1399

چه خواب خوشی میدیدم یهو زد و عمو از خواب پریدم عمو یه چیزایی شنیدم که سر تو این نامردا بریدن چقدر خوابای خوبی دیدم عمو خودم رو تو بغل تو دیدم چه روزگاری خوبی داشتیم عمو عجب بر و بیایی داشتیم تو که رفتی عمو سر بازار رفتیم عمو بین انزار رفتیم خواب خوشی میدیدم مجید رضانژاد

تا لاله گون شود کفنم بیشتر زدند از قصد روی زخم تنم بیشتر زدند قبل از شروع ذکر رجز مشکلی نبود گفتم که زاده ی حسنم بیشتر زدند این ضربه ها تلافی بدر و حنین بود گفتم علی وبر دهنم بیشتر زدند از جنس شیشه بود مگر استخوان من دیدند خوب می شکنم بیشتر زدند می خواستند از نظر عمق زخم ها پهلو به فاطمه بزنم بیشتر زدند تا از گلم گلاب غلیظی در آوردند با نعل تازه بر بدنم بیشتر زدند دیدند پا ز درد روی خاک می کشم در حال دست و پا زدنم بیشتر زدند یادگار امام حسن مهدی رعنایی

رسید وقت سفر سربه زیر شد زینب حسین چشم تو روشن اسیر شد زینب هزار زخم روی پیکرت دهن وا کرد هزارسال ز داغ تو پیر شد زینب سه چهار مرتبه با شمر همکلام شده نداشت چاره دگر ناگزیر شد زینب چقدر پای غنیمت کتک ز لشگر خورد چقدر زخمی مشتی فقیر شد زینب گرسنه بود ولی تازیانه خیلی خورد غذا نبود ولی خوب سیر شد زینب همانزمان که به سرنیره ها هلش دادند نشست و حرف نزد گوشه گیر شد زینب نبودن تو و عباس کار خودرا کرد و با سنان و شبث هم مسیر شد زینب بگیر گوش خودت را کسی صدایش کرد بلند شو همه رفتند دیر شد زینب رسید وقت سفر حیدر خمسه

دست مرا دیگر نمیگیری حتی حال مرا دیگر نمپرسی حتی حسین لکنت گرفته دختر شیرین زبانت از سایه دست کسی ترسید حتی در خیمه دست از گریه بی اشک شسته تیر سه شعبه آمد و خندید حتی گهواره خالی تکان دادن ندارد بس کن رباب حسین دیدی چه آمد بر سر خواهر به نی دست کسی معجر ندیدم حسین من روی دستت نعل های تازه دیدم تو دست کم انگشت و انگشتر ندیدی حسین دیدم کمک می خواستی دست مرا دیگر نمیگیری صابر خراسانی

باید مصیبت های زینب را بیان کرد حالا که دیگر بین ما بیگانه ای نیست روزی به زلفت شانه میزد دست زینب جز پنجه های شمر حالا شانه ای نیست این‌چندمین بار است زینب میشمارد انگار که در قافله دردانه ای نیست از بس سرت افتاده از بالای نیزه دیگر به روی صورت تو چانه ای نیست عباس چشمان خودش را بسته یعنی جای حرم در بزمِ بی شرمانه ای نیست….. مصیبت های زینب حیدر خمسه

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه حرم برای تو شه کرم می سازه آخر یه روز مهدی برات ضریح می سازه مثل ضریح شش گوشه بهش می نازه به کوری وهابی و دشمن حیدر بقیع تو آباد میشه گل پیمبر خدا کنه حاجت ما یه روز روا شه بقیع خاکت هم مثه کرب و بلا شه آخر یه روز ضریحتو بغل می گیریم حسن حسن می گیم پای ضریح می میریم آخر برات یه گنبد طلا می سازیم شبیه گنبد امام رضا می سازیم پنجره فولاد می سازیم حاجت می گیریم دخیل می بندیم که پای دخیل بمیریم سقا خونه بپا کنیم با شور و احساس بالا سر ام البنین (س) مادر عباس کریم تر از تو به خدا کسی ندیده خدا کریم تر از تو رو نیافریده السلام علی الکریم مهدی رعنایی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

