زوار البقیع تهران

نبض من تودستای رقیه زندگیمه بابای رقیه هر چیزی که دارم توی دنیا قربون داداشای رقیه ماه رقیه دختر شاه رقیه کردی با عمه تو روز یزید رو سیاه رقیه قبلتی رقیه سیدتی رقیه دوست دارم صدات کنم من عمتی رقیه توی شام کردی عجب قیامتی تو نوه‌ی حیدری با صلابتی تو یا رقیه یا رقیه یا رقیه زندگیمه تو دست رقیه جبرئیله پابست رقیه خانوادگی عشقشش رو داریم بابامم شده مست رقیه جان رقیه جانان رقیه هستی تو دختر ناز حضرت سلطان رقیه مددی رقیه سرامدی رقیه توی خیمه تو گل سرسبدی رقیه زجر و خولی آخه نیستن عددی تاج و تخت یزیدو بهم زدی رقیه یا رقیه یا رقیه یا رقیه نبض من تو دستای رقیه حسین ستوده

غریباً وحیداً فریدا حسین جان قبول شد توبه ی من شنیدم اسمتو گریه کردم برای اولین بار برای جسم تو گریه کردم جبرئیل گفت عطشان یا قدیم الاحسان گریه میکردم جبرئیل گفت عریان روی خاکه سوزان گریه میکردم غریباً وحیداً فریدا میگفت زینب از خیمه دیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت شمر رو سینت پریدا غریباً وحیداً فریدا میگفت خنجرش سخت بریدا غریباً وحیداً فریدا میگفت موتو خیلی کشیدا والا وقاحت داره خیمه نرید برادرم رو خیمه غیرت داره والا وقاحت داره زنده است هنوز ببینید انگشتشو حرکت داره غریباً وحیداً فریدا حسین جان دلم آروم نمیشه برات بی اختیار گریه کردم پای روضت زنونه نشستم زارو زار گریه کردم جبرئیل گفت آروم ای حسینه مظلوم گریه میکردم جبرئیل گفت پهلوم تیغ کندو حلقوم گریه میکردم غریباً وحیداً فریدا میگفت خوردی زخم از پلیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت میزدن ریش سفیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت خواهرت دیر رسیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت جای سالم ندیدا شیب گوداله و شاه بی ردا وا محمدا عمه جان رو به مدینه زد صدا وا محمدا می‌زنه سنان جدا شمر جدا وا محمدا لااقل صیدتو روبه قبله کن شمر حوصله کن نماهنگ غریبا وحیدا فریدا حسین ستوده

کشتید عزیز دلمو چرا ول نکردید انقده دور و بر این بچه ها نگردید دختر نداری مگه زجر نکش موی رقیه رو گوشواره شو بردی نبر النگوی رقیه رو آتیش نزن این حرمو با گیسوی رقیه رو بیشتر از این خونی نکن سر و روی رقیه رو خاک دو عالم به سرم دور شید از دور حرم زنده است هنوز برادرم رها کنید این بدنو آخه جون نداره انقده خون رفته ازش دیگه خون نداره ای شمر نمیسوزه دلت واسه زخم و جراحتش نشکن دیگه حرمتشو نکش پاتو رو صورتش بازی نکن با این رگا شمر ببر تو رو خدا دختر نداری مگه زجر حسین ستوده

چون روی تو چو روی به صحرا گذاشتند داغ لب تو بر دل دریا گذاشتند فطرس کجاست حق پرش را ادا کند اینان تو را به معرض گرما گذاشتند پایی که بر دهان شریفت نهاده‌اند اول به روی چادر زهرا گذاشتند زوایه‌­ای ز مسجد کوفه است سینه‌ات این نیزه را به خلوت مولا گذاشتند خاک فلک به معجر زینب که در سپاه پیراهن تو را به تماشا گذاشتند روضه پیراهن محمد سهرابی

نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده بچه که بترسه لکنت می‌گیره نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده عمه واسه تن زخمیش بمیره پاهاش ترک خورده چوب فدک خورده جلو چشای بچه‌ها خیلی کتک خورده تنش سیاه میشه گریه به راه میشه اگه یه کم نازش بدید مگه گناه میشه نفسش باز بند اومده حسین ستوده

یعنی محرم زنده میمونم لیلا نبض دل مجنونه لیلا بودن مگه آسونه دل دیوونه دل دیوونه لیلا شدی مجنون بشم آره مجنون تو رو خیلی دوست داره دنیا به ما یه کربلا آقا بدهکاره مرحم کربلا هر کی غم یکی و خورد من غم کربلا روی جنازم بکشید پرچم کربلا آقام آقام آقام عشق و مهمون دلم کردی خواب میدیدم بغلم کردی بغلم کردی بغلم کردی بی تو یه لحظه من نمیتونم یعنی محرم زنده میمونم دلشوره کرببلا دارم حسین جونم غربت کربلا حیف آدم بمیره تو حسرت کربلا روی جنازم بریزید تربت کربلا آقام آقام آقام نماهنگ دل مجنون حسین ستوده

این آقا شیخ محمد بیدآبادی رحمه الله رضوان خدا بر او یه سحری در ماه مبارک رمضان از مسجد جامع اصفهان بعد از مناجات و بندگی و اینها داشتم میرفتم به طرف خونه دو تا جوون جلو منو گرفتن گفتم آقا شیخ محمداین سحر ماه رمضون میای یه کار خیر انجام بدی گفت چیکار کنم گفت باید حضوری بیاید توی خونه حضور شما خیلی موثره اینم کجا باید برم گفت برو جلو ما پشتت میایم ما رو بردم رسیدیم به یه خونه ای در خونه رو باز کردن و تاریک میگه اوردنش صندلی نشوندن چراغ رو که روشن کردند وای چه خبره قلب های مارا برگردون شیخ عباس صراف

دنیای دردم تاریک و سردم دنبال پاره های پیکرت میگردم با هر قدم رو خاکا میشینم ای قطعه قطعه تو رو تو عبا میچینم وای همه دار و ندارم نای برگشتن به خیمه رو ندارم زیر پا موندی چرا ای پاره پاره ام ولدی علی هر موقع صدات زدم رومو زمین نزدی علی ولدی علی هر کسی بهت رسیده میزنه لگدی علی پسرم علی چه جوری این بدنو به خیمه ها ببرم علی پسرم علی تا که افتادی زمین داد زدم کمرم علی یه جوری بابا تنت دریده هر تیکه تو دست این و اون رسیده زینب نگاه کن دیدی که آخر علی اکبرم شده علی اصغر وای ببین در احتزارم آخرم نشد که نیزه تو پهلوتو درآرم کاش یه بار دیگه اذان بگی کنارم دهنت شکست جلو چشم عمه زینب استخون دلم آروم نداره جلو چشمم پاشو رو گلوت میذاره دنیای دردم تاریک و سردم حسین ستوده

نسب اندر نسبم نوکر نسب اندر نسبت آقا نسب اندر نسبم مجنون نسب اندر نسبت لیلا شیعه منبرتم ذوب در محضرتم هر چی میگن باشه من سگ دخترتم زیر بال و پرتم هر کی با هر کی من با علی اکبرتم من سگ دخترتم به پای تو میندازم سر و دل و پیکر کبوترت میشم تا برات بریزم پر سرم رو بالا میگیرم و بهت میگم و کلبهم باسط یا ابا علی اکبر نسب اندر نسبم نوکر حسین ستوده

