دانلود مداحی کربلایی حسن عطایی | آرشیو کامل صوتی و تصویری

به دل یاد علی دارم به لب ناد علی دارم همه دار و ندارم رو از اولاد علی دارم اگه شور و شعف دارم به غلامی شرف دارم چقد حسِ دم صبحه دل انگیز نجف دارم پیرو واقعی سنت علی قسیم الناری و جنت علی خاک پای توامو تا به ابد میکشم از قدمت منت علی صحیفه علی ، خلیفه علی تو دنیا ندیدم حریف علی به دل یاد علی دارم حسن عطایی

تب و تابِ شراب افتاد قیمتِ مِیِ ناب افتاد اسم علی رو آوردم حسابی لبم آب افتاد نفَسم به علی بسته هر کی با علیه مسته بعضی عشقا جنون دارن عشق علی از این دسته مشغول خادمی و نوکری‌ام می‌دونم آخرِ سر می‌‌خری‌ام می‌گم اینو که همه خوب بدونن تا ابد حیدری‌ام، حیدری‌ام سلامم علی، کلامم علی همیشه امیر و امامم علی اسم علی رو آوردم حسن عطایی

دارم در خونه رو برات عوض میکنم یه کم بخندی برام میدونی حض میکنم دیگه بسه بی قراری دیگه بسه گریه زاری بزار دستاتو تو دستم پاشو خانوم منو داری میخوام کمک کنم بهت نگو علی بسه صدام چرا درست به گوش تو نمیرسه دوباره لکه های خون نشست رو پیرهنت میون سرفه های خشک تو محدثه زهرا زهرا هم تو جوونی زهرا هم شوهرت جوونه بمون بمونه دنیا بمون علی بمونه چرا از زندگی سیری چرا از من رو میگیری خبرش پیچیده تو شهر شنیدم داری میمیری فدای خاک چادرت بلندشو راه برو من از تموم زندگی فقط میخوام تو رو با من غریبگی نکن تموم دلخوشیم به من نگفتی ماجرای خاک چادرو زهرا زهرا دارم در خونه رو برات عوض میکنم حسن عطایی

ای قرار قلب بی قرارم حسین من کسی رو غیر تو ندارم حسین عشق بی نظیرم، کاش براش بمیرم هر دفعه که اسمتو میارم حسین بدون تو این دنیا ، بخدا نمی ارزه وقتی که میاد اسمت ، دل همه میلرزه خوشحالم از اینکه عمری گریون عزاتم یا باب نجات الاُمَّه محتاج نگاتم جایی دست من اگه که رو شد حسین گریه هام برا من آبرو شد حسین بدترین گداتم ، اما مبتلاتم عاشقیمون از کجا شروع شد حسین کی به ما محل میکرد ، تو به ما محل کردی مثل پسرت آقا ، ماهارو بغل کردی کاری به کسی ندارم تا وقتی گداتم یا باب نجات الاُمَّه محتاج نگاتم ای قرار قلب بی‌قرارم حسین حسن عطایی

سفرت همیشه پهنه اندازه ی یه صحنه دستت همیشه بازه از بس بنده نوازه تهِ مهربونی و وفا مادر امام حسینیا میزنم نفس برای تو تا که حنجرم داره صدا هر کجا اسمتو میبرن اونجا میشه واسمون وطن مادرم فدای تو بشه مادر امام حسن یاس معطر مادر ای سایه ی سر مادر مدیون الطاف تو فتاح خیبر مادر با اسم تو میگرده شمشیر حیدر مادر آرامش علی تو چشمت خلاصه میشه از نور چادر تو هی مُرده زنده میشه ای بهار خونه ی علی خاک زیر پای تو بهشت ممنون از خدا که اسممو جزو بچه های تو نوشت ای امید نا امیدیا چادرت پناه عالمین زیر دِینتم که عمریه جا شدم تو خیمه ی حسین ذکر همیشه مادر هی بسته ریشه مادر خورشید اگه میتابه خاموشه پیش مادر فردای محشر شأنت فهمیده میشه مادر سفرت همیشه پهنه حسن عطایی

