردم دلتنگای کربلا میرن مشهد دلتنگای مدینه میرن قم ما ترس نداریم، این کشور بیمه بیمه‌‌ی نگاه و دستای دعای سلطان و کریمه هرچی هم بشه باز دلمون آرومه با امام رضا با حضرت معصومه یا امام رضا، یا حضرت معصومه ما فدایی تبار زهراییم ماییم همیشه نوکر دربست شاهنشه‌مون امام رضا جانو خاتون ما حضرت معصومه است هستیم یه عمری جَلد این دو گنبد حاجی‌های عشقیم، قم صفای ما و مروه‌مونه مشهد آره زندگی برا ما بی مفهومه بی امام رضا، بی حضرت معصومه یا امام رضا، یا حضرت معصومه ما‌ کشورمون‌ کشور‌ عشاقه محمدرضا نوشه ور

دخت موسی تویی ذکر عیسی تویی قبله ی حاجت گبر و ترسا تویی باز شده درب جنت از صحنت میرسد بوی غربت از صحنت تو دنیامی عقبامی بانوی کرمی تو امیدی تابیدی نور محشرمی یا معصومه معصومه معصومه بی بی آمدی بر سرت چادر مادرت خاک ایران شده منزل آخرت در سرت شور دلبری داری شوق روی برادری داری آه محزونی گریونی واسه روز وصال آه دل ریشه چون میشه هر روز تو یه سال یا معصومه معصومه معصومه با شما مهربان طفل و پیر و جوان محملت هم نرفت بین نامحرمان بی گمان گریه کرده ای هر شب در عزای اسارت و زینب وای بازارو آزارو زخمِ جای طناب وای انظارو دربارو چوب و بزم شراب وای یا زینب یا زینب یا زینب خانوم دخت موسی تویی ذکر عیسی تویی محمدحسین پویانفر

من دست شستم از همه دنیا از استکان چایی تو نه بازم من بیچاره رو دریاب کم میشه از آقایی تو نه چای داغ روضه ات توی دست سردم بهترین درمونه برای دردم هو الشفا این بخار کتری بزم عزات هو العزیز پیرغلام چایی ریز روضه هات هو الحیات یا اباعبدالله جونم فدات نماهنگ من دست شستم از همه دنیا محمدحسین پویانفر

کیمیا خاکه نجف، فوق ادراکه نجف تنها راه تشخیص نطفه‌ی پاکه نجف تفسیر آیه‌ی نعبد ایّاکه نجف خورشید از تو آسمون سجده می‌کنه به خورشید رو گنبدش روزیِ دو عالمو تقسیم می‌کنی تو از درون مرقدت این دنیا تو رو برا فرمانروایی احتیاج داردت عرش معلی نجف، مِیِ گیرا نجف هیچ کجا حس غرور ندارم الّا نجف خونه‌ی بابا نجف دُر و دریا نجف ما حلال‌زادگیمون می‌خوره امضا نجف کیمیا خاکه نجف فوق ادراکه نجف وحید شکری

رفتی و چقدر، دلتنگ تو شدم شهر به شهر منم، دنبالت اومدم زندگی برام، تلخِ بدون تو سختِ این فراق، اما به جونِ تو من کجا، داغ زینب کجا نعل مرکب کجا، وای وای وای تو کجا، کرببلا کجا ذبح از قفا کجا، وای وای وای خواهر نیستی بدونی چی کشیدم داداش خواهر نیستی بدونی من صبورتر از دل زینب ندیدم داداش خواهر نیستی بدونی دیدن جسم برادر روی خاکا ساخته خواهر نیستی بدونی دیدن یک خنجر کهنه رو حنجر سخته حرمت منُ، این جوری داره قم با محبتن، اهل دیار قم آب تکون نخورد، یک لحظه تو دلم شاخه‌های گل، ریختن رو محملم قم کجا، کوفه و شام کجا سنگ و دشنام کجا، وای وای وای وای قم کجا، بزم اغیار کجا کوچه بازار کجا، وای وای وای زن نیستی که بدونی رد شدن از پیش چشم بی‌حیا دشواره زن نیستی که بدونی سخته صورت رو پوشوندن با یه آستین پاره زن نیستی که بدونی مجلسِ نامحرما اون اضطراب یعنی چی زن نیستی که بدونی زینبُ بردن توی بزم شراب یعنی چی جونمُ گرفت، آخر همین فراق اما بدتر از، این داغ دارم سراغ یک سه ساله مُرد، از دوری پدر هی می‌گفت بابا، من رو بیا ببر من کجا، خار صحرا کجا رفتی بابا کجا، وای وای وای من کجا، روی نیلی کجا فحش و سیلی کجا، وای وای وای دختر نیستی بدونی دختر شامی منُ بازی می‌ده بابا دختر نیستی بدونی قاتلت گوشواره از گوشم کشیده بابا دختر نیستی بدونی چند شبِ خوابت رو دیدم روی پات می‌شینم دختر نیستی بدونی یک دفعه لکنت می‌گیرم زجرُ تا می‌بینم رفتی و چقدر دلتنگ تو شدم وحید شکری

