1404

حیدر اباالفضل زهرا رقیه عمر عمو و بابا رقیه باب الحوائِجِ همه دنیا رقیه دردونه‌ی اباعبدالله رونق دادی به خونه‌ی اباعبدالله چقدر ذوق میکنه عموت اباالفضل وقتی که میشینی روی شونه‌ی اباعبدالله نفس میگیریم با تو نفس میگیریم بر میگردیم و دوباره کارو دست میگیریم به دستای بریده‌ی عمو عباست به زودی حرمو دوباره پس میگیریم مثل عقیله محشر رقیه با گریه رفته منبر رقیه آرامش دل علی اکبر رقیه ای کوثر اباعبدالله سیب دو نیم مادر اباعبدالله همه‌ی شام و با عمه هات به هم میریزی ای مخدرات لشکر اباعبدالله آی اُبُهَت داره آره اُبُهَت داره تو نگاهت رو همه اثر میذاره باید لرزه به کاخ اُموی بندازه تو که پدر بزرگت حیدر کراره

اشکامونو که می‌خره ما رو کربلا می‌بره می‌گم اسمشو یه کلام بابایی‌ترین دختره زندگیم همه فدای اسم زیبای رقیّه توی این دنیا نمیاد هیچ‌ کسی جای رقیّه اصلا ارزشی نداره، دنیا منهای رقیّه خدای احساس رقیّه زیباس رقیّه دلگرمیِ ناتموم عبّاس رقیّه اُمِّ‌ابیهاس رقیّه حِلماس رقیّه چادر که می‌پوشه مثل زهراس رقیّه یا بنت الحسین  یا بنت الحسین

کرده خدا مشکلمو حل به رقیه سلطنتش میون هر قلبه رقیه هرکی بدش میاد میتونه نگه اما من افتخارم اینه شدم کلب رقیه خاتون رقیه زیباترین نوای محزون رقیه خانم یه شب وقتی تو روضه‌ ات میشینم زنده دیگه برم نگردون رقیه زهرای شامات خاتون سادات کاخ یزید می‌لرزه زیر قدم‌هات باب کرامت، بانوی رحمت لعنت به منکرت تا روز قیامت غم رو فلک داده مفصل به رقیه اشاره داره نص مقتل به رقیه یادم داده خواجه نصیر الدین طوسی که اسمم رو بذارم فقط کلب رقیه احساس رقیه ای زینت شونه‌ی عباس رقیه کی گفته صحنت دیگه زائر نداره تو زائرت حضرت زهراست رقیه علیا رقیه حورا رقیه رو دستت تو میچرخه دنیا رقیه خورشید مستور نور علی نور از اسم تو یزید میلرزه توی گور

فخرم اینه تو دنیا كه دلم با رقیه است سبب خلقت من گفتن یا رقیه است انا کلب رقیه انا کلب رقیه دل دیوونه من جز تو طالب نداره بذا پات رو چشمام نگن صاحب نداره اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره نباشه هرکی میخواد تو رو از من بگیره انا کلب رقیه انا کلب رقیه دوسش دارم ی عالمه دختر پادشاهمه گدایی در خونش کار هزار تا حاتمه هزار تا حاتم هم کمه کار تمومه عالمه انا کلب رقیه انا کلب رقیه

رو ناقه شروع کرد گریه کردن شروع کرد گریه کردن به یاد اون زمان که با باباش ابی عبدالله چه روز و روزگاری داشت صدا گریه‌ش یه کم بلند شد مقتل میگه زجر صداشو بلند کرد گفت گریه نکن گریه ات اعصابمو هم میریزه کنیزک صدا گریه‌ اش بیشتر شد گفت بابا تو رو اون جوری کشتند حالا به من میگن کنیز گفت مگه نگفتم گریه نکن یه جوری با لگد زد بچه از رو شتر افتاد پایین غش کرد نفسش دیگه بابا دختر از اون ارتفاع بیفته نفسش بند میاد

