1400

به حرمت وابستم ، اینو خودت میدونی دلمو دستت دادم ، تو یه شب بارونی با تو شدم آزاد و ، بی‌تو شدم زندونی به دعاتون ملتمسم میدونی خیلی بی کسم اگه دلت راضی بشه من به وصالت برسم «غریب مادر یاحسین» آقا دلم دنبال توئه تقدیر من تو فال توئه خوش به حال هر کی زندگیش تو دستای امثال توئه منم همون نامرد و ، تویی ابر مرد آقا تصورش ممکن نیست ، منو کنی ترد اقا شاید یه روز این‌روضت،منو عوض‌کرد آقا بنده دلم بنده به تو شده پناهنده به تو داره مدام جار میزنه که ارادتمنده به تو «غریب مادر یاحسین» به حرمت وابستم اینو خودت میدونی امین قدیم

این دل رمیده ی من در انتظار حرم یاره میخواد شیش گوشه ببینه جز غم و زاری کاری نداره آخرش از عشق تو مولا میمیرم میمیرم میمیرم بخدا آخرش از عشق تو مولا میمیرم میمیرم میمیرم به خدا کربلای با صفاتو میبینم میبینم میبینم به خدا اگه ساقی حسینه ، اگه ساقی حسینه من می نخورده مستم به کوی او ببازم تمام بود و هستم تو چه در پیمانه کردی آقا ، که مرا دیوانه ی دیوانه ی دیوانه کردی با نگاهت دل ربودی که مرا مستانه ی مستانه ی مستان کردی چشای قشنگ عباس ، چشای قشنگ عباس دلمو خدایی کرده چشای قشنگ عباس دلمو خدایی کرده مدد آقام اباالفضل منو کربلایی کرده ، منو کربلایی کرده آقا جون کن عنایت ، آقا جون کن عنایت که شوم کربلایی سائل کوی یارم میکنم من گدایی کنج قفس میتونم باشم ، بی هم نفس میتونم باشم من بی حسین نمیتونم نمیتونم نمیتونم این دل رمیده ی من محمدحسین حدادیان من بی حسین نمیتونم ، چرااااا ؟؟؟ آخه آقامه دوسش دارم ، آقامه دوسش دارم ، آقامه آقامه مولامه مولامه دوسش دارم کربلای تو حسین جان آقا عشق عالمینه ، کربلای تو حسین جان آقا عشق عالمینه همه میگن صفای دل صحن بین الحرمینه آقا جون کن عنایت که شوم کربلایی سائل کوی یارم میکنم من گدایی آواره ی صحرا میتونم باشم آواره ی صحرا میتونم باشمغریب و تنهامیتونم باشم بی کربلا نمیتونم نمیتونم چرا آخه زیاء عینه دوسش دارم زیاء عینه دوسش دارم حرم حسینه دوسش دارم حرم حسینه دوسش دارم بی ماه فروزان میتونم باشم بی مه فروزان میتونم باشم بی خورشید تابان میتونم باشم بی ابوالفضل نمیتونم نمیتونم آخه آقامه دوسش دارم آقامه دوسش دارم مولامه دوسش دارم اخه مولامه دوسش دارم این دل رمیده ی من محمدحسین حدادیان

ام‌المصائبم، احترام واجبم والله دومین مظهر العجائبم مرا ضعیفه نخوانید، لشکر علی‌ام من از طفولیتم پای منبر علی‌ام به میمنه حسن هستم به میثره حسنم علی امام من است شیر نر علی‌ام کاملا علی‌ام، حقیتا علی‌ام ظاهرا زنم اما باطناً علی‌ام جلوه حسنم، شیرم اگرچه زنم کاخ کوفه را با یک تشر به هم می‌زنم به من میگن نور کلام‌الله دختر فاطمه سلام الله دانلود ام المصائبم احترام واجبم محمدحسین حدادیان

