1399

عباسم و در پی خطر می گردم دور و بر خیمه تا سحر می گردم صدبار اگر علقمه را فتح كنم لب تشنه تر از گذشته بر می گردم *** گاهی به حضور مهر، ای ماه برو تا جاذبه ی سیر ، الی الله برو زینب به طنین گام تو دلگرم است گاهی جلوی خیمۀ او راه برو *** تا پرچم سرخ عشق بردوش من است شوق ظفر و صبر، هم آغوش من است یک لحظه مرا نمی گذارد آرام این نالۀ العطش که در گوش من است *** با یاد اباالفضل دلم آسوده ست با او دل ما را سر و سری بوده ست در حاشیۀ علقمه گفتم نکند یک عمر دو دست در تنم بیهوده ست؟! ** کس پیش تو دم ز زور و بازو نزد کو آن که برابر تو زانو نزد لب تشنه ز علقمه گذشتی آری دریا که به رودخانه ها رو نزد عباسم و در پی خطر میگردم محمدرضا ناصری

خنده بر پاره گریبانی مان می کردند خنده بر بی سر و سامانی مان می کردند . پشت دروازه ی ساعات معطل بودیم خوب آماده ی مهمانی مان می کردند . از سر کوچه ی بی عاطفه تا ویرانه سنگ را راهی پیشانی مان می کردند . هر چه ما آیه و قرآن و دعا می خواندیم بیشتر شک به مسلمانی مان می کردند . شرم دارم که بگویم به چه شکلی آن جا وارد بزم طرب خوانی مان می کردند . بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند . هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند پشت دروازه ساعات نریمان پناهی

کار خودم رو من فقط زیاد کردم به هر کسی به جز تو اعتماد کردم منی که عمری بین روضه ها ی تو به محضرت عرضه اعتقاد کردم پس چی شد اعتقاد من به نام تو ای آقا اینقد عوض شده غلام تو ای آقا شفا میداد یه روز به اعتقاد من یادم هست ته استکان چای پیر غلام تو ای آقا من عوض شده روضه همون روضست من عوض شدم آقا همون آقاست کم نوفیقم چایی همون چایه من عوض شدم تربت تو اعلاست ابی عبدالله یا ابی عبدالله پس چی شد اعتقاد من مهدی رعنایی

شاه مردان علی علی شیر یزدان علی علی قوّت پروردگار علی علی مرد میدان علی علی روح قرآن علی علی ای یل با اقتدار یل با نسب امیر عرب خدای غضب یا علی امیر کائنات فدای بچه هات منو دیوونه کرده ایوون طلات محبت چشات منو میده نجات محاله که بلرزه پام رو پل صراط علی یا علی حیدر شاه مردان محمدرضا ناصری

زینب عفیفه ایست که در راه عفتش عباس میدهد نخ معجر نمیدهد جبرائیل میکائیل اسرافیل عزرائیل این چهار ملک مقرب وقت نماز صبح و ظهر و هر شب تعظیم میکنن به عمه زینب علی علی علی علی ای اهل شام اسکوتو همه من زینبم دخت فاطمه حامی حسن یاور حسین خواهر معظم شاه علقمه عمه علی اکبر هستم دختر جناب حیدر هستم زلزله به پا کنم با خطبه چون من یک تنه یک لشکر هستم من زینبم دخت فاطمه امیر برومند

برگشتی از حج واجبو رفتی سوی دیر راهبو دق دادی ام المصائبو وای حسین وای حسین پنجه رو رمل صحرا زدی تشنه دلو به دریا زدی پیش زینب دست و پا زدی وای حسین وای حسین حجکم مقبول سعیکم مشکور میزدن با سنگا به سرت از دور رخت احرامت خاک این صحراست حاجی زینب رو سر تو دعواست ای حسین جانم ای حسین جانم قتلگاه دریای خون شده پیکرت نیزه بارون شده مو های تو پریشون شده وای حسین وای حسین عطر تنت از صحرا میاد دشمنت سمت زن ها میاد صدای آه زهرا میاد وای حسین وای حسین چی سرت اومد همه هستم جلوی چشمانم رفتی از دستم صحبت نعله تازه میکردن پیرهن کهنه تو  اندازه میکردن ای حسین جانم ای حسین جانم برگشتی از حج واجبو نریمان پناهی

