تو جوادی حسین ستوده

تو جوادی من سائلم که حاجت منو نگفته دادی
تو کریمی، اصلا بذار یه‌جور دیگه بگم تو زندگیمی
آخ بوی تو میده
مادرم حرزی که سوغاتی از مشهد خریده
تو سُفرم همیشه
نمک و نونی بود که هر روز از جودت رسیده
من از تولدم یا جوادالائمه
جیره‌خورت شدم یا جوادالائمه
نگرونه، قلبی که امشبم شکسته از داغِ جوونه
دلِ مضطر، هر وقت روضتو می‌شنوه میگه یا علی اکبر
تسبیح پاره
پدرت با زحمت از پهلوت نیزه در میاره
روی خاک نشسته
تو عبا جسمت رو با گریه پیش حرم میاره
می‌بینن از حرم تو شدی اِرباً اِربا
بازم خداروشکر که ندید اُمِّ لیلا