موکب لواءالزینب طهران

یه حدیث کسا نوشتنی داریم یه حدیث کسا دیدنی داریم حدیث کسا دیدنی زینب است پنج نور زیر کسا جمع شدند شد آل کسا و قصه حدیث کسا حالا این پنج نور بعد این که حضرت زینب کبری آمد در قلب زینب کبری جمع شد پیغمبر فرمود حسین منی و انا من حسین حسین از من است نوه پیغمبر است همه پدر بزرگای عالم میگن این بچه منه اما تنها پدر بزرگی که گفته من مال بچمم پیغمبر است و حسین من از حسینم یعنی چی یعنی تمام زحماتی که من کشیدم رو علی کشید و فاطمه کشید و حسن کشید بنی امیه می خواستند نابود کنند خون حسین تمام زحمات ائمه رو حفظ کرد تمام انبیا مدیون حسینند حسین مدیون زینب است چون کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود حسین مدیون زینب است استاد دانشمند

یکی از همشهری های ما می گفت یه روز خانومم نمی دونم چرا دنگ گرفته بود اومد قرآنو گذاشت رو زانو من که تو رو به این قرآن یه سوال می کنم راستشو بگو گفتم قرآن نمی خواد تا حالا از من دروغ شنیدی گفتم ابدا گفت به قرآن راست بگو اون شخصی که تو زندگیت خیلی مهمه کیه گفتم حالا که گفتی قرآن راستشو میگم ننم مادرم گفتم بعدش کی گفت خواهرم اونوقت بعدش کی گفتم اون خواهرم عصبانی شد بعدش کی گفتم دخترم ناراحت شد و گفت پس من فقط رخت شورمو من فقط فلانمو ... گفت برو پیش ننت پیش خواهرت گفتم خانوم درست سوال کن گفت چی چی بپرسم گفت تو میگی مهم ترین شخص زندگیت کیه بگو عشقت کیه یه خنده ای کرد و گفت عشقت کیه گفتم سپاهان یا تراکتور شما عشقت کیه استاد دانشمند

شب است و مدینه چراغ ها خاموش همه در خواب نازند همه تاریک بود مدینه همه چشم ها به خوابو جنازه زهرا و به گفته اهل مقاتل هفت نفر بودن سلمان و اباذر و مقداد و حسنین به خاطر من زمین خوردی به خاطر من پشت در وصورت گذاشت دیوار بودی به خاطر من دست به  صورت گذاشت به خاطر من شب ها دم از گرسنگی زدی شب است و مدینه چراغ ها خاموش همه در خواب نازند همه تاریک بود مدینه همه چشم ها به خوابو جنازه زهرا و به گفته اهل مقاتل هفت نفر بودن سلمان و اباذر و مقداد و حسنین به خاطر من زمین خوردی به خاطر من پشت در وصورت گذاشت دیوار بودی به خاطر من دست به  صورت گذاشت به خاطر من شب ها دم از گرسنگی زدی تاریک بود مدینه ابراهیم رهبر

آقا خدا نکنه پدری زندانی باشه و دختر های نوجوان داشته باشه چه غروب های غمگینانه ای داره بازم دلش خوش بود که امام رضا هست حضرت رضا باید هر شب دم در میخوابیدن که دل خواهرهاشون گرم باشه که بابا نیست که اگه بابا نیست شما در خانه پدرت بالاخره در یه خانه ای که در و سقف و فرشی داشت در خانه میخوابیدی که دل خواهرهات گرم باشه زین العابدین هم در یه خرابه پدرشون در زندان بود پدر او سرش به نیزه پدر زندانی استاد معاونیان