کربلا تو که هستی چرا حرفامو با غیر بگم کربلا من دلم تنگه بشینم و برات شعر بگم واقعا دیدنیه سحر کربلا واقعا وقت غروب محشره کربلا من یه سال نبینمت نفسم بند میاد کاش خدا بازم منو ببره کربلا خدا خیرم رو رقم زد با تو همه تنهام میذارن حسین الا تو من سرگشته زمان مرگم چقدر دوست دارم ببینم اون چشماتو اباعبدالله کربلا من کجا غیر تو دارم که بهش رو کنم کربلا تو نفس بده فقط ترتبتو بو کنم خستم از هوای شهر نفسم کربلا دوست دارم محرمو برسم کربلا بال من زخمیه از بازی زندگی دیگه زندگی شده قفسم کربلا از عالم بی تو دلم مأیوسه دلم با شبهای کربلا مأنوسه با حال حسرت تو این فکرم که کی الآن داره ضریحتو میبوسه واقعا دیدنیه صحن کربلا حسین ستوده

علمت از همه بالاتر یوسف زیباست تو زیباتر لیلی لیلاست تو لیلاتر این حرفو با وضو میگم ما نوکرتر تو آقاتر ندیده عاشقتم من دلم رو از همه بریده عاشقتم شنیدن که مثل دیدن نمی‌شه به ضریح تو قسم شنیده عاشقتم شَهِ ذوالمَنَنی، تو بهشت منی به امام حسن قسم، تو دومین حسنی جونِ تازه به من، میده هُرم نگات هرباری که تو پلکاتو بهم بزنی حسین اباعبدالله پدرت از همه مولاتر حریمت از کعبه مُعَلّی‌تر رقیه دخترت مسیحاتر این حرفو با وضو میگم دلِ ابالفضلِ تو دریاتر نمیری از پیش چشم هر دفعه چایی روضتو سر می‌کشم این اوج آرزو های منه مثل رسول ترکت سگ این خونه بشم به رقیه قسم خالی از هوسم از زندگیم زدم به هیئتت برسم اوج لذتمه همه حیرتمه تو همین حسین حسین ها بگیره نفسم علمت از همه بالاتر حسین ستوده

قلبم میزنه به هوای نجف کل زندگیم به فدای نجف میگن که ورودی عرش خدا معماری شده به نمای نجف هر کی اومده نجف شده حیرونت رفته دلش از دست و شده مجنونت اون قدر ها قشنگه نجفت حتی که قبطه میخوره بهشت به اون ایوونت بشه روزی که بشم یک شبی مهمون نجف چه قشنگ تر میشه باشه شب بارون نجف با قدم های نجف رفته به فتوای جنون یه نفس هو بکشیم رو به رو ایوون نجف رفت و آمده نفسامه علی سایه اش رو سرم مستدامه علی توی سختی ها شده باورم من وا میکنه باز گره نام علی من مثل حسین انقده دوسش دارم شد بردن اسمش افضل الاذکارم هر چی پسرم خدا بده از عشقش روی همشون اسم علی میزارم سره سجاده مناجات منه ناد علی گره هام وا میشه از قدرت امداد علی شیر پاک مادرم ، رزق حلال پدرم علتش بوده شدم نوکر اولاد علی قلبم میزنه به هوای نجف حسین ستوده

جگری رفته رفته سم می خورد قصه ی تازه ای رقم می خورد عرش ناله ای تکان میداد تشنه ای روی خاک جان میداد زهر بی تاب کرده از داخل سوخت تا آبش کرد از داخل مثل اکبر شد ولی بهتر ظاهر جسمش از علی بهتر این جوان آن جوان تفاوت داشت زخم زهر وسنان تفاوت داشت این جوان پیکرش که سالم بود جگرش نه سرش که سالم بود موقع دفن لااقل سر داشت بدنش می شد از زمین برداشت خوب شد امام رضا نبود ببینه بچه اش داره به خودش می پیچه خوب شد عمه اش نبود ببینه داره به خودش می پیچه اما قربون بابا برم داری پاهاتو رو زمین می کشی داری بابای پیر تو می کشی علی اکبرم عصای دستمو شکستن علی دیگه نمونده واسه من دلخوشی بابا پاشو دارن میخندن به اشکای زینب نامردا سایه‌ی زینب رو هم کسی ندیده بود تا حالا جگری رفته رفته سم می خورد سیدرضا تحویلدار

