1404

من از آن روز که در بند توام آزادم بنده‌ ی عشقم و در هر دو جهان آبادم یا حسین و یا حسین و یا حسین ورد لبم چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم دربه‌ درم در ره عشق تو خون شد جگرم در پی تو به‌ خدا از سر و جان میگذرم دغدغه‌ ام اربعین است و تمنّای حرم اندوهِ داغ دوری گشته خط جبینم از حالا نگران و مشتاق اربعینم اللهمّ الرزقنا کربلا

نفس باد صبا مُشک‌فشان خواهد شد قلب بی‌جان جهان پُرهیجان خواهد شد با نسیم روح‌ بخش صحن بین‌ الحرمین عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد خوشا خوشا گریه با فاطمه در بزم عزا پر بگشا رو به سمت آسمان کربلا هر کس که در غمش سوخت از این حلقه جدا نیست از بزم روضه‌ی ما راهی تا کربلا نیست اللهمّ الرزقنا کربلا خبرت هست که از دوری‌ات آرامم نیست طاقت داغ فراق، این همه ایّامم نیست هم‌ زمان که غم دوران به دلم بنشیند به جز از بردن نام تو دلارامم نیست شها شها یک نگهی به دل مضطر ما نمی‌رود هوس زیارتت از سر ما لک زده این دل برای سحر کربُبلا سر از دامان لطفت تا محشر برندارم من جز آغوش امنت جای دیگر ندارم اللهمّ الرزقنا کربلا

جوونه‌ی درخت پیمبری حسین جان به زیر سایه‌ی تو میرم بهشت به قرآن آزادگی یعنی باشم دربند اباعبدالله میدم همه دنیامو به لبخند اباعبدالله ترازوی عملم سنگینه گریه برات کردم که شور غمت شیرینه فکر کن جا پسرتم پسرتم پسرتم الی الابد نوکرتم نوکرتم نوکرتم امام‌ حسین نوکرتم نوکرتم نوکرتم یه آسمون فرشته برای تو قیام کرد خدا بهشتشو به دشمنِ تو حرام کرد هستم فقط از انصار و اعوان اباعبدالله از صبح تا دم شب میگم قربان اباعبدالله بهشتم برم بازم مجنونم اونجام زیارتنامه واسه شما میخونم من عاشقِ قمرتم قمرتم قمرتم الی الابد نوکرتم نوکرتم نوکرتم امام‌ حسین نوکرتم نوکرتم نوکرتم...

زدم اسمتو رو قاب دلم صدات می زنم ارباب دلم سفر رفتنام مجبوریه‌ ها فقط کربلات باب دلم چقدر تو خوبی تو واقعا محبوبی وقتی بشه آشوبی پناه من هستی چقدر آقایی.. تو غربت و تنهایی تو تکیه‌گاه مایی دلی رو نشکستی کرامت محضی تو سخاوت محضی تموم ولیات سماعی و عرضی بباره تو دنیا امن آغوش گرمت حسین عزیزم عشق بی حدو مرزی ابی عبدالله ای جانم نوشتم حسین بارونی شدم تو دام غمت زندونی شدم بزار تا بگم آخر یه روزی میبینی برات قربونی شدم اینجا حرفم راسته نه از سر احساسه یه روزی نوکر واسه آقاش میمیره از حرم با دردم تا اومدم برگردم نگاه به گنبد کردم هی خیره خیره خدا به صفاتی کشته ی عبراتی به وصف تو پیدا کی بشه کلماتی به غمزه چشمی فتح عالم کردی بدون سپاه و لشکر و ادواتی ابی عبدالله ای جانم