اونی که بین خلایق خدا نادره مادره مادره بهترین رفیقمه دارم باهاش خاطره مادره مادره خستگیمو میخره از همه جا گرونتر فداشم فداشم پای من ضرر میده ولی بازم حاضره مادره هر چی مادره همه فدای فاطمه دنیا آفریده شد برای فاطمه لذت میبره خودش خدا از اینی که از بعد فاطمه شد خدای فاطمه خط امان فاطمه بیکران فاطمه ممتحنه قبل هر امتحان فاطمه اهل زمین روز و شب اسم تو میبرن تا بشنون تو دل آسمان فاطمه بهترین تصویر دنیا به خدا خنده ی مادره مادره بنده ی خدا میشه هر کسی که بنده ی مادره مادره هر چقد بدی کنی نمیبینه بدیتو فداشم فداشم هر کیو ببینی قطعا میگه شرمنده ی مادره بهترین عصر زمین زمان فاطمه اس حیدر اسم دیگه ی جهان فاطمه اس میگن تو بهشت همه زبونا یکیه خب معلومه اون زبان ، زبان فاطمه اس ثانیه هر ثانیه مددی حانیه شان و مقامات تو ناب و عرفانیه علت خلق جهان تویی یا فاطمه کون و مکان دستته این چه جریانیه ؟ اون رفیقه که دعاش همیشه همراهته مادره مادره خونه سوت و کور میشه وقتایی که ساکته مادره مادره رفیقات شاید بدونن که تو چند سالته عجیب نیس عجیب نیس ولی اون میدونه چند روز و شب و هفته و چند ماهته مادره لذت میبره که هم کلامش علیه تنها خانومیه که مقامش علیه میسوزن اون سه نفر از این که فاطمه هر جایی که میرسه سلامش علیه تاج سر فاطمه گوهر فاطمه رخت و لباس علی نظر فاطمه نقشه دنیا کشید به سر انگشت خود در ته آن نقشه زد اثر فاطمه نماهنگ خط امان فاطمه حسن عطایی

آه اسما بنویس علی بخون تنها آه اسما تو حیاط خونه ی مولا آه اسما میزدن مادرمو مردا مادرم با هیچکسی دعوا نداشت بار شیشه داشت بار شیشه داشت زیر در بود پاشو روی در گذاشت بار شیشه داشت بار شیشه داشت داغ محسنو روی دلش گذاشت خیلی کینه داشت خیلی کینه داشت زنِ پا به ماه دیگه زدن نداشت خیلی کینه داشت خیلی کینه داشت آه اسما تا که دید مادرمو تنها آه اسما کوچه رو بست به روی زهرا آه اسما بی حیا دستشو برد بالا یه جوری زدن که گوشواره شکست اون مردک پست اون مردک پست نمیگفت اینکه رو خاکه فاطمه اس اون مردک پست اون مردک پست مرد جنگیو زمینگیر میکنه اون ضربه دست اون ضربه دست تو جوونی حسنو پیر میکنه آه اسما حسن عطایی

گره به موهام خورده بابا دخترِ تو از درد مُرده بابا چیزی ندارم موهامو شونه کنم نمی‌دونم شونه‌مو کی بُرده بابا پایین نیزه چقدَر صدات زدم نگام نکردی خودمو برات زدم حق من این بود ک برات زاری کنم ببخش اگه نشد برات کاری کنم منو ازت دور کرد که چی بشه که چی بشه که چی بشه گریه‌کنِ بابا، دخترشه دخترشه دخترشه حرفمو بابا باور می‌کنی قرآن نخون زخمتو بیشتر می‌کنی بیا پیشم باباجون کارت دارم با اشکِ من لباتو تر می‌کنی از روی نیزه سر درآوردی چر؟ کفن برا خودت نیاوردی چرا قربون اون لب تَرَک خورده‌ات بشم به جای آب نیزه بابا خوردی چرا آب بدین به بابام که تشنه‌شه که تشنه‌شه که تشنه‌شه گریه‌کنِ بابا، دخترشه دخترشه دخترشه گره‌ به موهام خورده بابا حسن عطایی

