ریحانه النبی تهران

با سعادته هر کسی زیر سایته لطف نو بی نهایته وقتی که دارمت تو رو خیالم آقا راحته سایه رو سرمه همه باورمه همه زندگی من و مادرمه کی گفته که بی حرمه دل و دلبرمه جای پاش رو سرمه تو که آخه کاری غیر از کرم نداری چه جوری قبول کنم که حرم نداری یا حسن میگم میون گریه من میگم بین سینه زدن میگم یه یا حسن به نیت ارباب بی کفن میگم دردو درمونه حسن سامونه حسن صاحب حرمو ایوونه حسن به طعم من جونه حسن آقامونه حسن تو دلم مهمونه حسن تو که آخه کاری غیر از کرم نداری چه جوری قبول کنم که حرم نداری حتی نواده هات زائر دارند اما تو نداری اینجا ماذنه ها گنبد دارند اما تو نداری حرم نداری محمدحسین پویانفر

جوونا شما جوونید می دونید جوون با یه ساعت دو ساعت سه ساعت رو پا وایسادن پا هاش ورم نمی کنه فاطمه از کثرت عبادت پاش ورم کرده یه دختر زن هجده ساله چقدر رو پا وایساده برا نماز شما رو به خدا به نمازتون اهمیت بدهید امام حسن میگه میگه من هر چی نگاه می کردم تا عمود صبح مادر ایستاده داره نماز میخونه و هرچی دعا می کنه برا همسایه ها دعا می کنه این فرهنگ فاطمیه است فرهنگ فاطمیه فرهنگ دگر گرایی است فرهنگ فاطمیه فرهنگ دعا در حق دیگران است فرهنگ فاطمیه فرهنگ با آب افطار کردن و نان به مسکین از اسیر و یتیم دادن است فرهنگ فاطمیه انفاق لباس عروسی شب ازدواج است فرهنگ فاطمیه فرهنگ از خود گذشتن است فرهنگ فاطمیه فرهنگ ایثار است فرهنگ فاطمیه استاد رفیعی

دستمو رها نکنیا به علی به علی به علی سفرمو جدا نکنیا به علی به علی به علی تنها سر پناه منیا مادر مادر مادر ما رو کربلا ببریا مادر مادر مادر دست رد به من نزنیا مادر مادر مادر مادر امام حسنیا مادر مادر مادر میشنوی صدا حسنتو مادر مادر مادر میدیدم که میزدنتو مادر مادر مادر هیچکی نیستش عین من و تو مادر مادر مادر این یه راز بین من و تو مادر مادر مادر چادرت رو خاک کشیده شد مادر مادر مادر رنگ و روم چقدر پریده شد مادر مادر مادر من شدم عصای مادرم کوچه کوچه کوچه کاش نیوفته دیگه گذرم کوچه کوچه کوچه انتهای کوچه میرسه گودال گودال گودال بین قتلگاه بدنیه پامال پامال پامال قتلگاه و دور و بر تو ای وای ای وای ای وای دست به دست میگرده سر تو ای وای ای وای ای وای ای خدا ببین چه خبره گودال گودال گودال نیزه ها برا یه نفره گودال گودال گودال عین مقتل یه مادره بی حال بی حال بی حال پیر مردا با عصا میرن گودال گودال گودال حسین حسین حسین وای وای وای دستمو رها نکنیا به علی به علی به علی سفرمو جدا نکنیا به علی به علی به علی تنها سر پناه منیا مادر مادر مادر ما رو کربلا ببریا مادر مادر مادر دستمو رها نکنی محمدحسین پویانفر

در اطراف مشهد ما یه روستایی هست که ما مشهدی ها بهش میگیم زغید(ازغد) که این ازغدی ها مال اونجا هستن آقا می گفت که تو اون روستا گفتند گذشته مثلا فرض کنید هشتاد سال پیش تو اون روستا یه خانمی بود این خانم از اونایی بود که مکتب داشتند که دختر بچه ها رو درس قرآن می دادند قدیم که مدرسه نبود مکتب بود اونایی که سواد داشتن مرد پسر بچه ها رو درس قرآن و نماز و... یاد میدادند یه خانمی که سواد داشت به دختر بچه ها این خانم مکتب داشت به دختر بچه ها درس یاد میداد و خیلی تشویقشون می کرد با جایزه هی جایزه میداد اگر کسی خوب قرآن میخوند نمازشو بلد بود کلی پول لازمه عالمی که تو اون روستا بود میگفت من تعجب کردم که این خانم خودش از جهت مالی خیلی متمکن نیست از کجا میاره این همه پول برای جایزه بچه ها این عالم همون محل میگه از این خانوم من یک مرتبه پرسیدم که شما از کجا میاری انقدر به بچه ها جایزه میدی گفت میرم از امام رضا میگیرم .... ملاقات استاد عالی

