1398

زهرا توی آتیش بودو مرتضی سوخت خیلی قلب زینب از این ماجرا سوخت از آتیش این در بعدا کربلا سوخت بعدا معجرا سوخت موی دخترا سوخت درو میسوزوندند تو آتیش یاس پرپرو میسوزوندند پشت در عشق حیدرو میسوزوندند درو میسوزوندند پیش بچه ها مادرو میسوزوندند درو میسوزوندند همراه مادر بچه رو میسوزوندند دلم بی شکیبه واویلا علی چه غریبه واویلا حیدرو تو شلوغی از زهرا جدا موند حیدر رفتو زهرا توی کوچه جاموند چشم حیدرو دور دیدندو رسیدند دست عاشقو از معشوقش بریدند دست عاشقو از معشوقش بریدند علی خسته بودو اون دستای خیبر شکن بسته بودو زهرا توی آتیش مهدی رعنایی

تشنه بودمو ابر کرم شدی تنها بودمو سایه سرم شدی دیدی مثل یتیمای بی کسم اومدیو خودت مادرم شدی مادر هوای پسرتو داری تو شبای بی قراری مادر این شبا محتاج دعاتم کی میشه باعث نجاتم مادر پسرت بده تو حلال کن گریه کن حسنتم من از چشای ترم سوال کن مادر دعا کن عاقبت به خیرشم از رو سیاهی دیگه خستم چی میشه شبیه زهیرشم مادر یا زهرا راه عشق تو رو جگر منه چتر چادر تو رو سر منه واسه بخشش من به خدا بگو هر چی بد باشه باز پسر منه مادر پای من آبرو گذاشتی پیش خدا هوامو داشتی مادر دلمو بردی زیر دینت که شدم نوکر حسینت مادر منو تو روضه ها آوردی خواستی که مراقبم باشی منو به رقیه سپردی تشنه بودم مهدی رعنایی

خوش اومدی عزیزم منتظر تو بودم حالم خیلی خرابه تا اومدی بابا جون بوی تنور خولی پیچیده تو خرابه شرمندم که دست و پاهم میلرزه نمیبینم ولی باز دیدن تو می ارزه دیدی گفتم شبیه زهرا میشم بازم میگم یا زهرا پای سرت پا میشم بابا حسین بابا بابا بابا جون مهمون دامن من خوش اومدی بابایی پس چرا چشم میبندی چشم انتظاری من دیگه تمومه بابا وقتشه که بخندی میدونم که دندوناتو شکستن انقدر نکش خجالت منم مثه تو هستم بابا ببین جای النگویی که خریده بودی واسم طناب روی دستم بابا حسین بابا بابا بابا جون سنگینه دستای زجر یه جوری زد رو گونم چشام سیاهی میره شدم مثه مادری که سیلی خورد و راهو هی اشتباهی میرفت جای پنجش رو صورتم نشسته هر چقدم میزنه بازم نمیشه خسته بگم چرا هی میزنه کشیده واسه اینه زورش به عمو نمیرسیده بابا حسین بابا بابا بابا جون بچه تنها تو بیابون مهدی رعنایی

خوش اومدی عزیزم منتظر تو بودم حالم خیلی خرابه تا اومدی بابا جون بوی تنور خولی پیچیده تو خرابه شرمندم که دست و پاهم میلرزه نمیبینم ولی باز دیدن تو می ارزه دیدی گفتم شبیه زهرا میشم بازم میگم یا زهرا پای سرت پا میشم بابا حسین بابا بابا بابا جون مهمون دامن من خوش اومدی بابایی پس چرا چشم میبندی چشم انتظاری من دیگه تمومه بابا وقتشه که بخندی میدونم که دندوناتو شکستن انقدر نکش خجالت منم مثه تو هستم بابا ببین جای النگویی که خریده بودی واسم طناب روی دستم بابا حسین بابا بابا بابا جون سنگینه دستای زجر یه جوری زد رو گونم چشام سیاهی میره شدم مثه مادری که سیلی خورد و راهو هی اشتباهی میرفت جای پنجش رو صورتم نشسته هر چقدم میزنه بازم نمیشه خسته بگم چرا هی میزنه کشیده واسه اینه زورش به عمو نمیرسیده بابا حسین بابا بابا بابا جون خوش اومدی عزیزم مهدی رعنایی

خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد خدا کند که دگر پیش خواهری مضطر سر برادری از نیزه ها زمین نخورد سر بریده به نیزه خدا خدا میکرد رقیه ام زروی ناقه ها زمین نخورد رباب هم به روی ناقه ها دعا میکرد علی اصغرم از نیزه ها زمین نخورد بی هوا زمین نخورد مهدی رعنایی

یه نگاه کرد علی گوشه خونه بچه ها الان جون از بدنشون خارج میشه صدا زد بچه ها بیاین برا بار آخر با مادر خدا حافظی کنید نوشتن زود تر از همه حسن و حسین دویدند خودشون رو رو بدن مادر انداختند امیر المومنین میفرمادبه خدایی که جانم در ید قدرتشه دیدم بندای کفن زهرا وا شد زهرا دستاشو از کفن بیرون کرد انداخت گردن حسن و حسین یه آهی از سینه کشید امیر المومنین میفرمادیه هاتفی صداشو شنیدم صدا زد علی جان ملائکه دارن تو آسمون گریه میکنن بچه ها رو از رو بدن زهرا بردار لایوم کیومک یا اباعبدالله وداع آخر مهدی رعنایی

قدرشو بدون اگه مادر داری وقتی سایشو بالای سر داری دستشو ببوس اگه عزت میخوای تو از مادرت کیو بهتر داری از شیر پاک مادر گریه و سینه زدنت از شیر پاک مادر امام حسینی شدنت از شیر پاک مادر کرببلا اومدنت اوج محبت، مادر کم نشه سایه ات، مادر هفتگی ببر مادرت رو هیأت تا که زندگیت بشه باز پربرکت چشماتو بذار کف پای مادر زیر پاهاشه به خدا که جنت عشق اینه مادرت بدوزه پیرهنه مشکی برات عشق اینه مادرت بخواد از روضه ها راهه نجات عشق اینه مادرت بگه فاطمه بچه هام فدات اسم تو شیرین مادر دردمو تسکین مادر اوج محبت مادر کم نشه سایه ات مادر نور فاطمه روشنی دنیاست سر در بهشت پرچم یا زهراست شک نکن اگه بمونی با مادر بی بی فاطمه شفیعت تو عقباست همه ی دل خوشیت اینه یه بار تو رو صدات کنه همه ی دل خوشیت اینه تو روضه ها نگات کنه همه ی دل خوشیت اینه هر جا میری دعات کنه چشمه ی زمزم مادر سرور عالم مادر اوج محبت مادر کم نشه سایه ات مادر قدرشو بدون مهدی رعنایی

بسم الله القاصم الجبارین قاسم سلیمانی سردار دین آخر به آرزوش رسید و رفت تو آغوش امیرالمومنین انتقامش می‌گیریم شادش می‌کنیم اربعین تو کربلا یادش می‌کنیم سردار برسون سلامم به علمدار امشب حاج قاسم سلیمانی در محضر صدیقه کبری می‌گیره نشان ذوالفقار از دست علمدار کربلا اسمش تو روضه می‌گیم، شادش می‌کنیم فاطمیه تو هیأت‌ها، یادش می‌کنیم سردار، برسون سلامم به علمدار کاش بود و می‌دید، دشمنان رو با آتیش خشممون، می‌سوزونیم فاتحه حکومت نحس، عربستانی‌ها رو می‌خونیم با سقوط آل سعود، شادش می‌کنیم یک دوشنبه صحن حسن، یادش می‌کنیم بسم الله القاصم الجبارین مهدی رعنایی

خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد خدا کند که دگر پیش خواهری مضطر سر برادری از نیزه ها زمین نخورد سر بریده به نیزه خدا خدا میکرد رقیه ام زروی ناقه ها زمین نخورد رباب هم به روی ناقه ها دعا میکرد علی اصغرم از نیزه ها زمین نخورد زدند فاطمه را مهدی رعنایی

نور دو عینی بنت الحسینی خاتون بی مثل خلق عالمینی خیر البناتی باب نجاتی شیرین ترین جلوه اسما ذاتی یا رقیه نوکر سر سپردتم یا رقیه عمریه کشته مردتم سر به هوای تو ام تحت لوای تو ام اگر که قابل بدونی کلب سرای تو ام سائل آوارتم عشق توئه ثروتم ذلیل تو شدم اگر که صاحب عزتم بی بی جان یارقیه دردانه بانو ریحانه بانو عشق تو کرده ما را دیوانه بانو تکرار کوثر تشبیه مادر ای زینت شونه شهزاده اکبر یا رقیه فاطمه قبیله ای یا رقیه هم نفس عقیله ای نور دو عینی مهدی رعنایی

