عشاق الرضا تهران

رعنایی زیبایی به چه قد و بالایی طنّازه اعجازه علی بهش مینازه خدا به دست خودش یک هنر تراشیده عسل چکانده به خاک و اثر تراشیده برای اینکه علی را دوباره زنده کند پدر نمونه گرفته پسر تراشیده جان و جانان من حسن ای بت شکن حسن زیبا سخن حسن یا مولا تویی ذات خدا حسن عشق و وفا حسن شمس ولا حسن یا مولا (حسن یا مولا) دم سرداری کرّاری تو یل پیکاری طوفانه غرّانه زلزله ی میدانه خدا به دست خودش یک هنر تراشیده عسل چکانده به خاک و اثر تراشیده برای اینکه علی را دوباره زنده کند پدر نمونه گرفته پسر تراشیده یکّه تاز جمل حسن ضرب الاجل حسن ای بی بدل حسن یا مولا تویی سایه سرم حسن ای محترم حسن یا ذالکرم حسن یا مولا (حسن یا مولا) رعنایی زیبایی مجید رضانژاد

دلدل سوار امده با اقتدار اومده دشمن فراریه چون شیر شکار اومده حضرت جانان وقتی تو میدون میکنه رجز خوانی لشکری لرزان از صلابت علی و صوت ربانی شدنی نیست که کسی فرصت کنه از علی فراری شه نداره امکان آخه با یه ضربه میکشه علی آنی فراموش کردن یه عده از لشکر باید مخفی شن تا که نشن پرپر بابا حق دارن مات بشن و مبهوت تماشاییه جنگیدن حیدر دلدل سوار اومده محمدرضا ناصری شیر قدر اومده مرد خطر اومده دستمال زرد بسته با تیغ دو سر اومده یک طرف حیدر یک طرف لشکری و یه قلعه خیبر همه حیرونن ولی لبخنده روی لبای پیغمبر برو ای مرحب تو‌ که حتی حریف قنبرشم نیستی بچه بازی نیست کسی مثل تو بخواد بجنگه با حیدر اومد حیدر قلعه زیر پاش لرزید با یک ضربه مرحبو زمین کوبید شتاب ضربه شمشیر مولارو تن مرحب وقتی خورد زمین فهمید دلدل سوار اومده محمدرضا ناصری

زندگی زندگی چقده شیرینه واسه تو بندگی چقده شیرینه روضه خونگی چقده شیرینه شیرینه حال و هوات شیرینه بزم عزات شیرینه اشکای گریه کنات شیرینه نوحه و دم شیرینه نوای غم شیرینه سینه زدن پا علم ثارالله آقام آقام نام تو نام تو سبب آرامش محفل روضته مطب آرامش دارم از تو حسین طلب آرامش آرامش یعنی حسین آرامش این شور شین آرامش یعنی بین الحرمین زندگی چقده شیرینه محمدرضا ناصری

از طعنه و ازار از مردم بی عار از مجلس اغیار به هم می ریزم من از دمه دروازه از نگاه مردم از کوچه و بازار به هم می ریزم من من به جای سر تو سنگ خردم لابه لای سر تو سنگ خردم دنبالت کوچه به کوچه داداش پا به پای سر تو سنگ خردم وای من وای من ای حسین وقتی می بینم که رقیه رو داره می دوه روی خار به هم می ریزم من وقتی که جمع می شن دور و بر زینب اراذل و اشرار به هم می ریزم من شده از غصه ی تو زینب پیر شده بسته دست من با زنجیر می دیدم از روی تل که داداش شده با حنجرت خنجر در گیر وای من وای من ای حسین وقتی می ریزه سنگ به سر ما داداش از درو از دیوار به هم می ریزم من به خاطر تفریح می زنه نیزه دار نیزه به تو هر بار به هم می ریزم من خنده های شمر نمی ره یادم ماجرای شمر نمی ره یادم قربونه صورته خاکیه تو جای پای شمر نمی ره یادم وای من وای من ای حسین از طعنه و آزار نریمان پناهی

