1399

پا به پای غم سینه می زنم دل می دم ولی دل نمیکنم کافیه یه شب تر نشه چشام دیگه از خدا مرگمو می خام گریه تو هیئت با من با من دادن عزت با تو با تو انقد اسمتو می زنم صدا تا بشم یه روز جزو زتئرات هرچی قسمته رو دوتا چشام اما کاش می شد اربعین بیام طی مسافت با من با من نامه دعوت با تو با تو آبه روی دو عالم گریه تو هیئت پیام کیانی

ارباب ارباب سلام الله علی وارث نبی الله ارباب ارباب صلی الله علیک ابی عبدالله دنیای منی لیلای منی دربست نوکرم آقای منی کار تو آقایی و کار من شرمه میسوزم تو عشقت خدایی دمت گرمه انقده خوبی که ما همه شدیم بندت لقب اربابی الحق برازندت یا حسین یا حسین ارباب ارباب پیام کیانی

ای مستجاب الدعوه محتاج دعاتم حاتم گدای من شد از وقتی گداتم مست خیالم به وصالم نیست نیازی چشمامو بستم زائر کرببلاتم بارون روی گنبد میزنه حالا جنت جلو چشمای منه نم اشکام شده بارون حرم خود لیلی شده مجنون حرم رقص پرچمت دل رو کرد اسیر امیری حسین و نعم الامیر ای مستجاب الدعوه پیام کیانی

ذکر گرفتار رقیه هی میزنم جار رقیه سرباز و عبدش منم من حضرت سردار رقیه دلبر و دلدار رقیه امید بسیار رقیه سرباز و عبدش منم من حضرت سردار رقیه یا رقیه نبض و جون منی هستی سینه زنی دوست دارم علنی ای جان رقیه کار روز و شبم تویی تو تاب و تبم غلامیته سندم ای جان رقیه ذکر گرفتار رقیه پیام کیانی

در بند مرام حسنم عمریه غلام حسنم من عاشق نام حسنم همه میدونن تو عشق منی به خدا دیوونتم علنی میمیرم برا تو آخرشم یه دوشنبه امام حسنی داره عمری روی سرم منت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن ای جان حسن حسن شاه والا مقام حسنه سبط خیر الانام حسنه عشق علیه السلام حسنه تو امام شاه بی کفنی تو امید هرچی سینه زنی میشه افتتاح حرمت یه دوشنبه امام حسنی بخشیدی تو به مومنین عزت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن حسن دربند مرام حسنم پیام کیانی

عشق خدادادی من ثروت اجدادی من علت آبادی من حسین نون حلال پدرم تویی دعای مادرم سایه بالای سرم حسین حرم آرزومه حسین آبرومه چراغی که روا باشه به هیئت به خونه حرومه چه حس غریبی چه حال عجیبی آورد اسم قشنگت توی روضه عجب بوی سیبی عزیزم حسینه عشق خدادادی من پیام کیانی

خودمو به زیر پات میندازم مادرت بهم نکاه بندازه انقده دوست دارم ای آقا حد و مرز نداره بی اندازه شامل حالم شده لطف شما کار من شده فقط سینه زدن انقده دیوونه داداشتم که همه بهم میگن عبدالحسن حضرت کرم صاحب علم میدم حتی جونمو تا بیام حرم شافع الشفیع حضرت رفیع همه عشقا غیر تو آقا منتفی صلی الله علیک یا اباعبدالله شامل حالم شده لطف شما پیام کیانی

اگه از سنگ دلم و چه دل تنگ دلم اسم زیبای تو ارباب شده آهنگ دلم نبینم کرب و بلات این میشه ننگ دلم که چقدر تنگ دلم حسین لبیک حسین باز دوباره تک و تنها خارج از نگاه دنیا چشامو می بیندم آقا دلو می زنم به دریا از همین جا پر می گیرم رو به شهر اول و آخر دنیا و چه زیبا دل تنها در طواف صحن آقا این طرف حضرت مولا اون طرف حریم سقا چه شکوهی چه جلالی چه کمالی و چه وقاری چه نگاری چه بهاری و حسین جان برایم همه دار و نداری دوباره تیشه به دستم عاشقانه تر ز فرهاد می کنم عکس یه شیش گوشه زیبا پشت پلکم تا بتونم همیشه تو رو ببینم اگه از سنگ دلم پیام کیانی باز دوباره دل تنگم به هوای تو دچاره دوباره چشام می باره که آقام محل بزاره که شاید بازم دوباره توی اون شهری که همتایی نداره منو با زنجیر عشقش پای شش گوشه بیاره لاقل شاید بتونم کنار مرقد عباس میون حریم احساس کنار دست گل یاس کنار مقام اصغر و همون غنچه حساس جونمو قربونی صورت ماهش کنم و تنم پیشکش راهش کنم سرمو نذر نگاهش کنم و جلوی پای عاشقاش تو خون سرخ تنم بتونم که دست و پایی بزنم آرزوم اینه دم مرگ یه سلام بدم به آقا بنوشم جام وصل و به سلامتی آقا موقع جون دادن من من رو به کربلا بگردونید روضه حضرت عباس بخونید و دور من سینه زنید من دیوونه کنید و تربتی زیر زبونم بزارید رو تنم لباس مشکی حسین بکشید واسه روضه عطش اشک بریزید اشکاتون رو تن من بپاشید هروله رو سینه من بکنید استخون زیر پا بشکنید تا که این غلام سیاهم یه جو آبرو بگیره واسه من کفن زیاده که کسی به اربابم کفن نداده ثارالله ثارالله اگه از سنگ دلم پیام کیانی