چند روزه بابا غذا نخوردم عمه اگه نبود تا حالا من میمردم توی هجوم سنگای شامی به عمه زینب زودی من پناه میبردم ندارم گلایه چون ادب دارم ولی چند روزه بابا خیلی تب دارم شبای خرابه به خدا سرده یه نگاه کن بابایی رنگ و روم زرده دخترای شام کارشون اخمه منو بازی نمیدن صورتم زخمه شکسته روحم همه وجودم میخوای بدونی واسه چی سرخ و کبودم با تازیونش تا که اومد زد به جونم افتاد تا روزی که گمشده بودم میکشید موهامو با لگد میزد چقدر به دخترت حرف بد میزد حرفای زشتو تند و تیز میگفت به مخدراتمون هی کنیز میگفت تو بیابونا نبودی مردن بس که از زجر لعین من کتک خوردم از شمر و خولی من گله دارم کف پا هام یه عالمه آبله دارم چند روزه بابا مهدی رعنایی

مادرم باش سایه ی روی سرم باش هم پناه اول من هم پناه آخرم باش بهم زدی دنیارو آتیش زدی دریا رو اسم حسینت مادر دیوونه کرده مارو دیوونه دیوونه در خونت میمونه تا که نفس داره از پسر تو میخونه سربلندم با تو به دنیا میخندم چشممو رو هر چی غیر از بچه های تو می بندم سینه زنت مسرور که شعورش با شور میدونه تو محشر هم با پسرش محشور مادر مادر تو رو به جون حیدر رها نکن دستمو تو شلوغی محشر مادرم باش مهدی رعنایی

من رفتم از این خاک که دریا باشد مولای همه همیشه مولا باشد در پای علی موی سفیدم دادند تا باشد از این پیر شدن ها باشد الهی اگه قراره پیر بشیم پیر علی بشیم الهی اگه قراره بسوزیم برا علی بسوزیم مثل مادرمون رفتم از این خاک مهدی رعنایی

هم نفس حیدر ، چیه از این بهتر بذاری تا زندم به تو بگم مادر حال این شبامو میفهمی میدونم بی بی خاک پاتم ای دردت به جونم هر کی با یه حاجتی سمتت اومده با چشمای خیس و بارونی روز زده مدیون عنایتت هستم تا ابد میدونم نگاه لطفت صد در صده … یا زهرا اَغیثینی ، یا زهرا اَغیثینی … خالیه دستامو ، میبینی اشکامو به حسنت گفتم همه ی دردامو میخوام تا که زندم از عشقت بخونم بی بی خاک پاتم ای دردت به جونم کاش میشد کبوتر مِیخونت بشم مثل صاف و ساده ها دیوونت بشم دلتنگ زیارتم کاری کن برام کاش میشد به پای دل مهمونت بشم … یا زهرا اَغیثینی ، یا زهرا اَغیثینی … حالا دیگه جاشه ، قفل دلم واشه به کرمت امشب کربلام امضا شِه بخشیدی گداتو دل رحمی میدونم بی بی خاک پاتم ای دردت به جونم میدونم بدم ولی با اذن شما با دست کرامت سلطانم رضا پا روضه براتمو امضا میزنی پر میگیرم از همینجا تا کربلا … یا زهرا اَغیثینی ، یا زهرا اَغیثینی … هم نفس حیدر مهدی رعنایی

السلام علیک ِ یا سیدتی و مولاتی یا فاطمه الزهرا دریغ از آشنایی وای بر دل دلم را مینوائی وای بر دل تو را دل کندن از من وای برمن منو داغ جدایی وای بر دل آی….زهرا جانم فاطمه این غسل چندم است که آغاز میکنم هر بار زخم های تو سر باز میکند امشب اصلا حالت بهم میگه روضه خون نمیخوای من دارم بی مادر میشم روضه خون میخوام چه کنم‌ نیازی نیست روضه سر بیاید نباید روضه خوان دیگر بیاید برای گریه این ایام کافیست فقط گاهی صدای در بیاید ای…فقط گاهی صدای دربیاید وای مادرم کافیست صدای در بیاید مهدی رعنایی