ارباب من از ذکر تو مجنونم سر شکستن از عشق تو قانونم دیوونه تر از همیشه میخونم هر چی که بگم از تو کمه آره والله عشقت برا من محترمه آره والله زیبایی هیئت علمه آره والله اینجا واسه ی ما حرمه آره والله مجنون توام لیلای منی من نوکرتم آقای منی انامجنون حسین ابن علی --------- اسطوره ی جانبازی و ایثاری بر قافله ی عقیله سالاری بر لشکر شاه عشق سرداری تو عشق و امید حرمی آره والله فخرم اینه تاج سرمی آره والله مستم تو می و ساغرمی آره والله اصلا تو خدای کرمی آره والله مجنون توام لیلای منی من نوکرتم آقای منی مجنون تو ام محمدرضا ناصری

ای عزیز دلم ای حسین شهیدم ای عزیز دلم به خدا که بریدم ای عزیز دلم ناله هاتو شنیدم ای عزیز دلم ، ای عزیز دلم تو حسین منی سخته با تن زخمی دست و پا بزنی تن زخمیتو به سرنیزه ها بزنی پیش نهر فرات آبو صدا بزنی سخته بگی تشنمه با نیزه جواب بدن حتی نخواستن به یه شیرخواره هم آب بدن فقط میخوان خواهرتو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب سرنوشتو ببین چی سر حرم اومد ماه نیزه نشین همه هستیِ زینب مونده روی زمین خون حنجرتو بردن به عرش برین سرنوشتو ببین ، سرنوشتو ببین تو حسین منی سرنوشت تو این بود تشنه جون بکَنی ای برادر من زخمی ترین بدنی نَه عقیق یمن مونده نَه پیرهنی سخته بخوان بعد تو به خیمه ها آب بدن آب خنک به حرمت پیش رباب بدن فقط میخوان خواهرتو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب ای غریبم حسین ای حسین شهیدم نریمان پناهی اَلسلامُ علی شَیبِ الخضیبم حسین نور دیده ی من ، خَدِّ التریبم حسین رفتی و غمت آخر شد نصیبم حسین ای غریبم حسین ، ای غریبم حسین تو حسین منی تو همونی که مادر گفته بی کفنی وای من که عزیزم پاره پاره تنی ای امون من از این صبر حسنی بگو که پیغاممو به ابوتراب بدن این سرو میبرن به مجلس شراب بدن طناب آوردن که منو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب ای حسین شهیدم نریمان پناهی

رفیق من سربازه توی دلش آشوبه برای دیدن حرم چقده پا میکوبه رویامه حرم دنیامه حرم خواب روزامم شبهامه حرم ضربان قلبم میزنه باتو هردم عشق تو کاشف هر غم ارباب ارباب مهر تربت حرم باعث شد حتی منم نماز خون بشم همیشه بی تربت که واقعا میدونم نماز من نماز نمیشه آلوده سر رو تربتت میزاریمو پاک برمیگردیم ما همه از این خاکیمو به این خاک برمیگردیم برمیگردیم حرم برمیگردیم رفیق من سربازه برومند عراقی

انگار اومد بر قلب من فرود خنجری که سرت رو از پیکرت ربود اونی که سر از تنت برید فکری به حال دل زینب نکرده بود گلوتو می بوسم رگاتو می بوسم، تو رو خدا دست و پا نزن نذار که ببینه، اینقده مادرو صدا نزن… غریب مادر.. — خواهر تو شد نصفه جون تو میرسه بر مشامم بوی خون تو چیزی نمونده از تنت ولی رو به قبله میگذارم استخون تو مرکبا رسیدن، هند جگرخوارِ اومده دوباره به یادم، خاطره ی مسمار اومده غریب مادر… — قلبمو از جا داره می کنه انگاری چکمه هاش روی سینه ی منه سر از قفا می برید ولی کسی نبود بگه چه طرز بریدنه کدوم بی مروت، سر تو رو رو نیزه زده لال بشه اونی که، حرفی ز نعل تازه زده غریب مادر — پشت آن در مادر افتاده به روی او یه در افتاده مادر افتاده پسر افتاده ته گودال پیکر افتاده پیکری که بی سر افتاده پسر افتاده خواهر افتاده پدر افتاده مادر افتاده خنجر افتاده حنجر افتاده از روی نیزه یه سر افتاده اصغر افتاده اکبر افتاده از روی ناقه دختر افتاده عمه افتاده گلوتو می بوسم نریمان پناهی