دامن کشان از سر زینب کشیدی بخت مرا ای مادر به خاکستر کشیدی ممنونم ای مادر که با دست شکسته دست نوازش بر سر دختر کشیدی هر گه صدای در زدن آمد به گوشم روی زمین خود را به پشت در کشیدی او مرا میخواند و من آن روز دستم بسته بود دیدم آنجا پشت در افتاده تنها یاورم دامن کشان از سر زینب کشیدی بخت مرا ای مادر به خاکستر کشیدی ممنونم ای مادر که با دست شکسته دست نوازش بر سر دختر کشیدی هر گه صدای در زدن آمد به گوشم روی زمین خود را به پشت در کشیدی او مرا میخواند و من آن روز دستم بسته بود دیدم آنجا پشت در افتاده تنها یاورم دامن کشان پیام کیانی

روزی گریه ما دست رباب افتاده لالایی نکن گریه انقدر گلم جونم اومد رو لب هام داری از عطش بال و پر میزنی روی دستام الهی که بارون بباره واویلا گلم دیگه طات نداره علی جان نظر کن به حالم که محزونم و دلپریشون شده پیکرت اربا اربا تو میدون واویلا شده پشت و رو پیکر تو واویلا چی آوردن آخر سر تو لالایی پیام کیانی حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس تنت له شد از کینه اینجا ای بی کس با دستای بسته ماها رو میبردن رها کردنت بین صحرا حسین جان لالایی پیام کیانی

از آتش عطش جگرم شد کباب آب هم‌ سوز تشنه‌ کامی و هم آفتاب آب ای آب آبروی خود امروز حفظ کن خود را رسان به تشنه ‌لبان با شتاب آب ای ابر خشک دیده ندیدی که اشک ‌ریز از بعد اصغرش شده ذکر رباب آب سقای من کجاست ببیند طلب کند دلبند بوتراب به روی تراب آب ای ذوالجناح رو به حرم گو به دخترم تا آخرین نفس پدرت گفت آب آب من آب آب میکنم و میزبان دون با سنگ و تیر و نیزه بگوید جواب آب اظهار تشنگی است ولی کاخ ظلم را چون سیل ریشه‌ کن کند از بن خراب آب از آتش عطش جگرم شد کباب آب هم‌ سوز تشنه‌ کامی و هم آفتاب آب ای آب آبروی خود امروز حفظ کن خود را رسان به تشنه ‌لبان با شتاب آب ای ابر خشک دیده ندیدی که اشک ‌ریز از بعد اصغرش شده ذکر رباب آب سقای من کجاست ببیند طلب کند دلبند بوتراب به روی تراب آب ای ذوالجناح رو به حرم گو به دخترم تا آخرین نفس پدرت گفت آب آب من آب آب میکنم و میزبان دون با سنگ و تیر و نیزه بگوید جواب آب اظهار تشنگی است ولی کاخ ظلم را چون سیل ریشه‌ کن کند از بن خراب آب کاسه آب محمدحسین پویانفر

در افتادو لعنتی یه جوری زد که با سر افتادو روی چادرش جا پای لشکر افتادو چه بد میزد دومی به جای هر کسی نزد میزد بی حیا به پهلو هاش همش لگد میزد با تازیونه و غلاف از پشت میزدند تو را یا که فقط با سیلی با مشت میزدند تو را ****** در افتادو لعنتی یه جوری زد که با سر افتادو روی چادرش جا پای لشکر افتادو چه بد میزد دومی به جای هر کسی نزد میزد بی حیا به پهلو هاش همش لگد میزد با تازیونه و غلاف از پشت میزدند تو را یا که فقط با سیلی با مشت میزدند تو را یه سیلی علی اکبر حائری

خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن بی هوا زمین نخورد علی اکبر حائری

امشب خدا کند ملکی بین همهمه پرونده مرا برساند به فاطمه . تا آن گدانواز گداپروری کند تنها نه من برای همه مادری کند . شاید به التماس دلم اعتنا کند امشب حرم که رفت مرا هم دعا کند . شب های جمعه فاطمه از حال می رود با پهلوی شکسته به گودال می رود . شب تا به صبح فاطمه فریاد می زند با دیدن گلوی حسین داد می زند : . ” ای کشته ی فتاده به هامون ، حسین من ! وی صید دست و پا زده در خون ، حسین من ! “ با پهلوی شکسته علی اکبر حائری

کار خودم رو من فقط زیاد کردم به هر کسی به جز تو اعتماد کردم منی که عمری بین روضه ها ی تو به محضرت عرضه اعتقاد کردم پس چی شد اعتقاد من به نام تو ای آقا اینقد عوض شده چرا غلام تو ای آقا شفا میداد یه روز به اعتقاد من یادم هست ته استکان چای پیر غلام تو ای آقا من عوض شده روضه همون روضست من عوض شدم آقا همون آقاست کم نوفیقم چایی همون چایه من عوض شدم تربت تو اعلاست ابی عبدالله یا ابی عبدالله پس چی شد اعتقاد من علی اکبر حائری

اهل مدینه فاطمه ام را نظر زدند با برق چشم خرمن جان را شرر زدند در اول ربیع ، خزان شد بهار من ماهه مرا به آخر ماهه صفر زدند از چوب ، خون تازه روان شد به روی خاک از بس که با غلاف به پهلوی در زدند دیدند که با تو راه به جایی نمیبرند نزدیکتر شدند و سرت را به در زدند زهرا نبود آنکه بیافتد به روی خاک سیلی به صورت زن من بی خبر زدند تا آمدم به خویش جمالش کبود شد بد سیرتان جمال مرا بی خبر زدند هر قدر گفت دختر پیغمبرم نزن اهل مدینه فاطمه را بیشتر زدند افتاد روی جفت علی لنگه ی دری از بس که جفت جفت و فُرادا به در زدند سَرو رشیده ام آخر خمیده شد اهل مدینه فاطمه ام را نظر زدند ضربه ای از پشت در علی اکبر حائری

مادرش فاطمه است پدرش حیدره خونشون جنته خودشم محشره چه کمالاتی چه احادیث و روایاتی همه خوبیها جمعشون جمعه فقط تو اسم این آقا میخوام اسمی بیارم که نگو که نپرس یه امام حسن حسن دارم که نگو که نپرس ***** مادرش فاطمه است پدرش حیدره خونشون جنته خودشم محشره چه کمالاتی چه احادیث و روایاتی همه خوبیها جمعشون جمعه فقط تو اسم این آقا میخوام اسمی بیارم که نگو که نپرس یه امام حسن حسن دارم که نگو که نپرس خودشم محشره علی اکبر حائری

تو هم تا نفس داشتی سوختی تو هم پشت در پا به پام اومدی ولی آرزو داشتم لااقل میموندی و مادر صدام میزدی نزاشتن که حتی به دنیا بیای نزاشتن ولی تو مسیح منی نشد آخرش هم ببینم که تو شبیه علی یا شبیه منی واویلا یا محسن چه قدر زینبم آرزو داشت که داداش محسنش رو ببینه نشد میدونی حسینم چه قدر دوست داشت پا گهواره تو بشینه نشد تو بی هم نشونی مث مادرت نه قدرت واسه هیچکی معلوم نیس اینم حکمت با علی بودن ِ تا نفس داشتی سوختی علی اکبر حائری

هیزم دور تا دور خونه آتیش داشت زبانه میزد ای وای مادر رو تو کوچه قنفذ بی رحمانه میزد به سرش داد نزنید سر ناموس علی اینقدر فریاد نزنید بسه تو رو خدا دست مادرم از کار افتاد نزنید میلرزه دخترت هیچ وقت یه مادرو روبرو اولاد نزنید هیزم دورتادور خونه علی اکبر حائری

لنگر کشتی نجات زینب سیده المخدرات زینب زینب زینب علی گردنش نیست به جز دین علی خطبه خونده تو شام عین علی نه این که تنها از ذوق و علاقه بنویسن باید که عمری در حد افاقه بنویسن باید دوباره امثال سید رضی باشن باید برای زینب نهج ابلاغه بنویسن لنگر کشتی نجات علی اکبر حائری