نمک بچه شیرین زبونیشه با نمک بودن به بچه‌ات نیومده آخه شیرین زبونه اسباب وسایل میخواد شیرین زبونی زبون خوشگل میخواد بچه ناز کنه دلبری کنه با باباش حرف بزنه یه جوری زده بودنش به هق هق افتاده بود نمی‌تونست برا بابا شیرین زبونی کنه بابا زدنم حالا گیریم هق هقم نمیکرد حالا گیریم لکنتم پیدا نکرده بود یه جوری زده بودن تو دهنش دندون برا بچه نذاشته بودن بابا زدنم

پاهام میسوزه بابا نمیبینه چشام نمیدونم العان شبه یا روزه بابا نگاهم تاره بابا گوشامو غرق خون کردن فقط واسه دوتا گوشواره بابا سنان خنده ش گرفته تا دخترت بلند میشه بازم یهو روی خاکا میفته ببین دستامو بستن یه لبخندم نمیزنم آخه دندون شیریمو شکستن هرکی لجش بگیره منو میزنه فک میکنه دلیره منو میزنه بهش میگم مگر که مقصر منم شتر که راه نمیره منو میزنه دیدی طاقت آوردم سرتو بوی نون میده ولی من چن شبه غذا نخوردم شاید اینجا اضافه م خاکستر رو سرم ریختن موهام سوخته نمیتونم ببافم چرا پیشم نبودی که گوشواره هامو برا نوه ش برده یه پیرمرد یهودی میگن رقیه افتاد ولی کسی نمیگه یکی از رو ناقه نیمه شب هلش داد هرکی منو میبینه ، منو میزنه زجر پلید با کینه ، منو میزنه صبح جلو عمه زینب، من و میکِشه شب جلوی سکینه ، من و میزنه بریم از این خرابه کبوده دور دستم این جای النگو نیست جای طنابه یه عده مردم آزار به ما خندیدن اون لحظه که عمه رو کشوندن توی بازار ببین رنگم پریده اگه لکنت گرفتم یادگار مجلس نحس یزیده چه قد ترسیده بودم منی که تا حالا رقاصه و بزم شراب ندیده بودم هر کی به هر بهانه منو میزنه خولی با تازیانه منو میزنه کافیه که بگم من بابامو میخوام سنان چه وحشیانه منو میزنه

الصلاة الصلاة وقت نمازه ای اهالی کربلا به اذان شبه پیغمبر آل عبا امام جماعت جناب خون خدا الله اکبر الله اکبر یه اذانی میگه شیطان به هوس میوفته بره ایوون نجف سجده کنه بر حیدر الله اکبر الله اکبر وقتی میگن شبیه جدشه باید گفت چه تماشاییه با عمامه پیغمبر الله اکبر الله اکبر هنر زنگ صوت صداشو برم أشهَدُ أَنّ عَلیاً گفتناشو برم تا جلو باباش یه لحظه راه میره میگه چه مردی شده قدو بلاشو برم

اثر در آثار دین احمد نبود علی ولی الله بین اشهد نبود شیعه نبود اصلا حرف مذهب نبود اگر که در شامات عمه زینب نبود زینب زینب زینب فلک مجنونه زینبه ملک مرهون زینبه زنده کرده اسلام پس خدا هم ممنونه زینبه ای زکیه نور تو با نور علی یکیه محملت منبر مسجد النبیه فاطمه داره میخونه فدکیه به منبر کوفه مثل حیدر برو نائبه الزهرا فتح خیبر برو عقیله السادات دختر فاطمه خودت ابالفضلی امیر علقمه زینب زینب نصرتت بالغ زینبه کوفه اموال زینبه کلامش عینا ذوالفقار امامت مال زینبه ای عقیله به نخ چادرت عالمی دخیله در مناقبت شریکه الحسینی ابن مرجانه به محضرت ذلیله

تو این گریه ات یه آه هم بکش بگو آه حسین جان امام رضا فرمود گفت آه بکش آه حسین جان یه دو سه آه بگو گریه کن امام رضا فرمود کسی براش آه نکشید یا کف میزدن یا هلهله میکردن یا هو میکردن حسین جانم حسین جانم حسین جانم