ای نور عینم مظلوم حسینم چی اومد سر تو سر پیکر تو تو رو زد به زمین غم اکبر تو چی اومد سر تو سر حنجر تو خودمو میزنم پیش پیکر تو اللهم تقبل منا هذا القلیل چیزی نمونده از تنت نیزه به نیزه زدنت بین دو نهر آب حسین با لب تشنه کشتنت یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی ای نور عینم عریان حسینم چرا شمر لعین داره کینه تو چرا پا نمیشه از رو سینه تو چرا این همه تیر جا شده تو تنت خاک کرب و بلا شده پیروهنت اللهم تقبل منا هذا القلیل داره میمره خواهرت دست روی قلب من نذار چقدر بهت گفتم حسین انگشترتو در بیار یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی ای نور عینم نریمان پناهی

جوانانِ بنی هاشم سوی میدان شدن عازم یکی از دیگری سرتر به نام حضرت قاسم - عزیز الله مدد قاسم ندا آمد صدا ای جان صدایی در دل میدان میان معرکه فریاد عمو جانم سنه قوربان - عزیز الله مدد قاسم پا به میدان زدو میدان گردوخاکی رخداد دست به شمشیر زد این نوجوان تازه داماد تا سر چهار پسر ازرق شامی افتاد امیرو سرور قاسمه نور کوثر قاسمه عشق مادر قاسمه قلب لشگر قاسمو کیمیاگر قاسمه مثال حیدر قاسمه در و گوهر قاسمه نطق جوهر قاسمه می و ساغر قاسمو حیرت آور قاسم قاسم مدد یا قاسم ............................................ بند دوم تو بی همتا قدت رعنا نگاه تو پُر از معنا حسینی خوی تو قاسم حسنی روی تو زیبا - عزیز الله مدد قاسم کمان ابرو سیه گیسو برومندی به هر بازو حریفانت همه از دَم به پیش تو زدن زانو - عزیز الله مدد قاسم مات و مبهوت همه جوشن او پیرهنش انبیا پشت سرش لحظه‌ی عازم شدنش زمین لرزید ز فریاد انا بن الحسنش قامت طوبا قاسمه تیغ برنا قاسمه ماه زیبا قاسمه عرش اعلا قاسمو دین و دنیا قاسمه تمام قرآن قاسمه تیغ بران قاسمه شیر غران قاسمه مثل طوفان قاسمو روح و ریحان قاسم قاسم مدد یا قاسم جوانان بنی هاشم امیر برومند

ایها العبد الصالح روحی قلبی لدیک یا ساقی العطاشا صلی الله علیک تو هم آقا و آقا زاده ای چه برادر فوق العاده ای تو علمدار خونواده ای با وفایی و تو گره گشاییو ماه کربلایی و پرچم بلند تو همیشه پا برجاست فوق حاجاتی معدن کراماتی تو عموی ساداتی تا قیامت رفع الله رایه العباس اباالفضل اباالفضل یا ساقی العطاشا مهدی رعنایی

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمات دست بر نمی دارم بزار حالا حالا نوکر شما باشم لحظه مرگم تو خاک کربلا باشم کاشکه میشد مثل عقربه ها برگردم به کربلا هایی که قبلا سفر کردم کاشکه می شد ساعت همون لحظه وای میستاد تو اولین بار که چشام به گنبد افتاد ندیدنه حرم بلای جون نوکره نکنه اربعین نیام نذاری آبروم بره این چه بلایی که اومده سرم منو دق نده بذار بیام حرم از حال خودم درمونده شدم عزیزم حسین عزیزم عزیزم عزیزم حسین یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمات دست بر نمیدارم بذار صد و بیست سال نوکر شما باشم لحظه مرگم تو خاک کربلا باشم بده که پیش تو موی سرم سپید نشه بده که نوکرت بمیره و شهید نشه من اصلا اومدم برات مریض بشم تا تو قلب مادرت عزیز بشم به روضه بدهکارم نریمان پناهی

رعنایی زیبایی به چه قد و بالایی طنّازه اعجازه علی بهش مینازه خدا به دست خودش یک هنر تراشیده عسل چکانده به خاک و اثر تراشیده برای اینکه علی را دوباره زنده کند پدر نمونه گرفته پسر تراشیده جان و جانان من حسن ای بت شکن حسن زیبا سخن حسن یا مولا تویی ذات خدا حسن عشق و وفا حسن شمس ولا حسن یا مولا (حسن یا مولا) دم سرداری کرّاری تو یل پیکاری طوفانه غرّانه زلزله ی میدانه خدا به دست خودش یک هنر تراشیده عسل چکانده به خاک و اثر تراشیده برای اینکه علی را دوباره زنده کند پدر نمونه گرفته پسر تراشیده یکّه تاز جمل حسن ضرب الاجل حسن ای بی بدل حسن یا مولا تویی سایه سرم حسن ای محترم حسن یا ذالکرم حسن یا مولا (حسن یا مولا) رعنایی زیبایی مجید رضانژاد

