1398

ستاره بارونی شده دعوتن عالم مهمونی شده به که چه ذوقی تو نگاهشه عروسی خورشید با ماهشه دست زهرا توی دست مولاس ماه عسل این دو نفر عرش معلاس لولو مرجان چه لحظه ی نابی داماد پدر خاکه عروس مادر دریا یالا به پا کن شور و ولوله هرجا نشستی حالا هلهله عروسی خورشید علی اکبر حائری

پروبالم علیه برکت سالم علیه نوکر فاطمه ام نقش مدالم علیه یالا به پاکن شور و ولوله درمون غم ها اینه هلهله پروبالم علیه علی اکبر حائری

و از آن آینه با آینه بالا می رفت دست در دست خودش یک تنه بالا می رفت تا که از غار حرا بعثت دیگر آرد پیش چشم همه از دامنه بالا میرفت تا شهادت بدهد عشق ولی الله است پله در پله از آن مأذنه بالا می رفت پیش چشم همه دست پسر بنت اسد بین دست پسر آمنه بالا می رفت گفت اینبار ز پایان سفر می گویم بارها گفته ام و بار دگر می گویم راز خلقت همه پنهان شده در عین علیست کهکشانها نخی از وصله ی نعلین علیست گفت ساقی من این مرد و سبویم دستش بگذارید که یک شمه بگویم دستش هرچه در عالم بالاست تصرف کرده شب معراج به من سیب تعارف کرده واژه در واژه شنیدند صدا را اما گفتنی ها همگی گفته شد آنجا اما سوخت در آتش و بر آتش خود دامن زد آنکه فهمید و خودش را به نفهمیدن زد و از آن آینه مهران رجبی

شب شب شادی از غما آزادی صدایی می رسه که چه عروسیو به که چه دامادی تو این جشن ساده و عاشقونه میان از عرش مهمونا دونه دونه کل عالم پشت قباشونه میزنه بوسه ملک به گل روی علی شده زهرا امشب بانوی علی خدا از عرش خودش توی این جشن اومده رو لبای زهرا حیدر مدده علی مولا یاعلی دستاتون بالا کف بزنید حالا شده دل همه شیعیان علی مهریه زهرا امشب حال حیدرو کی میدونه پیغمبر که عقدشو می خونه زهرا تنها پای علی میمونه شب شادی مجید بنی فاطمه

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است زیور ببندید صابر خراسانی

یک مرد و زن مکمل هم در کنار هم آیــینه وار هـــر دویشان بی قرار هم مـعنای اصـلی لغـت خـانـواده انـــد مست نگاه یک دلی و می گسار هم این زندگی بنا شده بر پایه های عشق بی اعـتنا به ثــروت و دار ونـدار هم یک خـــانهٔ محقر و یک قطـعهٔ حصیر سـرمایه های اصلی شان اعتبار هم کانون گـرم پرورش غنچه های یاس پیــوندشان وقوع و طــلوع بهار هم در آسـمان عـاطفه این ماه و آفتاب چرخیـده اند تا به ابد در مدار هم عاقد خـدا و مهریه آب و سکوت محض آری شدند هم نــفس روزگار هم آیینه وار مجید بنی فاطمه

عروس و داماد بین هر دو شده یک دله هردو ز یک دوده و هر دو ز یک سلسله ستاده بر سجده و ستاده بر نافله سه سجده هر یکی فخر کن آن کردگار شما که گوش فلک عاشق تکبیر تو شما که کلک ملک واله تسبیح تو ملک سما تا سمک در کف تسخیر تو عروس و داماد علی انسانی

بی روی علی شعر من آرایه ندارد بی اذن علی، نطق، درونمایه ندارد بی نام علی قرآن یک آیه ندارد بی حب علی دین بخدا پایه ندارد عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش یعنی که فقط بنده ی سلطان نجف باش یاسین رخ و رحمان دل و توحید مقام است با حکم غدیر آمده، پس کار تمام است "سلطان جهانش به چنین روز غلام است" ذکر لب مولا صلوات است و سلام است هم شان علی کیست؟ اگر هست بیاید! بالاتر از این دست محال است بیاید هم جاذبه هم دافعه دارد، به تعادل توصیف گر روی گل او شده بلبل نقل است که شاعر شده حافظ به توسل "لاحول و لاقوه الا بتغزل" ایجاز رباعی ست، بلندای قصیده ست از دفتر اشعار خدا، بیت گزیده ست خورشید شده آینه گردان جمالش خوردند ملایک همگی غبطه به حالش گشتم، به خدا نیست کسی مثل و مثالش میراث محمد، صلواتی ست که آلش کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد با آل علی هرکه در افتاد بر افتاد تاریخ عرب، فاتح خیبرشکن اش خواند "او" بود که پیغمبر اسلام، "من"اش خواند صدآیه ی نازل نشده از دهنش خواند استاد سخن،فاطمه، صاحب سخن اش خواند کو آنکه قدم جای قدومش بگذارد جز او احدی خطبه ی بی نقطه ندارد برده ست خدا نام از او داخل انجیل موسی به لبش نادعلی داشت لب نیل داده ست به فرمان علی گوش، ابابیل پیغامبری را علی آموخت به جبریل بی روی علی صابر خراسانی این ها همگی هیچ، بگو معجزه اش چیست اعجاز علی اینکه کسی مثل علی نیست عدل علوی دست عقیل است در آتش گیرم بزند دشمن او پشت در آتش لطفش به گنهکار چون آبی ست بر آتش شاعر! نزند دست بر این شعر تر، آتش در آتش سوزنده و بی سایه ی محشر بر چادر زهرا متوسل شو و بگذر عشق علی و فاطمه تکرار ندارد جز فاطمه عالم گل بی خار ندارد جز با در این خانه، گدا کار ندارد این خانه دری دارد و دیوار ندارد در کوچه ی باریک علی آه...چه ها شد هر بار گدا حاجتی آورد، روا شد بی روی علی صابر خراسانی