ملیکه روز جزاست خاتون محشره شفیعه است اصلاً قیامت کار دست حضرت زهراست که در این تفسیر منصوب به آقا امام عسگری صلوات الله علیه قیامت شماها  که محبین فاطمه زهرا هستید به فرموده امام عسگری خودتون از رشته‌های چادر بی‌بی می‌آویزید بلکه به این واسطه مشمول لطف خدا بشید و خدا این چادر روی صراط میکشه بی کسیم و جز تو ما را نیست کس روز وانفسا تو را داریم و بس مهر تو روز قیامت هست ماست ریشه های چادت در دست ماست اما همین خانم امام باقر فرمود خیلی پیش می اومد که در نماز از خوف خدا غش می‌کرد شفیعه روز جزا رو دارم میگم چون باورش شده جهنمی هست حساب و کتابی در کاره

اگر این است تاثیر شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن بمیرم برات امام حسن هی میگفت نزن مادرمو با لگد نزن ما انقدری بودیم در خونتا رفیقامو نگاه کن دارن میمیرن برات حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته‌ترم

با همین حالی که داری دستم رو صورتت نکشی اشکات رو پاک کنی ها امروز بهش بگو تو اشکامو بیا پاک کن قیامت میدونم اشکامو دستم میدی من با این گریه ها کار دارم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان

پنجاه و چند ساله هیچ وقت حرفمو زمین نذاشتی هرچی که گفتم گفتی چشم به روی چشمات گذاشتی گفته شریح قاضی تا خدا باشه راضی کم ندازن تو مهمون نوازی بیا برگرد حسین تو رو خدا برگرد غیرتیا گریه میکنن سادات منو می‌بخشند  پیشاپیش پیشاپیش آخر کار ما میشه ختم به بزم شراب سر بچه ات چی میارن برای یه قطره آب وای از رباب وای از رباب

رفتی و شد خونمون خراب بی تو هی ما رو دادن عذاب بردنم بازار بَرده ها بردنم تو مجلس شراب من بودم عزادار پای کجاوهٔ من انگار نه انگار رقاصه ها میرقصیدن توی بازار دل از غم کبابه آروم نمیشه و بی تاب ربابه لالایی میگه اصغر روی نِی بخوابه لالا علی لالا علی لالا...

اینا ناموس سرشون نمیشه خوش به حالش چه آروم باباش بغلش کرد آروم برد اون وسط نشوند خیالش راحت بود بین اینا همه مرد اصلا نترسید گفت اینا عموهامن اینا مردن اینا غیرت دارن سه ساله رو بردن بین یه مشت اراذل چه مشت اراذلی اراذلی که عقل هم ندارن عقل زائل شده از خود بیخود شدن

چقدر شیرینه اسم تو اباالفضل فدای روح و جسم تو اباالفضل میارزه به دو عالم، یک تار موی عباس قسم میدم خدا رو، به آبروی عباس خوبیاش یه عمره حرف غرب و شرقه شنیدن تا دیدن قد دنیا فرقه یک تنه به لشکر زد شبیه حیدر تیغش هم کشنده مثل رعد و برقه دو عالم تحت اختیار عباس زمین میگرده بر مدار عباس کربلا کربلا شد، با دستای اباالفضل میترسیدن حتی از رد پای اباالفضل تویی مقتدای رزم قاسم عباس ناخدای بحرِ متلاطم عباس رعدت چه زیباست مثل روی ماهه قمر منیر بنی هاشم عباس اباالفضل اباالفضل

فاطمیه عفت زینب علویه هیبت زینب پرچم قیامه در دستش رفع الله راية زینب از نور جبینت شده شام و کوفه نورانی زینب سلام الله محمل شده شرمنده‌ی خون روی پیشانی زینب سلام الله آرام ترین سفینه در میان طوفانی زینب سلام الله در کوفه ندیده مثل تو کسی سخنرانی زینب سلام الله جنم برده ارث از شهیدان زینب چه غوغایی کرده به قرآن زینب نگو زینب در کوفه زندانی شد کوفه را برده کنج زندان زینب زینب زینب زینب... به خدا نهضت عاشورا زنده شد به برکت زینب بنویسید روی قبر ما نوکران حضرت زینب دختر که نگو جلالتش جلالت حیدر زینب سلام الله عصمت که نگو طلایه دار عصمت مادر زینب سلام الله مرکب که نگو نشسته روی پله‌ی منبر زینب سلام الله خطبه که نگو تیغ دو سر کشیده بر لشکر زینب سلام الله به آئین زهرا وفادار زینب رهبره در هر راه دشوار زینب کربلا تا کوفه و کوفه تا شام علمدار بعد از علمدار زینب زینب زینب زینب...