یعنی فردای قیامت نذارید توی آتیش بسوزه انقدر مادرمون پشت در سوخت که مانسوزیم انقدر به آتیش گفت شعله بگیر نمیخوام نوکرای حسینم بسوزن چرا اسم مادر میاد همه بی قرار میشن یارالی ننه قد کمان ننه خود جوادالائمه میخواد اسم مادرش برده بشه آخه کوچیک بود تو خونه نشسته بود امام رضا دید هی مشتشو رو زمین میزنه هی میگه از قبر بیرونت میکشم خاکسترتو به باد میدم امام رضا گفت عزیزم کیو میگی دید صدا یه بچه بلندش شد خب همونی که تو کوچه جلو مادرم گرفت کدام مادر رو میگه چرا مادر نگه اصلا چرا امام حسن نگه جان من بود روی لب می رفت مادر من عقب عقب می رفت مادرمون پشت در سوخت سیدرضا تحویلدار

توی زیارت عاشورا میخونیم وشایعت وبایعت وتابعت علی قتله یعنی سه گروه در قتل امام حسین علیه السلام اینها پرونده شون بازه شایعت کیان... کسایی که مشایعت در قتل کردند حضور فیزکی داشتند کربلا پیر مردا شون هم که جون نداشتند سلاح حمل کنند اومدند با عصا چوبی به بدن امام زدند گفتند تاریخ ثبت کنه ماهم حسین کشتیم وشایعت مشایت درقتل وبایعت یه سر یا پشت قضیه بودند یه نامه نوشت یه فتوا داد که ریختن خون حسین ابن علی حلاله سخنرانی سکوت شیخ عباس صراف

میگه امام رضا رو وقتی زهر دادند جگر حضرت تیکه پاره شده بود مثل مار گزیده آقا به خودش می پیچید خیلی اباصلت گریه می کرد وقتی امام رضا گفت اباصلت برای چی انقدر بی قراری می کنی و گریه می کنی گفت آقا فکر نمی کردم یه روزی جلو چشام مثل مار گزیده زهر جگر تو پاره کنه آقا فرمود اباصلت اشتباه نکن قبل از اینکه زهر مامون جگر من را پاره کنه زخم زبون زبون مردم جگر من را پاره پاره کرد قتل امام رضا با زبان شیخ عباس صراف

ماها گرفتار امام حسین شدیم دنبال یه فرصتی هستیم گریزی بزنیم بگیم شب جمعه است کاش ما کربلا بودیم ذی القعده که تموم میشه ذی الحجه میاد روز شمار برا ماها شروع میشه چند روز دیگه تا محرم مونده زنده باشم سیاه پوشون بگیرم پیرهن مشکی بپوشم روزیم میشه امسال کربلا برم نرم تاحالا بچه ها فکر کرده اید شاید امام رضا فکر می کرد یه روزی ما عذاب وجدان بگریم مثلا شب شهادت امام رضا ست شب شهادت پسرش مثلا همه فضای روضه مون بشه حسین و کربلا عذاب وجدان بگریم شب شهادت امام جواد بود همش گفتیم حسین ما گرفتار امام حسینیم شیخ عباس صراف

شنیدید کبوترا اومدن آفتاب بدن امام رو اذیت نکنه تازه کسی هم بدن امام جواد رو عریان نکرده بود یعنی تاریخی نداریم که نوشته باشه اینا که اومدن پایین لباسهای امام جواد رو درآوردن زیر تیغ آفتاب بذارن اما یه امام دیگه ای از بلندی افتاد بلند مرتبه شاهی... امام حسین علیه السلام رو تو کربلا دو مرتبه آقا از بالای بلندی افتاد یه مرتبه با اراده خودش بوده یه مرتبه بدون اراده خودش تو مقتل یه جا داره میگه فسقط الحسین علی فرسه یعنی حسین از بالای اسب سرنگون شد یعنی افتاد یه جا به جای سقط میگه نزله اعلی فرسه سقطه مال جاییه که با اراده خودت نمیندازی خودت رو میندازنت بدن امام جواد شیخ عباس صراف