مولاتی همه انگیزه سربازاتی آخرین فاطمه باباتی تو سپاه عمه ساداتی کنیز تو مریم و آسیه گدای تو دستای خورشیده فرموده زین العابدین بانو از اشک تو یزید ترسیده گریه تو سلاح تو بوده از دشمن نفس گرفتی تو در اوج وقار جنگیدی سر باباتو پس گرفتی تو مولاتی یا رقیه میمیرم عشقتو کرده منو تسخیرم بی تو از نفس کشیدن سیرم کربلامو از خودت میگیرم به آه تو قسم مسیحایی مدال رو سینه سقایی امام حسین فرموده دربارت که اشبه الناس به زهرایی وقار تو وقار عباسه تو چشم تو کوثرو میبینند مردم شام اخم تو میشناسن غضب کنی حیدرو میبینن مولاتی یا رقیه مولاتی یا رقیه مولاتی حسین ستوده

تا تو شدی کشته ما بی سر و سامان شدیم یکسره سرگشته ی کوه و بیابان شدیم خیمه و خرگاه ما رفت به باد فنا به لجه ی غم اسیر دچار طوفان شدیم از فلک عزّ و جاه به روی خاک سیاه به چاه غم سرنگون چو ماه کنعان شدیم زکعبه ی کوی تو به حسرت روی تو به حلقه ی فرقه ای زبت پرستان شدیم ای سر تو بر سنان شمع ره کاروان به مهر روی تو ما شهره ی دوران شدیم زجور خونخوارگان تو سر بلندی و ما زدست نظّارگان سر به گریبان شدیم پرده گیان تو را حجاب عزّت درید تا که تماشاگه پرده نشینان شدیم گاه به زندان غم حلقه ی ماتم زده به کنج ویرانه گاه چو گنج شایان شدیم چو ساربان عزا نواخت بانگ رحیل سر تو شد روی نی گمشدگان را دلیل یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی جلوه ی روی تو بود طور مناجات ما کعبه ی کو ی تو بود قبله ی حاجات ما شربت دیدار تو آب حیات همه صحبت این ناکسان مرگ مفاجات ما خرمن عمر عزیز رفت به باد ستیز زآتش بیداد سوخت حاصل اوقات ما از تو نگشتیم جدا در همه جا وز قضا تا به قیامت فتاد دید و ملاقات ما بی تو اگر می روم چاره ندارم ولی این همه دوری نبود شرط مکافات ما وعده ی ما و تو در بزم یزید پلید تا کنی از طشت زر جلوه به میقات ما راه درازی به پیش همسفران کینه کش همتی از پیش بیش بهر مهمٌات ما شمع صفت می روم سوخته و اشک ریز ای سر نورانی ات شاهد حالات ما بی تو نشاید که ما بار به منزل بریم یا که به سختی مگر بار غم دل بریم یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی

میزنه میدون با دعای سقا رجز میخونه می خورشه دریا جا پای باباش داره پا میزاره میکشه شمشیر زنده میشه مولا باید تموم صحنه عکس شیر باشه کافی قاسم داخل تصویر باشه شیوه ترفتدش ازرقو بازی داد نوجوون میدون چقدر با هوشه به خدا ترسونده یلای نامی رو چون که خون حیدر تو رگاش می جوشه میزنه میدون محسن عراقی

اونی که معنی عشق مجسمه زینب زینب زینب فیهم فاهمه دختر فاطمه زینب زینب زینب مرد میدونی و مرد آفرینی تو ملیکه و ام المصائبی زینب ما رایت گفتی و همه فهمیدن تو خودت مظهر العجائبی زینب کلام میلرزه صدام میلرزه تو قدم میزنی شهر شام میلرزه اسم تو داره سجده واجب تویی ناموس علی ابن ابی طالب یا زینب یا زینب علیمه عالمه عقیله العرب زینب زینب زینب شریف فاضله اصیل و با نسب زینب زینب زینب وقتی شریکه الحسینه پس هیچ کس لایق بردن اسم شریفش نیست اونی که معنی عشق مجسمه حسین ستوده

دختر فاطمه ، بازار ، خدارحم کند چادر پاره و انظار خدا رحم کند ما که از کوچه فقط خاطره بد داریم شود این حادثه تکرار خدارحم کند یک و زن و قافله و خنده نامحرم ها بر اسیران گرفتار خدا رحم کند یک شبه پیر شدی یا زتنور آمده ای یک سر و این همه آزار خدا رحم کند نیزه داران همه مستند نیفتی پایین حنجرت خوب نگه دار خدا رحم کند گیسویت کم شده و این جگرم میسوزد بر من و زلف خم یار خدا رحم کند ظرفِ خاکستر یک عده هنوز آتش داشت شعله افتاد به گلزار خدا رحم کند دست انداخت یکی پرده محمل را کَند جلویِ چشم علمدار خدا رحم کند راهمان از گذرِ برده فروشان افتاد این همه چشمِ خریدار خدا رحم کند زنی از بام صدا زد که کدام است حسین نوبت من شده این بار خدارحم کند یک نفر گفت اگر بغض علی را داری سنگ با حوصله بردار خدا رحم کند دختر فاطمه و بازار نریمان پناهی