دلم تنگ چشمام اشک هوا تیره و تار نگو که قراره تو این دشت بمونیم گرفتار چه غم داره رفت و چه غم داره برگشت رباب بی علی با یه گهواره برگشت با گوشواره اومد بی گوشواره برگشت قَسَمت میدم به مادر تا دیر نشده برگردیم دختر سه سالت تو شام تا پیر نشده برگردیم ای مظلوم حسین ای مظلوم.... رسیده به آخر قرارِ من و تو چه خوب بود که مادر الان بود کنار من و تو مدینه یه بارم تو انزار نرفتم بدون تو یک دفعه بازار نرفتم با پای برهنه روی خار نرفتم من از این عذاب میترسم از بزم شراب میترسم من از تشنگی نه اما از اشک رباب میترسم ای مظلوم حسین ای مظلوم

گریه کنید شد روضه‌ی ورود به کرب و بلا رسیده قرآن حسین به آیه‌ی قالوا بَلىٰ تا قبل از این که دیر شه رقیه‌مون اسیر شه قرآن روی نیزه تفسیر شه بیا برگرد حسین تو رو خدا برگرد غیر گریه کردن هیچ کاری ازم بر نمیاد من برم با دست بسته مجلس ابن زیاد دلت میاد دلت میاد دلت میاد حَجِت تو قتلگاه قبول باشه آه إنا لله قبول باشه آه إنا لله قبول باشه پنجاه و چند ساله هیچوقت حرفمو زمین نذاشتی هر چی که گفتم گفتی چشم به روی چشمات گذاشتی گفته شریح قاضی تا خدا باشه راضی کم نزارن تو مهمون نوازی بیا برگرد حسین تو رو خدا بیا برگرد آخر کار ما میشه ختم به بزم شراب سر بچه‌ات چی میارن برای یه قطره آب وای از رباب وای از رباب وای از رباب حاجی کنج تنور قبول باشه آه إنا لله قبول باشه

می دیدند این فرات داره موج میزنه بعد موج آبم برق داره برق میزنه بچه ها گفتن خیالی نیست چرا خیالی نیست ما تا عمو داریم غصه نداریم نمیدونستن که عاشورا اینجوری میشه ما تا عمو داریم غم نداریم موج نزن آب فرات وقت وضوی زینبه موج مزن آب فرات اصغر ما تشنه لب از آب هم مضایقه کردند امام صادق فرمود حیوونا از این آب خوردن اما اجازه ندادند آقای ما از این آب بخوره درنده های بیابون از این آب خوردن وحشی های بیابون از این آب خوردن وقتی امام حسین باید بچه قنداقی رو سر دست بگیره بگه اگه به من رحم نمی کنید به این بچه شیرخواره رحم کنید یه بی حیایی از تو لشکر عمر سعد داد بزنه حسین دروغ می گه آب برای خودش میخواد

بسم الله الرحمن الرحیم ماه عزا شروع شد صدق الله العلی العظیم شادی ما تموم شد خوشی به ما حروم شد علی اکبر اومد بلند قامت و جوان اباالفضل دلاور ابرقدرت و پهلوان مقام زینب کبری بین خلق شد عیان حسین از یمین اومد عباس از یسار اومد واسه اجلال نزول علی اکبر لیلا پیش عقیله زانو زد رباب این صحنه هارو میدیدُ دستی به موی اصغرش کشیدُ گفت با چنین برادر و عمویی تیر سه شعبه نمیره سراغ هیچ گلویی تو که جای خود داری تازه تو گهواره ای گلوتم حساسُ عموتم عباسُ برادر بزرگترت علی اکبر نترس از سر و صدا علی اصغر نماهنگ ماه عزا شروع شد عبدالرضا هلالی