اسما بنت عمیس میگه اون شبی که مولا امیرالمومنین میخواست بدن فاطمه‌شو غسل بده اول کاری که کرد این بود مقنعه بی‌بی را از سرش خارج کرد من همیشه آرزوم اینه که این روایت اول درست نباشه چرا چون اگر بی‌بی سیزدهم جمادی اولی به شهادت رسیده باشه دقیقاً شب چهاردهم ماه که قرص ماه در اوج طلعلع و زیبایی و درخشش خودش هست مولا بدن رو غسل داده که از لیالی مقمره است اما اگر روایت دوم درست باشه همون شبای اول ماه بوده که هنوز ماه فروغ نوری نداره خدا کنه این روایت دوم درست باشه چرا چون اسما میگه اول کاری که کرد این بود مقنعه بی بی را از سرش درآورد من نمی‌دونم زیر نور مهتاب اثر پنجه اون بی حیا رو رو صورت ناموسش دید یا نه آقا سید ابراهیم خوش به حال شما بچه سیدا شما یه بار بگید مادر جان کارتون راه میفته کار تنش زیاد ولی وقت من کم است یک شب برای شستن این خسته جان کم است آی هیئت الزهرایی ها یه نگاه کرد صدا زد زهرای من نحیف نبود این چنین نبود حالا نگاه می‌کنمش ظاهرا کم است

رفقا تجربه دارم با رفیقت اومدی هیئت بیا اما دهه اول محرم وقت رفیق و رفیق بازی نیست دورهمی و گعده نیست از امشب دیگه خنده رو برای خودت ممنوع کن از امشب کمتر آب بخور غذا کمتر بخور در حد رفع بخور روز عاشورا اصلاً نخور تا غروب وقتی که چشمات تار میشه اون موقع میفهمی یخورده گرسنگی بکش عیب نداره طوری نیست آقا این شبا رو تخت نخواب تشک زیرت ننداز رو فرش بگیر بخواب به یاد بچه هایی که خرابه در انتظارشونه شتر و قاطر و اسب بی جهاز در انتظارشونه وقتی جهاز نداشته باشه هم زیر آدمو زخم میکنه هم هر لحظه خطر سقوط داره لذا بعید نیست اسرا رو بسته باشند به همدیگه

نوای هر دم نوکر علی اکبر نظر بنما بر این نوکر علی اکبر بر زلفت شدم اسیر هستی بر دلم بصیر لطفی کن به نوکرت علی اکبر کبیر

من هلاکِ توأم، هلاک تا قیامت سینه‌ چاک عشقتو جار میزنن استخونام زیر خاک حسین جان...

میگن عاشقی من تصوره با تصورم بغل می‌گیرمت اگه من زیادی کربلا میام خب دلم میخواد همش ببینمت حسین ماندگار... شده دلم بهت دچار عقده شد برام تو رو بغل کنم یه بار اعلی حسینا معلی حسینا بدون تو حاشا و کلا حسینا ای سر پناهم ای تکیه گاهم ای قبله گاهم مصلی حسینا حسین جانم حسین جانم

به باب قبله ات دخیلم به ابروان تو اسیرم بیام جلو حریمت آقا برا نگاه تو بمیرم برات بمیرم شده نجوا به هر محفل ابوفاضل نگاهی بر من سائل ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل ای صاحب علم قمر برمولا تویی ثمر این کلب رو سیاه تو تاسوعا پیشت ببر

نگید مرده، نگید کارش تمومه نگید دنیای بعد از مرگ کدومه می‌بینن توی قبرم ملکینم هنوزم زنده با عشق حسینم قبرم لحدم کفنم با خاکای رو تنم دم می‌گیرم توی قبر من هم سینه میزنم حسین جان حسین جان دارم امیدا ای امید نا امیدا با رو سیاهی بزرگ رو سفیدا رو سنگ قبرم حک کنن مات شهیدا عاش قلبی بحبّک، عاشَ قلبی بذکرک

پناهی تو تکیه لعنت الله، امیه عزیز حسینی رقیه رقیه سر بند سرمه رقیه هم بال و پرمه رقیه ان شاء الله کرم ابالفضل ما میریم حرم رقیه ای پناه رو سیاها گنبد تو مثل طلاها قلادم از جنس طلاست چون کلب اینجام خونه شاها

