حسینیه فاطمیون مشهد

ای غریبی که ز جد پدر خویش جدایی خفته در خاک خراسان تو غریب الغربایی اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند جان به فربان تو آقا که حج فقرایی کبوتر مست نگاهت پای این خم اومد کبوتر مست نگاهت پای این خم اومد از راه دور به امید یه توسل اومد نگاه کن با پری از قم اومد برای بار هشتم اومد تا دید میریزی گندم اومد مهربان مثل خود زهرایی زائرات میگن چقدر آقایی از راه دور حامد خمسه

از در این خونه بوده اینهمه بها گرفتم من تموم زندگیمو از امام رضا گرفتم وقتی گرفتار میشم به قرآن میرم دوباره پا بوس سلطان مشهد سرزمین عشقه مشهد بهترین پناهه مشهد فرصت دوباره واسه توبه از گناه حرمش همیشه غرق گریه و راز و نیاز به روی زائر خسته آغوشش همیشه بازه پابوس سلطان سعید قانع

توی این بی‌کسیام تنهاییام یه نفر هست که برام همه کسه کاری به هیچکی ندارم به خدا یه امام رضا دارم برام بسه غیر ذکر یا امام رضا که من دیگه ذکری رو بلد نیستم آقا نکنه یه وقت جوابمو ندی دیگه اینقدام که بد نیستم آقا هرجا از دست خودم خسته شدم آرومم کرده صفای حرمت دوباره دلم برات پر میکشه قربون کبوترای حرمت امام رضا برام بسه حسین طاهری

من آمدم ای وای اگر یار نیاید میمیرم اگر حضرت دلدار نیاید در صحن و سرایش همه جا دیده گشودم جایی ننوشتس گنه کار نیاید تموم زندگیم دلبرم دست امام رضا رو سرم شبیه کفترای حرم تا رو گنبدش می پرم سلطانه صاحب این ایرانه دیوونشم هم روح و ریحانه السطان آقام آقام حضرت دلدار احد قدمی

حرف ها گفتیم با پنجره فولاد رضا بغض ها ترکیده در صحن گوهرشاد رضا نیمه شبها تا سحر خیره به گنبد بوده ام پر گناه و خیره سر خیره به گنبد بوده ام بی خیال از کل غم ها عاری از محنت شدم تا که از باب الجوادت وارد صحنت شدم آمدم تا که مرا از درد درمانم کنی یا مرا آهو کنی س؟صید بیابانم کنی آمدم با خود تلنبار گناه آورده ام دست خالی نیستم ، بار گنار آورده ام آمدم از من بگیری ، باز عکس همه م خالی از بار گناهم که غرق ماتم ام باز هم با روسپیدی از حریمت میروم باز هم دلخوش به دستان کریمت میروم از خوشی های جهان غم را از آقا خواستم رزق شبهای محرم را از آقا خواستم پنجره فولاد رضا مهدی اکبری

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را به خون نشانده دل دودمان آدم را غم تو موهبت کبریاست در دل من نمی دهم به سرور بهشت این غم را غبار ماتم تو آبرو به من بخشید به عالمی ندهم این غبار ماتم را زمان به یاد عزایت محرم است حسین اگرچه شور دگر داده ای محرم را اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم هزار بار بمیرم نبینم آن دم را گدای دولت عشقم که فرق بسیار است گدای دولت عشق و گدای درهم را به نیم قطره ی اشک محبتت ندهم اگر دهند به دستم تمام عالم را محبت تو بود رشته ی نجات مرا رها نمیکنم این ریسمان محکم را به عاشقان تو نازم که بهر جانبازی گزیده اند همیشه خط مقدم را گناهکارم و یک عمر چشم گریانم به زخمهای تو تقدیم کرده مرهم را به یمن گریه برای تو روز محشر هم خموش می کنم از اشک خود جهنم را سخن زسوز دلت با که می توان گفتن که سوختی دل بیگانگانه را و مَحرم را نشست تخت سلیمان به خون چو یاد آورد حدیث قتلگه و ساربان و خاتم را سپهر از چه نشد پاره پاره آن ساعت که نقش خاک زمین دید عرش اعظم را روا نبود که امت به سر بریدن تو دهند اجر رسالت رسول خاتم را بنات فاطمه را بانگ العطش بر چرخ به جای آب بجوشد زسینه خون یم را لب از ثنات نگیرد دمی، اگر ببُرند هزار مرتبه دست و زبان میثم را حدیث عشق تو حسین طاهری

زنده ام به دعای تو مادرم به فدای تو کربلا بدی یا ندی راضیم به رضای تو حسین کرببلایی شده محفل ما حسین انگاری حرم داری تو دل ما آبروی دو عالم  یاحسین حلالم کن ، نوکری بلد نیستم من بَدی زیاد داشتم ، اما آقا بد نیستم ای شاهِ بی سرِ من  عشقِ مادر من قد کشیده عشقم ، روضه هات بزرگم کرد عشق بیکران تو ، درد دنیامُ کم کرد روضه هات مانوسِ ، بغضِ گاه و گاهم شد پشت من به تو گرمِ ، تکیه ، تکیه گاهم شد هروقت که مریض داشتم ، پرچم و بغل کردم مشکلاتمُ تویِ ، چایِ روضه حل کردم یاحسین حلالم کن ، نوکری بلد نیستم من بدی زیاد داشتم ، اما آقا بد نیستم ای شاه بی سر من  عشق مادر من من منتظرت هستم اون لحظۀ تنهایی مشتم پر پیش تو ، تو کشتۀ اشکایی میدونم که مرگ حقِ ، کُلُ مَن عَلیها فان اما واسه تو مردن ، خیلی خوب آقا جان یاحسین حلالم کن ، نوکری بلد نیستم من بدی زیاد داشتم ، اما آقا بد نیستم من رفیق زیاد داشتم ، باوفا یه چیز دیگست من سفر زیاد رفتم ، کربلا یه چیز دیگست راضیم به رضای تو مازیار طاولی