فرمود امام رضا با اشک و شور و شین ان کنت باکین  فابک علی الحسین فرمود امام حسن(ع)  مسموم از جفا لا یوم کیومک  مظلوم کربلا شیخ الائمه گفت  این حرف آخر است گریه کن حسین  با من برادر است دانلود مداحی فابک علی الحسین عبدالرضا هلالی

ببین مادر نشسته پای نیزه گلوی تو کجا و جای نیزه علی باور بکن من شیر دارم فقط پایین بیا از روی نیزه حسین مظلوم حسین مظلوم دانلود ببین مادر نشسته پای نیزه امین قدیم

باز زدم آقا به تو رو من بشکسته سبو اومدم دیگه نگو چه عجب بی وفا این بد اگه کرده بدی تو که خوبی بلدی بطلب کربلا بطلب کربلا کار حسین دلبریه به خدا محشریه این آقا مادریه تو رو به مادرت از حرمت دل می خونه نذار عشقش بمونه به دل نوکرت گر به حرم نروم به کجا بروم بی تو بهشت خدا به خدا نروم کربلا نروم به کجا بروم به کجا بروم کربلا نروم به کجا بروم به کجا بروم دانلود مداحی باز زدم آقا به تو رو عبدالرضا هلالی

رو سیاهی هام همه مال خودم نوکریام نذر علی اکبره پس نمیگیرم دلی رو که دادم خدا ازم اینجوری رازی تره نیومدم به کاری یه وقت به روم نیاری ندادم به تو چیز قابل داری خدا یه دل بهم داده که تنگ بشه برای تو خدا یه جون بهم داده کمه ولی فدای تو بی تو بودن به من نیومده بغلم کن که حالم بده دور هر کی که چرخیدمو یه جورایی منو دور زده پناه من باش پناه عالم خودت خبر داری چقدر خراب حالم کسی رو مثل تو دوست ندارم با چشم خیس سر روی تربتت میزارم دانلود رو سیاهی هام همه مال خودم امین قدیم

آشفته تر از بادم تو غربت دنیا دلتنگ تر از غنچه بی رنگ تر از دریا الان یه سال و نیمه که حرم نیومدم ولی فقط تو این یه سال تو رو صدا زدم میشنوی صدامو کی میشه ضریحتو بغل کنه چشامو آرزومه آقا وا کنم با آب سقا خونه روزه هامو روبروی گنید دم بگیره نوکر تو نوحه سلامو سلام آقا سلام ای عزیز دلم دلگیر تر از هر روز تو حسرت فردا جانسوز تر از آهو بارونی تر از ابرا قرار نبود که بین ما بیفته فاصله یه ذره تربتت برام شفای عاجله حال و روزم اینه نوکرت شبانه روز تو فکر اربعینه دم دمای افطار پخش مستقیم کربلا رو که میبینه میگه یا اباالفضل کربلا میخوام میدونی حاجتم همینه حرم میخوام خودت دعوتم کن بیام دانلود مداحی آشفته تر از بادم محمدحسین حدادیان

نوکری تو به همه دنیا می ارزه یه جوری سینه میزنم زمین بلرزه مرده باشم کسی بخواد به روضه هات جسارت کنه شهر باید به منه هیئتی عادت کنه سرجدا کردن و قتل عام و غارت واسه نوکرای تو بی تاثیره پیره انقلاب ما گفته محرم ماه پیروزیه خون بر شمشیره احب الله من احب حسینا ضریح قبلیه تورو من اگه داشتم مدینه رو قبر امام حسن میذاشتم عشق تو باید به همه دنیا سرایت کنه شهر باید به منه هیئتی عادت کنه اگه خوب برای تو نوکری نکردم اگه بی بهام اگه بی مقدارم بیا این یه جمله رو ازم قبول کن به امام حسن قسم دوست دارم احب الله من احب حسینا محاله اسمه تو بیوفته از زبونم نوکره تو بودم و هستم و میمونم لال بشه زبونی که به تو احانت کنه شهر باید به منه هیئتی عادت کنه نوکری تو به همه دنیا می ارزه محمدحسین حدادیان