دلدل سوار امده با اقتدار اومده دشمن فراریه چون شیر شکار اومده حضرت جانان وقتی تو میدون میکنه رجز خوانی لشکری لرزان از صلابت علی و صوت ربانی شدنی نیست که کسی فرصت کنه از علی فراری شه نداره امکان آخه با یه ضربه میکشه علی آنی فراموش کردن یه عده از لشکر باید مخفی شن تا که نشن پرپر بابا حق دارن مات بشن و مبهوت تماشاییه جنگیدن حیدر دلدل سوار اومده محمدرضا ناصری شیر قدر اومده مرد خطر اومده دستمال زرد بسته با تیغ دو سر اومده یک طرف حیدر یک طرف لشکری و یه قلعه خیبر همه حیرونن ولی لبخنده روی لبای پیغمبر برو ای مرحب تو‌ که حتی حریف قنبرشم نیستی بچه بازی نیست کسی مثل تو بخواد بجنگه با حیدر اومد حیدر قلعه زیر پاش لرزید با یک ضربه مرحبو زمین کوبید شتاب ضربه شمشیر مولارو تن مرحب وقتی خورد زمین فهمید دلدل سوار اومده محمدرضا ناصری

زندگی زندگی چقده شیرینه واسه تو بندگی چقده شیرینه روضه خونگی چقده شیرینه شیرینه حال و هوات شیرینه بزم عزات شیرینه اشکای گریه کنات شیرینه نوحه و دم شیرینه نوای غم شیرینه سینه زدن پا علم ثارالله آقام آقام نام تو نام تو سبب آرامش محفل روضته مطب آرامش دارم از تو حسین طلب آرامش آرامش یعنی حسین آرامش این شور شین آرامش یعنی بین الحرمین زندگی چقده شیرینه محمدرضا ناصری

از طعنه و ازار از مردم بی عار از مجلس اغیار به هم می ریزم من از دمه دروازه از نگاه مردم از کوچه و بازار به هم می ریزم من من به جای سر تو سنگ خردم لابه لای سر تو سنگ خردم دنبالت کوچه به کوچه داداش پا به پای سر تو سنگ خردم وای من وای من ای حسین وقتی می بینم که رقیه رو داره می دوه روی خار به هم می ریزم من وقتی که جمع می شن دور و بر زینب اراذل و اشرار به هم می ریزم من شده از غصه ی تو زینب پیر شده بسته دست من با زنجیر می دیدم از روی تل که داداش شده با حنجرت خنجر در گیر وای من وای من ای حسین وقتی می ریزه سنگ به سر ما داداش از درو از دیوار به هم می ریزم من به خاطر تفریح می زنه نیزه دار نیزه به تو هر بار به هم می ریزم من خنده های شمر نمی ره یادم ماجرای شمر نمی ره یادم قربونه صورته خاکیه تو جای پای شمر نمی ره یادم وای من وای من ای حسین از طعنه و آزار نریمان پناهی

مولاتی همه انگیزه سربازاتی آخرین فاطمه باباتی تو سپاه عمه ساداتی کنیز تو مریم و آسیه گدای تو دستای خورشیده فرموده زین العابدین بانو از اشک تو یزید ترسیده گریه تو سلاح تو بوده از دشمن نفس گرفتی تو در اوج وقار جنگیدی سر باباتو پس گرفتی تو مولاتی یا رقیه میمیرم عشقتو کرده منو تسخیرم بی تو از نفس کشیدن سیرم کربلامو از خودت میگیرم به آه تو قسم مسیحایی مدال رو سینه سقایی امام حسین فرموده دربارت که اشبه الناس به زهرایی وقار تو وقار عباسه تو چشم تو کوثرو میبینند مردم شام اخم تو میشناسن غضب کنی حیدرو میبینن مولاتی یا رقیه مولاتی یا رقیه مولاتی حسین ستوده