نور نور نور عالم تاب مادر ارباب عشق عشق بی همتا حضرت زهرا نور نور عالم تاب مادر ارباب ریحانه کاشانه شاهانه مولایی دردانه بابایی ای سوره انسان پروانه فرزانه بر شانه مولایی هم خانه دریایی ای دختر باران ای که بر عرش خداوند عظیمی قائمه لا فتی الا علی لا سیف الا فاطمه یا ام ابیها ماه ماه ماه تابنده بهترین بنده ای ای ای تو محبوبم مادر خوبم ای ای ای تو محبوبم مادر خوبم هم همسرو هم سنگر و هم یاور تو سر تا سر کوثر تو ای سوره علی نقش سر و انگشتر و بر منبر حیدر تو دلداده حیدر تو ای میوه طوبی هر زمان بر قلب لشکر زد علی بی واهمه لا فتی الا علی لا سیف الا فاطمه نور نور عالم تاب مادر ارباب نور نور عالم تاب مادر ارباب عشق عشق بی همتا حضرت زهرا من من من دچار تو ریزه خوار تو تو تو تو بهار من افتخار من من سائل و من غافل و من جاهل و عاقل تو نور عالم تاب مهدی رعنایی

بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی بچه ها لحظه ای سکوت کنید به گمانم، صدای پایی هست یک نفر نیست عده ای هستند بین کوچه سروصدایی هست این دری را که با پَرَش میزد محترم میشمرد، جبرائیل یا که با قبضِ روح پیغمبر با اجازه میآمد عزرائیل حال بنگر که مشت میکوبند اُف به دنیای مردم آزارم چقدر آشناست بر گوشم این صدا را به خاطرم دارم این همان، دستِ ناجوانمردیست که در آن کوچه مادرم را زد گوشواره اش، پر از خون شد پیشِ چشمم به چادرش، پا زد این همان، دستِ ناجوانمردیست که مرا بین کوچه، پیرم کرد پیشِ مان، مادرم زمین خورد و پیشِ بابام، سر به زیرم کرد یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد…  هجوم به خانه ی وحی به درخانه میزنند صابر خراسانی

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من یه روزی میاد آقاجون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم چشمامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم آقا من خودم میدونم لایق این حرفا نیستم اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم اما از شما چه پنهان از اهل زمونه خستم دل من عاشق میمونه دائم از شما میخونه منو میشناسی آقا جون من همونم اون دیوونه منو می شناسی آقا جون من همون همون دیوونه تموم مردم دنیا مارو میخونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه آره ما دیوانه هستیم بی خیال این زمونه تا وقتی عشق به تو باشه اینا حرف و بهونه واسه عشق تو هلاکم این خطم ، اینم نشونه واسه عشق تو هلاکم این خط و اینم نشونه حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم کربلا تو تا نبینم آروم و قرار ندارم کربلاتو تا نبینم آروم و قرار ندارم یل کربلا اباالفضل قربون اون قد و بالات فدای خشکی لبهات فدای خشکی لبهات حسین غریب مادر جواد مقدم

دیگه ترسی ندارم چون تو شفیع هر گناهی اینه اون رفاقتی که گفتی تا تهش باهامی من دوسِت داشتم و دارم به خدا تا ته دنیام اگه صدبار هم بمیرم زنده شَم باز تورو میخوام من تورو میخوام از اینجا تا خود حرم دستمو میگیری تو دستات پس کِی دلبرم بهت علاقه مندم قسم جون مادرم ... اُنظُر اِلینا ، یا اباعبدالله ... حال و روز این روزامو تو ماه عسل عسل کن اِرفع رأسک بگو من رو شبیه حُرت بغل کن همه ترکم کردن آقا من فقط شمارو دارم دیگه من هیچی نمیخوام با تو من خدارو دارم بدیمو آقاجون به خوبی مبدل کن منو پشت در خونتون معطل کن روزای نوکریمو مثل اون اول کن ... اُنظُر اِلینا ، یا اباعبدالله ... توی بیقراریم آقا قرار بی قراریام باش همه ی دار و ندارم دارایی نداریام باش ای پناه همه عالم پناه بی پناهیام باش گم شدم بین گناهام ناجی گمراهیام باش من از اینکه نوکر تو هستم خرسندم میگیری دستامو بین گریه میخندم تو میای تو فکرم تا چشمامو میبندم ... اُنظُر اِلینا ، یا اباعبدالله ... دیگه ترسی ندارم جواد مقدم

