1398

علم آل مصطفی آری آری علم آل مصطفی متصل باشد به علم کبریا آل هاشم جملگی نام آورند برکلام و دربلاورد محشرند علم آل مصطفی ابراهیم رهبر

این حسین بر عرش داور زیور است خلقت کون و مکان را لنگر است رعشه لعل لبش آب حیات مشعل راه است و کشتی نجات تربتش اکسیر وفوق کبریاست زائرش در عرش زوار خداست هرکس گریان غم هایش شود نوکر دربار والایش شود حضرت صادق چنین فرموده است رفتن به جنت برآن کس واجب است کشتی نجات ابراهیم رهبر

صدا آری صدا جان جهان را زیرو رو می‌کرد پیمبر در همه عمر آن صدا را جستجو می‌کرد نفس های خودش بود آن صدای با طمأنینه صدایی که شب معراج با او گفتگو می‌کرد نمی‌دانم چرا اما پیمبر بعد معراجش عبای مرتضی را بیشتر از پیش بو می‌کرد خدا آن شب سخن می‌گفت با صوت یداللهی خدا پیش محمد(ص) دست خود را داشت رو می‌کرد خدا مشغول خلقت بود دنیا را همان موقع علی در مسجد حنانه کفشش را رفو می‌کرد نفهمیدیم مولا را... نفهمیدیم بعد از جنگ علی شمشیر را با اشک هایش شست و شو می‌کرد اگر او یازده تن را به جای خود نمی‌آورد چگونه با نبود او زمین یک عمر خو می‌کرد صدا آری صدا جان جهان حمیدرضا برقعی

به نام نامی سر، بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات، سجده خواهم کرد که بنده‌ی تو نخواهد گذاشت، هرجا سر قسم به معنی لا یمکن الفرار از عشق که پر شده است جهان، از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رأیت إلا تن به آسمان بنگر! ما رأیت إلا سر سری که گفت: «من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هر آنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر.» همان سری که "یحب الجمال" محوش بود جمیل بود، جمیلا بدن، جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک، همه بودن سروران را سر زهیر گفت: حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عابس، " أجنّنی"گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم " أم وهب" را، به پاره تن گفت برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت آخر سر، روی پای مولا سر چنان که یک تن دیگر به آرزوش رسید به روی چادر زهرا گذاشت سقا، سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر همان که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود، پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر میان خاک، کلام خدا مقطعه شد میان خاک؛ الف، لام، میم، طا، ها، سر حروف اطهر قرآن و نعل تازه‌ي اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هرکه هرچه دلش خواست داد، حتی سر جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیه کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر عقیله، غصه و درد و گلایه را به که گفت؟ به چوب، چوبه محمل، نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر به نام نامی سر حمیدرضا برقعی

دنیا طلبان دل نگرانی دارند ترس از خطر جنگ جهانی دارند مهدی طلبان کفن بپوشند همه چون غیرت صاحب الزمانی دارند العجل العجل العجل هرچه کردم بنویسم ز تو مدح و سخنی تا بگویم ز مقام تو که یابن الحسنی این قلم یار نبود و فقط این جمله نوشت پسر حیدر کرار تو ارباب منی العجل العجل العجل دنیا طلبان کربلایی وحید شکری

حیرانمو سرگشته و رسوای رقیه تسکینِ دلِ غم زده آوای رقیه گر عبدمو دیوانه که تقصیر ندارم لیلا شده مجنون دلِ صحرای رقیه اگر خوبم اگر/بدم زیبا و زشت خدا بر لوح دل رقیه جان نوشت رقیه پا به دل/نهد گردد بهشت خاتون دربار الهی رقیه جام و قدح عشق و صلاحی رقیه بنت الحسین لا ینتاهی رقیه صد مریم و صد هاجر و حوا و سمیّه خدامه ی هر لحظه ی دربار رقیه انسان به تعالی رسد از نوکری او من جمله کند لعن علی آل امیه بر دوشِ حضرتِ/عمو مأوا کند با حق بی واسطه/ببین نجوا کند کرببلای ما/همه امضا کند بال ملک فرش عزای رقیه صوت دلم گرم نوای رقیه دنیا و عقبی به فدای رقیه حیرانمو رسوایه رقیه وحید شکری