تنها پناه من، تو مقتل افتاده انگاری توو گودال، یک ساله جون داده اذیّتش نکنید،غارتش نکنید دست و پا می‌زنه، راحتش بکنید در هم شد تنت، پیش چشمای من غارت کردنت کو پیراهنت روی خاک داغ صحرا کشتنت کو انگشترت تیکه تیکه شد اعضای پیکرت دعوا شد سرت، بوی خون پیچیده شد دور و برت تنها پناه من حسن عطایی

عطر فاطمه می‌رسه بی‌بی از ضریح تو بخدا ندیدم شبیه تو کریمه‌ای بانو حس خوبیه وقتی می‌شینم گوشه‌ی حرم ندارم اصلاً درد و همّ و غم به تو می‌زنم رو مثل پرچم سلطان بالاست پرچمت قفل قلبمو وا کرد اسم اعظمت یا فاطمة إشفعینی بی‌بی خداوکیلی مثه امام رضا توو کَرم تو بی‌بدیلی دلم پیشت آرومه یا حضرت معصومه دوری قاتل تو شده چرا غصه می‌خوری از برادرت دل نمی‌بُری هوایی یاری گریه می‌کنی، جدایی عذابه برای تو از گریه گرفته صدای تو بارون بهاری رو سر تو می‌ریزن هم گل هم گلاب احترامت و دارن اینجا بی حساب هم واجب الاحترامی، هم فیض مستدامی کریمه‌ی دو عالم داری عجب مقامی ای دختر مظلومه، یا حضرت معصومه عطر فاطمه میرسه از ضریح تو حسن عطایی

غریب شهر قم کریمه همه شبای دلتنگی نداره خاتمه رو بستر افتادی شبیه فاطمه شبیه زهرا شد اگر که رفتنت بازم خدا رو شکر که سالمه تنت نمونده لکه خون به روی دامنت وای از اون زمونی که دری شکست پهلوی کبوده مادری شکست وایلا وایلا وایلا وایلا یه کم تحمل کن میون بسترت تو میریی از دنیا دیگه برابرت نمیره رو نیزه سر برادرت یکم تحمل کن میاد برادرت نمیذاره از سر بیفته معجرت کبود کعب نی نمیشه پیکرت پیش چشم زینب سر بریدنو اهل کوفه بردن کهنه پیرهنو غریب شهر قم حسین عینی فرد

بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه دل منم مثل مو‌هات پریشونه، آی دلم خونه دم غروب سر پیراهنت جنگه، آی دلم تنگه سرت چرا زخمی نیزه و سنگه، آی دلم تنگه آه دم حسین من مجروحه، قلب مادرم پر از اندوهه کاش تنت رو برنگردونن که پشت به خورشید شدن مکروهه نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی یاد تو می‌ندازه من و بوی این تربت، آه از این غربت با سر تو نیمه شب می‌کنم صحبت، آه از این غربت غروب قتلگاه چقدر می‌ده آزارم، کو علمدارم بعد تو من بیشتر از همه غم دارم، کو علمدارم از همه سراغتو می‌گیرم دست و پا نزن که بی تقصیرم صد دفعه برای من تب کردی صد دفعه برای تو می‌میرم نه دل دارم که از تو دل بکنم نه صبر دارم که خودمو نزنم نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه حسن عطایی