حبیبم، تو دنیایی که هستم آقا غریبم رفیقم، تو تنهام نذاشتی قدِ یک‌ دقیقه‌م حسین جان بمونه، دو خط شعر نوشتم ‌رقیه‌ت بخونه‌ نوشتم، من هر وقت بهت فکر کنم تو بهشتم حسین جان این همه سینه‌زن داری رفیق نه حدودی با توایم ولی دقیق نه رفاقتِ با تو تهش جنونه معمولی شاید باشیم و شفیق نه «حسینِ من‌ حسین عزیز زهرا» عزیزم، میخوام باز دو قطره برات اشک بریزم امیدم، به هرچی که میخواستم اینجا رسیدم حسین جان نَمُردم، دیدی مادرم رو زیارت آوردم تو دیدی، خودم رو به آقام اباالفضل سپردم حسین جان درسته گاهی آبروتو بردم چوب گناهامو همیشه خوردم حال خرابم‌و خودت درست کن من همه‌چی‌مو به خودت سپردم «حسینِ من حسین عزیز زهرا» خرابم، نمازم قضا شد ولی من تو خوابم میترسم، چی میشه قیامت حساب و کتابم؟ حسین جان گداتم، شبِ اول قبر کی میده نجاتم؟ پناهم، به جون رقیه آقا چشم به راهم حسین جان هی به دلم میگم ‌خدا رو داری قول آقات امام رضا رو داری دوست دارم آقا صبح روز محشر بگی غمت نباشه ما رو داری «حسینِ من حسین عزیز زهرا» حبیبم مهدی رعنایی

دستام خالیه شرمندتم از این که باز با رو سیاهی اومدم حسین دستام خالیه بیچارم آواره ام پی نگاهی اومدم حسین مثل یه چشم به هم زدن یه سال گذشت و باز غم اومد مثل یه چشم به هم زدن دوباره ماه ماتم اومد مثل یه چشم به هم زدن دوباره باز محرم اومد دستام خالیه حسین طاهری

میدونم چیزی ندارم کسی خریدارم نیست میدونی کسی ندارم جز تو کسی یارم نیست دستام خالیه شرمندتم از این که باز با رو سیاهی اومدم حسین دستام خالیه بیچارم آواره ام پی نگاهی اومدم حسین مثل یه چشم به هم زدن یه سال گذشت و باز غم اومد مثل یه چشم به هم زدن دوباره ماه ماتم اومد مثل یه چشم به هم زدن دوباره باز محرم اومد کسی خریدارم نیست حسین طاهری

با که گویم تن بیمار چرا خونین است سنگ غلست، در و دیوار چرا خونین است باز می شویم و هر بار چرا خونین است انحنای نوک مسمار چرا خونین است وای از آن میخ که خون بار مرا می بیند   قاتلت گفت که دشمن شکنش را کشتیم خوب شد پای علی سینه زنش را کشتیم نه فقط فاطمه با او حسنش را کشتیم می زند داد به لبخند زنش را کشتیم تاکه در مسجد و بازار مرا می بیند   آه از آن روز که کارم به تماشا افتاد رد پایی به روی چادرت آنجا افتاد من زمین خوردم و بانوی من از پا افتاد ضربه ای آمد و بر بازوی تو جا افتاد باز این روضه ی دشوار مرا می بیند   قنفذ از راه از آن لحظه که آمد می زد تازه می کرد نفس را و مجدد می زد وای از دست مغیره چقدر بد می زد جای هر کس که در آن روز نمیزد می زد باز با خنده در انظار مرا می بیند با که گویم امین مقدم

یا وجیهه عند الله اشفعی لنا عندالله به دعای زهرا هستم نوکر ابا عبدالله قلب من شبیه حرم عمریه این باورمه مادر حسین مادرمه یا اماه پسرت کریمه عشقه نمیشه برام تکراری تو امام حسن رو اصلا یه جور دیگه دوس داری سایه داری رو سرمون تا آخر ما از دل و جون میمونیم از فاطمیون یا اماه دیگه با ظهور مهدی میشه این جهان رویایی یه حرم برات میسازیم تو مدینه استثنایی ای دریای عشق و کرم شبیه سقای حرم به من هم بگو پسرم یا اماه تویی کوثر پیغمبر تویی ذوالفقار حیدر توی سختیها  آل الله میگیرن مدد از مادر این عاشق محتاج دعاست حاجت من کرب و بلاست اربعینم دست شماس یا اماه مادر حسین ابوالفضل بختیاری

یاسم محمد جوادی یاسم ولی به رنگ گل ارغوان شدم این روزها, قیام و رکوعم شده یکی مثل هلال ماه, خمیدم کمان شدم آمد به خانه دختر طلحه به دیدنم گفتم ببین که پوستِ بر استخوان شدم یک روز اگر زمین نخورم شب نمی شود نیرو ز دست داده ام و ناتوان شدم من بازویم شکسته ولی کار می کنم حیدر ببیندم که دوباره جوان شدم گیرم وضو جبیره, مقصر مغیره شد بس ضربه زد به بازوی من نیمه جان شدم یاسم محمد جوادی