1404

بوی سیب از مجالس میرسه شمیم عطر خالص میرسه نسب تو به مولا علی و نسب من به عابس میرسه من مقلد عابس توام پیرهن از تن میکنم آقا توی سینه زنی من مقلد عابس توام اگه فریاد میزنم حب الحسین اجننی دیونگی خوبه اگه علتش تویی شاه اباعبدالله خوشا به عابس که رگ غیرتش تویی شاه اباعبدالله اگه توی محشر ببینم تو رو بهشت نمیرم چون که دیوونه چی میخواد وقتی جنتش تویی شاه اباعبدالله کرمت تو حوادث میرسه به گداهای مخلص میرسه نسب تو به مولا علی و نسب من به عابس میرسه من مقلد عابس توام عاقله هرکی میگه شده دیوونه‌ علنی من مقلد عابس توام اگه فریاد می‌زنم حب الحسین اجننی دیوونگی خوبه عقل‌و من میخوام چیکار شاه اباعبدالله بذار مثل عابس به جنون بشم دچار شاه اباعبدالله من کجا و نوکر؟ نوکر شما بودن کار اصحابه پس کی‌ام آقا من سگتم با افتخار شاه اباعبدالله

بابا بعضیا جیغ میکشن داد میکشن تو روضه ابی عبدلله اینو به همه کس نمیدن چون نگاه میکنی بغل دستی میبنی خجالت میکشه نمیتونه میخواد نمیتونه یه چیزی توش هست یه سری داره اما تو که داد میزنی براش گریه ها میاد رو صورتت چقدر روایت داریم من بخوام بگم خیلی طول میکشه اصلا چرا بیاد پایین رو صورتت حالا برای رو صورت اومدنم روایت داریم اما مرحوم علامه میرجهانی تو البکی الحسین نوشته نه اینکه اشک میاد پایین بابا قدراین امام حسین رو بدونید همچین که اشک تو چشم حلقه میزنه خدا به ملائکه میگه بخشیدم همه گناه هاشو اصلا نیومده هنوز اشکت پایین نمیاد رو صورت نمیریزه آی قربونت برم ابی عبدالله چه معامله ای کرده تو گودی قتلگاه با خدا سر ما ها به امام حسین یکی یکیمون رو خریده برای یک یکمون یکی یه دونه تیر و نیزه و شمشیر خورده روضه ای تر بخوام حرف بزنم به خدا سر دونه دونه ما ها دخترش چه سیلی ها که نخورده

همه عمر برندارم سر این خمار مستی پس مستم کن که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی پا بستم کن نه تو مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد ثارالله دگران روند و آیند تو همچنان که هستی پس هستم کن دیوانه دیوانه شو خاکستر پروانه شو پس نفستو اول بکش بعدا وارد میخانه شو تو کشتی نعم الامیر ذکر ابوفاضل بگیر اول بده جون واسه جون بعدا واسه ی آقا بمیر ای عشق ازلی بین هر غزلی با من میگه علی حسین بین سینه زنی میگم عشق منی با لحن حسنی حسین آقام آقام آقام آقام حسین به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند مصباحم باش که برون در چه کردی که درون خانه آیی تو راهم باش همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت ثارالله که رقیب در نیاید به بهانه گدایی همراهم باش آماده آماده شو در راه او آزاده شو اول برو سمت نجف بعدا وارد این جاده شو با آینه همسایه شو آرامشو آسایشو اذن از علی اول بگیر بعدا وارد مشایه شو ای هست بی عدم تو حل تو حرم میگه تو هر قدم حسین رو دوشمه علم با کوله بار غم میگم با محتشم حسین آقام آقام آقام حسین نماهنگ خمار مستی عبدالرضا هلالی