در هم شد تنت، پیش چشمای من غارت کردنت کو پیراهنت روی خاک داغ صحرا کشتنت کو انگشترت تیکه تیکه شد اعضای پیکرت دعوا شد سرت، بوی خون پیچیده شد دور و برت زینب به جز نیزه چیزی نمی‌بینه پاش بشکنه اون که رفته روی سینه چه در همه بدنش، بی هوا زدنش می‌کشه من و این زیر و رو شدنش با هم می‌زدن، جای شمشیرا مونده روی بدن با هم اومدن، همع با هم از رو جسمت رد شدن بین قتلگاه مونده حالا زینب با نامحرما پاشو کن نگاه، راهین نامردا سمت خیمه‌ها در هم شد تنت حسن عطایی

باد بخوره به پرچمت نور نره از سیاهیات روحمو تازه میکنی پام برسه به کربلات وقتی که دورم از تو آرامشی ندارم وقتی ضریح تو نیست من سر کجا بزارم مردم به خاطر تو تحویلمون میگیرن از عشق تو عاقلا هم حال جنون میگیرن عاشق بوی سیب و عطر سحریت شدم ساکن ایوون طلای پدریت شدم زحمت و کم کردم و رفتم پی زندگیم دورمو خالی کردم و دور و بریت شدم باد بخوره به پرچمت حسن عطایی

تویی خُلد بَرین حیدر پادشاه زمین حیدر بِأبی انتَ و اُمّی امیرالمؤمنین حیدر عشق تو بی حد و مرزه می‌میرم بی تو یک لحظه نمازِ بی ولای تو دولّا راست شدنِ محضه دنیا و آخرت و دینم علی امیدِ لحظه‌ی تلقینم علی هر کی آقاست بمونه واسه خودش جز تو آقایی نمی‌بینم علی حیاتم علی، مماتم علی ای رمز عبورِ صراطم علی تویی خلد برین حیدر حسن عطایی

علمت خاصه عطر عودِ عربیِ حرمت خاصه بین شاعرا چقدر مُحتشمت خاصه دلمو بُرده خنکای حرمت به صورتم خورده خوش به حال اون کسی که تو حرم مُرده سلام همه‌ی دار و ندار من می‌دونم به غیر تو حسین نمیاد کسی به کار من سلام قربونت برم امام حسین با هزارتا سختی اومدم جون مادرم امام حسین فدایی داری، چه عاشقایی داری بمیرم واست چه کربلایی داری ازت ممنونم، خیلی بهت مدیونم چقدر خوشبختم تو حرمت مهمونم حسین یا مولا حسین اباعبدالله... پای گهوارم مادرم اسمتو بُرده که دوسِت دارم مثه مادر پدرم به تو بدهکارم تا دم مُردن منو دست هیچ‌کسی غیر تو نسپردن همه عالم به خودت پناه آوردن حرم، خونه‌ی مادریِ منه به خدا که پیرهنِ سیاه سند نوکریِ منه حرم، عین آرامشه واسه من من دلم میخواد تو زندگی به خودت باشه حواس منه عزیزم آقا، ای همه چیزم آقا می‌میرم واست اشک نریزم آقا به گردم آقا، دوای دردم آقا جوونیمو نذر روضه کردم آقا اباعبدالله علمت خاصه عطایی مقدم

ای خوش آن روز که این نام جهانی بشود گفتن مدح تو مولا همگانی بشود آنقدر از علی و فاطمه میگویم که هرکسی دشمن مولاست روانی قلندرانه و دیوانه وار میخوانم به اذن حضرت پروردگار میخوانم به عشق مادر سادات حضرت زهرا به عشق حیدر دلدل سوار میخوانم تو دل طوفان زاهد حیدر مرز حق و باطل حیدر نه فقط ما که کل این عالم آفریده شد از گل حیدر دشمن مولا روانی بشود حسن عطایی

ای خوش آن روز که از نابودیِ قوم یهود دل این جامعه صاحب‌الزمانی بشود دشمنت مثل زباله همه جا ریخته است وقت آن است زمین خانه‌تکانی بشود قلندرانه و دیوانه‌وار می‌خوانم به اذن حضرتِ پروردگار می‌خوانم أفضلُ الاعمال این اُمّت انتظار فرج لحظه به لحظه‌ی این انتظار می‌خوانم عالم و آدم تحت فرمانت پای تو هستم مثل سلمانت زبونم دیگه بند میاد آقا می‌رسم وقتی پای ایوانت نابودی قوم یهود حسن عطایی