نگرانم اگه دستم از تو جداشه بمیرم نگرانم قیامت اگه دامنت رو نگیرم نگرانم کمکم کن جوونیم گذشت و هنوز بیخیالم کمکم کن دارم پیر میشم کن نگاهی به حالم نگرانم برا نوکرات خیلی این روزا من نگرانم برا مرد و زن گریه کن سینه زن نگرانم کمکش کن مریضه یه گوشه کنار ی خوابیده کمکش کن نفس گرفته محرم ندیده کمکش کن نگرانم روح الله رحیمیان

سلطان ملک اقتدار یاحیدر یاحیدر صاحب تیغ ذوالفقار یاحیدر یاحیدر غران تو میدون وقتی پا میذاری دشمنت میگه الفرار یاحیدر یاحیدر چه فرمانده ی بی باکی عجب شیر خطرناکی رجز میخونی تو میدون به ولله که کولاکی با ادب علی و شاه باجذب علی و ذکر دم به دم علی و بهترین قسم علی علی علی جان علی و شور جاودان علی و نور آسمان علی و مرد قهرمان علی علی علی یاحیدر یاحیدر تو هستی قتال العرب یاحیدر یاحیدر ای شاه هاشمی نسب یاحیدر یاحیدر وقتی که درب قلعه رو ازجا در آوردی دشمن می گفت یاللعجب یاحیدر یاحیدر علی نامی و جنگاور علی صف شکن لشکر زدی مرحبو له کردی جزاک الله یاحیدر باغضب علی و شاه لا کشف علی و سرور عرب علی و هاشمی نسب علی علی علی باصفا علی و شور سینه ها علی و معدن سخا علی و تک یل خدا علی علی علی یاحیدر یاحیدر سلطان ملک اقتدار امیر برومند

آمد به پا بلند شود خورد بر زمین مجبور شد که خواهر خود را صدا کند کارش به التماس کشیده ولی چه سود باید حسین چند عبا دست و پا کند مثل انار دانه شده ریخت بر زمین وقتی ز خاک خواست تنش را جدا کند تا خیمه‌گاه جمع جوانان به خط شدند شاید که تکه تکه تنش جا به جا کند تا دید خواهر آمده شد غصه‌اش دوتا حالا عزا گرفته چه سازد، چه‌ها کند کم نیست چشم خیره سر شوم بد نظر ای کاش می‌شد این همه لشگر حیا کند می‌کوشد از میان تب‌ها و دشنه‌ها حتی ز روی تیغ، علی را سوا کند درگیر بود ساقۀ نیزه به سینه‌اش راهی نبود تا گرۀ بسته وا کند کتفش ز جای ضرب تبر باز مانده است هر ضربه آمده که یکی را دوتا کند بد جور دوختند تنش را به سطح خاک باید شروع به کندن سر نیزه‌ها کند مانند خاک روی زمین پخش شد تنش طوری زدند آرزوی بوریا کند حسین جان داده صابر خراسانی

خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من مهدی رعنایی

بی رمق بود و تا تکان میخورد به تنش نیزه و کمان میخورد وقتی افتاد دوره اش کردند چه لگد ها از این و آن میخورد هر کسی خسته بود عقب میرفت بدن خسته همچنان میخورد همه رفتند ، شمر ول کن نیست شمر تا رفت از سنان میخورد زیر لب گفت آب آب ، اما چکمه ها بود بر دهان میخورد بی رمق بود روح الله رحیمیان

راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف عبا به سر صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی

السلام علی مرمل البدما غریب آقا السلام علی یا سیدالشهدا غریب آقا چشام تاره همه جا رو مثل دود میبینم چشام تاره سپاهی از حسود میبینم چشام تاره رو به خیمه لشکر یهود میبینم نفس هست ولی قدرت جنگیدن نه ببر انگشترو و پیراهن نه السلام علی مرمل البدما غریب آقا السلام علی یا سیدالشهدا غریب آقا چشام تاره همه جا رو مثل دود میبینم چشام تاره سپاهی از حسود میبینم چشام تاره رو به خیمه لشکر یهود میبینم نفس هست ولی قدرت جنگیدن نه ببر انگشترو و پیراهن نه غریب آقا روح الله رحیمیان

نقش زیبای تو از اوج هنر می آید آن همه معجزه از دست تو بر می آید پیش پای تو زمین کم به نظر می آید دو…سه باریست ز معشوق خبر می آید نام حیدر به تو مولا چه قَدَر می آید شعر چشمان تو از هر چه غزل می ریزد از پی ات “حی علی خیر عمل” می ریزد چند صد بار زمین حداقل می ریزد وقتی از گوشه ی لبهات عسل می ریزد پشت بند عسلت طعم شکر می آید نام حیدر به تو مولا چه قَدَر می آید لب خود باز بفرما که هوا می خواهم دائم العشقم و هر روز تو را می خواهم هرچه در راه شما هست بلا، می خواهم شاعری مستحقم…از تو عبـا می خواهم این چه سرّی است که شعر تو سحر می آید نام حیدر به تو مولا چه قَدَر می آید باز در معرکه غوغا شده، ماشاء الله بند از قلب همه وا شده، ماشاء الله پشت دشمن چه قَدَر تا شده، ماشاء الله علی از دور هویدا شده ، ماشاء الله «ها علی بشر کیف بشر» می آید نام حیدر به تو مولا چه قَدَر می آید نقش زیبای تو روح الله رحیمیان

از ازل نور جلی کبریا تویی یل خیبر و ولی لافتی تویی اسدالله علی مرتضی تویی ای بی‌بدیل در عالمین قربون بچه‌هات مخصوصا حسین غیر اسم تو روی منبر نیست خلیفه‌ای جز شخص حیدر نیست توی این دنیا تکی تو ای عالیجناب آرزوی ملکی تو ای خیر و ثواب پدر نه فلکی تو یا ابوتراب عرش خدا شده مرکبت دنیا فدای یک موی زینبت غیر اسم تو روی منبر نیست خلیفه‌ای جز شخص حیدر نیست علی مرتضی تویی روح الله رحیمیان

ساقی دریا دل یا عباس تو شاهی من سائل یا عباس مادرت ام البنین میگه جانم یا ابو فاضل یا عباس شاه با کرم ساقی العطاشایی صاحب علم ای یل تماشایی ذکر مادرم ای دم مسیحایی دل و دلبرم بی نظیر و آقا ای جانم عباس ضربانم عباس تو شاه و من تحت فرمانم عباس جانم یا ابوفاضل روح الله رحیمیان

قاف به معنای قبله نما میم مسیری به سوی خدا را رشادت تو کرببلا قمر تویی سقا علمدار سپه دار جلودار علمدار یه رزمنده قهار علمدار عمامش رو که بردار علمدار خودش معنی اخطار علمدار علمدار علمدار قمر بنی هاشم یه تنه یه پا لشکره قمر بنی هاشم صف دشمنو میدره چه خبر شده میسره بگو ساقی و حیدره قمر بنی هاشم خود فاتح خیبر یا اباالفضل الفبای علم و عطا روح الله رحیمیان عین  به معنای علم و عطا لام لوای رفیع شما میم مقاوم تو راه ولا علم رفته بالا علمدار یل فاتح پیکار علمدار هجومش چه زیانبار علمدار ببین کار عدو زار علمدار یه پا حیدر کرار علمدار علمدار قمر بنی هاشم که نگاش پر هیبته قمر بنی هاشم که تجلی قدرته نه که اسوه غیرته تو دل عدو وحشته الفبای علم و عطا روح الله رحیمیان

