موکب الشهدا ساوجبلاغ

باب مفتوح راحت روح کشتی تو ناجی کشتی نوح شاه شاهان روح ریحان آیه های مدح تو گفته قرآن ای حسین جان همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی **** منبع نور خالق شور به دو عالمی حسین امپراطور ماه تابان جان جانان میرسم تو روضه تو به رضوان ای حسین جان همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی چه زیان تو رو که من هم برسم به آرزویی **** صاحب فضل کار تو بذل همه زندگیم فدات یا ابالفضل نور الانوار خیر الاذکار توی کربلا شدی خوده کرار ای علمدار دل و دین و عقل و هوشم همه را به آب دادی ز کدام باده ساقی به منه خراب دادی همه عمر بر ندارم عبدالرضا هلالی

مثل برگی دربادم تو مسیرت افتادم روز محشر از لطفت غم ندارم آزادم یا حسن یابن الزهرا دل به عشق تو دادم شاه سخا کوه وفا ای عشق من یا مجتبی کهف امان حیدر نشان ذکر حک شده رو نگینم حسن جان ای مهربان ما را نران من به دو چشم سیاه تو دخیلم حسن جان خنده کنان اندر جنان میره هرکی عشق تو رو داره حسن جان ای قهرمان ای جاودان کرم از گوشه چشم تو میباره حسن جان یا حسن یا حسن مثل برگی دربادم مازیار طاولی

وقتی یادمه رو سر من همیشه دست کرم داری کی گفته بی حرمی آقا تو قلب ما حرم داری قراره اگه یه کرببلا به من برسه چه خوبه که از کرم خونه حسن برسه حسن یعنی دنیا حسن آقا حسن یعنی عقبی حسن مولا حسن مولا حسن مولا کسی که جنگو بریزه بهم کسی که خون حسن داره مثه باباش یل بی باکه ببین چه دست بزن داره وقتی یادمه رو سر من همیشه دست کرم داری کی گفته بی حرمی آقا تو قلب ما حرم داری قراره اگه یه کرببلا به من برسه چه خوبه که از کرم خونه حسن برسه حسن یعنی دنیا حسن آقا حسن یعنی عقبی حسن مولا حسن مولا حسن مولا کسی که جنگو بریزه بهم کسی که خون حسن داره مثه باباش یل بی باکه ببین چه دست بزن داره دست کرم داری مازیار طاولی

دریای طوفانی عشق هر ایرانی سردار دلهایی قاسم سلیمانی یادمون نمیره ما که نام تورو میگیریم از این شیاطین انتقام تورو افتخار که ما با تو هموطنیم سردر کاخ سفید عکس تورو میزنیم اللهم توفیق الشهادت نقش رو سربندت لبیکِ یا زهرا اقتدا کردی به بی دست کربلا بایدم که تورو اینجوری بخرن بدن پاکت صحن کربلا ببرن حالا من با امید امشب اومدم به تو قول بدم راهتو ادامه بدم اللهم توفیق الشهادت دریای طوفانی عشق هر ایرانی سردار دلهایی قاسم سلیمانی یادمون نمیره ما که نام تورو میگیریم از این شیاطین انتقام تورو افتخار که ما با تو هموطنیم سردر کاخ سفید عکس تورو میزنیم اللهم توفیق الشهادت نقش رو سربندت لبیکِ یا زهرا اقتدا کردی به بی دست کربلا بایدم که تورو اینجوری بخرن بدن پاکت صحن کربلا ببرن حالا من با امید امشب اومدم به تو قول بدم راهتو ادامه بدم اللهم توفیق الشهادت سردار دلهایی علی پورکاوه