تو جوادی من سائلم که حاجت منو نگفته دادی تو کریمی، اصلا بذار یه‌جور دیگه بگم تو زندگیمی آخ بوی تو میده مادرم حرزی که سوغاتی از مشهد خریده تو سُفرم همیشه نمک و نونی بود که هر روز از جودت رسیده من از تولدم یا جوادالائمه جیره‌خورت شدم یا جوادالائمه نگرونه، قلبی که امشبم شکسته از داغِ جوونه دلِ مضطر، هر وقت روضتو می‌شنوه میگه یا علی اکبر تسبیح پاره پدرت با زحمت از پهلوت نیزه در میاره روی خاک نشسته تو عبا جسمت رو با گریه پیش حرم میاره می‌بینن از حرم تو شدی اِرباً اِربا بازم خداروشکر که ندید اُمِّ لیلا تو جوادی من سائلم حسین ستوده

پریشونم یه جورایی من شبیه مجنونم من از کی عاشق شدم خودم نمیدونم بدون تو زندگی نمیتونم حسین جونم درگیر فراقم درمونم وصاله دوری از تو سخته یک لحظه اش یه ساله رویا هام گرفت همش رنگ کربلا دلم برات تنگه کربلا آدم اگه تو مسیر تو بمیره قشنگه کربلا دل گیرم از همه الا خود حسین دلم برات تنگ شده حسین گرفتارم خبر داری از تموم اسرارم طبیبم میشی حالا که بیمارم مگه من کی جز ام البنین دارم دوست دارم احوالم غمینه بارم رو زمینه ذکر بی قراریم یا ام البنینه خیلی دوست داری منو باور منه ام البنین مادر منه هر کی برات گریه می‌کنه انگاری برادر من سایه اش توی زندگی رو سر منه ام البنین مادر منه نماهنگ پریشونم حسین ستوده

کی الان تو حرمت داره صدا میکنه؟ کی الان بغلت کرده؟ کی دستش تو ضریحت قفل شده ؟ کی الان بغلت کرده حسین ستوده

این حرف رو زین العابدین میزنه گفت بابا سر کنار گوش عموم آورد گفت عباس من از کنار شهیدی که جان نداده باشه نرفتم من شهیدی رو تو میدان جا نگذاشتم اما باید برم چرا صدا زد داداش داشتم میومدم یه عده ای میگفتن حالا وقتشه حالا بریزیم توی خیمه هاش زناش تنهان خواهراش تنهان دختراش تنهان مردی تو خیمه نیست.... حمید ابن مسلم فقط این حرکته رو میگه میگه دیدم یه حرکتی به این تن بی دست داد صدا زد برو رباب میترسه برو سکینه میترسه برو زینب میترسه مردی تو خیمه نیست محمد نوروزی

تو تشنه بودی و جلو لب های تو میریخت آب و روی زمین اون نامرد تقلا میکردی بلند شی از جا و یکی با کف پا به صورت حسین حسین... زیر پای مرکب میگفتی یا زینب برو تو خیمه جای تو اینجا نیست تو ناموس منی حسین حسین... تو تشنه بودی حسین عینی فرد

جان حسن جان جانان حسن حسن حسن... جان حسن حسین ستوده

یه جوری بی‌حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می‌بینی شرمندم زخماتو هر جوریه می‌بندم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا بریم، خب به فکر زینبم باش حسین، جان... خواهش می‌کنم برید کنار که من خودم، خاکش می‌کنم منت می‌کشم هم دلتو شکستند، هم حرمتتو شکستند هم تنتو دریدند، هم صورتتو شکستند یه جوری بی‌ حالی حسین ستوده