ای خواهر امام تاج سر امام ای دختر امام می‌خوام برات عزا بگیرم عشق امام رضا با صوت الاخی تو غربتی چرا برا غربتت بمیریم قم کجا شام کجا گل کجا سنگ لب بام کجا تو کجا زینب کجا کعب نی خوردن هرشب کجا قم پر از شیعه بود ولی وای از محله یهود تو که اومدی مرام اهل قم ثابت شد نبودی زینب تو بزم حرام وارد شد هر کسی که می‌رسید عمه رو با عصا می‌زد ولی هی به زیر لب شبیه تر صدا می‌زد دست از پیراهنش بردارید پای خود را ز تنش بردارید داشت با فاطمه صحبت می‌کرد نیزه را از دهنش بر دارید هم تو کریمه‌ ای هم زینب علی اما هر چه که داشت به غارت بردن برعکس اهل قم مردای اهل شام زینب رو با کتک اسارت بردن قم کجا کوفه کجا تو کجا و اهل کوچه کجا قم که آزار نداشت کسی با چادر تو کار نداشت زینب آواره شد معجرو کشیدن و پاره شد کوفه از قافله چه استقبالی می‌کرد دل بچه‌های کوچیک و خالی می‌کرد عمه عقده دل تنگش رو وا می‌کرد می‌زدن اما هی زیر لب نجوا می کرد یه جور زد عرق سردت اومد بمیرم خیلی دردت اومد به زور لب‌هاتو بازش می‌کرد بمیرم زینب خواهش می‌کرد ای خواهر امام روح الله رحیمیان

جوونی کردم کوتاهی کردم بزرگی کن آقا اللهم ارنی الطلع الرشیدی تو گریه می‌کنی صدایت نمیرسد کم می‌شود صدای تو در خنده‌های شهر دل خوش نکن به ندبه جمعه خودت بیا با این همه گناه نگیرد دعای شهر اینجا کسی برای تو کاری نمیکند فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر فهمیدم که خسته‌ای از امتحان شهر بزرگی کنa آقا امیر برومند

جز حسین هیچکی نبود که بهش دلیل این اشک چشام و بگم لال بشم اگه بخوام به کسی به جز حسین درد و دل هام و بگم زندگی دلگیر شده نوکرت هم سیر شده ببین چقدر نوکرت تو این یه سال پیر شده غصه تلنبار شده تو دلم آوار شده برس به دادم که باز دلم گرفتار شده آقام حسین اسمت میدرخشه توی شعر ها حسین آقام حسین من از تو به غیر از تو نمیخوام حسین آقام حسین جز حسین هیشکی نبود حسین ستوده

باز خداروشکر، خنجری رو حنجر ندیده‌ای آتیش رو معجر ندیده‌ای، ندیدی اسارت بی‌بی خوبه که نشدی گرفتار و خون جگر مثه بی‌بی زینب شکسته پر، ندیدی جسارت زینب عزادار و داغ بی‌امون درد و غصه‌هاش بوده قد آسمون آقای میون گودال، کسی که رفته حال اینا براش عذابه تنی که شد لگد مال نشسته رو لب‌ها آه آتیش رو معجر ندیده‌ای حسن عطایی

امام حسین خریده شما رو چند شبه داری گریه میکنی چرا بس نمیکنی داد امام حسین بزنین امام حسین محشر صدات میزنه نگفتن بهت بسه دیگه مشکیت در بیار نگفتن بهت هرچی رو دروغ گفتم اینو جون مادرم راست میگم حسین خیلی دوست دارم آقا میخوای امتحان کن اگه برات نمردم تو راست میگی واسه روزایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم واسه شبایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم خاک سرده من می‌ترسم حسین منو تنها نزاریا به جان مادرم میترسم حسین من اگه مردمم به این امید میمیرم که تو میای بالا سرم حسین.دوست دارم واسه روزایی که نیستم میخونم حسین ستوده