روحم حسین همه خوبیا میشه رو هم حسین غرق مشکلاتم و نوحم حسین عزتم حسنه شکوهم حسین همیشه بوده تکیه م به تکیهء اباعبدالله چی میمونه برام غیر از گریه به اباعبدالله من شب و روزمو تو فکر کربلام آغوشت آروم ترین آغوش برام جز تو کسی و ندارم این غلطه درستش اینه غیر تو کسی و نمی‌خوام حسین جان حسین حسین مداحی روحم حسین حسن عطایی

تنها پناه من، تو مقتل افتاده انگاری توو گودال، یک ساله جون داده اذیّتش نکنید،غارتش نکنید دست و پا می‌زنه، راحتش بکنید در هم شد تنت، پیش چشمای من غارت کردنت کو پیراهنت روی خاک داغ صحرا کشتنت کو انگشترت تیکه تیکه شد اعضای پیکرت دعوا شد سرت، بوی خون پیچیده شد دور و برت تنها پناه من حسن عطایی

عطر فاطمه می‌رسه بی‌بی از ضریح تو بخدا ندیدم شبیه تو کریمه‌ای بانو حس خوبیه وقتی می‌شینم گوشه‌ی حرم ندارم اصلاً درد و همّ و غم به تو می‌زنم رو مثل پرچم سلطان بالاست پرچمت قفل قلبمو وا کرد اسم اعظمت یا فاطمة إشفعینی بی‌بی خداوکیلی مثه امام رضا توو کَرم تو بی‌بدیلی دلم پیشت آرومه یا حضرت معصومه دوری قاتل تو شده چرا غصه می‌خوری از برادرت دل نمی‌بُری هوایی یاری گریه می‌کنی، جدایی عذابه برای تو از گریه گرفته صدای تو بارون بهاری رو سر تو می‌ریزن هم گل هم گلاب احترامت و دارن اینجا بی حساب هم واجب الاحترامی، هم فیض مستدامی کریمه‌ی دو عالم داری عجب مقامی ای دختر مظلومه، یا حضرت معصومه عطر فاطمه میرسه از ضریح تو حسن عطایی

موندی بلاتکلیف، داغ تو پیرم کرد روزِ بیابون داغ، شبِ بیابون سرد با خونِ تو خاکِ گودالو گِل کردن کی فکرشو می‌کرد با اسب برگردن نیازی به تشیع جنازه نبود نیازی به نعل‌های تازه نبود میومد صدات امّا واضح نبود غمِ حسینم بَده صدات کنم جلو همه حسینم موندی بلاتکلیف حسن عطایی

چاره حسین فقط می‌خوام باشم دچار حسین حال دلم خوبه کنار حسین خوبه که رو دوشمه بار حسین زندگی منه روضه کی زندگیشو میفروشه آخه میرسه روزیم از گوشه گوشه‌ی شیش گوشه هر کرمی که کرم تو نمیشه هر چی زیاد باشه کم تو نمیشه دنیا اگه هزار سال تو آرامش باشه باز این جهان شبیه حرم تو نمیشه چاره حسین حسن عطایی

بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه دل منم مثل مو‌هات پریشونه، آی دلم خونه دم غروب سر پیراهنت جنگه، آی دلم تنگه سرت چرا زخمی نیزه و سنگه، آی دلم تنگه آه دم حسین من مجروحه، قلب مادرم پر از اندوهه کاش تنت رو برنگردونن که پشت به خورشید شدن مکروهه نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی یاد تو می‌ندازه من و بوی این تربت، آه از این غربت با سر تو نیمه شب می‌کنم صحبت، آه از این غربت غروب قتلگاه چقدر می‌ده آزارم، کو علمدارم بعد تو من بیشتر از همه غم دارم، کو علمدارم از همه سراغتو می‌گیرم دست و پا نزن که بی تقصیرم صد دفعه برای من تب کردی صد دفعه برای تو می‌میرم نه دل دارم که از تو دل بکنم نه صبر دارم که خودمو نزنم نه وقت می‌دن که دست و پا بزنی نه دوست دارن که من و صدا بزنی بعیده خاک تنتو خوب بپوشونه حسن عطایی