نور حق در قاب رویت منعکس شد حیا به محضر تو ملتمس مثل کوهی مثل اقیانوس صبر کی شود دریا به پوز سگ نجس هرکسی با شخص شما در افتاده زده شیطان بر گردنش یه قلاده تو روایت دیدم منکرتون باید یا منافق باشه یا که زنا زاده محو ایمان عقیله العربم عبد احسان عقیله العربم بشنوه اون که بهت جسارت کرد من مسلمان عقیله العربم یا زینب جبل الصبر مثل کوهی روح الله رحیمیان

سر به سر من نزارید که غلام رقیم افتخارمه یه عمره مست جام رقیم آی اهل عالم بدونید کلب رام رقیم دلبرو دلدارمه افضل الاذکارمه مرحم دل زارمه رقیه دین و آیین منه یار دیرینه منه عشق شیرین منه رقیه سر به سر من نزارید که کوه رنج و دردم تا نفس دارم تو سینم دورت میگردم دیوونه زنجیریم زنجیرو پاره کردم غلام رقیم روح الله رحیمیان

غلام غلام غلامان حضرت قمرم مریضم و تحت درمان حضرت قمرم به اذن خدای زمین و زمان شهره ام تو جهان گدای حسین و مسلمان حضرت قمرم من عاشق کرامت و نصب عباسم شهید خشم نگه و غضب عباسم خدا را شاکرم که نوکر اباالفضلم ادب فرا گرفته از ادب عباسم یا ابوفاضل با دم روضت مستم بر در خونت عمریه کاسه به دستم میخونم هر دم تا دم مرگم آقا قمر پرستم غلام غلامان حضرت قمرم امیر برومند

عزیزی حسن محاله که آبروی منو بریزی حسن عزیزی حسن نمی ارزه بی تو دنیای من پشیزی حسن امامم حسن اذان منه علی و تویی اقامم حسن امامم حسن به این دلخوشم که میگم برات غلامم حسن حبیبی حسن یا نعم الطبیبی حسن ندارم باهات احساس غریبی حسن حسن یا حسن کریمی حسن تو آرامش دل زارم از قدیمی حسن کریمی حسن یه جور دیگه دلم با توئه صمیمی حسن عزیزی حسن مهدی رعنایی

سردار لشکر حیدر اسدالله حضرت صفدر حیدر اذن الله شیر دلاور ساقی کوثر گفته پیمبر حیدریم من غلام قنبرم حیدریم علی شاه و دلبرم حیدریم نعره یا هو زنم حیدریم مست شاه خیبرم باطن علی و حضرت ظاهر علی اول علی و حضرت آخر علی یا قاهر العدو و یا والی الولی سردار لشکر حیدر اسدالله حضرت صفدر حیدر اذن الله شیر دلاور ساقی کوثر گفته پیمبر حیدریم من غلام قنبرم حیدریم علی شاه و دلبرم حیدریم نعره یا هو زنم حیدریم مست شاه خیبرم باطن علی و حضرت ظاهر علی اول علی و حضرت آخر علی یا قاهر العدو و یا والی الولی سردار لشکر محمود عیدانیان

موعود خدا مرد خطر می خواهد آری سفر عشق جگر می خواهد این جمعیت میلیونی عصر ظهور او سیصد و سیزده نفر می خواهد صاحب الزمان لبیک کوری دو چشم اهل بدعت فقط حیدر امیر المونین است یا فاروغ اعظم موعود خدا مرد خطر می خواهد آری سفر عشق جگر می خواهد این جمعیت میلیونی عصر ظهور او سیصد و سیزده نفر می خواهد صاحب الزمان لبیک کوری دو چشم اهل بدعت فقط حیدر امیر المونین است یا فاروغ اعظم سفر عشق امیر برومند