یابن‌الحسن آجرک الله من واسه‌ی اشکات بمیرم این روزا با پیرهن سیاهم روضه برا بابات می‌گیرم رسمه تو دنیا پسر سرِ بابا رو به دامن می‌گیره پسر که باشه بابا دم جون دادنش راحت می‌میره با اشک چشمام بارون می‌ریزه رو لبایی که کویره تو حجره دلگرم بودو سرِ بابات روی بالش نرم بودو درسته بی‌تاب بودو آب اگه می‌خواست چند تا کاسه‌ی آب بودو من شصت و نُه روزه که دارم میگم حسینو خون می‌بارم با روضه‌ی این پیر مظلوم گودالو هی یادم میارم عریان نبودو بالا سرش نه خولی و سنان نبودو بی سر نبودو تو سامرا که صحبت چادر نبودو غارت نکردن تو سامرا هیچ‌کسو بی حُرمت نکردن از خیمه پابرهنه دویدم دویدم دویدم یابن الحسن آجرک الله حسین ستوده

باید مرد باید از غم محسن تو فقط مُرد باید گفت باید روضه های تو رو تا ابد گفت یه عده با غلاف و با بغض علی تو رو میون کوچه ها چه بی بهونه می زدن یه عده پیش چشم خیس بچه های تو توو اوج بی رحمی با تازیونه می زدن دلم گرفت دوباره زندگیم بوی غم گرفت دلم گرفت زمین و آسمون از تو دم گرفت دلا سوخت - یه مادر جلو چشمای بچه ها سوخت دلا سوخت - یه غنچه توو آتیش زیر دست و پا سوخت فضه به سمت تو دوید که باشه یاورت تا پشت در پیچید صدای آه و ناله هات سینه سپر کردی برا دفاعِ از علی به قیمتِ جونِت تموم شد این دفاع برات فدا شدی فدای علیِّ مرتضی شدی فدا شدی تو اول شهیده ی وِلا شدی فدا شدی چه بد زد همون که توو کوچه تو رو با لگد زد چه بد زد با سیلی به روی تو مادر! چه بد زد چه سخته که مقابل چشای یک پسر ... به روی خاک کوچه ها بیفته مادری ناموس مرتضی کجا و مَردَکی ذلیل عجب تقابُلِ عجیب و نابرابری! واویلتا بمیرم برای اشکِ مجتبی واویلتا شکستن غرورشو توو کوچه ها باید مرد باید از غم محسن تو فقط مرد حسن عطایی

دل‌خوشی که به دل ما نمیاد دستی که بشکنه بالا نمیاد میخ در داغ شده بود خوب می‌دونم محسنم دیگه به دنیا نمیاد تموم دنیام سوخت، مادرِ بچه‌هام سوخت مرحم آرزوهام، درست جلو چشام سوخت صدا می‌زد سوختم، جون تو بد سوختم وقتی لگد به در زد، زیر لگد سوختم الهی، الهی، بشکنه پای قاتل دویدن، تو خونم، یه لشکر از اراذل در وسطِ کوچه تو را می‌زدن ای کاش جای تو مرا می زدن دلخوشی که به دل ما نمیاد پیام کیانی

اولین باری که گریه کردمو یادته تو بغل مادر، روضه علی اصغر اولین باری که سینه زدمو یادته رو شونه‌ی بابا، غروب عاشورا دیگه آقا همین بچه خودش مردی شده حالا بزار تا که نفس داره بخونه یا حسین مولا اولین باری که گریه کردمو یادت علی پور کاوه

ممنونم رومو نمی‌ندازی زمین امضای تو بود رفتم اربعین برگشتم دوباره همسایه سلام اشکای منو ببین همسایه هم‌سفرِ مشایه تو بهترین روزای زندگیمو ساختی صدام زدی انگار به اسم می‌شناختی خلاصه ممنون آقا دو ماه سینه می‌زدیم با چشم گریون آقا خلاصه ممنون آقا دیدی ثمر داد اشکای مادرامون آقا خلاصه ممنون آقا سلطان امام رضا جان ممنونم رومو نمی‌ندازی زمین محمدرضا نوشه ور

عشقت تو وجود من زد ریشه امام رضا هرکی جایی راحته، من پیشِ امام رضا جز تو مَحرَمِ دلم کی میشه امام رضا واسم فقط تو می‌مونی حال دلم رو می‌دونی میگن به تو آقایِ درد و دلایِ پنهونی ای پناه من، امید راه من تکیه دادم به ضریحت، تکیه‌گاه من اینجا به گفتن اصلاً نیازی نیست حالمو می‌فهمی تو از نگاه من امام رضا جانم هر لحظه یاد تو می‌افتم امام رضا مهدی رعنایی