عشق باشه صفا باشه کرم سقا باشه کربلا باشه عشق باشه معرفت باشه همیشه حرف امام حسین وسط باشه شاه اباعبدالله رفیق سر بزنگاه اباعبدالله مرد اباعبدالله عشق بی برو برگرد اباعبدالله میگن از جنت کجارو میگن حرم و صحن و سرا رو میگن چه قده دور دنیارو گشتم دور دنیا کربلا رو میگن یا اباعبدالله حسین حسین شور باشه شعف باشه اربعین اول راه ما نجف باشه دل باشه حسین باشه آخر عاقبتم بین الحرمین باشه جان اباعبدالله دلیل سجده به انسان اباعبدالله یا اباعبدالله دورتون میگرده دنیا اباعبدالله خونواده جمع مارو میگن همه ی گریه کنارو میگن چه قده دور دنیارو گشتم دور دنیا کربلا رو میگن یا اباعبدالله حسین حسین حسین نماهنگ شاه اباعبدالله عبدالرضا هلالی

حسین همونه که بی منت تو لحظه های آخر حر خطا کا رو خرید حسین همونه که با دستاش تو صورتِ اَسبای لشکرشون آب پاشید آه همون اَسبا روی تنِ بی سرِ تو تاختن آه همون لشکر تشنه تو رو از نفس انداختن دنیا، جون به لبم اومده از این همه درد دنیا، اربابِ ما به کسی بدی نکرد حسین همونه که عاشورا نمازِ اول وقتش حتی باید بَر پا شه حسین همونه که وقتِ جنگ نذاشت که آفتاب توی چشمای دشمن باشه آه تنی بی سر سخته سه روز باشه زیرِ آفتاب آه نخوند لشکر حتی نمازی به تنِ ارباب دنیا، مثلِ حسین دیگه نمیاد نگرد دنیا، اربابِ ما به کسی بدی نکرد حسین همونه که با شرطِ کشیدنِ دست از جنگ دشمنشم بخشیده

زمان مرحوم سید بحر العلوم آب افتاد تو قبر برای مرمت قبر بنا نیاز پیدا کردن بنا رو آوردن تو سرداب مقدس اباالفضل یهو چشمش افتاد به قبر ندیده بود تا حالا کسی تو سرداب نبود سوال کرد گفت علامه بحر العلوم ما از شما رو منبر شنیدیم قدش خیلی بلند بوده تو رکاب اسب پا میذاشته زانوهاش از گوش اسب بالاتر می اومده این قدر رشید همه اسبی تحمل اباالفضل رو نداشته درسته فرمود درسته گفت پس این قبر چیه چرا اینقدر کوچیکه بابا این به قبر شیرخواره بیشتر میخوره تا قبر اباالفضل دید این علامه بحرالعلوم نشست رو زمین های های گریه کرد گفت آهای اوسا بنا اگه بخوام برات بگم علتش رو باید روضه بخونم گفت آقا چه جایی بهتر از اینجا بخون بسم الله دوتایی نشستن گفت آی اوستا بنا اومدن بالا سر اباالفضل دستاش رو بریدن گرز آهن به سرش زدن یه نقلی میگه تیر به چشم زد حرمله یه نقل دیگه من خوندم تیر زد وسط سینه ی ابوالفضل بی تاب شد از رو اسب افتاد اومد بالا سرش گفت عباس که میگن تویی گفت نانجیب اون موقع که دست داشتم می خواستی بیای رجز بخونی گفت تو دست نداری من که دست دارم یه جوری زد قمر بنی هاشمو صورت از هم پاشید سر رو از گلو بزنن رو نیزه نمیشد هی سر می افتاد یه دونه سر بود از پهلو  مرفت به نیزه  اونم سر ابوالفضل بود وقتی دیدن دیگه جون نداره گرفتن این بدن رو کشیدن بستن به یه درخت نخل چهار تا تیرانداز رو زانو نشستند یه جوری تیر میزدن حسین برگشت مقتل می گه بدن اباالفضل مثل خارپشت شده بود حسین برگشت یه نگاه کرد گفت داداش نیزه زار آمده ام یا تو پر از نیزه شدی