العطشا بکربلا تشنه لبی آه کشید فاطمه را خبر کنید روضه به گودال رسید خونی شده چرا یال مرکبت صبرا علی بلائک روی لبت گودال و خنجر و شمر و زینبت صبرا علی بلائک روی لبت وای از تنور خولی و امشبت صبرا علی بلائک روی لبت مادرتو غصه روز دهم میکُشه خواهرتو ضربه دوازدهم میکُشه چجوری پیدات کنم با دست بسته حسین من وسط این همه نیزه شکسته حسین نه پیرهنی برات مونده نه ذره روی لبای تو هل من ناصره پایین مقتلت زهرا زائره دانلود مداحی العطش بکربلا عبدالرضا هلالی روی لبای تو هل من ناصره بی تو عقیله باید تنها بره روی لبای تو هل من ناصره اسیری و بی کسی قافله و ازدحام خیلی به ما سخت گذشت میون بازار شام ببین که شد بیشتر از کرب و بلا خون دلم تو کوچه ها رقصیدن دور و بر محملم بعد از تو خورده سنگ دشمن به من من گریه میکنم میخندن به من راهو تو کوچه ها میبندن به من من گریه میکنم میخندن به من خیلی بی احترامی کردن به من من گریه میکنم میخندن به من دانلود مداحی العطش بکربلا عبدالرضا هلالی

صَباحاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین مَسائاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین بِحُبِ الحُسَین به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من صَباحاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین مَسائاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین بحب الحسین محمدحسین پویانفر

اگه کور شم بهتر از اینه از حرم دور شم نذار قسم بدم به پهلویه خودت اجازه نده مجبور شم من حالم خیلی بده صبرم دیگه سر اومده رویای من شیش گوشته مردن بین آغوشته من حالم خیلی بده صبرم دیگه سر اومده رویای من شیش گوشته مردن بین آغوشته طلاق میدم دنیا رو آخر به عشق اینکه بغلت بگیرم من تصمیم خودمو گرفتم من باید برای تو بمیرم بمیرم بمیرم بمیرم من باید برات بمیرم بمیرم من حالم خیلی بده حمید علیمی

با هر چی در میوفتید با هر چی طرف میشید به هرچی اشکال میکنید به هر چی گیر میدید به عزای ابی عبدالله و زیارت حسین گیر ندید اشکال نکنید خدشه وارد نکنید هر کسی که نمیتونه بیاد در باب عزای ابی عبدالله نظر بده خیلیا تو طول تاریخ اومدن با بیرق حسین در بیوفتن با عزای حسین طرف شوند زیارت حسینو زیر پا بگذارند اما الان کجان خدا پای زیارت حسین ایستاده مهدی حسن آبادی مگه نه این که متوکل عباسی هفده مرتبه این سرزمین رو شخم زد و آب بست که این قبر ناپدید بشه کجاست این بیرقو ببین این علمو ببین این پرچمو ببین این گنبدو ببین این عاشقا رو ببین این زائرا رو ببین فکر نکنیم اگه کسی با عزا طرف شد این عزا نابود میشه نه قربونت برم انقدر آدم درشت اونایی که برا خودشون فکر میکردن رقمین حکومت دار بودن اینقدر اومدن طرف شدن با این عزا بین الحرمین تعطیل شد آخر از چاه فاضلاب کشیدن بیرون اعدامش کردن نه به این عزا خدشه ای وارد نمیشه خدا پای زیارت حسین ایستاده مهدی حسن آبادی