عیسی که مرده زنده کرد ،گاهی خودش می شد مریض با ذکر یا زینب مدد ، عیسی مداوا می شود موسی چو اندازد عصا صد اژدها آید پدید زینب عصا اندازد و موسی هویدا می شود ای مستمند بی نوا حلال مشکل هاست او با یک نگاه زینبی صد ها گره وا می شود این مطلب گم کرده ره از حضرت یعقوب پرس با اذن زینب یوسف گمگشته پیدا می شود روز قیامت ناگهان در حشر غوغا می شود زینب اشارت می کند ، باب الحسین وا می شود ذکر یا زینب مدد برومند عراقی

عشق جنون کربلا وادی خون کربلا ساحل دریای عشق شهر جنون کربلا رویای شب هامه کربلا هم دین و دنیامه بی تو عمرم چه بی فرجامه کربلا رویامه رویامه کرببلاتو عشقه این روضه هاتو عشقه میخوام لوطی بخونم صفاتو عشقه حرم رویامه ته دنیامه گل حرفامه حرم حرم تصویر توی شبهامه همش با هامه حرم حرم تسکین دل شیدامه یا ابا عبدالله صاحب پرچم حسین تو دل تاریکیا نور محرم حسین ای شاه بی همتا جون مبدم پای عشقت آفا شاملم شد دعای زهرا با شما ثارالله ثارالله من با تو خوبه حالم بی تو روبه زوالم حسین آقامه به خیر عامه که بی اتمامه حسین حسین مشکیشم مثه احرامه چقدر خوشنامه حسین حسین خونش هم پر از خدامه عشق جنون کربلا روح الله رحیمیان

چادر و میبنده دور کمرش خطبه میخونه مانند پدرش دلیر و مردانه عجب شجاعانه بهم زد تاج و تخت ابن مرجانه قیام کربلا ز نطق او شده احیا به دست خود رقم زد دوباره عاشورا قیام کربلا ز نطق او شده احیا به دست خود رقم زد دوباره عاشورا ناموس حی سرمد جبل الصبر عمه جان رقیه بی بی زینب شصت و نه بین ابجد جبل الصبر یا زینب دلیر و مردانه محسن عراقی

این گرد و غباری که تو روضه هاست بالاتره از گوهر و کیمیاست این ارادت و عرض ادب به تو ارثیه خانوادگی ماست پدرم نوکر تو بوده آخه مهرت رو به من داده به من عاشق دیوونه ارثیه سینه زدن داده میکوبم به سینه تا زهرا ببینه قربون اسمت شم اسمت دلنشینه بر دلها میشینه توی کل عشقا عشقت بهترینه ای جانم حسین جان گرد و غبار روضه ها حسین ستوده

به وقت خطبه خوانی مثل حیدر می شود زینب به هفده معجزه بر نی پیمبر می شود زینب من از نامش که زینت برعلی گشته ست فهمیدم زمانی زینت الله اکبر می شود زینب زمین باید بگردد تا ابد دور چنین بیتی که درآن مادرش زهرا و دختر می شود زینب سه تا آیه سه دفعه مادری پیش سه تا حجت به علم جَفْر، اینجا شرح کوثر می شود زینب حباب دور مصباح الهدی چون می شود عباس به کشتی نجات خلق لنگر می‌ شود زینب خودش یک لشکر است از کربلا تا شام،دروقتش؛ دل آور، جنگ آور، آب آور می شود زینب به این نکته توجه کن اگر که در وفاداری؛ برادر می شود عباس، خواهر می شود زینب پس از حیدر اگر بابا، پس از زهرا اگر مادر پس از عباس هم قطعا برادر می شود زینب همانگونه که از اول به یادش مانده از کوچه دم آخر میان خیمه مادر می شود زینب دوتا روح است دریک جسم وقت بوسه از حنجر که یک آن فاطمه یک آن دیگر می شود زینب به وقت خطبه خوانی محسن عراقی

شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند بدترین خاطره نریمان پناهی

خبر آمد كه یلی می آید فاتح بی مثلی می آید خبر آمد قمری می آید روبهان! شیر نری می آید تا نگشتید در این بیشه شكار بهترین راه؛ فرار ست فرار تا كه عطر خوش كوثر آمد همه گفتند پیمبر آمد همه گفتند كه عیار آمد از نجف حیدر كرار آمد همه گفتند كه اكبر آمد اسد الغالب دیگر آمد ماتِ آن ماه منور گشتند چند گامی به عقب برگشتند بسم رب الشهداء...لب وا كرد رجزش ولوله ای برپا كرد فاتح بی مثلی می آید محسن عراقی بانگ زد: باد به غبغب دارید بی جگرها! دو سه مَرحَب دارید!؟ آمدم فاتحِ میدان باشم وسطِ معركه طوفان باشم غیرتم در ره دین می كوشد در رگم خون علی می جوشد نه! حسین بن علی تنها نیست تشنه لب هست، ولی تنها نیست از شراب علوی لب تر كرد كربلا را جملی دیگر كرد كفر را حمله ی او شاكی كرد خودمانیم چه كولاكی كرد! تیغ در دست چه غوغا می كرد! دشت را محشر كبری می كرد هنر طایفه را از بَر بود كربلا آینه ی خیبر بود كوفیان ماتِ قلندر بودند عَمرُوَد ها همه بی سر بودند تیغ می زد به عدو جانانه مثل عباس چه استادانه ! سبك جنگاوری اش مبنا داشت به اباالفضل شباهت ها داشت درس خود، خوب و نكو پس دادش آفرین گفت به او استادش ضربه ی تیغ به فتوا می زد عوض سیلیِ زهرا می زد شاهد رنج و غم زهرا شد كوچه ای تنگ برایش وا شد از چپ و راست به او ضربه زدند بی كم و كاست به او ضربه زدند همه جا بوی مدینه پیچید شمر را شكل مغیره می دید بی هوا نیزه به پهلوش زدند دشنه و تیغ به بازوش زدند هر كه با هر چه دمِ دستش بود زد بر آن آینه ی خون آلود فاتح بی مثلی می آید محسن عراقی

عشق میکنم تا که میاد اسم دلدار عشق میکنم تا که میگم سید و سالار عشق میکنم به اربابم میگن عباس علمدار ای علمدار ای دلدار ای سالار شیر سرخ عربستانی اباالفضل تو وزیر شه خوبانی اباالفضل کار دشمن تو معرکه فراره تا که وقتی تو میدون پا میزاره دیده بان کربلا روی دوشت سقا پای تو میشه رکاب واسه زینب آقا هر چه بادا بادا من میگم ای مردم کرده سفارش حسین و به تو مولا می می می بده سقا سقا سر بندت بود مدد زهرا سایه ات روی سر حرم امنِ امنِ خیمه ها آروم میشن تو بغل تو عموجون بچه ها جونم به قربون تو ای سقّای با وفا اباالفضل ابوفاضل ابوفاضل مدد عباس علمدار مجید رضانژاد

پشت دروازه عجب غوغا شده کاری بکن ای برادر خواهرت تنها شده کاری بکن گفتم از اینجا نبر مارا ولی لج کرد و برد روی خیلی ها برویم‌ وا شده کاری بکن خم شدم بردارم این سر را مرا محکم زدند قامتم زیر لگدها تا شده کاری بکن دختری را که سر بازار گم کردم حسین در کنار نیزه ات پیدا شده کاری بکن کوچه گردی با لباس پاره خیلی مشکل است دیدنم سرگرمی زنها شده کاری بکن سنگ آن بدکاره از ایوان سر من را شکست خون این سر غصه سقا شده کاری بکن با‌ کنیزم سمت بازار کنیزان میروم فضه میفهمد چه ها بر ما شده کاری‌ بکن من سر یک روسری صدبار سیلی خورده ام تازه میفهمم چه بر زهرا شده کاری بکن دور زنها یک تماشاخانه راه انداختند میهمانی ذوی القربا شده کاری بکن خیزرانش بیشتر از تازیانه درد داشت که رباب از شدت آن پا شده کاری بکن پشت دروازه حسین سیب سرخی