شرح دیوانگیم رد شده از هر سخنی هر که در دهر پی نام و نشان است علنی شهره ی شهر شده سینه زنت از بس تا اهل عالم به خدا من حسنی ام حسنی جانم حسن جانانم حسن روح من و ریحانم حسن نوکر دربار تو هستم سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن من اگر بهر حسین بن علی سینه زنم گریه گر میکند این پیرهنم روی تنم به روی سینه ی من حک شده با خط درشت من حسینی شده ی دست امام حسنم شاهم حسن دلخواهم حسن ای قمر و ای ماهم حسن نوکرم و کرب و بلامو ز تو میخواهم حسن سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن عرش را خم به دو ابرو زدنش ریخت بهم لشکری را سر زین پا شدنش ریخت بهم خیبر و بدر و حنین فتح و فتوح علی و در جمل عایشه ها را حسنش ریخت بهم شیر جمل ای حضرت یل ای غضب شمشیر جمل ای به دم تیغ تو مردن حسن احلی من عسل سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن با کرامات حسن مور سلیمان بشود آخرین شام خزان صبح بهاران بشود به ید حضرت قائم نگرم آخر سر اهل عالم عربستان حسنیه بشود تاج سرم ای بال و پرم سائلتم ای جان کرم آخر سر شیعه براتون آقا میسازه حرم سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن شرح دیوانگیم علی پورکاوه

کار تنش زیاد ولی وقت من کم است یک شب برای شست و شوی این بدن کم است بانوی من نحیف نبود، این چنین نبود وقتی نگاه می کنمش ظاهراً کم است در زیر پارچه ورمش گم نمی شود آن قدر واضح است که یک پیرهن کم است باید چگونه جمع کنم این بساط را فرصت کم است و آب کم است و کفن کم است مسمار را خودم زده بودم به تخته ها باید بمیرم آه، پشیمان شدن کم است گیرم حسین دق نکند این چنین ولی گریه بدون داد برای حسن کم است آئینه آمدی و ترک خورده می روی یعنی برای بردن تو چهار زن کم است پیراهن حسین که کارش تمام شد پس جای غُصّه نیست اگر یک کفن کم است بالت، پرت، تنت، همۀ پیکرت خدا این زخم ها زیاد ولی وقت من کم است باید بمیرم علی پورکاوه

تو چه کردی میان میدان شمر چکمه ات را نزن به دندان شمر پاشو از روی جسم بی‌جان شمر پاشو ورنه شوی پشیمان شمر تو که دستِ بریدنت تند است خنجرت پس چرا کمی کند است از خودم بی‌حسین سیرم من ته گودال سربه زیرم من حق بده گوشه‌ای بمیرم من خنجرش را نشد بگیرم من دیر کردم سرِ تو را بردند تا که انگشتر تورا بردند کودکان یک به یک کتک خوردند چند تن زیر دست و پا مردند دلِ هر کس که بود آزردند اهل بیتِ امام را بردند گرچه با شرم و سر به زیری رفت دختر فاطمه اسیری رفت خیمه ی بی‌عمود واویلا آتش و بوی دود واویلا چهره‌های کبود واویلا لاطُماتُ الخدود واویلا دم خیمه چه ازدحامی شد دور تا دورِ او حرامی شد عاقبت شهر بی‌امان را دید سنگ و پرتاب ناگهان را دید مجلس عیش شامیان را دید عمه جان چوبِ خیزران را دید آه این چوب بدترین حربه‌ست عمه یاد دوازده ضربه‌ست پوتین رو قبر علی پورکاوه

حضرت ساقی کوثر نایب شخص پیمبر ما باید خدا بشیم تا که بفهمیم کیه حیدر شاه لو کشفه ، شهن شهه نجفه ، محبتش هدفه ، یا اسد الله مقتدای منه ، ذکر لبای منه ، علی بابای منه یا اسد الله مولا مولا مولا علی مولا (4) بند دوم . حیدری خطبه میخونه حافظ پرچم و مکتب تا تموم اهل کوفه خوب بفهمن کیه زینب تیغ صیقلیه ، حقیقتا علیه ، نور منجلیه قبله حاجات ظاهرا یه زنه ، خواهر حسنه ، عمه جانه منه عمه ی سادات جانم جانم جانم مدد زینب (4) بند سوم . ذوالفقار دسته حیدر پهلوونه اشجع الناس گوش بدید بگم براتون تا بدونید کیه عباس حافظه علمه ، محافظه حرمه ، سایه سرمه جانم ابالفضل قمر حرمه ، آب آور حرمه ، بالا سر حرمه جانم ابالفضل جانم جانم جانم ابوفاضل (4) حیدری خطبه میخونه علی پورکاوه