به مادرم دکتر های آن زمان گفتند که بچه تو به قطع و یقین نمیماند و در جواب همه مادرم فقط می گفت محب فاطمه بارش زمین نمیماند و مادر از همه جا دل برید و رفت حرم سلامتی مرا خواست از امام رضا هنوز بر سر ماندن یا نماندنم شک بود گذاشت نام مرا مادرم غلامرضا به قول مادرم از آن زمان امام رضا پناه من شده هر جا به او نیاز شده عجیب نیست برایت که شاعری بلدم زبان من دم باب الجواد باز شده از لحظه ای که پا به مشهد می گذاریم انگار می پرسد کسی احوالمان را در می رود یکباره از تن خستگیمان انگار میگیرند زیر بالمان را از دور دور دور هم پیداست گنبد پر میزنم این جاده پر پیچ و خم را هر گوشه مشهد که باشم غلامرضا محمدحسین ملکیان میشناسم مثل کف دستم خیابان حرم را هر کس که می آید زیارت دست خالی است این در نیازی به نگهبانی ندارد اصلا مگر زائر چه دارد غیر حاجت حاجات را که دم در میشمارد من فکر میکردم که این آرامش امن از لطف چشم تیز بین دوربین بود تا در ورودی حرم فهمیدم این راز در ادخولوها بسلام آمنین بود ناموس و جان و مال اینجا در امان است در کل عالم هیچ جا مثل حرم نیست من که ولی هر مرتبه رفتم زیارت تا بازگشتم از حرم دیدم دلم نیست گفتند اینجا گم شود چیزی محال است من از شکوهش دست و پا گم کرده بودم امن است پس هر قدر میگردم چرا نیست من با خودم یک کوه غم آورده بودم غلامرضا محمدحسین ملکیان

می نویسم عشق و بی تردید می خوانم جنون هرکسی دیوانه تر السابقون السابقون می نویسم عشق و بی تردید می خوانم حسین عاقلان دانند لکن اکثرا لایعقلون این سرشت ماست ؛ از خاکیم ، خاک کربلا سرنوشت ماست پس انا الیه الراجعون صرف یک دل دادن و عرض ارادت شرط نیست باید امضا کرد این دل نامه را با دست خون پرچم او از ازل بالاست ؛ بالا تا ابد باد این پرچم بلند و هر چه جز آن سرنگون گوش جانم چشم بر راه صدای دیگری ست پای دل سر در هوای ماجرای دیگری ست گرچه خیلی ها به ظاهر کربلا هستند لیک باطنا امشب مدینه کربلای دیگری ست چار تن از پنج تن در گرد یک گهواره اند در دل گهواره هم اهل کسای دیگری ست خنده گریه خنده گریه خنده گریه خنده اشک بیت مولا غرق اشک و خنده های دیگری ست شیر از انگشت های وحی می نوشد حسین سبط پیغمبر غذایش هم غذای دیگری ست عشق او جاری ست حتی در مرام اهل بیت می توان فهمید این را از کلام اهل بیت ساغر لب های هر معصوم می گوید حسین بس که لبریز است نام او ز جام اهل بیت هم شتابش بیشتر هم این که جایش بیشتر کشتی اش هم فرق دارد با تمام اهل بیت خاک کربلا عبدالرضا هلالی در نهایت جمع خواهد گشت با نام حسین سفره ای که پهن می گردد به نام اهل بیت روز و شب بر او درود حق درود اهل بیت روز و شب بر او سلام حق سلام اهل بیت تا که می خوانم تو را هر دیده می بارد تو را از خدا دیگر چه خواهد هر کسی دارد تو را در روایت هست هر که دوستش دارد خدا در دلش چون داغی از یک لاله می کارد تو را عشق را از هر کسی از اهل دل پرسیده ام از گریبانش چنان خورشید می آرد تو را خاک کربلا عبدالرضا هلالی ما نه ؛ فرزند پیمبر می شود قربانی ات هستی اش را می دهد تا که نگه دارد تو را جامه ات را آسمانی ها عوض کردند تا سختی رخت زمینی ها نیازارد تو را زینت دوش نبی ! عرش است جای پای تو سینه ی پیغمبر است و قلب زهرا جای تو اشک می ریزیم و با ذکرت عبادت می کنیم باز هم از راه دور عرض ارادت می کنیم ما همه بیمارهای دوری از شش گوشه ایم بین هیئت ها ز یکدیگر عیادت می کنیم زودتر راحت کن از درد فراقت خلق را ما به این دوری مپنداری که عادت می کنیم. عالم نوزادی ما فرق دارد با همه ما برایت گریه از وقت ولادت می کنیم هر غمی دیدیم ، فرمودند فابک للحسین بعد از آن هرجا غمی دیدیم یادت می کنیم دوستت دارم من ای در جسم عالم جان حسین آذری می خوانمت : ” جانیم سنه قربان حسین “ محمد بیابانی خاک کربلا عبدالرضا هلالی

