1398

هر موجودی یه جوری میسوزه ولی انسان وقتی که میسوزه اشکش جاری میشه شما ها بهتر میدونید حضرت همه حرفش بر اینه که در مصیبت ما شده شکل سوختنم به خودتون بگیرید و ناراحتی داشته باشید اوستای ما میگفت تا حضرت زهرا نخواد که نمیتونیم برا امام حسین گریه کنیم یه ارتباط خاصی باید باشه سوختن منصور ارضی

گهــــــــواره را زینت کنم که شاید اصغــــــر دوباره در حرم بیاید بنشینم و دعا کنم، خدا خدا خدا کنم ششماهــــــــــۀ من، دُردانه من بــــــــــــــــالا بگیرم پردۀ حرم را از دور بینـــم روی اصغرم را طــــــــــــــــفل صغیرم کرده غش تـــــــرسم بمیرد از عطش ۲ تیـــــــــــــر از کمان حرمله پریده حلــــــــــق علی اصغرم دریده یــــــــــــــــا رب به زهرا ی بتول قــــــــــــــــــربانیم را کن قبول هنگـــــــــــــــام لالایـــــــــی شده اصغر تمــــــــــــــــاشایی شده ششمـــــــــــــــاهۀ من، دردانۀ من ششماهۀ من، دردانــــــــــۀ من دلواپسی احمد واعظی

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد سیلی محکم او چشم مرا تار نمود مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد لگدی خورد به پهلوم و نفس بند آمد مادر اما لگدی محکم و سنگین تر خورد حسن ازغصه سرش را به زمین زد, غش کرد باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد قصه ی کوچه عجیب است (مهاجر) اما وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد آقا زاده احمد واعظی

آشیانی راکه باهم ساختیم آتش زدند هرچه پیغمبرسفارش کرده بود اجرا نشد پای نامحرم نباید باز می‌شد در حرم باتمام قدرتم مانع شدم اما نشد ضربه ای با پا به در زد سخت پهلویم شکست بعد ازآن، زهرا(س) برای تو دگر زهرا نشد پشت درافتاده بودم خصم در را می‌فشرد یا علی گفتم که برخیزم ولی تنها نشد بین آتش ناگهان دلواپس زینب شدم دود می‌دیدم فضا را،دخترم پیدا نشد ریسمان را باز می‌کردم،اگرقنفذ نبود باغلاف تیغ محکم زد بدستم وا نشد مغیره سر رسید محمد جوادی

با رفتنت خالی مکن دور و برم را پاشیده تر از این مگردان لشگرم را ای نیمه ی مجروح من ای کاشبا تو در خاک بگذارند نیم دیگرم را بعد از تو ای سرو شکسته تا قیامت از خجلتم بالا نمی گیرم سرم را باور نمی کردم که روزی پیش چشمم از پا بیندازد غلافی همسرم را تو بین آتش رفتی و من گُر گرفتم حالا بیا و جمع کن خاکسترم را هرشب حسن در خواب میگوید مغیره دست از سرش بردار کشتی مادرم را دیروز اگر در پیش طفلانم حرم سوخت فردا بسوزانند با طفلان حرم را از کربلا دیشب صدایی را شنیدم انگار طفلی گفت عمه معجرم را… گریه زنونه محمد جوادی

با رفتنت خالی مکن دور و برم را پاشیده تر از این مگردان لشگرم را ای نیمه ی مجروح من ای کاشبا تو در خاک بگذارند نیم دیگرم را   بعد از تو ای سرو شکسته تا قیامت از خجلتم بالا نمی گیرم سرم را باور نمی کردم که روزی پیش چشمم از پا بیندازد غلافی همسرم را تو بین آتش رفتی و من گُر گرفتم حالا بیا و جمع کن خاکسترم را هرشب حسن در خواب میگوید مغیره دست از سرش بردار کشتی مادرم را دیروز اگر در پیش طفلانم حرم سوخت فردا بسوزانند با طفلان حرم را از کربلا دیشب صدایی را شنیدم انگار طفلی گفت عمه معجرم را بلند گریه کردن امیر کرمانشاهی