مینویسم کف دستم تا همیشه با تو هستم کف دستم مینویسم سلام بر شاه شهیدان تا همه چشما ببینن من حسینیم به قرآن در تمامی خبر های جهان ذکر کنید من حسینی تر از آنم که شما فکر کنید امشبُ بشین  اشکِ چشممو ببین من حرم می خوام رومو تو نزن زمین … گفتم که دلم آشوبه گفتی بیا تو آغوشم … گفتم کجا قوربونیت شم گفتی پایینِ شش گوشه م … امشبُ بشین اشکِ چشممو ببین من حرم می خوام رومو تو نزن زمین مینویسم کف دستم محسن عراقی

تاب و تبم ذکر لبم قمر قمر واجب تر از نون شبم قمر قمر از این همه شفاعت و از جنمش در حیرت و در عجبم قمر قمر عجبا وا عجب که خدای ادب چقده محشره وقت خشم غضب میزنن دشمنان همه از ترس او یک قدم به جلو صد قدم به عقب تاب و تبم مجید رضانژاد

اندر این دشت بلا غارت جان خواهد شد آنچه مقصود دل ماست همان خواهد شد ای بسا تن که در این دشت بیفتن بر خاک ای بسا سر که در اینجا به سنان خواهد شد حسین حسین منو دوری از حرمت حسین حسین این لب شط فرات است که لیلای حزین بر سرکشته اکبر به فغان خواهد شد این لب شط فرات است که از تیغ جدا دست از پیکر عباس جوان خواهد شد واویلا آه وایویلا زمین کربلا در این دشت بلا حسین سیب سرخی این لب شط فرات است که از جور سنان زینبم موی کنان موی کنان خواهد شد حسین حسین واااای وااای اینجا کجا بود ما را آوردی داداش ببین نیزه هارو داداش آسمان در نظرم تیره و تاز است حسین هر طرف مینگرم بوته خار است حسین تا رسیدیم اخا تشنگیم افزون شد این عطش حاصل نفرین بهار است حسین آن سیاهی که نمایان شده نخلستان نیست پس چرا دشت پر از نیزه سوار است حسین خنده ی حرمله در دشت طنین افکنده بی گمانم که پی صید شکارست حسین کوفیان شهره غارتگری و تاراجند حتم دارم که دگر آخر کار است حسین در این دشت بلا حسین سیب سرخی

رفاقت ممنوع،همه نامردن همه غیر حسین،منو ول کردن حسین کاری کرد که تا جون دارم بهش مدیونم تا رگ گردن رفیقم ارباب حسینه رفیقم قره العینه می خوامش اربابمو چون رفیقم شه عالمینه به تار زلف تو من گرفتارم فراق صحن تو کرده بیچارم خدای عشقی و من دوسِت دارم (بدم المظلوم عجل لولیک الفرج) دم به اذن زینب،غلامت هستم بذار دستاتو آقا تو دستم توی این دنیا به یک چیز اونم به عکس گنبد طلات وابستم دخیل پرچم سیاتم گدای سینه زناتم به اذن سقّای بی دست غبار خاک پاهاتم نگاه تو آقا درّ نابم زلف سیاه تو پیچ و تابم باید منو کلب تو خطابم کرد (بدم المظلوم عجل لولیک الفرج) دم رفیقم ارباب حسینه مجید رضانژاد

بالاتر از این سمت نداری این که باشی نوکر رقیه جبریل امین به رسم دست مزد میرسه به محضر رقیه تویی دلبند عمو برق لبخند عمو میدرخشه نام تو روی سربند عمو یا رقیه مدد یا رقیه مدد ****** بالاتر از این سمت نداری این که باشی نوکر رقیه جبریل امین به رسم دست مزد میرسه به محضر رقیه تویی دلبند عمو برق لبخند عمو میدرخشه نام تو روی سربند عمو یا رقیه مدد یا رقیه مدد نوکر رقیه محسن عراقی

گویا ناگهان آمد زلزله از تکبیر او ترسید حرمله شمر بی وجود ویران می شود پشت مرکبش پنهان می شود به نجف کرد نگاهی عباس ناگهان فرقه ی کافر را کشت قبل از آنی که بگیرد شمشیر اخم عباس یه لشکر را کشت عموی علی اکبر عموی قاسم نگاهی به حسین کرد سپس شد عازم و سرکرده ی دشمن که من من می کرد شد از ترس ابالفضل طهارت لازم (علمدار حسین ابالفضل علی) گویا ناگهان آمد زلزله مجید رضانژاد