قلبم گرفتاره حالم پریشونه من گریه ها کردم، "با اسم محزونت هرشب به یاد تو، چشمامو تر کردم دیدی جوونیمو، توو روضه سر کردم باز آبرومو خریدی میدونم درمون دردامی دردت به جونم خیلی بدهکار آقاییاتم میخوام همیشه کنارت بمونم آقام حسینه حسینه حسینه مولام حسینه حسینه حسینه اشک منو دیدی، بازم کَرَم کردی آدم نبودم من، تو آدمم کردی دور از تو دنیارو، میخوام چیکار آقا باز هم دلم تنگه، تنهام نزار آقا نیمه شبها سر رو تربت میزارم میگم حسین آروم آروم میبارم از تو به غیر از محبت ندیدم من هیچکس و جز تو آقا ندارم آقام حسینه حسینه حسینه مولام حسینه حسینه حسینه عمری دل زارم ،مست اباالفضله روزیِ هرسالم، دسته اباالفضله کارم گره خورده، ای باوفا عباس ماه بنی هاشم، مشکل گشا عباس از بچگی گریه کردم برا تو از من نگیر اشک توو روضه هاتو اسمت شده مرهم هرچی درده هیچکی توو قلبم نمیگره جاتو سقا ابالفضل ابالفضل اباالفضل آقام ابالفضل ابالفضل اباالفضل قلبم گرفتاره پیام کیانی

امیرالمومنین تو مسجد کوفه خطبه های نماز کوفه فرمودبه ابی الطرید الوحید الشرید الغریب کی فرمود پدرم فدای اون کسی که آخر الزمان مردم از بین خودشون دورش میکنند تک و تنهاست وحید و غریبه شرید یعنی رانده شده کجاست تو مهمونی هامونه تو عروسی هامونه تو پارک هامونه شب نشینی هامون کجاست موسی ابن جعفر علیه السلام فرمود بابی الطرید صاحب السجن حضرت در زندان فرمود پدرم فدای اون کسی که راندن در آخر الزمان امام که غائب نیست ما نمیبینیم این چشمی که هر چه دوست داشتیم رها کردیم هر چی میخواد ببینه شده ناری آتیشی امام سنخیتش نوره تنهای غریب استاد بندانی

غروب بود و زنی بی قرار، تنها بود زنی ز داغ برادر فکار، تنها بود غروب بود و زمین سرخ بود و باد سیاه زنی حزینه و بی غمگسار، تنها بود غروب بود و غم خیمه ای بدون عمود و زینبی که در آن گیر و دار، تنها بود غروب بود و سپاهی شهید و یک زینب شود به محمل خود تا سوار، تنها بود غروب بود و علمدار خفته و زینب کنار خیمه ی بی پاسدار، تنها بود غروب بود و برادر به مقتل و زینب کنار آن بَدنِ بی مزار، تنها بود غروب بود و طناب و اسیری و زینب غریب و خسته و چشم انتظار، تنها بود غروب بود و رُباب و صدای لالایی کنار تربت یک شیرخوار، تنها بود خلاصه این همه غم بود و زینب کبری میان لشکری از نیزه دار، تنها بود غروب بود و تن شاه زخمی و زینب حسن جمالی