مدیونم به دعای کسی که شبونه برام دو تا دستاش میاره بالا واسم دعا میخونه مجنونم به خدا که قسم به نگاه کسی که نگاش مثل رحمت واسعه ی خدا میمونه ممنونم که میزاره بیام در خونه ی عشق نظرش نباشه منو راه نمیدن در این خونه ای مادر همه هستم ای مادر از همه خستم ای مادر من میدونم که میگری تو فقط دستم فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا ای مادر همه هستم ای مادر از همه خستم ای مادر من میدونم که میگری تو فقط دستم فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا مدیونم به دعای کسی که شبونه برام دو تا دستاش میاره بالا واسم دعا میخونه مجنونم به خدا که قسم به نگاه کسی که نگاش مثل رحمت واسعه ی خدا میمونه ممنونم که میزاره بیام در خونه ی عشق نظرش نباشه منو راه نمیدن در این خونه ای مادر همه هستم ای مادر از همه خستم ای مادر من میدونم که میگری تو فقط دستم فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا ای مادر همه هستم ای مادر از همه خستم ای مادر من میدونم که میگری تو فقط دستم فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا فاطمه امنا زهرا مدیونم محمدحسین پویانفر

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایان تری نداشت جز در مقام عالی زهرا فنا شدن مُلک وجود فلسفه دیگری نداشت زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت محشر بدون مهریه همسر علی سوگند می خوریم شفاعت گری نداشت حتی بهشت با همه نهر های خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت دگر محشری نداشت علی اکبر لطیفیان خدا مظهری نداشت محمدحسین پویانفر

من آفتابمو تو برای من قمری نبود شرط وفا بری منو نبری ای یارم مرو تنها دلدارم مرو تنها سردارم مرو تنها علمدارم حالا که مشکت شده پاره دیگه ابری نمیباره دل زینب بی قراره من آفتابمو تو برای من قمری نبود شرط وفا بری منو نبری ای یارم مرو تنها دلدارم مرو تنها سردارم مرو تنها علمدارم غم نفسهات تو گلومه دیگه آفتاب لب بومه کار ما بی تو تمومه نمیدونه کسی ، فرشته یا بشری تو اوج غربت من ، تو عازم سفری نبود شرط وفا بری منو نبری خورشیدم مرو تنها امیدم مرو تنها تا دریا مرو تنها که خشکیدم ای یارم مرو تنها دلدارم مرو تنها سردارم مرو تنها علمدارم تو برای من قمری محمدحسین پویانفر

کودکان در حرم افروخته اند چشم امید و به من دوخته اند بسکه گفتند عمو تشنه لبیم به خدا قلب مرا سوخته اند تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** ای به خون خفته کنون در بر من داده پیغام به تو دختر من گر نشد آب میسر گردد گو عمو خود به حرم برگردد تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** حال و من چون به حرم برگردم با همان طفل برابر گردم گر بپرسد چه بگویم به جواب چون ببیند نه عمو نه هست نه آب تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** گر نخیزی تو ز جا کار حسین سخت تر است من به فکر حرمم آبرویم در خطر است نیزه زار آمده ام یا تو پر از نیزه شدی ابوفاضل مدد بد و امیدم مرا یاری کنی سال و ها بهرم علمداری کنی ای دریغا شد امیدم نا امید بی بردر گشتم و پشتم خمید تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد ابوفاضل مدد طبیب دل بیمار منی محمدحسین پویانفر