شبیه زهرایی تو از هر طرفی بی بی تو مروارید توی صدفی گفته امیرالمومنین مقام تو به آیت الله مرعشی نجفی بی بی مجتبایی ولی تو قالب یه زن حرمت خدایی حرم مادره اصلا اومدم گدایی بیا نگاهی کن به من خواهر رضایی من توی هر حالی ، پیش تو آرومم همه میدونن که نوکر معصومه‌ام من شدم سلمانت ، خادم و دربانت من نمک گیرت شدم با یکم سوهانت خیلی به تو می‌نازه زهرای علی بی بی تو زهرایی تو چشمای علی فاطمه ای برای زندگی با تو دنیا نداشت کسی رو همتای علی بی بی کن اشاره تا من بشم فدای تو نیست یه استخاره تو کار من برای تو انگاری قراره فقط باشم گدای تو این یه افتخاره ای شفیع محشر ، عزت این کشور با تو آب شور قم از عسل شیرین تر وقتی تو بالایی بقیه پایینن پای منبرت بی بی علما میشینن خواهر رضایی حسن عطایی

کرم الله کرم عباس رفع الله علم عباس ای یل بلندبالا جانم عباس ای قمر مه سیما جانم عباس تشنه لب تو دریا جانم عباس ذکر تموم مردم ایران ابالفضل قسمِ تو همتراز قرآن ابالفضل آخه به چه زبونی بگم قربونت شم قوربان اولوم ابالفضل ای جان ابالفضل یا ابوفاضل یا ابوفاضل خدا رو سینم نوشته عباس بهشتم والله بهشت عباس خوشگل بنی هاشم جانم عباس ذکر لبای قاسم جانم عباس یار امام قائم جانم عباس ای یک تنه برای حسین مثل لشکر ای کعبه ی خدا شده واسه تو منبر آخه به چه زبونی بگم قربونت شم بنفسی انت یا عباس ابن حیدر یا ابوفاضل یا ابوفاضل جانم عباس حسن عطایی

روایته بچه هاشونو توی کوچه ها بابا ها می آوردن جلو مولا علی اگه میگفت من این آقا رو دوست دارم فبها اگه که مولا رو دوست نداشت بگذریم ما ندیده سر برا علی میدیم روی هر منبر ما از علی میگیم حک میشه یک روز سردر بیت الله اشهد ان علی ولی‌الله معیار حلال زادگی علوی عطایی

هر کی نعمت داره از رحمت حسنه، از برکت حسنه هرکی میگه حسین زیر منت حسنه هرکی عزت داره از عزت حسنه ، از حضرت حسنه هیئت اومدنم با دعوت حسنه لطفت آقا خدا رو شکر که تو زندگیمه به همه میگم آقام کریمه حسن ای بی حرم آه میکشم از غربتت حسن، کاش میشدم یه سایه‌بون رو تربتت کاش میشد میساختم گنبد برا حرمت ، جونم فدا حرمت با گریه میومدم آقا تا حرمت کاشکی بودم آقا من مهمون حرمت ، یا دربون حرمت با نوکرا میشدیم روضه خون حرمت آرزوی زائرای راه اربعینه پیاده کربلا تا مدینه حسن آقای من حسن عطایی

باز خداروشکر، خنجری رو حنجر ندیده‌ای آتیش رو معجر ندیده‌ای، ندیدی اسارت بی‌بی خوبه که نشدی گرفتار و خون جگر مثه بی‌بی زینب شکسته پر، ندیدی جسارت زینب عزادار و داغ بی‌امون درد و غصه‌هاش بوده قد آسمون آقای میون گودال، کسی که رفته حال اینا براش عذابه تنی که شد لگد مال نشسته رو لب‌ها آه آتیش رو معجر ندیده‌ای حسن عطایی