دو تا ابالحسن دو تا سلطان یکی عراقه و یکی ایران یکی شاه نجف یکی شاه خراسان آغاز ولایت از ابالحسن علی تکمیل ولایت با ابالحسن رضا در ذکر دمت بگو دائما علی در بازدمت بگو دائما رضا شد شاه عجم شهزاده ی توس شد شاه عرب سلطانِ نجف والله نبود بالله نبود تالله نبود در سفره ی ما جز نمک مشهد و جز نان نجف دو گنبد طلا دو تا ایوان دو تا عمارت ملک دربان ایوان نجف ایوان خراسان معیار حلالزاده ها حب علی معیار حلال لقمه ها حب رضا در قصه ی عشق ابتدا حب علی در قصه ی عشق انتها حب رضا هرکس نفسی دیوانه شده در مسلخ عشق پروانه شده والله قسم بالله قسم تالله قسم دو تا ابالحسن دو تا سلطان یکی عراقه و یکی ایران دو تا اباالحسن دو تا سلطان امیر کرمانشاهی

طبیب دوّار عالم به تو بدهکاره عالم بعد تو و رفتن تو گریه شده کار عالم بعد تو دیگه هر دلی شکسته میشه حرمت زهرا و علی شکسته میشه دیگه تو این خونه خوشی نمی‌مونه پهلوی زهرا رو غریبه می‌شکونه می‌بینی دنیا رو تنها نذار ما رو بشکنه دستی که میزنه زهرا رو فی امان الله یا رسول‌الله بعد تو دنیا می‌سوزه عرش معلا می‌سوزه جلو چشای مجتبی چادر زهرا می‌سوزه مدینه از برگ گلت گلاب می‌گیره که فاطمه تو خونش هم حجاب می‌گیره مدینه نامرده فاطمه پر درده چیکار کنه با اون دست ورم کرده علی عزادارِ، خون رو مسماره تو کوچه میفته یه تیکه گوشواره فی امان الله یا رسول الله طبیب دوّار عالم حسن عطایی

تاجر ورشکسته در زندان حکم اعدام خورده های جوان سرطانی خسته تر از سرطان تازه سرباز بی کس نگران کودک قهر کرده با دگران همه گفتند یا امام رضا همه گفتند یا امام رضا امین قدیم

شکراً اباعبدالله دوباره جاری، شد اشک چشمام وقت وداع اومده با، دو ماهه اشکام الحمدلله، بودم عزادار پیرهن سیاه شال عزا، خدانگهدار ناله و آهم دادی، تو روضه راهم دادی خودت پناهم دادی، شکراً اباعبدالله ماه غم تو، اگه گذشته ولی هنوز لطفت اقا، یادم نرفته اجازه دادی، زدم به سینه ام دیدم که بین زایرای اربعینم بدم خودم میدونم، به لطف تو مدیونم خیلی ازت ممنونم، شکراً اباعبدالله شکراً اباعبدالله محمد فصولی

چهل روزه که رو دلم مونده داغِ عجیب عصر عاشورا از نفس افتادم از اون وقت که رو نیزه دید سر تو رو زهرا تو رفتی جون من به لب اومد می بینی از غمت پریشونم با چشم زار و قلب بی تابم روضه ی قتلگاهو میخونم مثه مادر خمیدم من خدا میدونه که چی کشیدم من حسینم وای حسینم وای تنم داره می‌سوزم از زخمی که دشمنت گذاشت رو سینت چشامو تا رو هم میزارم باز کابوس قتلگاهو میبینم یادم نرفته روی تل بودم وشمر جالس علی صدر طوری زدن تو رو که معلوم شد کینه هاشون از غزوه بدره تنت اینجاست سرت شامه چهل منزل روبروی چشمامه حسینم وای حسینم وای نمی دونم خبر داری یانه در خرابه نیمه شب وا شد سرت همین توی طبق اومد داداش دور و ورم چه بلوا شد چشای دخترت وقتی به حنجره زخمی تو افتاد سر تو رو گرفت تو آغوشو جلو چشام بالا سرت جون داد دلم خونه دلم خونه سکینه از غم و دردت پریشونه حسینم وای حسینم وای می بینی از غمت پریشونم حمیدعلیمی