بی تو خونه دل میشه آوار ببین رو گسل افتادم تو بودی نجاتم دادی هر بار که توی هچل افتادم حرم تو که میبینم انگار تو ظرف عسل افتادم پرنده ی خوشبختی رو شونه‌هام میشینه وقتی که گریه‌هامو مادرتو میبینه کرب و بلاس راه بهشت این اصل قانون خداست واجب ترین احکام دین گریه برا خون خداست ارباب حسین ارباب حسین تو نخ علمت هستم آقا علم تو رو دوست دارم از اینکه همه جا گفتی اینو کرمه تو رو دوست دارم من از تموم این دنیا تنها حرم تو رو دوست دارم کی غیر تو آقا جون منو نگاهم کرده قربون هرکی من رو غلام شاهم کرده بالا سرت باغ بهشت پایین پات چه معرکه هست هر جا تو باشی جنته بی تو بهشتم مهلکه است

کجایی ببینی که غربت کشیدم حسین جان یه وقتی نگی که چقدر زود بریدم یکم سیر تماشا بکن اکبرت رو حالا که میاری همه لشکرت رو تو رو جون زهرا نیار دخترت رو کوفه جای دلخواهی نیست مخصوصاً برا دخترها جای سوزن انداختن نیست تو بازار آهنگرها تو بازار آهنگرها کوفه نیا حسین جان ... شنیدم غریبی شنیدم غریبی حالا باورم شد شنیدم تو راهی خدایا چه خاکی سرم شد زمینش نزن روی این نوکرت رو میخوان روی نیزه بزارن سرت رو نذار که عزادار کنم خواهرت رو مردم توی کوچه بازار میگن داره مهمون میاد آخه تو کدوم مهمونی گوش بچه‌ها خون میاد کوفه نیا حسین جان

روز ازل نوشتم با خونم امضا کردم زمین به دور خورشید من دور تو بگردم درد منو چاره حسین خوبی هیچ کسی بی جواب نمیزاره حسین هر کی رو دیدم یه جوری بهت بدهکاره حسین ای انتخابی که پشیمونی نمیاره حسین اینو خدا ازم خواست منم قبول کردم زمین به دور خورشید من دور تو بگردم فدای لبخند حسین همه ی عالم خدا میکشه در بند حسین اونی که بین آدما باعث پیوند حسین گره کار وا میشه با دستای فرزند حسین حسین فدای لبخند حسین عبدالرضا هلالی

کوفه پر از درده کوچه‌ هاش تاریک و سرده اونم برا من وگرنه اون زنی که اسیره از غم میمیره من زمین خوردم می‌دونم که لگد بی هوا خوردن چیه من سیلی خوردم به خدا می‌دونم که زجر ابن قیس کیه من نابینا شدم از ضربه زجر خدا دیگه به داد دختر تو برسه نیا تو رو جان رقیه حسین برگرد این آخرین کلامه من بی‌ کسه حسین نیا برگرد با اشک با ناله و غم به کوفیا همش می گفتم بزنین منو  ولی ندید زینب و آزار میون بازار میون بازار به من خوب بخندید ولی به دختر یتیم میشه غمی نرو نه دختر من رو ببریدش به کنیزی ولی سکینه رو نه با سنگ دندون منو بشکنیدو اما دیگه نزنید خیزرانی به لب سر منو بزارید تو کنج تنور ولی نریزید آتیش رو سر زینب

دم پروازه دم پروازه چه بی‌اندازه دلم شاده که تو روضه و توی حرمم برای اینکه سبک شه بالم به سینه واسه این عشق تو محکم می‌زنم دلم لک زده بود برا ماه غمت برای هیئتا برا محرمت برای کتیبه ها دم محتشمت باز اين چه شورش است که در خلق عالم است باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است امیر نایاب امیر نایاب و نعم الارباب که هر لحظه به لحظه دم تو روی لبم تو اینقدر آقا ارزشمندی محاله تورو یک لحظه هم از دست بدم چه خوشحالم از این که تو یار منی دلم جای شماست تو دلدار منی تو اوج مشکلات هوا داره منی لطفی که کرده‌ای تو به من مادرم نکرد ای مهربان‌تر از پدر و مادرم حسین