از من مرا بگیر و خودت را به من بده یک تذکره به حرمت زهرا به من بده هنگام گریه بر تو به کم قانعم نکن برگیر این دو چشمه دو دریا به من بده آنطور که مرا به حرم جای داده ای در روز حشر پیش خودت جا به من بده با یک برات حال مرا روبه راه کن با یک نگاه خیر دو دنیا به من بده شب زنده داری است و شب جمعه های تو پای ضریح فرصت احیا به من بده از بندگی هر که به جز تو بریده ام "عبدالحسین" را تو به القاب من بده زینب به ناله گفت کمین کرده ساربان انگشتر عقیق خودت را به من بده خنجر گرفت بوسه پیاپی ز حنجرت یک بوسه هم بیا و حسینا به من بده از من مرا بگیر محمدحسین پویانفر

اگه حالم پریشونه تو دلم بغضی پنهونه به غریبیت چشام لبریز بارونه اینجوری نمیمونه نه مزارت چراغونه نه یه سقفی نه ایوونه روی قبرت میاد بارون دلم خونه اینجوری نمیمونه این حسرت همش آقا همراهم تو رویا هاست کاش صحنت برا ساختن چند تا کارگر می خواست کاش میدیدم اون روزو صحنت میشه گلبارون زل میزد چشام با اشک سمت گنبد و ایوون چی میشد گنبد داشتی ضریح و مرقد داشتی چی میشد زائر مثل حرم مشهد داشتی چی میشد ایوون داشتی صحن چراغون داشتی تو حرم هر شب زائر تو از خراسون داشتی غریب ای آقام اینجوری نمیمونه روح الله رحیمیان تو دلم کوه غم ریختم غمامو تو خودم ریختم دیدم عکس مزارت رو بد جوری به هم ریختم خاک غربت سرم ریختم اشک چشم ترم ریختم تو خیالم برات طرح حرم ریختم بد جوری به هم ریختم خواب دیدم حرم داری بین زائرات هستم بوسیدم ضریحت رو با اشکام دخیل بستم میگن زائرات با هم صحن فاطمه غوغاست دیدم از تو ایوونش ایوون حسن پیداست تو دلم گنبد داری ضریح و مرقد داری یه حرم خوشگل تر از حرم مشهد داری شده صحنت معماری رواقش آینه کاری توی دربار قدسیت شاعر مخصوص داری غریب ای آقام اینجوری نمیمونه روح الله رحیمیان

چقدر گریه تو گلومه حرفام همیشه ناتمومه میرم دوباره بر میگردم خداحافظی با تو حرومه فقط سکوت میکنم سکوتی که پر از صداست تو ام سکوت میکنی سکوت علامت رضاست نشود فاشه کسی آن چه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من و توست چقدر گریه تو گلومه حرفام همیشه ناتمومه میرم دوباره بر میگردم خداحافظی با تو حرومه فقط سکوت میکنم سکوتی که پر از صداست تو ام سکوت میکنی سکوت علامت رضاست نشود فاشه کسی آن چه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من و توست سکوت علامت رضاست محسن عراقی

نزار دیرشه نزار گناها سمت من سرازیرشه نزار که گریه هام بدون تمثیل شه نزار که نوکرت توی گناه پیرشه گرفتارم آخه مگه به غیر تو کیو دارم به کشتی نجات تو امیدوارم حسین همه جوره بهت بدهکارم تویی امید عبد بیچاره یا ثارالله وابن ثاره شنیدم این اشکا اثر داره یا ثارالله وابن ثاره قبولم کن بزار تا آخرین نفس گدات باشم توی شلوغی روضه هات باشم منم یه گوشه و کنار باهات باشم دلم تنگه نزار این نوکر تو بی سعادت شه نزاری دوری از حرم یه عادت شه نزاری اربعین برام یه حسرت شه دلم هوای کربلا داره یا ثارالله وابن ثاره چشام داره برا تو میباره یا ثارالله وابن ثاره نزار دیرشه میثم مطیعی