حاج فیروز«فخرالذاکرین» ما تبریزی هاست. به قول خودش هشتاد سال است که ساکن این درگاه است. شغل خودش «روفه گری فرش» را حفظ کرده و مداحی را شغل و محل درآمد نمی داند. تقريباً از ۱۸ سالگي شروع به مداحي كرده است  و الان هم كه ۷۴ سال دارد همچنان مداحي مي كند. مداحي را از هيئت محله خودشان كه بعدها بنام هيئت عزاداران شهداي كربلا شهرت يافت آغاز كرده است. - اولين استادش حاج حسن شفيع پور بود. همچنين از محضر حاج علي شبابي بهره برده است. بعدها نيز ساليان دراز محضر استاد عابد بوده است. - در بين شعراي فارسي گو از اشعار نيّر تبريزي، فؤاد كرماني، عمان ساماني و استاد محمد عابد و در نوحه هاي تركي از اشعار شعرايي مانند حسين سعدي زمان، ذهني، ذهني زاده، شهاب، صافي و صحاف استفاده می کند. عقیده اش در مورد مداحی فارسی و ترکی چنین است: با توجه به تفاوت زبان و فاصله مكاني يكسري تفاوت هاي با هم دارند. سبك مداحي تبريز يك جور است و سبك مداحي تهران و مناطق فارس زبان يك جور ديگر. هر كدام زيبايي هاي خاص خودشان را دارند. اما روي هم رفته مداحي فارسي با توجه به آهنگ و وزن مداحي و صداي مداحان در تعريف و اين قبيل چيزها شيرين تر است و مداحي تركي نيز سوزناک است و از اين لحاظ ارزشمند مي باشد. - به عقيده ایشان در گذشته هيئت هاي عزاداري از لحاظ معنوي پربارتر بودند اما امروز شرايط ديگري حاكم است. يكسري مشكلات در هيئت ها داريم كه بايستي روي شان كار شود. يكي از اين مشكلات پرداخت اندك به مسايل شرعي و حقيقي است. البته اين مشكل بيشتر ريشه در حضور كمتر علما در هيئت هاي عزاداري دارد. بنابراين روحانيون بايستي با حضور فيزيكي خود در مجالس عزاداري، براي مداحان و عزاداران ارايه طريق نمايند. در هيئت عزاداري محله ما يعني سينه زنان محله شتربان زماني حاج آقا انزابي حضور مي يافتند و تا آخر مجلس مي نشستند و سخنراني هم مي كردند. زماني هم حاج آقاي ميرمحمود همينطور حضور داشتند. امروز هر چند روخاني ثابتي در هيئت نداريم با اين حال آقاي محمدتقي عبادي به عنوان سخنران و مفسر قرآن همچنان وظايف روحانيون قبلي را بر عهده دارند. مداحان بايستي به جوانان تفهيم كنند كه امام حسين كيست و چگونه مي توان ايشان و مكتب شان را شناخت. راه و روش هيئت آمدن چگونه بايستي باشد. گريه كردن براي امام حسين(ع) يعني مقابله با ظلم و دفاع از مظلوم و افشاگري ظالم. گريه براي امام حسين(ع) در دنيا ظالمان راشناساندن و به فرياد مظلومان پاسخ دادن است. اگر براي گريه ثوابي هست براي اين گريه است نه براي مشكلات خود گريه كردن. گريه بايستي وسيله اي براي رسيدن به آرمان ها باشد. لازم است در تمام هيئت ها ابتدا مداحان مسائل اخلاقي را به مردم برسانند و بعد مسائل توحيدي و خداشناسي عرضه شود و آنگاه اهداف و آرمان هاي حضرت اباعبدالله الحسين مطرح شوند. اينكه امام براي چه شهيد شده اند؟ در يك كلام مداح بايستي نخست خود براين موارد آگاه باشد تا بتواند نسل جوان را نيز روشن كند. در حقيقت ما با گريه كردن بر مصائب اهل بيت(ع) حس شيعه بودن خود را نشان مي دهيم. در بين شعراي نوحه در فارسي اشعار عمران ساماني تا اندازه اي جهت دار، عرفاني و انقلابي هستند و اشعار نيّر و استاد عابد نيز هكذا. و در بين شعراي تركي نيز اشعار آقاي حسين سعدي زمان، ذهني زاده، شهاب و شأني برايم بيشتر جذاب هستند.

ذره ذره همه دنیا به جنون آمده بود روح از پیکرهء کعبه برون آمده بود روشنا ریخت به افلاک حلولش آن روز کعبه برخاست به اجلال نزولش آن روز عشق او بر دل سنگی‌‌ِ حرم غالب شد قبله مایل به علی بن ابیطالب شد از دل خانه علی رفت و حرم با او رفت کعبه در بدرقه اش چند قدم با او رفت قفس کعبه شکسته است دم پرواز است برو از کعبه که آغوش محمد باز است آینه هستی و با آینه باید باشی خانه زادِ پسر آمنه باید باشی همهء غائله ها گشت فراموشِ نبی کودکی های علی پر شد از آغوش نبی مستی اهل سماوات دوچندان شده است عطر گیسوی علی خورده به تن پوش نبی تا بچیند رطب تازه ای از باغ بهشت رفته دردانه کعبه به سردوش نبی که نبی بوده فقط این همه سرمست علی که علی بوده فقط آن همه مدهوش نبی چشم در چشم علی، آینه در آیینه حرف ها می زند اینک لب خاموش نبی دور از من مشو ای محو تماشای تو من نگران می شوم از دور شدن ها ی تو من من به شوق تو سکوتم، تو فقط حرف بزن وحی می ریزد از آهنگ لبت، حرف بزن می نشینم به تماشای تو تنها، آری هر زمان خسته ام از مردم دنیا، آری بر مکافات زمین با تو دلم غالب شد همهء دهر اگر شعب ابی طالب شد خوب شد آمدی ای معنی بی همتایی بی تو هر آینه می مردم از این تنهایی دین اسلام در آن روز که بازار نداشت یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت اول آن کس که خریدار شدش حیدر بود باعث گرمی بازار شدش حیدر بود وحی می بارد و من دوخته ام دیده به تو تو به اسلام؟ نه! اسلام گراییده به تو در زمین دلخوش از اینم که تویی همسفرم از رسولان دگر با تو اولوالعزم ترم می رود قصه ما سوی سرانجام آرام دفتر قصه ورق می خورد آرام آرام آینه هستی حمیدرضا برقعی

علم آل مصطفی آری آری علم آل مصطفی متصل باشد به علم کبریا آل هاشم جملگی نام آورند برکلام و دربلاورد محشرند علم آل مصطفی ابراهیم رهبر

این حسین بر عرش داور زیور است خلقت کون و مکان را لنگر است رعشه لعل لبش آب حیات مشعل راه است و کشتی نجات تربتش اکسیر وفوق کبریاست زائرش در عرش زوار خداست هرکس گریان غم هایش شود نوکر دربار والایش شود حضرت صادق چنین فرموده است رفتن به جنت برآن کس واجب است کشتی نجات ابراهیم رهبر

صدا آری صدا جان جهان را زیرو رو می‌کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می‌کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می‌کرد نمی‌دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می‌کرد خدا آن شب سخن می‌گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد(ص) دست خود را داشت رو می‌کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می‌کرد نفهمیدیم مولا را... نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می‌کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی‌آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می‌کرد صدا آری صدا جان جهان حمیدرضا برقعی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که "یحب الجمال" محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، " أجنّنی"گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم " أم وهب" را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ي اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمیدرضا برقعی