تو نگاه اول شبیه مولاست میگن حیدره ولی زینب کبریٰ‌ست جوری خطبه میخونه علیه انگار نگو حیدر بگو زینب کرار انگار علی رو منبره این زینبه یا حیدره عمتی زینب سیدتی زینب به خدا داده بهت چه عزتی زینب شام میلرزه قیامتی زینب پسر حیدری به عبارتی زینب به رخ همه کشیده شد وقارش تو کلامش پیداست ذوالفقارش گردن یزید و با خطبه شکسته معجزه می‌کنه با دستای بسته نازل شده انگار عذاب اومد علی تحت حجاب مؤمنه بانو مطنطنه بانو علمو نگه می‌داره یه تنه بانو هیبتش فرا تر از یه زنه بانو شام و با خطبه بهم میزنه بانو

من سال هاست در به در روضه ی توام داغ تو را به جان و دلم می خرم حسین حسین حسین... ابی عبدالله یا حسین

دل اگه دله فقط سراغ دلبر میره میگن عباس جونش واسه نگاهت در میره طوری با عمه تو کاخ اموی میرفتی آخ کانهو علیه داره تو خیبر میره من اصلا توی دنیا زندگیم مال رقیه است توی قلب ابوفاضل عکس تمثال رقیه است هر کجا میره رقیه عموش دنبال رقیه است دردونه اباالفضل پروونه اباالفضل افتخار بده بشین رو شونه اباالفضل ای دلبر اباالفضل نیلوفر اباالفضل پادشاهی میکنی تو کشور اباالفضل یا رقیه خاتون

عشق رویایی اباعبدالله نبض دلهایی اباعبدالله بطلب آقا پای شش گوشه خیلی آقایی اباعبدالله همیشه ذکر تو بوده دلیل ذکر و خروشم یه قطره اشک غمت رو به عالمین نفروشم به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم جان من جنان من ذکر رو زبان من شاه من پناه من ای تو تکیه گاه من

اگر که عمو بود خرابه نبودم یه مرهم نداری بزارم رو چشم کبودم میبینی رقیه‌ات تب سرد گرفته کتک خوردم از بس تنم درد گرفته موهامو تو پنجه‌اش یه نامرد گرفته هر وقتی که گریه کردم با خنده عذابم دادن تا گفتم بابامو میخوام با سیلی جوابم دادن ای بابا حسین ای مظلوم چیزی نیست بابایی یکم حال ندارم میخوام سایه بون سرت شم پر و بال ندارم بمیرم کجا ها نبردن سرت رو یه گوشه با خنجر برید حنجرت رو در آورد سنان گریه‌ی مادرت رو موهات نامرتب اما رگ هات نامرتب تره ما معذبیم توی شام عمه جون معذب تره ای بابا حسین ای مظلوم

از هرچی پست بدم میاد از مرد مست بدم میاد از اونی که سر تو رو رو نیزه بست بدم میاد بابا عشق منی

اقرا بسم ربک بگو علی کرده عالمو زیر و رو علی وقتی حیدره باطن نماز هستی که نگو بی وضو علی علی یا علی علی یا علی... دنیا اگه نداشتش عمرش رو حیف میکرد با دیدنش ابوذر همیشه کیف میکرد چه دلبری سایه سری تو خط به خط قرآن پیمبری هزارو صد ساله که محشری تو حتی از ثمثالت قشنگ تری

صلابت حیدر یا علی اکبر گرد و خاک کرده به پا شبه پیامبرالله اکبر اکبر اکبر... موذن لیلا محمدی سیما ای جنون مقامت شده معما اکبر اکبر اکبر... ای برگشت مژگان گیسو کمند ای جلوه زیبایی احد چشمان تو شد معراج حسین ای شهزاده‌ و تاج سر علی اکبر آی نقطه ضعف و علت جنونم نظری کن ام لیلا من جوونم ای عزیزم من برات مریضم الهی خونمو تو مقام بریزم

علمدار شام علیها سلام تعالی نسب و عالی مقام ومعنای عشق فقط یک کلام رقیه جان رقیه جان... جان مددی خانوم نوه ی یل بنت الاسدی خانوم زجر نیست مقابلت عددی خانوم نرسید به درک تو احدی خانوم دلبنده پا بسته رقیه است کار دو عالم دسته رقیه است طعنه نزن بر احوال مستان هوشیار هرکس مسته رقیه است