همه اومدیم گرمش کنیم رفیق یادت باشه همه اومدیم گرمش کنیم گودال اینقدر گرمش کردن یکی با نیزه میزد یکی با شمشیر میزد بزار من شب اولیه سنگام با تو وا بچینم شب اولم شب مادر ماست همه اومدیم گرمش کنیم انقدر در خونه ی مادر ما گرمش کردن چند نفری هم میشد علی رو ببرنا یه داد زنونه میزنی اما چهل نفر از رو در رد شدند گرمش کنن

نزدیکای زباله بود اومد دو تا سوار دیدن حضرت بهشون یه نگاهی کرد کجا میری گفت کوفه از کوفه چه خبر اون یکی به اون یکی گفت حضرت داره سوال میکنه گفت بگو چه خبر گفت آقا از کوفه همین خبر که سر مسلمو به دروازه زدند پیکرشم به قناره قصابا تو بازار زده بودن بعد میگه حضرت یه نگاهی کرد گریه کرد گریه کرد فبکا بکاء عالیا گریه گریه گفت عباس جان گفت بله همینجا خیمه‌ها رو برپا کن خیمه‌ها رو که برپا کرد گفت عباس جان گفت جانم سیدی گفت بگو حمیده دختر مسلمو بیارن با احترام یه جوری بیارید هول نکنه بچه حمیده رو آوردن حسین بغلش کرد هی دست می‌کشید لای موهاش هی صورتشو دست می‌کشید می‌گفت از این به بعد هر کاری داشتی به من بگیا از اینورم خانم کوچولوها همه قد کشیده بودن بابا داره یه جوری حمیده رو ناز می‌کنه انگار یتیم شده خواهر بزرگه گفت آره رسمم همینه دیگه کسی بابا نداره نازش میکنن جان علی جلو نرید دیگه آره دیگه رسم یتیم بشه کسی نازش میکنن چه نازی کردن چه نازی کردن دختر تو خدایا رفیقام نمیرن مومو نکش خودم میام همه تنم سیاهه بس که زدی همه تنم سیاهه

همچین که شهرو گشت اومد به دیوار این خونه‌ای تکیه داد طوعه بیرون آمد نشناخت مرد من راضی نیستم مرد غریبه به در خانه من تکیه بزنه مگه نمی‌دونی حکومت نظامی اعلام کردن اینجا چه کار میکنی غریبی به چهرت می‌خوره هیشکی رو نداری یه نگاهی کرد ای زن علی رو می‌شناسی گفت جانم فدایت علی من شیعه علی ام ای زن حسینو می‌شناسی گفت جانم قربونش شنیدم داره میاد شنیدم سفیرشم اومده مردم دورش حلقه زدن یه نگاهی کرد مسلم گفت به خدا من سفیر حسینم یه نگاهی کرد گفت آقا شما کجا و اینجا کجا مثل غریبه‌ها مرد این شهرمو بر پیرزنی مدیونم اینم از غربت من بود که ناچار شدم من نمیخواستم علت دل واپسیه معجر زینب کبری شوم انگار شدم

ترسم این نیست سفیر تو سر دار رود ترسم این است رقیه سر بازار رود کوهی از سنگ سرِ بام ببینی چه کنم ترسم این است به دل کینه تلمبار کنند خواهرت را دم دروازه گرفتار کنند راضی‌ام از تن من جامع به غارت ببرند راضی‌ام دختر من را به اسارت ببرند راضی‌ام دختر من را به اسارت ببرند راضی‌ام طعنه به من عالَم و آدم بزند راضی‌اَم حرمله با تیر به چشمم بزند در عوض مجلس اغیار نیاید زینب بین انظار به اجبار نیاید زینب زینب و یه مشت حرامی