سکان عالم را به کف داری علی علی مولا بر انبیا حتی شرف داری علی علی مولا بر عرش و بر افلاکیان مولا حکومت میکنی فرمانروایی در نجف داری علی علی مولا نه من منم که اگر منم عذابم کن نه من منم که اگر منم عذابم کن اگه به من منمم خانه خرابم کن اگه به من منمم خانه خرابم کن نه تو تویی که منزهی ز افکارم سگ جناب خودت علی حسابم کن تو امیر لامکانی امیر قهرمانی امیر پهلوانی امیر آسمانی امیر کهکشانی امیر بی کرانی امیر عرشیانی امیر عاشقانی امیر عارفانی امیر شیعیانی امیر جاودانی یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر یا حیدر سکان عالم را وحید شکری

صدر جدول کرامت حسنه سفره دار غصه خوارت حسن دنبال گدا می گیرده این آقا ذوالکرم وقار عنایت حاتم طایی گدای درگاهش هر سلیمان است ریزه خوار خوانش درب دربارش رو به همه باز است عالم و آدم شامل احسانش قبل اطعام سرپرست ایتام حسن حسن جان از کریمان بزل او فراوان استاد سلیمان حسن حسن جان صدر جدول کرامت حسنه وحید شکری یا حسن یا مولاصدر جدول شجاعت حسن با هیبت و با شهامت حسن در جمل کمر فتنه رو شکست فرمانده ی با رشادت حسن دشمنان حیران ز نقشه ی رزمش آمده میدان و نیزه در دستش بین آن غولا شتر سوار را دید نیزه را انداخت دقیقا به هدف زد شتر افتاد و شد شکار صیاد غلغله ای رخ داد و من حسن حسن جانم الله اکبر در مهلکه شد برتر فرزند یل خیبر یاحسن یاحسن صدر جدول کرامت حسنه وحید شکری

پسر حیدر کرار به میدان امد آنچنان گرد و غباری وسط معرکه شد همه گفتند که ای وای علی باز امد ساقی آمد از خیمه بیرون دشمن شد از اخمش دگرگون به این قد و قامت ماشاالله به این استقامت ماشاالله هیبت دارد/شوکت دارد مثل بابا/غیرت دارد لشکر میلرزد دست و پایش جانم جانم به ضربه هایش لشکر در یک لحظه به هم ریخت از اول تا به انتهایش ای جانم ای جانم اباالفضل زلزله نیست نترسید وحید شکری شیر است و دنبال شکار است هر ابرویش یک ذوالفقار است شجاعت جعفر ماشاالله جوانی حیدر ماشاالله مثل طوفان/بین میدان جانم بر این/شیر غران قربان روی مثل ماهش طوفان دارد در هر نگاهش فرمانده از ترسش عقب رفت با سرلشکر های سپاهش ای جانم ای جانم اباالفضل برویش راه مستقیم است گیسویش جنات النعیم است به طرز نگاهش ماشاالله به چشم سیاهش ماشاالله جانان عباس/طوفان عباس مرد فتح/میدان عباس دشمن بر جانش اضطراب است هنگام آیات عذاب است مارد را واصل به درک کرد الحق شیره ابوتراب است ای جانم ای جانم اباالفضل جانان عباس/طوفان عباس مرد فتح/میدان عباس دشمن بر جانش اضطراب است هنگام آیات عذاب است مارد را واصل به درک کرد الحق شیره ابوتراب است ای جانم ای جانم اباالفضل زلزله نیست نترسید وحید شکری

رحمه الله واسعه،جلوه ایی از پروردگار آمده میدان نبرد،دشمنان گویند الفرار ولی آمده،با نشان تیغِ سیقلی آمده مقتدای کل مسلمین جهان،جانشنین مصطفی علی آمده شکار میکند،چه نبردی یل تک سوار میکند وسط معرکه عمرعاص لعین،با تن برهنه اش فرار میکند به میدان آمده،مثال طوفان امده رجز خوان آمده،دشمن شیطان امده درخشان آمده،موج خروشان آمده آقاجان آمده،تمام قران آمده چشم تو نور هل عطی،گیسوانت حبل المتین کویر چشم منکرا،هستی امیرالمومنین شعارم علی،ضربان قلب بی قرارم علی مست جام باده تهور توم،همچو میثم تو سر به دارم علی امیرم علی،من به تار ذلف تو اسیرم علی افتخارم این بود غلامِ توم،من مسلمان شده علی ام غضنفر حیدره،امیر و سرور حیدره دلاور حیدره،فاتح خیبر حیدره معطر حیدره،سید و سرور حیدره فراتر حیدره،اول و آخر حیدره رحمه الله واسعه وحید شکری