این رواز که خُب بازار بی میلی شلوغه مجنون اومد و دید که سره لیلی شلوغه دستم به ضریحت نرسید گفتم حسین جان این خوبه که دور و بره تو خیلی شلوغه کی مثل ِ آقام هوا دار داره گرفتار داره کی نازش اینقدر خریدار داره کی مثل آقام دوای درده؟ کی اینقد مرده؟ که به دشمن هم بگه برگرده بهتر از مادرم سایه ی روی سرم خوبه چقدر این حرم یا اباعبدالله همه دنباله تو کل جهان ماله تو فدای تمثاله تو یااباعبدالله من واسه کسی شب تا سحر گریه نکردم من واسه تو کم تو این روزا گریه نکردم چشمام و ببین مثل دلم کاسه ی خونه واسه ننه بابام اِنقَدَر گریه نکردم چشمم ثابت کرد که دوست دارم نبین بیچارم حرم خاکم کن نده آزارم چشمم ثابت کرد دلم غم داره تو رو کم داره دلم تو دنیا یه همدم پرچمت فاخره خوبه که بالا بره حرم پر از زائره یااباعبدالله خونوادم حسین توبه ی آدم حسین کی داده یادم حسین یااباعبدالله نماهنگ بهتر از مادرم حسن عطایی

یه چی بگم شاید شب عاشورا نبودم خب شاید امشب مردم خب یه چی بگم اونایی که شب عاشورا میخوان بزنن خودشونو از الان بزنن ببین اصلاً نمیشه صورت معصوم رو چشم تو چشم نگاه کرد اگه خبره باشی باید داد بزنی علی بن مهزیار میگه رفتم خدمت امام زمان نتونستم تو چشمش نگاه کنم که حضرت گفت نمیتونی تو چشم معصوم نگاه کنی میخوام بگم همینطوری بود برش گردوند صورت رو نبینه با زانو نشسته بود رو کمر سر رو گرفته بود بالا هی ضربه میزد هی ضربه میزد جلو چشم رباب و رقیه نمیشه تو صورت امام معصوم نگاه کرد

زندگی بعد تو سخت میگذره روز و شب با درد همبازیم خیلی مشتاق دیدارتم به سر بریدتم راضیم بازیچه‌ی مردم شدم راستی بابا یه شب تو صحرا گم شدم اون شب تو اوج خستگیم دعای مرگ کردم تموم شه زندگیم هیچ چیزی کم نذاشت برام زَجر رو میگم سنگ تموم گذاشت برام دندونِ شیریم در بیاد موی سرم چی میشه زخم رو گونه‌ام خوب بشه پس کمرم چی میشه بابا حسین بابا حسین بچه سید بودم و هی زدن منو با بغض حیدر زدن گریه میکنم سبک‌ تر بشم گفتم آروم ولی بدتر زدن من که فقط سه سالمه کبودیام شاهد روز و حالمه جلومون حرف بد زدن کجا بودی بچتو با لگد زدن سنگینی گوشم میگه گوشِ چپ و راستم نمیشنوه انقده بی حوصلم از دست خودم کلافم زحمتو باید کم کنم حس میکنم اضافم بابا حسین بابا حسین

دور حرمت پر شده از بنی امیه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه چی بر میاد از دستای من به غیر گریه آی خانوم رقیه آی خانوم رقیه دارم میرم از دست، حال دلم خسته‌ است پس من چرا زنده‌ام، وقتی حرم بسته است چه روزگاری آخه عجب زمانیه من آرزو دارم بیام حرم یه ثانیه نه زائری نه روضه‌ای نه رفت و آمدی ضریح کوچیکت الان بقیع ثانیه رقیه جان رقیه جان رقیه جان من توی حرمت کسی برات روضه میخونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه واست بخونم زبون حال دخترونه قلبم پر خونه قلبم پر خونه برگ گل یاسم زخمی شد احساسم فردا بریم بازار گوشواره بخر واسم بابای مهربون من بابای من بخواب چند شب من نخوابیدم به جای من بخواب چشمای تو نشون میده که خیلی خسته‌ای قربون خستگیت برم رو پای من بخواب رقیه جان رقیه جان رقیه جان