تا تو شدی کشته ما بی سر و سامان شدیم یکسره سرگشته ی کوه و بیابان شدیم خیمه و خرگاه ما رفت به باد فنا به لجه ی غم اسیر دچار طوفان شدیم از فلک عزّ و جاه به روی خاک سیاه به چاه غم سرنگون چو ماه کنعان شدیم زکعبه ی کوی تو به حسرت روی تو به حلقه ی فرقه ای زبت پرستان شدیم ای سر تو بر سنان شمع ره کاروان به مهر روی تو ما شهره ی دوران شدیم زجور خونخوارگان تو سر بلندی و ما زدست نظّارگان سر به گریبان شدیم پرده گیان تو را حجاب عزّت درید تا که تماشاگه پرده نشینان شدیم گاه به زندان غم حلقه ی ماتم زده به کنج ویرانه گاه چو گنج شایان شدیم چو ساربان عزا نواخت بانگ رحیل سر تو شد روی نی گمشدگان را دلیل یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی جلوه ی روی تو بود طور مناجات ما کعبه ی کو ی تو بود قبله ی حاجات ما شربت دیدار تو آب حیات همه صحبت این ناکسان مرگ مفاجات ما خرمن عمر عزیز رفت به باد ستیز زآتش بیداد سوخت حاصل اوقات ما از تو نگشتیم جدا در همه جا وز قضا تا به قیامت فتاد دید و ملاقات ما بی تو اگر می روم چاره ندارم ولی این همه دوری نبود شرط مکافات ما وعده ی ما و تو در بزم یزید پلید تا کنی از طشت زر جلوه به میقات ما راه درازی به پیش همسفران کینه کش همتی از پیش بیش بهر مهمٌات ما شمع صفت می روم سوخته و اشک ریز ای سر نورانی ات شاهد حالات ما بی تو نشاید که ما بار به منزل بریم یا که به سختی مگر بار غم دل بریم یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی

میزنه میدون با دعای سقا رجز میخونه می خورشه دریا جا پای باباش داره پا میزاره میکشه شمشیر زنده میشه مولا باید تموم صحنه عکس شیر باشه کافی قاسم داخل تصویر باشه شیوه ترفتدش ازرقو بازی داد نوجوون میدون چقدر با هوشه به خدا ترسونده یلای نامی رو چون که خون حیدر تو رگاش می جوشه میزنه میدون محسن عراقی

اونی که معنی عشق مجسمه زینب زینب زینب فیهم فاهمه دختر فاطمه زینب زینب زینب مرد میدونی و مرد آفرینی تو ملیکه و ام المصائبی زینب ما رایت گفتی و همه فهمیدن تو خودت مظهر العجائبی زینب کلام میلرزه صدام میلرزه تو قدم میزنی شهر شام میلرزه اسم تو داره سجده واجب تویی ناموس علی ابن ابی طالب یا زینب یا زینب علیمه عالمه عقیله العرب زینب زینب زینب شریف فاضله اصیل و با نسب زینب زینب زینب وقتی شریکه الحسینه پس هیچ کس لایق بردن اسم شریفش نیست اونی که معنی عشق مجسمه حسین ستوده

دختر فاطمه ، بازار ، خدارحم کند چادر پاره و انظار خدا رحم کند ما که از کوچه فقط خاطره بد داریم شود این حادثه تکرار خدارحم کند یک و زن و قافله و خنده نامحرم ها بر اسیران گرفتار خدا رحم کند یک شبه پیر شدی یا زتنور آمده ای یک سر و این همه آزار خدا رحم کند نیزه داران همه مستند نیفتی پایین حنجرت خوب نگه دار خدا رحم کند گیسویت کم شده و این جگرم میسوزد بر من و زلف خم یار خدا رحم کند ظرفِ خاکستر یک عده هنوز آتش داشت شعله افتاد به گلزار خدا رحم کند دست انداخت یکی پرده محمل را کَند جلویِ چشم علمدار خدا رحم کند راهمان از گذرِ برده فروشان افتاد این همه چشمِ خریدار خدا رحم کند زنی از بام صدا زد که کدام است حسین نوبت من شده این بار خدارحم کند یک نفر گفت اگر بغض علی را داری سنگ با حوصله بردار خدا رحم کند دختر فاطمه و بازار نریمان پناهی

عیسی که مرده زنده کرد ،گاهی خودش می شد مریض با ذکر یا زینب مدد ، عیسی مداوا می شود موسی چو اندازد عصا صد اژدها آید پدید زینب عصا اندازد و موسی هویدا می شود ای مستمند بی نوا حلال مشکل هاست او با یک نگاه زینبی صد ها گره وا می شود این مطلب گم کرده ره از حضرت یعقوب پرس با اذن زینب یوسف گمگشته پیدا می شود روز قیامت ناگهان در حشر غوغا می شود زینب اشارت می کند ، باب الحسین وا می شود ذکر یا زینب مدد برومند عراقی