عباس علی روشنی عرش خدایی از روز ازل منتظر کرببلایی می ساخت خدا کرببلا را میگفت عباس تو فرماندهی کل قوایی لب تشنه ز علقمه گذشتی آری دریا که به رود خانه ها رو نزند ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد بنویسید رقیه چه عمویی دارد صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود نام تو در دل میدان رجز قاسم بود زور بازوی علی ریخته در بازویت ذوالفقاری نبود تیزتر از ابرویت تیغ چرخانده‌ای و پیش تو طوفان هیچ است لشگری پیشت اگر آمده میدان، هیچ است وسط جنگ زمین را به زمان دوخته‌ای فن شمشیر زنی را ز که آموخته‌ای؟! ای جوان! پیر رهت کیست از آن شاه بگو؟ أشهد أن علیاً ولی الله بگو او علمدار حسین است ببخشید مرا مدح او کار حسین است ببخشید مرا لب تشنه علی پورکاوه

سلام ای سلطان خراسان ، نگاهی کن سوی گدایان حریمت قبله گاه ایران ، رضا جان بهشت ما صحن و سرایت ، فدای ایوان طلایت تو آقایی و ما گدایت ، رضا جان یا سلطان ، علمدار زهرا تو در ایرانی تو مشگل گشای گرفتارانی ، ز بس مهربانی دخیلک یا مولا ابالجواد روزی ما را زهرا دست تو داد چه منتی بر ایرانیاین نهاد یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان راه خود مکرر ، زمین میخوردی مثل مادر لبانت خاکی گشته آخر ، رضا جان مکش روی خاک این عبایت ، گرفته خون راه صدایت چرا می‌لرزد دست و پایت ، رضا جان واویلا ، شده صورتت همچون زهرا کشیدی به روی زمین پایت را تو داری تماشا میان حجره کم دست و پا بزن چکیده خون ها از گوشه ی دهن کمی بگو از دیوار و در سخن یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان حجره پا کشیدی ، در اوج غربت که خمیدی به سینه یک چکمه ندیدی ، رضا جان لگد به پهلویت نخورده ، کف پا بر رویت نخورده دگر پنجه مویت نخورده ، رضا جان کربلا ، تنی با نوک نیزه زیر و رو شد یکی نیزه اش در دهان فرو شد ، پر از خون گلو شد به روی پیکر با خنده پا گذاشت پاشنه ی پا بر آن سینه جا گذاشت سر بریده بر نیزه‌ها گذاشت یابن الزهرا سلطان ابالحسن سلطان خراسان علی پورکاوه

حسین جان به یاد لبت یک شبم خواب راحت نداشتم کنار تن بی سرت کاسه ی آب گذاشتم واویلا حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه خداحافظی کردی با زینبت زیر نیزه واویلا صدا میزدم مادرت رو یا مظلوم نشون میدادم حنجرت رو یا مظلوم صدا میزدم مادرت رو ای بی کس به دامن بگیره سرت رو یا مظلوم یا مظلوم حسین حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به صحرا سپردم که با خاک بپوشونه داداش تنت رو بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو واویلا تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اونقدر جسارت به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دور و برم رو یا مظلوم یا مظلوم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان

سلام آقا سلام مظهر عطا و کرم سلام آقا سلام باب رحمت محشرم سلام آقا امامزاده بدون حرم سایه تو بال کبورتر هاست آقام زائر تو فقط خوده زهراست آقام مزار خاکیت آخر دنیاست آقام ایشالله خیلی زود بقیع میشه آباد میسازیم صحنت رو شبیه گوهرشاد آقام آقام آقام **** کی میدونه چه رازی به سینه داره حسن کدوم آتیش خزون کرده نو بهار حسن کی میدونه چی اومد به روزگار حسن مسموم زهر قوم کافر شد ای وای با این یه روضه عمر اون سر شد ای وای تو کوچه ها عصای مادر شد ای وای یه عمر بار غم نشسته رو شونش شکسته تو کوچه غرور مردونش واویلا واویلا واویلا **** از اون لحظه براش دنیا غیر ویرونه نیست دیگه حرفاش به جز ناله غریبونه نیست یادش اومد میگفت پاشو راهی تا خونه نیست یاد یه روضه تنشو لرزوند ای وای جای یه پنجه روی صورت موند ای وای سه ماه روشو از علی پوشوند ای وای سه ماه از این غصه فقط زاری میکرد با گریه از مادر پرستاری میکرد واویلا واویلا واویلا **** کدوم خانوم کدوم خونه رو میگی روضه خون کدون سیلی کدوم کوچه رو میگی روضه خون کدوم صورت کدوم مادرو میگی روضه خون چشمای اهل آسمون تر بود ای وای دست حسن تو دست مادر بود ای وای یه شهر روبروی کوثر بود ای وای مدینه است شهری که به اشکام میخندن همون جا که مردا به زن راه نمیدن سلام آقا علی پورکاوه

از دستم رفت اون دلی پاکی که بود مثل چشمه صاف و ساده خاطره هایی که گوشه صحن گوهر شاده منم همونی که با یه نگاهت شد دلداده سهمم از دریا شدن یک قطره شد از فیض تو بی بهره شد ای دل برات یه ذره شد ای روح و ریحانم جانم رضا جانم

مگه یادت میره نوکری هامو مگه یادت میره اشک چشمامو مگه یادت میره سلام من به کربلا رو برامن که شدم نوکرت آقا مادری میکنه مادرت آقا منو دوستم داری مثل علی اکبرت آقا به خدا تربتت مهر نمازه یا حسین گفتنم راز و نیازه مثل حر اومدم میدونم آغوش تو بازه یه نفس زندگی بی تو محاله به تو داده خدا ما رو حواله آرزومه بیام من اربعینت همه ساله مگه یادت میره عبدالرضا هلالی

دنیا ببین به چشم خودت جان عشق را این یکه تاز عرصه میدان عشق را احرام را ببند و به دورش طواف کن در دل ببین تو جلوه جولان عشق را در دل ببین تو جلوه جولان عشق را شکر خدا که نسل به نسلیم نوکرت ما رعیتیم حضرت سلطان عشق را دنیا ببین به چشم خودت جان عشق را این یکه تاز عرصه میدان عشق را احرام را ببند و به دورش طواف کن در دل ببین تو جلوه جولان عشق را در دل ببین تو جلوه جولان عشق را شکر خدا که نسل به نسلیم نوکرت ما رعیتیم حضرت سلطان عشق را دادیم تا سلام به او دل گرفته شد عرصه میدان عشق عبدالرضا هلالی

ز داغ تو آتش به خلقت کشیدم در این دشت بسیار محنت کشیدم منی که جهان میکشد منتم را از این مردم پست منت کشیدم زدند و بریدند با خود نگفتند برای تو شش ماه زحمت کشیدم این یکی مانده مرا یار و همه هست من است نگه مادر او یکسره بر دست من است طاقت طقل گذشته است ز حد میمیرد به لبش آب رسد یا نرسد میمیرد جز خداوند به عمرم رو نزدم هر چه آمد به سرم دست به زانو نزدم مانده مرا یار محمدحسن فیضی