ازتویه کوچه ها  وقتی عبور میکرد حسن تا چند محل همه رو دور میکرد اگه یکی میخواست ببینه زینبو شیر جمل اونو زنده به گور میکرد تویه کوچه ها کربلایی حسین ستوده

وقتی که چادر به کمر میبندی انگاری که حسن زره میپوشه وقتی که غیرتی میشی  معلومه توشاه رگت خون علی میجوشه وقتی که چادر به کمر میبندی انگاری که حسن زره میپوشه وقتی که غیرتی میشی  معلومه توشاه رگت خون علی میجوشه وقتی که چادر به کمر میبندی انگاری که حسن زره میپوشه وقتی که غیرتی میشی  معلومه توشاه رگت خون علی میجوشه چادربه کمرمیبنده حسین ستوده

همه دنیا یه طرف دین و دنیای منه رقیه همیشه و هر کجا ذکر لبهای منه رقیه آخرش سر میزارم جون میدم رو پاهای رقیه زیبایی محشر کبرایی به عرش اعلایی به دوش سقایی تاج سر ملک یا ریحانه الحسین نور و سماء تویی شفیعه ی عالمین همه دنیا یه طرف حسین ستوده فخرالمخدرات ملیکه ی کائنات یا رقیه همه دارو ندارم فدات زینت عرش خدا ذکر هر روز و شبی رقیه ای فدای گریه هات عشق بی بی زینبی رقیه ببرم به کربلا تو نوای هر لبی رقیه زهرایی دلبر مولایی زینت افلام و زینت بابایی غم من دوریه از حضرت سوریه موندم تو بی کسی کارم صبوریه بطلبم حرم به اشکای مادرم سر میزارم بپای دفاع از این علم همه دنیا یه طرف حسین ستوده

میزنم دخیل به منبر هیئت نزنم دری به جز در هیئت روضه تو جنت رضوانه مستجابه هر دعا زیر قبت میزنم دخیل به منبر محسن عراقی

ذره ذره همه دنیا به جنون آمده بود روح از پیکرهء کعبه برون آمده بود روشنا ریخت به افلاک حلولش آن روز کعبه برخاست به اجلال نزولش آن روز عشق او بر دل سنگی‌‌ِ حرم غالب شد قبله مایل به علی بن ابیطالب شد از دل خانه علی رفت و حرم با او رفت کعبه در بدرقه اش چند قدم با او رفت قفس کعبه شکسته است دم پرواز است برو از کعبه که آغوش محمد باز است آینه هستی و با آینه باید باشی خانه زادِ پسر آمنه باید باشی همهء غائله ها گشت فراموشِ نبی کودکی های علی پر شد از آغوش نبی مستی اهل سماوات دوچندان شده است عطر گیسوی علی خورده به تن پوش نبی تا بچیند رطب تازه ای از باغ بهشت رفته دردانه کعبه به سردوش نبی که نبی بوده فقط این همه سرمست علی که علی بوده فقط آن همه مدهوش نبی چشم در چشم علی، آینه در آیینه حرف ها می زند اینک لب خاموش نبی دور از من مشو ای محو تماشای تو من نگران می شوم از دور شدن ها ی تو من من به شوق تو سکوتم، تو فقط حرف بزن وحی می ریزد از آهنگ لبت، حرف بزن می نشینم به تماشای تو تنها، آری هر زمان خسته ام از مردم دنیا، آری بر مکافات زمین با تو دلم غالب شد همهء دهر اگر شعب ابی طالب شد خوب شد آمدی ای معنی بی همتایی بی تو هر آینه می مردم از این تنهایی دین اسلام در آن روز که بازار نداشت یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت اول آن کس که خریدار شدش حیدر بود باعث گرمی بازار شدش حیدر بود وحی می بارد و من دوخته ام دیده به تو تو به اسلام؟ نه! اسلام گراییده به تو در زمین دلخوش از اینم که تویی همسفرم از رسولان دگر با تو اولوالعزم ترم می رود قصه ما سوی سرانجام آرام دفتر قصه ورق می خورد آرام آرام آینه هستی حمیدرضا برقعی