بعضی وقتها مثلاً تو جمعه شبها میپره مرغ قلب من سمت کرب و بلا انگار آقا تو شلوغی زائرها یه صدایی میگه امشب میگه پاشو بیا دارم میسوزم از غم دوری کرب و بلا من که هنوز هم خاطره دارم آقا با شما هر شب و روزم میگذره تو همین حال و هوا آرزو دارم با رفقام شب جمعه بیام تو که میدونی کم شده از تو یه چیزی بخوام حاجتم اینه تو حرمِ تو بدم یه سلام ... حسین جانم ، حسین جانم ... آروم آروم میخونم من زیر بارون یاد شبهایی که میخوندم من از دل و جون از کوچیکی یادمه که بابام میگفت تا ابد پای اربابت نوکر باش و بمون تازه میفهمم دست توئه رگ خواب دلم واسه اینه که بدجوری تو تب و تابه دلم چایی روضه شکر خدا مِی ناب دلم بارون میباره شُرشُر بارون کرب و بلا بازم دوباره همهمه میشه میاد یه صدا این اربعین هم سینه زنم توی صحن شما ... حسین جانم ، حسین جانم ... اشکای من میباره روی گونه هام آخه دوست دارم که بیام سمت مرقد تو توی دنیا روی عرش قلب زارم چیو میتونم بذارم جای گنبد تو خیلی دل خستم دست منم توی روضه بگیر از عشقت مستم من میمیرم تو بگی که بمیر نوکرت هستم چون که امیری و نعم الامیر عاشقت میشن حتی مسیحی و کافر و گبر واست میبارن هر شب جمعه شبیه یه ابر فکری کن آقا واسه ی ما شب اول قبر جمعه شب ها جواد مقدم

به نخ چادر مادر قسم به غبار شال حیدر قسم به حریم شاه بی سر قسم نذر این حرم میمیرم به همین روضه و منبر قسم به مقام علی اکبر قسم به علمدار دلاور قسم پای این علم میمیرم مکتبت زندست تا میچرخه علامت علمت بالاست تا قیام قیامت شهدا گفتن سر خم مِی سلامت … ابی عبدالله ، یا حسین ثارالله … به خدای این عوالم قسم و به این همه ملازم قسم به خود حضرت قائم قسم لشکر حسین میمونم هم به ماه بنی هاشم قسم به دم اکبر ناظم قسم و به خون حاج قاسم قسم نوکر حسین میمونم ما همه زیر دِین خون خداییم نوکر خوان سیدالشهداییم هر شب جمعه بیقرار کربلاییم … ابی عبدالله ، یا حسین ثارالله … به احادیث و روایت قسم ندارم ازت شکایت قسم اینکه هستم زیر سایت قسم زندگیمو پات میریزم به همین لطف و عنایت قسم و به نوکرای پایت قسم به شهیدای ولایت قسم خونمو برات میریزم مست و دلتنگ کربلای حسینم خاک نعلین زائرای حسینم تا ابد مست اسم زیبای حسینم … ابی عبدالله ، یا حسین ثارالله … به نخ چادر مادر جواد مقدم

جولان میده ، توی میدون داره فرمان میده پسر ابوتراب با شمشیرش دوباره به غائله پایان میده قدم میزنه ، توی میدون داره علم میزنه لشکر دشمن رو بهم میزنه سرنوشت جنگو رقم میزنه یل حیدر نسب ، افتخار عرب ، ای خدای ادب جان قمر رو زمین ، یل اُم البنین ، تویی شور آفرین جان ... یا اباالفضل ، یا اباالفضل ... پرچم داره ، توی دستاش علمو محکم داره میمنه تا میسره تو دستاشه میون معرکه ها سردمداره چقدر محشره ، وقت جنگش میگن خود حیدره یه سر و گردن از حریفش سره به تمام معنا یه جنگ آوره شیر نام آوره ، یه تنه لشکره ، از همه برتره جان امیر صف شکن، فاتح تن به تن، که شده عشق من جان ... یا اباالفضل ، یا اباالفضل ... عنوان داره ، خون حیدر تو رگاش جریان داره وقتی کشتی نجات حسین باشه میشه گفت عباس هم سکان داره چه با هیبته ، مثل باباش حیدر قَدَر قدرته ضربه ی شمشیرش چه پُر سرعته چی بگم در وصفش ته جرأته دست مشکل گشا ، ساقی کربلا ، به همه مقتدا جان بی حد و بی عدد ، ذکرمه تا لحد ، ابوفاضل مدد جان ... یا اباالفضل ، یا اباالفضل ... جولان میده جواد مقدم