هر چه آمد به وجود از علی آمد به وجود آمد از آمدنش جمله ی بی حد به وجود نور حیدر به وجود آمد و حق یاهو گفت آمد از جلوه ی آن نور محمد به وجود آن زمانی که نبوده ست کسی،حیدر بود آمده حیدر کرار مجدد به وجود صد و ده بار فلک دور سر حیدر گشت بعد از آن چرخ زدن آمده ابجد به وجود جام از دست نبی در نجف افتاد زمین اینچنین بود اگر آمده گنبد به وجود پدر خاک گل حضرت آدم که سرشت او اَنا رَبُّکم اَعلی روی آن خاک نوشت آفریده ست به دستان خودش شمس و قمر آفریده ست ز لبخند خودش باغ بهشت کعبه بوده ست بنام حق و بر کام علی پس مسلمان علی کعبه شده خشت به خشت بی علی فرق ندارد به خداوند قسم مسجد و بتکده و میکده و دیر و کنشت بردن نام علی سجده ی واجب دارد سجده بر غیر علی را بنوسید چه زشت ها علی و بشر و کیف بشر یعنی چه اینکه او هست بر این خاک پدر یعنی چه آگه از سر نهان است و خودش هم سر است به نبی داده ز معراج خبر یعنی چه یک شبی پیش خدا بود و چهل جای دگر محضر حق و چهل جای دگر یعنی چه اوست ابلاغ گر وحی به جبرئیل امین اینکه هر جاست از او رد و اثر یعنی چه لشگری ریخت به هم تا که به میدان آمد به کمر بستن آن تیغ دوسر یعنی چه نور حیدر محسن صرامی عقل در ذره ای از فضل علی راه نداشت آسمان بی گل لبخند علی ماه نداشت همه ی عمر به خلوت به خودم میگفتم کاشکی دلبر ما این همه بدخواه نداشت اگر عالم همگی سجده بر او میکردند عالم خاکی ما آدم گمراه نداشت حق چه میکرد اگر حیدر کرار نبود جلوه ای به رخ او حضرت الله نداشت حق به حق دار در این عالم امکان نرسید بی سبب نیست که در سینه به جز آه نداشت نور حیدر محسن صرامی اختیارات همه ارض و سما دست علی ست شک نداریم فقط خلقت ما دست علی ست اُزُن الله علی بوده و عین الله است بارها گفت نبی دست خدا دست علی ست حاجت از غیر علی هر که بخواهد ضرر است به هدف خوردن هر تیر دعا دست علی ست جابجا کردن خورشید برایش هیچ است ابر و باد و مه و خوشید و قضا دست علی ست از عبادات خلایق نفسی از او سر اوست میزان و ترازوی خدا دست علی ست شدم از گفتن اوصاف علی یکسر گیج هر شرابی شده از دیدن این ساغر گیج تا در آورد در قلعه و بر دست گرفت مرحب از کار علی گیج شد و خیبر گیج گاه مشغول عبادت شده و گاه خدا شده از کار علی در دو جهان قنبر گیج بسکه از مدح علی گفت،امینی آخر همه دیدند که شد مستمع و منبر گیج من مصمم شده ام سمت علی سجده کنم اوست ممسوس خدایش،شده ام دیگر گیج نور حیدر محسن صرامی

یه ارتباط خاصی باید باشه وگرنه بله همین مجلسم به پا باشه یه چایی بخوریم دور هم به قول اون بزرگوار گفت من اعتراض کردم یعنی چی یه چایی خوردیم روز عاشورا مثلا اون موقع ها رسم بوده جا سیگاری و حالا یه قلیون و ... خیلی من ناراحت شدم روز عاشورا و افتادم تو این وادی ناراحت شدم گفتم یه ذره برا امام حسین گریه کنید اینام ناراحت شدند منم عالم یه قیافه روحانی داشتم ناراحت شدند چایی هاشونم نخوردند رفتند ما اومدیم خوابیدیم امر بر این شد حضرت رضا اومد گفت مجلس ما رو به هم زدی ما هم دلمون خوشه به همین که اینا دور هم بشینن با هم حرف بزنن یه چایی هم بخورند به حساب ما ارتباط خاص منصور ارضی