همین چند وقت پیش که اومده بودم تهرون سه شب ایام جشن منبر داشتم تهرون یه جوانی به من گفت حاج آقا بابام بریده منکر همه چی شده بابای شصت و چند ساله ام هیئت برو بود گریه کن بود الان میگه نه من دیگه هیچی رو قبول ندارم گفتم چرا گفت عموم از کرونا مرد عمه ام از کرونا مرد خودشم کرونا گرفت خدا رحمش کرد یه چیزی به من یاد بدید من برم به بابام بگم بابام برگرده بی دین داره میشه بهش گفتم سلام منو به بابات برسون بگو فرق شمع با ذغال رو میدونی گفت همین گفتم آره اگه شصت و چند سالش باشه میفهمه من چی میگم گفت اول من خودم بفهمم گفتم من یه سوال دارم چرا شمع با یه فوت خاموش میشه اما همین فوت رو به ذغال که میکنی تازه آتیش دورنش بیشتر میشه فوت فوته چرا اون خاموش میشه این نه گفت نمیدونم گفتم برا این که اون آتیشش به سرشه اما ذغال آتیش تو دلشه برو سلام منو به بابات برسون امام صادق فرمود خدا بنده هاشو که دوست داره حرارت عشق حسین تو دلشون میگذاره حرارت عشق استاد دانشمند

قرار بود یه شهید بیارن تابوت داره دیگه کسی به تابوتش تیر نزده که یه تابوت سراغ دارم مدینه سی چهار تا شاخه تیر توی تابوت تن و تابوت به هم دخته شد زینب یه نگاهی کرد گفت عباس مگه مراقب نبودی گفت خواهر جبران میکنم چهر هزار تیر انداز به اباالفضل تیر زدن یا اباعبدالله جبران میکنم علی پورکاوه

هلا ای جسم من ای خفته ای زندانیِ دیوار فقط با مرگ از این خواب سنگین می شوی بیدار فراری از تمام مردم دنیا مسیرم خورد به قبرستان به شهر مردمِ آرام و بی آزار می اندیشم به آرامش به خوابی خوش درون خاک جهان ! ای بختک بی انتها دست از سرم بردار به سر شوق رهایی داشتم از این جهان اما نفس در سینه ام اصرار کرد اصرار کرد اصرار به ساز خود مرا رقصاند و بی تنبوره رقصیدم جهان این مست لامذهب ، جهان این پیر لاکردار جهان آری چه فرقی می کند با سیب یا گندم فریبم داد با درهم فریبم داد با دینار جهان این استخوان خوک در دست جذامی ها جهان این مثل آب بینی احشام، بی مقدار رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی جهان یک روز در صفین ، جهان یک روز بر منبر فریبم داد با قرآن فریبم داد با دستار جهان نگذاشت تا روز دهم در کربلا باشم چه فرقی می کند حالا شوم تواب یا مختار جهان این نخ نمای رنگ و رو رفته ولی گاهی شبیه چادر مادربزرگم می شود گلدار جهان این تیرهء خاموش روشن می شود آری محرم ها که می کوبم سیاهی بر در و دیوار همان وقتی که اشکی می چکد در روضه از چشمم همان وقتی که می گویند از گودال از مسمار همان وقتی که در مشّایه خوابم برد روی خاک دلم آن خواب را می خواهد آن رویای بی تکرار عمود آخر است و چشم های خیس من بسته است به گوشم می رسد اهلا و سهلا مرحبا زوار جهان پایان خوبی با حسین ابن علی دارد تو تنها گریه کن در روضه ، باقی را به او بسپار جهان زیبا جهان زیبا جهان زیبا جهان زیباست جهان با حضرت زهرا جهان با حیدر کرار انالحق شطح منصور است روی دار اما ما علیُ حق به لب داریم همچون میثم تمار....شاعر: سید حمیدرضا برقعی رویای بی تکرار حمیدرضا برقعی