میشه شب اول محرم نرم در خونه یکی بابا طرف بچش میخواد بمیره یا بچه‌اش مرده اولین نفر میری به مادرش میگی ما رو تو غمت شریک کنا مادر هر کاری داری به ما بگوها رفتن در خونه طوعه مسلم  رو ببرن طوعه اومد بره مسلم گفت نه تو نرو گفت بزار من برم گفت ما از رفتن زن پشت در خاطره خوبی نداریم حالا میخوای بزنی یا من یا خودتو بی‌بی وایساده بود پشت در باردار بود حرومزاده فشار آورد مادر سوختی پشت در مادر سوختی ما رو شفاعت کنی پشت در نوکرات بسوزن برات

میدونستم دلم تنگت میشه اما نه انقدر اسیر خاک و خون رنگت میشه اما نه انقدر حسین جان حرم اگه بهشته دیگه معنای آغوشِ تو چی میشه ببین اتاق قلبم بدون عکس شیش گوش تو چی میشه بگو تکلیف من که شدم یه عمر سیاهپوشِ تو چی میشه جهنم چیه جز دوری بهشتم بی حسین سخته اگر تو برزخم باشم خیالم با حسین تخته حسین ارباب خوب من میدونستم که مجنونت میشم اما نه انقدر به من گفتن پریشونت میشم اما نه انقدر حسین جان نزار دور از تو باشم من از اینکه بگن مجبوری میترسم همینجوری قبول کن که اینجوری نشه بدجوری میترسم کجاست آغوش گرمت من از سرمای سخت دوری میترسم توی یک عالمِ دیگم من این عالم رو دوست دارم با روضه‌ات حال من خوبه من این حالم رو دوست دارم حسین ارباب خوب من

روز اول محرمه ما دلمون داغ داره اومدیم به خدا میگم حالا روضه اول محرمم میخونیم اما این شبا چه صحنه‌هایی رو ما دیدیم اصلاً باورمون نمیشد تازه خیلی از بچه‌ها گفتن ما بدنای اربا اربا دیدیم تازه به ما نشون دادن چه جوری مردم تو این خیابونا بدناشون افتاده بود رفقا گفتن ما خیلیا غممون اینه بدنای شهدامون رو زمین موندن هیچکی نیست این بدن ها رو بلند کنه مردم همه دلشوره دارن فردا برن تشیع شهدا بدنا رو بلند کنن گفتن برا همین بود امام سجاد داد میزد گریه میکرد عمه ما جلو اومد مالی اراک تجود بنفسک یا بقیة جدی برا چی داری با جونت بازی میکنی این‌طوری گریه میکنی گفت عمه جان ببین بدنناشونو با چه احترامی بلند کردن برای شما میشه روضه خوند عمه جان ببین اسباشونم خاک کردن اما ببین بدن بابامو مسلمون نمی‌دونن بدنشو بلند کنن داره بدن بابام با نسیم صحرا جابجا

سلام بر محرمت حسین جان به خیمه‌های ماتمت چقدر امسال دلمون شور میزد می‌گفتیم نکنه امسال محروم بشیم الحمدلله امسالم در خیمه ات رو روما باز کردی ما رو راه دادی من میگم رفقا مسلم اصلاً غصه خودشو نمیخورد که چون مسلم اون زمانی که از ابی عبدالله جدا شد و راه افتاد دلشو گذاشت تو مشت امام حسین دیگه مسلم دلی نداشت که برای وطنش دل تنگ بشه تمام فکر و ذکر مسلم امامش فلذا من میگم هر سنگی که می‌خورد تو سر مسلم شاید برمی‌داشت این سنگ رو یه نگاه میکرد می‌گفت از ما که گذشت خدا به دختر علی رحم بکنه شاید بالای دارالعماره میزد تو سرش می‌گفت مسلم کاش دستت شکسته بود برا آقا نامه نمی‌نوشتی حالا دست هشتادو چهار تا زن و بچه رو گرفته داره میاره کربلا