ای بهشت قرب احمد فاطمه (س) لیله القدر محمد (ص) فاطمه (س) ای خدا مشتاق یا رب یا ربت ای سلام انبیا بر زینبت عالم خاکی محیط غربتت آفرینش گشته گم در تربتت کاروان دل روان در کوی تو قبله جان محمد (ص) روی تو عصمت حق کوثر  پیغمبری بلکه زهرای محمد (ص) پروری مشعل شب های احیای علی نقش لبخندت مسیحای علی خانه کوچک پناه عالمت عمر خلقت یک دم از عمر کمت عمر تو بالاتر از ارض و سماست هیجده سالت اگر خوانم خطاست گرچه در این گردش لیل و نهار زیستی با خاکیان هیجده بهار اولین نور آخرین روشنگری هم ازل را هم ابد را مادری خلق عالم سائل و روزی خورت لیف خرما وصله های چادرت ای سه شب بی قوت و از قوت تو سیر هم یتیم وهم فقیر و هم اسیر وحی بی ایثار تو کامل نشد هل اتی بی نان تو نازل نشد آن که خاک مقدمش جان گفت جان من فدای فاطمه (س) ای که در تصویر انسان زیستی کیستی تو کیستی تو کیستی فوق هر تعریف و هر تفسیر هم پاکتر از آیه تطهیر هم ای سجود آورده بر پای تو سر ای خدا هم از نمازت  مفتخر مرتضی را محو صحبت کرده ای غرق در دریای حیرت کرده ای مدح تو کی با سخن کامل شود ای بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر

اول فداییِ راهِ ولایت بین دیوار و در شد این جنایت شد کشته زهرا ، اُم ابیها یا صاحب الزمان آجرک الله شمعِ بزم علی ، گردیده خاموش طفلان از ماتمش ، هستند سیه پوش از ظلم اعدا ، شد کشته زهرا یا صاحب الزمان آجرک الله مرتضی مشکل گشایِ ما سواست فاطمه مشکل گشایِ مرتضاست روزِ محشر کار ما با فاطمه ست نقشِ پیشانیِ ما یا فاطمه ست شیرِ این صحرایم تشنه در دریایم گرچه در موجِ خطر زهرایم خوانده پسر من عبد فاطمه ام من عبد الزهرایم ای علمدار سپه کوه علمت علمت کو و دو دستِ قلمت بشریت به تو گوید تحسین آفرین ای پسر اُم بنین ای به خون خفته کنون در بر من داده پیغام تو را دخترِ من گر نشد آب میسر گردد گو عمویم به حرم برگردد حال برگو چه بگویم به جواب گر ببیند نه عمو هست نه آب عمری سید و سرور خواندی چه شد این بار برادر خواندی مادرت فاطمه آمد به برم یاری ام کرد و صدا زد پسرم اول فدایی راه ولایت محمدحسین پویانفر

چادرت را بتکان روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر من از خاک پای تو سر بر ندارم مگر لحظه ای که دگر سر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم چادرت را بتکان  روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر بگیر از سر لطف جان مرا هم ببخشا اگر جان دیگر ندارم بخوانم به فرزندیت که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم چادرت را بتکان  روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر به پروانه های سحر گفته ام که من هم به این سوختن راضیم حرم میروَم باز در میزنم اگر هم ندادند من راضیم مرا آخرش هم کفن میکنند ولیکن بدون کفن راضیم غلام حسینم ولیکن مرا بخوانی غلام حسن راضیم حسن  حسن روزی ما را بفرست محمدحسین پویانفر

تو حرم امیر المومنین دیدن علامه امینی جلو ضریح ایستاده دست تو ضریح انداخته هی صدا میزنه آی آقایی تو این عالم ازت مظلوم تر غریب تر کسی نبود دورش شاگرد ها گفتند آقا مگه نمیگن مظلوم عالم حسینه یه نگاشون کرد گفت نه اشتباهه حسین تا زنده بود کسی طرف خیمه هاش نرفت غریب اون آقایی که تو کوچه مغیره بهش میخندید غم همین بس که مغیره به علی میخندد آن غلافی که به تو زد به کمر میبندد یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا م همین بس که مغیره به علی میخندد آن غلافی که به تو زد به کمر میبندد یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا مظلوم عالم محمدحسین پویانفر

تو داری میری سه ماهه که از شوهرت رو می گیری دعا می کنی هی که زودتر بمیری تو داری میری دارم می سوزم رو دیوار و در مونده خونِت ببین که چی آورده که زهرا به روزم دارم می سوزم یکم درد و دل کن سبک میشی ای یار حیدر فقط توی شهر مدینه تو رو داره حیدر نذار که علی غریب تر بشه رو لب های من همین خواهشه ای داد بیداد مگه آتیش و میخ در میره از یاد در سوخته خونه روی تو افتاد ای داد بیداد ای وای از این در تو رو بی هوا زد توی کوچه نامرد دیگه صورت و زیر چشمات ورم کرد ای وای از این در تو خونه رو لب های ما دیگه لبخند نیومد چرا خون سینت از اون روز دیگه بند نیومد شده درد تو اضافه چرا رو بازوت رد غلافه چرا در وسط کوچه تو رو می زدن وای من کاش به جای تو مرا می زدن وای من تو رفتی از حال داری میری از خونمون بعد نُه سال قرار ما شام غریبون تو گودال تو رفتی از حال آه از جسارت لباسی که دوختی براش میشه غارت میره زینب قد خمیده اسارت آه از جسارت توی قتلگاه ندید مادرو دوازده دفه کشید خنجرو تشنه لب کربلا وای حسینم حسین رأس تو بر نیزه ها وای حسینم حسین تو داری میری محمدحسین پویانفر