یه روزی این حاج عباس آقای ما خدا همه پیر غلاما رو حفظ کنه دو تا حرف زد گفت اولا یادتون باشه من که میدونم الان بگن دو تا کوچه باز شده از همین خیابون یکی میره بهشت یکی میره یه روضه ای دیگه من که میدونم همه شما میرید روضه مجلسی که یا الله نمیشه یادتون باشه هنوز بی بی نرفته منی که بزرگ شدم تو روضه هات نگی منو نمیخوای منی که جوونیمو دادم به پات نگی منو نمیخوای زنده ام فقط به عشق کربلات نگی منو نمیخوای نگی منو نمیخوای من کجا برم نگی منو نمیخوای پیش کیا برم من چطور آقا کربلا نرم عشقه عشقه عشقه به والله از تو خوندن مرگه مرگه مرگه به والله بی تو بودن حسین بی تو می میرم نگی منو نمیخوای احمد واعظی

دیدی صبح از خونه میخوای بری بیرون بچه ات میاد گریبانتو میگیره فلان چیز رو از بازار برام بخر دامن خیمه رو که زد بالا از خیمه بیاد بیرون یه دختر بچه کوچولو گفت بابا بغلش کرد ابی عبدالله جونم بابا چی میخوای عزیز دلم گفت بابا خیلی تشنمه اگه بر گشتی برام آب بیار بابا خیلی تشنمه استاد سازگار

هر قامتی که سرو لب جو نمی شود هر صورتی که وجه هوالهو نمی شود هر پادشه که ضامن آهو نمی شود هر کس که نام اوست رضا، او نمی شود در طوس پارة تن احمد بود یکی آری رئوف آل محمد بود یکی ای خلق خاک پای تو یا ثامن الحجج جان جهان فدای تو یا ثامن الحجج قرآن پر از ثنای تو یا ثامن الحجج ایمان بود ولای تو یا ثامن الحجج دین را به جز ولای تو اصل و اصول نیست تهلیل بی ولای تو هرگز قبول نیست گردون هماره دور زند در طریق تو خورشید خشت گوشة صحن عتیق تو با آن همه کرامت و لطف دقیق تو خود را شمرده اند گدایان رفیق تو دستی که دست لطف خدا می شود تویی شاهی که خود رفیق گدا می شود تویی یکسان بود به وقت عطای تو خاص و عام فرقی نمی کند به درت شاه یا غلام سلطان ندیده ام ز گدا گیرد احترام پیش از سلام زائر خود را کند سلام پیوسته دست بر سر زوار می کشی تو کیستی که ناز گنه کار می کشی پاییز بوستان دل ما بهار توست در شهر طوسی و همه عالم دیار توست گل بوسة امام زمان بر مزار توست شیعه به هر کجا که رود در کنار توست مراسم تجلیل استاد سازگار

توروح دعایی بر دردم دوایی تو جلوه ی مهربونی خدایی حج فقرایی اومدم گدایی بایک نگاه تو میشم کربلایی حج فقرایی محمد فصولی

ای وجه خدا علی شاه لا فتی علی ای شیر خدا علی شمشیرخدا علی لا عشقو الا حسین لامولا الی علی مردرو زنده میکنه عیسی فقط با دم علی ای وجه خدا علی کربلایی ملا محمد فصولی

از دلم میره مگه یاد مهربونیت روزبونه همه افتاد مهربونیت اقاجون از تو که پنهون نیست از سرم خیلی زیاده مهربونیت مثل تو هیچکی پیدا نمیشه مهر تو توهردل جا نمیشه بی عشقت اقاجون دنیا دنیا نمیشه پایه من میمونه کی از تو بهتر حالمو میدونه کی از تو بهتر حی علی مشهد ملا محمد فصولی

عالی جناب عالی مقام علی علی موسی الرضا السلام اول کلام حسن الخطاب علی علی موسی الرضا السلام روبه روی گنبد تو خم میشم من با یه نگاه تو ادم میشم بیا شب ولادتت دعا کن دارم اماده محرم میشم عالی جناب عالی مقام علی علی موسی الرضا السلام اول کلام حسن الخطاب علی علی موسی الرضا السلام روبه روی گنبد تو خم میشم من با یه نگاه تو ادم میشم بیا شب ولادتت دعا کن دارم اماده محرم میشم عالیجناب محمد حسین پویانفر