شیر صف شکن حسن مرد هر مبارزه حتی میکنی حریفت رو هم ملاحظه صفین در رکاب مولا رزمت نمونه بود یک لشگر مقابلت مستاصل و عاجزه مالک محوته نه غیر و ذلک کافی غضب کنی تا که کل میدونو بشی مالک زخمایی که میزنی عمیقه خیلی دقیقه صد تا مرد جنگی رو میکشی در دقیقه نسل بعدشونم در نظر میگیری عین مرتضی که سر میزده با سلیقه شیر صف شکن حسن علی اکبر حائری

دو تا شاهد میبرن تو محکمه مردم شهر حقشونو میگیرن وقتی شکایت می کنند ولی مولا بیست هزار نفر شاهد داشت پس اینا چه جور ازش غصب خلافت می کنند به پهلویی که شکست به اون قدی که خمید به رد خون روی دست به محسن که شد شهید لعنت خدا بر بت قریش لعنت خدا بر منکر تو وقتی نجفت عرش کبریاست زائر خداست هر زائر تو روضه خصوصی فاطمیه محسنیه است اینجا هر کی دعوته یک شبه مادری میشه روضه خونه محسنیه حضرت مهدی و میزبان روضه هم امام عسگری میشه روضه خصوصی فاطمیه علی اکبر حائری

بنی هاشم همه زیبا/دو تن زین جمله زیباتر کمان ابرو اباالفضل و/سیه گیسو علی اکبر مرآت محمدی تندیس ولا میبارد ز قامتش شرح انما در تعریف او چنین فرموده حسین علی ممسوس به ذات الخدا اعلی علی اکبر/یکتا علی اکبر ای در نهان در صدف حضرت داور آقا علی اکبر/مولا علی اکبر ای تصویر اوصاف و کمالات پیمبر علی اکبر علی اکبر ملک مات مه رویش/فلک سرگشته در کویت دل دنیا و ما فیها/اسیر حلقه ی رویش در وصف رخت شود نازل والضحی والیل به زلف او گوید مرحبا آن دم که بدیده یوسف سیمای او بر خال سیاه او گشته مبتلا زیبا علی اکبر/رعنا علی اکبر ای دلبر گیسو زنجیر آره پیمبر جانا علی اکبر/لیلا علی اکبر ای دفتر حسن و مهتاب شه داور علی اکبر علی اکبر بنی هاشم همه زیبا حسین ستوده

اللهم لک الحمد حمد الشاکرین منم غلام بچه های امیرالمومنین . شیعه ی اثنی عشری ام من حیدری ام عاشق حس نوکری ام من حیدری ام . متوسل به ناد علی ام خاک پای اولاد علی ام . من اسیرم به خال سیاهی علی مولا گاهی یه نگاهی . علی مولا مولا علی مولا . اللهم لک الحمد حمد الشاکرین نخ عبای تو برامون شده حبل المتین . حضرت مظهر العجائب یا شاه نجف یا علی ابن ابیطالب یا شاه نجف . قسیم النار و جنه علیه امام الانس و جنه علیه . روی منبر فرمودی سلونی بلد راهای آسمونی . علی مولا مولا علی مولا . اللـهم لک الحمد حمد الشاکرین از بچگی داره هوامو یل ام البنین . میر و علمدار قبیله صاحب اللوا قوت زانوی عقیله صاحب اللوا . به خدا خیلی مردی اباالفضل دور زینب می گردی اباالفضل . یه نگاهم کن به جون رقیه عموی مهربون رقیه شیعه اثنی عشریم حسین ستوده

دل که با حال و هوای تو هوایی باشد مقصد راه قرار است رهایی باشد دوستت دارم و سلمان به همه ثابت کرد عاشقت فرق ندارد که کجایی باشد از تمنای وصال تو فقط باید گفت راوی شعر اگر شیخ بهایی باشد من به نادانی خود معترفم میدانم محفل انس تو باید علمایی باشد از بد حادثه اینجا به پناه آمده¬ام تا کجا بین من و دوست جدایی باشد من فقط چشم به راهم که ببینم روزی گنبد همسرتان نیز طلایی باشد ای به الطاف تو اصحاب کرم وابسته شده یک عمر به مدح تو قلم وابسته وسط این همه وابستگی بی حاصل شکر بسیار که هستم به حرم وابسته هر غریبی که به ایوان نجف می¬آید لب ساقی کوثر حسین ستوده