امشب که ناله از لبت اُفتاده رو مَگیر بعد از سه ماه که تبت اُفتاده رو مَگیر دیدار تو اگرچه غم انگیز می‌شود بعد از سه ماه قسمتِ من نیز می‌شود دردِ عیال دارم و پیرم نموده‌اند سی و سه سال دارم و پیرم نموده‌اند این آشیانه  داغِ پرستو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود امروز فضه گفت که خانم وضو گرفت بعد از سه ماه خانه‌ی ما رنگ و بو گرفت گفتم که کار کم بکن اینجا عزیزِ من ممنونِ نان تازه ام  اما  عزیزِ من نان را بدونِ قوَت بازو نمی‌پزند نان را که با جراحت پهلو نمی‌پزند این خانه مدتیست که جارو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود اصرار می‌کنیم که نانی -کمی- بخور ای پلکِ نیمه باز تکانی -کمی-بخور رد تو از تنور به بستر هنوز هست زینب دوید گفت که مادر هنوز هست او دختر است حسرتِ آغوش می‌خورد این سینه‌ی شکسته-بمان-جوش می‌خورد دستت شکسته است که بالا نمی‌رود؟ این شانه‌ات چه دیده چرا جا نمی‌رود چشمِ تو نیز  بستن بازو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود یادم نرفته تا در خانه تو را زدند یادم نرفته با در خانه تو را زدند چشمِ علی شکستنِ اَبرو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود امشب چقدر پیشِ حسن سوخت دخترت امشب ببین که با سه کفن سوخت دخترت گفتی وصیتت دو سه بوسه به حنجر است گفتی لباسِ محسنِ تو قدِ اصغر است * بس کن رباب دستِ خودت را تکان نده بر رویِ نیزه زخمِ گلو را نشان نده بس کن رباب حرمله بیدار می‌شود سهمت دوباره خنده‌ی انظار می‌شود شاعر : حسن لطفی ناله از لبت افتاده محمدحسین پویانفر

چادر نمازت سایه روی سرمه عمریه که باورمه ارثیه مادرمه دلخوشی خواهرمه دنیا با تو برکت داره خاک پا هات قیمت داره ماشاالله به این جبروت ماشاالله به این عظمت نورانی شد زمین خدا به این برکت صلی الله علی زهرا خیر نسا چادر نمازت روشنی عرش خداست علت هر دفع بلاست راه نجات یهودیا و افتخار شیعه هاست با تو هستیم عزت داریم روی اسمت غیرت داریم ما شاالله به نور نگات ماشاالله به مهر و وفات کاش باشه خونه زندگیمون همه به فدات صلی الله علی زهرا خیر نساء چادر نمازت وقت جهاد سنگرته حرف تو با دخترته که چادرت تا روی سرته دست خدا یاورته کوه قدرت زینب زینب اوج عزت زینب زینب ماشاالله به این همه نور ماشاالله به این همه شور جان عالم به فدای تو ای غیور صبور صلی الله علی زینب بنت الهدی صلی الله علی زینب بنت الهدی ماشاالله به این جبروت ماشاالله به این عظمت نورانی شد زمین خدا به این برکت صلی الله علی زهرا خیر نساء چادر نماز محمدحسین پویانفر

تمام دلخوشی زندگی من این است که وقت مرگ می آیی و مرگ شیرین است مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی بیا که وقت وفایت به عهده دیرین است به رغم کوه گناهی که می کشم بر دوش سبک شدم چو پر کاه سینه سنگین است شهادت اینه مرا فاطمه تقبل کرد بیا همه کس و کارم زمان تلقینم سلام وادی من وادی السلام علی کجاست مسکن امن کسی که مسکین است رسیده جان به لبم یا لبم رسیده به جان مرا دو بوسه به روی ضریح تسکین است کفن کنید مرا روبه قبله حرمش نجف چه جای قشنگی برای تدفین است فراق بس مرا میکشند یک میزان سرم به دامن حیدر به روی بالین است سرم مقابل ایوان طلای شاه نجف سرم مقابل زهرا همیشه پایین است علی که  ابروی او قاب قوس او ادنا است اگر مرا نرساند به عرش غمگین است تمام دلخوشی زندگی من محمدحسین پویانفر