یه چیزهای دیگه خیلی داره عادی میشه تو جامعه ما گناه دیگه خیلی داره عادی میشه اون وقت من کاری ندارم که گناهه یکی از علائم آخرالزمان شما آقای رعنایی می تونی جلوش رو بگیری بله اینکه جزو علائم آخرالزمان نه ناراحتی من از یه جای دیگس ماها توی اون گناها نیفتم اینکه ما هیئاتی ها ما مشکی پوش ها ما امام حسینی ها بیفتیم توش بعدم ککمون نگزه خیلی عادی باشه برامون خیلی عادی باشه برامون اون بده اون قلب امام زمان رو به درد میاره اون چشمای حجت ابن الحسن اشک آلود میکنه اینکه مام بیفتیم تو اون کارایی که بقیه مردم میکنن آقا خونوادمن خونوادم میکنن چیکار کنم راه چاره ای نیست چرا چرا راه چاره ای نیست راه داره آقا دو تا کلمه با امام زمان حرف بزن خودش برات درست میکنه راهش رو میندازه جلو پات بابا ما هنوز امام زمان رو قبول نداریم باورش نکردیم  تو زندگیمون یه آقایی که چندین سال در کشورهای اروپایی مبلغ بود ایشون خودش به من گفت که ما از جوونایی که تو اروپا تبلیغ میکردیم یه پسر هفده هجده ساله فرانسوی بود این مسلمون شد و شیعه شد یه روز اومد گریه کرد گفت آقا این امام زمان خیلی مهربانه من تا حالا ندیدمش ولی خیلی مهربانه اون آقا رفیق ما گفت بهش گفتم چطور گفت من هر وقت کارم گیر میکنه میرم تو اتاق درو میبندم تنها چهار تا کلمه با امام زمان حرف میزنم به بیست و چهار ساعت نکشیده مشکلم رو حجت ابن الحسن حل میکنه بابا ما خیلی بی عرضه ایم این همه سال خودمون پدرمون مادرمون آبا اجدادمون همه امام حسینی دو تا کلمه مشکل به کارمون میخوره نمی تونیم با حجت بن الحسن حرف بزنیم آقا مشکلمون رو حل کنه اگه اعتقاد داریم چرا باهاش حرف نمیزنیم که مشکلمون رو حل کنه امام زمان یا می تونه یا نمی تونه اگه می تونه باهاش حرف بزن ازش بخواه حل نکرد حکمتی داره اما حاجات معنوی رو از من روسیاه قبول کن امتحان کردیم دو تا کلمه باش بشین حرف بزن اگر هم بلد باشی راه دلبری رو که دیگه نور علی نور یه حضرت زهرایی رو بیاری وسط یه امام حسینی رو بیاری وسط الهم بحق الزهرا عجل لولیک الفرج

اگه دستامو گرفتم رو لب دیگه دندونی نمونده واسم ندیده حتی عموم عباسم بین ما دوتا بمونه لطفا سر زده اومدی و از ذوقم کاشکی گوشواره ای بود مینداختم راستش اولش تو رو نشناختم بین ما دو تا بمونه لطفا لباسم پاره لباست پاره الان گوشوارم کدوم بازاره

به رحمت واسعه سوگند که از حسین نمی‌شه دل کند می‌بینم اون روزی که ارباب توی بهشت به ما میزنه لبخند دلبند حسین نفسم بنده به لبخند حسین تا خداییِ خدا عاشقتم تا ابد شاهی و ما بنده حسین ملائک غبطه می‌خورن به زُوّارت من اومدم این دنیا به شوق دیدارت دعای خیر هر روز مادرم اینه الهی مادر، صاحب علَم نگهدارت یا اباعبدالله منو نمک‌گیرِ خودت کن همیشه درگیرِ خودت کن جوونیم رو نذر تو کردم منو مثل حبیب پیرِ خودت کن محبوبه حسین همه باید بزنن رو به حسین هر کی اومد درِ این خونه رو زد سنگشو به سینه می‌کوبه حسین تصوراتم از تو شبیه بارونه که رحمتت می‌باره به کاخ و ویرونه شفاعت ما قطعاً دست اباالفضل و شهادت ما دست رقیه خاتونه