به روی بیرق جواد امام بر حق جواد نوشته بر ساق عرش قدرت مطلق جواد شهریارا در یابم یابن سلطان اربابم از حجر کاظمین و کرببلا بی تابم به روی بیرق جواد وحید شکری

خداشناس شود/هرکه غلام علیست تمام ارض و سما/به زیر گام علیست نماز بی حب او/چو هیچ و باطل خواند به مسجدی پا نه/در آن کلام علیست به سر هوای علی به لب نوای علی مسلمان شده ام من از دعای علی علی امام است و منم گدای علی علی یا علی/حق و مع الحق علی فاتح خندق علی/رهبر مطلق علی علی یا علی/حی و مماتم علی راه نجاتم علی/حج و زکاتم علی علی مولا اسدالله همیشه سر بنهم/به خاک پای علی چو کعبه ی ما شد/صحن و سرای علی به احترام علی/بمیرم ایستاده چو خیر عاقبتم/شوم فدای علی همیشه اصل هدف روم به راه نجف شوم گرانبها میان جان صدف علی امام من است سگم به شاه نجف علی یا علی/معنی قرآن علی شاه دلیران علی/قدرت یزدان علی علی یا علی/اول و آخر علی شیر دلاور علی/ساقی کوثر علی علی مولا اسد الله خدا شناس شود وحید شکری

رنگ ها رنگ خزان است بیا برگردیم این سفر بار گران است بیا برگردیم صحبت از جایزه و ملک ری و گندم بود خواهرت دل نگران است بیا برگردیم چشم شوری به علی اکبرتان خیره شده قصه ی مرگ جوان است بیا برگردیم صحبت از دیده ی دریایی عباس شده تیرها بین کمان است بیا برگردیم ساربان خیره شده بر خَم انگشتری ات خنجرش نقره نشان است بیا برگردیم خواب دیدم که سرت بر سر خاک افتاده رنگ این خاک همان است بیا برگردیم یک طرف این همه زن در طرف دیگر جنگ لشگری چشم چران است بیا برگردیم بیا برگردیم صابر خراسانی

اربابم حسین آقایه من حسین دنیایم حسین عقبای من حسین سالارم حسین مولایه من حسین تویی تو قبله رازم امیرم ای ارباب گدای کوی تو هستم شها منو دریاب اگرکه گریه کنم در غمت هزاران سال دوباره من ز دو دیده طلب کنم خون آب اربابم حسین ملامحمد فصولی

بدنت طعمه سرنیزه وشمشیر شده زخم های تن تو حفره شمشیر شده ذکر لایوم کیوم حسنت درگودال بعد ده سال به دستان تو تعبیر شده ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است طعمه سرنیزه و شمشیر صابر خراسانی

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا پاشدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

هزار بار شدم غافل از تو دیدم باز فضونی کرمت سوی این حرم کشدم ز کسوت کرمت ای رئوف اهل البیت خجالتی که کشیدم هماره می کشدم یا امام رضا مرا میان سگان حرمت پناهم ده وگرنه گرگ گنه حمله کرده می دردم در دل می کنم با امام رئوف در دل می کنم با امام رئوف السلام علیک یا امام الرئوف من نمک گیره کرمت هستم آستان بوس حرمت هستم روضه امام رضا محمد رضا طاهری

مو مثه زائرای دلخِسته مو مثه کِفترای صحن و سِرات خیلی دوسِت دروم خودت مِدِنی بخوره تو سَرِ مو درد و بِلات دَرِ ای خانه با دل و جونُم هَرچی دِشتُم نِدِشتُمه دادُم خواستی پیدام کنی بیا اینجه شبای جمعه تو گوهرشادُم هرکی دردی دِرِه بیه که آقا زود شفاشه مِده تو ای خانه کم کسی نیست آقای ما, مشتی علی موسی الرضایه, سلطانه دست روی سینه و چشوم به هَمو خورشیدیه که اسمشه گنبد اینجه خیلی صِفا دِرِه..مردم! دلتان که گرفت بیِن مشهد یا دِوایی مِخِن یا پولی مِخِن روزیِ هرکی اینجه دست آقاست دختری وِسَط حرم دیشب با یه ویلچر آمد,رو پاش ورخاست فقط ایره بُگُم که هرکی میه دست خالی از اینجه دَر نِمِره خوب و بد قاطی و هم از یَک دَم هَمَمانه امام رضا مِخِره دل ما غصه دار یَک چیزه گرچه همساده ی امام رضایِم بعد از اینجه خودِ خدا مدِنه تو خماری صحن کربلایِم مثل زائرای دل خسته مهدی اکبری