انقدر فضای مدینه براش سنگین شده بود بعد از شهادت پیامبر از مدینه بیرون رفت صحرا زندگی کرد شب تو عالم رویا پیامبرو دید سلام عرض کرد پیامبر جواب سلام داد ولی تحویلش نگرفت دید پیامبر گرد و خاک به چهره داره شب دوم دوباره همین خواب شب سوم دوباره همین خواب خودشو روی پای پیامبر انداخت گفت آقا از من دلخوری فرمود به فاطمه ما سر نمیزنی از خواب بیدار شد بقچه اش رو جمع کرد طرف مدینه وارد شهر شد خدایا این شهر همون شهره چرا پیامبر اینقدر گرد و غبار به صورت داشت کوچه ها رو رد میکنه انگار نه انگار اتفاقی افتاده همه مشغول کار خودشونن وارد کوچه بنی هاشم شد رسید دم در چرا در خانه سوخته در را زد اسما در رو باز کرد روضه بلال محمدحسین پویانفر

گل، بر من و جوانی من گریه می‌کند بلبل به خسته جانی من گریه می‌کند از بس که هست غم به دلم، جای آه نیست مهمان به میزبانی من گریه می‌کند از پا فتاده پا و ز کار اوفتاده دست بازو به ناتوانی من گریه می‌کند گل‌های من هنوز شکوفا نگشته‌اند شبنم به باغبانی من گریه می‌کند در هر قدم نشینم و خیزم میان راه پیری، بر این جوانی من گریه می‌کند گردون، که خود کمان شده، با چشم ابرها بر قامت کمانی من گریه می‌کند این آبشار نیست که ریزد، که چشم کوه بر چهره‌ی خزانی من گریه می‌کند فردا مدینه نشنود آوای گریه‌ام بر مرگ ناگهانی من گریه می‌کند شاعر : حاج علی انسانی گل برمن گریه میکند محمدحسین پویانفر

از بچگی شادی فروختم غم خریدم با پول تو جیبی هام برات پرچم خریدم یاد قدیم افتادمو دلم شکسته دعوا سر پرچم گرفتن توی دسته گفتم محرم که بیاد واست قیامت میکنم گفتم که هر جا که باشم اونجا رو هیئت میکنم من همه خونوادمو نذر رقیت میکنم میشه ازم راضی باشی درد به جونم تا زنده باشم از تو و روضه ات میخونم خواهم رضای تو جانم فدای تو دلم میخواد که باشم با تو خسته ام از دنیا از این دورنگی ها دلم میخواد که باشم با تو آرامش آغوشتو کم داره قلبم کاشکی میشد دستم تو دستت باشه محکم من تو نگاه اول عاشقت شدم رفت وقتی نگاهم خورد به گنبد و به پرچم بذار که امسال حرمو ببینم اربعین حسین دق میکنم اگه نرم اشک منو ببین حسین بیا و جون مادرت رومو نزن زمین حسین بذار بیامو تو حرم دورت بگردم راه حرم باز شه میام بر نمی گردم یار دلم تویی کس و کار دلم فقط تو رو داره دلم من دوست دارم ای همه دار و ندارم ای همه کس و کارم ای دل و دلبر و یارم حسین آقا جان حسین آقا جان گفتم محرم که بیاد محمدحسین پویانفر

خدا حافظ ای برادر زینب به خون غلطان در برابر زینب حسین جان ای آبروی دو عالم نگین سلیمان به حلقه ی خاتم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت گل زهرا ز زخم تنت روی ریگ بیابان به اشک دل و سوز و آه یتیمان تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت هر دم روی نیزه اعدا سرت بر نی خون چکد به بیابان —— کند گریه خواهر تو به هر شب شده محمل جای روضه ی زینب تو ای سوره ی پاره در بر زینب مزن دست و پا در برابر زینب —— به شهر شام در هجوم نظر ها کند خنده دشمنت به غم ما زند سیلی دشمنت به رخ من دلم خون است از جسارت دشمن حسین جان ای آبروی دو عالم نگین سلیمان به حلقیه خاتم خداحافظ ای برادر زینب محمدحسین پویانفر