به سلیمان جهان از طرف مور سلام به حسین از طرف وصله ناجور سلام به تو دلبسته شدم به شبای جمعه کربلا وابسته شدم

من همان روز ولادت که ز مادر زادم بود زخمت به جگر نعمت مادر زادم بوده ام هیچ و همه بودم و نبودم از توست آن زمانی که نبودم ، به غمت دل دادم به سر کوی تو ای کعبه آمال دلم باد می آوردم گر چه دهی بر بادم قصه عشق تو درسی نه که در سینه بود این حدیثی است که دادند از اول یادم .... سالها بود که در بند تعلق بودم از زمانی که اسیر تو شدم آزادم خواستم تا که برآرم سر از این هفت سپهر صورت خویش به خاک قدمت بنهادم نافه آوی صحرای غمت کاری کرد کز خطا رستم در ملک ختا افتادم هر چه دارم همه از پاکی مادر دارم رحمت حق به روانش که حسینی زادم پیش از آنی که پدر جانب مکتب بردم الف قامت عباس تو شد استادم از همان روز ولادت محمدحسین پویانفر

درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آورد کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده كه تاثیــــــــر راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد درکنج دلم محمد حسین پویانفر

خوش به حال هر کسی که این روزا توی ایوون طلات مشرفه دعای فاطمه پشت سرشه دست هر کسی که دُرِّ نجفه حی علی خیر العمل یعنی ولای مرتضی روزی عالم میرسه از خاک پای مرتضی تا دم آخرم علی نام تو میبرم علی من و سپردن به تو پدر و مادرم علی یا علی مولا علی **** بین هر چی غصه توی عالمه غم تو فقط برام مقدسه روزی که همه منو رها کنن فقط عشق تو به دادم میرسه سلام میدم تا بشنوم جوابشو از سوی تو کاشکی دم مردن سرم باشه سر زانوی تو ذکر همیشم حسین تو رگ و ریشم حسین تربت کربلای تو همیشه پیشمه حسین به تو از دور سلام به سلیمان جهان از طرف مور سلام به تو از دور سلام به حسین از طرف وصله ناجور سلام عشق یعنی به تو رسیدن یعنی نفس کشیدن تو خاک سرزمینت عشق یعنی تموم سالو همیشه بی قرارم برای اربعینت آقای من زندگیمو دستت دادم تو این مسیر افتادم ای عشق مادر زادم حسین خوش به حالشون کربلایی محمد حسین پویانفر

لحظه ها را متوسل به دعاییم بیا سالیانی ست که دل تنگ شماییم بیا وسعتت در دل این ظرف  نشد جا ماندیم تشنه از حسرت رویت لب دریا ماندیم چشممان خشک شد از وسعت این بی آبی و  نداریم دگر طاقت این بی آبی در قنوت دلمان خواهش باران داریم ندبه خوانیم و تمنای بهاران داریم پس ببار ای پسر حضرت باران  بر ما که ترک خورده زمین از عطش این گرما دامن دشت شده سفره ی  راز دل ما داغ الاله نشانی ز نیاز دل ما ما که در راه تو عمریست تمامی گردیم گردبادیم و به دنبال شما می گردیم چند جمعه دلمان را سر راهت آریم تا بدانی که تمنای وصالت  داریم متوسل به دعاییم بیا صابر خراسانی

حریمش در نگاهم داشت از خلد برین می گفت میان صحن او حافظ گشودم این چنین می گفت دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد فقیر و خسته ام اما به هر کس رو نخواهم زد به جز در خانه ی اهل کرم زانو نخواهم زد اگر اظهار عجزی می کنم من طالبی دارد چه جای غصه خوردن هر غلامی صاحبی دارد اگر چه قصه ی امروز مردم غصه نان است چه جای غصه خوردن روزی ما دست سلطان است دلم جز مهر مهرویان صابر خراسانی