جای تو تو بغل من بود نه زیره دست و پای دشمن سنگ و خیزرون و نیزه ها همه بوسیدنت به جز من دست تقدیر رو ببین بابا چجوری منو به تو دوخته همه چیم رفته به تو حتی موهامم مثل موهات سوخته حتی ابروهام ترک لب هام همه ی زخمام همه چی کبود شد تک تک روزام بی تو من تنهام همه رویا هام تو که رفتی دود شد اصلا دیدی دخترت مثل مادرت قدش خم شده موهامو شونه نزن می ترسم بفهمی که کم شده نازمو نمیکشن اما معجر دخترت رو میکشن منو با خودت ببر لطفا اینا منو دارن میکشن بگو این طناب پاهاشو از روی گلوم برداره روزگارمو سیاه کردن واسه ی یک جفت گوشواره ساکتو سردم من پر دردم دیگه دق کردم باورت نمیشه حالمو پرسید گریه هامو دید هی بهم خندید این فقط یکیشه بغل واکن واسه من بابایی بغل من خسته شدم منو نازم کن یکم از بس که منو زدن خسته شدم نماهنگ بابایی بغل عبدالرضا هلالی

هی به من میگی روضه باز نخون بابا روضه باز نشنیدی امروز میخوام یکیشو برات بگم آدم مست که چیزی نمیفهمه یهو هم بی ادبی میکنه که کرد دستشو دراز کرد گفت من اینو برا کنیزی ببرم بزم شراب دلهره دارم اینو بگو بیاد جلو ببینم بیا کار دارم بزم شراب دلهره دارم داداش گیرم برای خانه تان هم کنیز شد اصلا این به کنیزی میخوره این چیکار میتونه بکنه روضه باز مهدی رعنایی

ملئت بطونکم من الحرام جوری زد دیگه نمیبینه چشام بابا گمت کردم بابا بین ازدحام گمت کردم

میخواستم عروسک بخرم واست بیارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم مردم اگه قبلش تو بیا سر مزارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم ما زنده باشیمو دور تو خلوت شه ای وای اگه بازم حرف اسارت شه گرد و غبار حرم شما مقدسه یبار دلت شکست برا تموم ما بسه الهی عمرمون تموم بشه اگه یه روز ما زنده باشیم و بگن رقیه بی کسه

شکر خدا که دلم میل حرم میکنه ترک زیارت تو عمرمو کم میکنه هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم به تعداد ریگای صحرا به تعداد موجای دریا دوست دارم دوست دارم ای حسین اقا ای حسین اقا حسین اربابم ابی‌عبدالله... معتقدم برتر از کل جهانه حسین وقتی خدا هم شده مرثیه خوان حسین دنیا بی تو میرسه به آخر محشر با تو تازه میشه محشر هر وقتی که تو فکر حسینم انگار توی بین الحرمینم دلم عشقت رو باور داره مثل فطرس بال و پر داره کی تو این دنیا اندازه‌ی حسین زهرا نوکر داره حسین اربابم ابی‌عبدالله...

بابا با من بیا میترسن شامیا از ناموس خدا رقیه من کابوس شبم یا اباالفضل رو لبم گردان زینبم رقیه اگه من نفرین کنم همه‌ی اعضاتو میریزم رو سرشون همه‌ی شاماتو مادرم نفرین نکرد ستونا لرزیدن بزارین نفرین کنم همشون جون میدن حرف از خدا زد‌ تیغ بکا زد دختر تو سیلی تو گوش یزیدیا زد تا کوچه ها زد به اون سه تا زد سیلی رو به افتخار عموش مجتبی زد بابا با کوششم با اشک رو چِشم من شمشیر میکشم تو خرابه با اشک هر شبی میجنگم زینبی من الگوم اشک بی بی ربابه نفسای دخترت نفس مولا شد پای زهرا مادرت به خرابه وا شد داره میگه فاطمه باریکلا خانوم زده مهر یاعلی مددو رو بازوم الله اکبر ای قوم کافر بشنوید فضائل پدربزرگم‌ حیدر دائم رو منبر گفته پیمبر این لقب مال علیه صدیق اکبر