خوشگلی و مه جبینی ، مایه ی فخر زمینی پهلوون ِ پهلوونا ، پسر ام البنینی پسرم تو نور ِ عینی ، پادشاهِ عالمینی اما یادت باشه مادر ، بلا گردون ِ حسینی بوی ِ سیب و حرم حبیب و حسین و غریب و کرب بلا بوی ِ لاله ، بوی ِ لاله خدای ِ آلاله دختر سه ساله کرب بلا بوی ِ یاس و بوی ِ یاس و خدای احساس و ضریح عباس ِ کرب بلا عجب صفایی داره ، ضریح خوشگل آقام ابالفضل شور و نوایی داره ضریح خوشگل آقام ابالفضل چشای ِ قشنگ ِ عباس دلم و خدایی کرده مدد آقام ابالفضل منو کربلایی کرده کنج ِ قفس میتونم باشم ، بی هم نفس میتونم باشم من بی حسین نمیتونم ، نمی تونم ، نمی تونم آخه آقامه دوسش دارم ، مولامه دوسش دارم مایه فخر زمینی مازیار طاولی خوشگلی و مه جبینی ، مایه ی فخر زمینی پهلوون ِ پهلوونا ، پسر ام البنینی پسرم تو نور ِ عینی ، پادشاهِ عالمینی اما یادت باشه مادر ، بلا گردون ِ حسینی بوی ِ سیب و حرم حبیب و حسین و غریب و کرب بلا بوی ِ لاله ، بوی ِ لاله خدای ِ آلاله دختر سه ساله کرب بلا بوی ِ یاس و بوی ِ یاس و خدای احساس و ضریح عباس ِ کرب بلا عجب صفایی داره ، ضریح خوشگل آقام ابالفضل شور و نوایی داره ضریح خوشگل آقام ابالفضل چشای ِ قشنگ ِ عباس دلم و خدایی کرده مدد آقام ابالفضل منو کربلایی کرده کنج ِ قفس میتونم باشم ، بی هم نفس میتونم باشم من بی حسین نمیتونم ، نمی تونم ، نمی تونم آخه آقامه دوسش دارم ، مولامه دوسش دارم

اینقده گریه میکنم دیگه دارم تار میبینم دق میکنم هر موقع که بچه شیر خوار میبینم زینبم حتی پسرم حریف گریم نمیشه میخوام که گریه نکنم جلو رقیم نمیشه تا سحر میگم لای لای گریه میکنم های های رفتی آبو وا کردن حالا شیر دارم وای وای علی اصغرم لای لای یه نیزه دار هی شبو و روز حوصلمو سر میاورد اشاره میکرد به سرت اشک منو در میاورد دیدم سرت رو روی نی حرمله با مستی گذاشت یه ظرف پر آبو آورد جلو من از قصد میگذاشت تا سحر میگم لای لای گریه میکنم های های رفتی آبو وا کردن حالا شیر دارم وای وای اینقده گریه میکنم مازیار طاولی

با تو من عالمی دارم  ای جانم رقیه با تو خوبه روزگارم ای جانم رقیه ای جانم رقیه ای جانم رقیه جانانم رقیه جانانم رقیه مَسنَد نِشین مُلكِ سُلِیمان رقیه است" استاد درس بوذر و سلمان رقیه است بیهوده نیست سوره ی كوثر سه آیه است یك آیه از سه آیه ی قرآن رقیه است در آن سه سال، موى سرش هم سفید شد معناىِ واژه واژه ى هجران رقیه است او بادِبانِ كشتىِ اربابِ بی سر است كشتى شكست خورده ى طوفان رقیه است او طعنه خورد، كه به ما یاحسین رسید پس رازق تمام محبّان رقیه است او فخر كُلّ بزرگانِ شیعه است بالاترین ذكرِ مریدان رقیه است در هیئتى كه نقش و نگینش رقیه شد ذكر تمام سینه زنان جان رقیه است عالمی دارم مازیار طاولی