شعر خوانی

و بی مقدمه با رخصت از جناب قمر نوشتم اول خط سیدی علی اکبر خدا به حضرت ارباب هدیه داده پسر خوشا به حال پسر یا خوشا به حال پدر خوشا به حال هر آن کس که نام خادم داشت علی رسید جهان شاهزاده لازم داشت و جلوه کرد در عالم علی دوباره علی که برد نام علی را به هر مناره علی علیست وارث والایی و وقار علی به دست اوست برازنده ذوالفقار علی حسین بر لبش الله اکبر آورده خدا برای جهان باز حیدر آورده بیشتر امشب شب خوشحالی سقا شده چون که حالا یک نفر مثل خودش پیدا شده او برا زینب کبری رکاب آورده است عمه زینب هم برای او نقاب آورده است هدیه ای را هم برایش بوتراب آورده است مرکبی در شان پیغمبر عقاب آورده است نیست جایی خوش قد و بالاتر از این آینه خوب لیلا تکیه زد بر جایگاه آمنه از فراز خانه اش نور کرامت میگذشت قدر او که هیچ قدش از قیامت میگذشت غرق در ذات خدا بود از علامت میگذشت بود در شانش ولیکن از امامت میگذشت شیر دارد بی امان با شیر بازی میکند تا که اکبر با عمو شمشیر بازی میکند سیدی علی اکبر مجید تال

شعر است و جنون است مراعات ندارد در وصف تو اغراق مکافات ندارد توحیدی و توحید که افراط ندارد وصف تو و معبود منافات ندارد پس اذن بده وقت اذان از تو بگوییم اندازه وسع خودمان از تو بگوییم از اوج مقامات خودت رد شده بودی در چادر وحدت همه ایزد شده بودی تو سوی خودت رفتی مقصد شده بودی پیچید شمیمی تو محمد شده بود جایی وسط خطبه در آفاق بلاغت مبعوث شدی وحی می‌آمد به سراغت آن روز که خود شعله افراخته بودی فریاد شدی تیغ سخن آخته بودی بر پیکر شب واهمه انداخته بودی وقتی سپر از چادر خود ساخته بودی در غزوه دیگر رجز آه سرودی حیدر در خیبر تو در خانه گشودی آوازه دورانی و فریاد قرونی ای آنکه به هنگامه از اندیشه فزونی وقتی تک و تنهاست امامت تو قشونی تنها نه فقط فاطمه‌ای فاطمیونی محبوب خدا ممتحنه حوری زهراست زهراست که خود یک تنه جمهوری زهراست در صفحه تاریخ تو جوهر شده بودی یک فاطمه با جلوه دیگر شده بودی در مصدر خود جمع مکثر شده بودی تو حمزه و پیغمبر و حیدر شده بودی در هیمنه ات کفر می‌افتد به حقیری آنجا که کمربند علی را تو بگیری برخاست ز افلاک چه آوای حزینی ای مادر لولاک چرا نقش زمینی در شعله‌ام از روضه یا فضه خذینی گفتی که بیا فضه بیا خیر ببینی فضه چه کندجمع کند بال و پرت را یا اینکه به حیدر برساند پسرت را آغوش علی وا شده محسن به بر اوست این روضه که برگشته از آتش پسر اوست مرثیه مکشوف تن مختصر اوست زین مرد که آرام ندارد پدر اوست گرمای پسر شعله برافروخت علی سوخت آغوش علی سوخت علی سوخت هر چند که دنیا نفسش را نشنیده است محسن شده شش ماهه در او روح دمیده است او هم نفس مادر خود درد کشیده است درهمهمه ی معرکه جان داده شهید است در خاک پسر را پدر خاک رها کرد یک مرقد کوچک وسط خانه بنا کرد این قبر چنان شیشه لبریز گلاب است هر چند که این روضه هر آیینه عذاب است نه حرمله دارد نه در آن قحطی آب است جان سوزتر از آه علی آه رباب است درگوش تو لالایی آب است عزیزم سیراب شدی موقع خواب است عزیزم شعر است و جنون است حمیدرضا برقعی

تیغ تو علی نبود اگر کج می رفت دلم به هر سفر کج شد فتح دلم به ذوالفقارت بگرفت کجی ره دگر کج من مدح دو ابروی تو گویم اینجاست که می شود هنر کج ای حرف دل تو دم به دم راست وی زلف سر تو سر به سر کج خورشید کج از افق برآید چون زلف کنی به رخ سحر کج یک سوی زمین شود گران تر تیغت چو شود سر کمر کج تیغ ذوالفقار محمد سهرابی

‌مرید راه‌ قنبرم‌ و‌ کاس‌ لیس‌ این‌‌ درم میگیره‌ دستمو‌ علی‌ پل‌ صراط‌ رو‌ میگذرم‌ تعصبش‌ رو‌ میکشم‌ کمر‌ بسته‌‌ی‌ حیدرم میدونم‌ دوسم‌ داری‌ عشقت‌ تو‌ رگم‌جاری‌ جنت‌‌ بی‌ علی‌ هرگز‌ دوزخ‌ با‌علی‌ آری‌ به‌ نام‌ خدا به‌ نام‌ علی تبارم‌ همه غلام‌ علی‌ کلام‌‌ الله‌ است کلام‌ علی بعد‌ غدیر‌خم‌ فقط امامه علی زمین‌ آسمان‌ کهکشان‌ و‌ هر‌چه‌ در‌ این‌ ماسواست وجب‌ به‌ وجب‌ هر چه‌ هست تماماً‌ برا مجتبی‌ است خلاصه‌ که‌ کل‌جهان طُوفیلی‌ آل‌عبا آقای‌ کریمانه‌ وا‌کرده‌ کرده‌ کرم‌خانه مدحش‌ رو‌ خودم‌ قرآنم‌ حسن‌جانه به‌ نام خدا‌ به‌ نام‌حسن شبیه‌ علی‌ مرام‌ حسن جمل‌ دیدنی قیام‌ حسن شتر‌ سوار افتاده‌ به‌ گام‌ حسن ‌مرید راه‌ قنبرم‌ امیرحسین حضرتی

حالا که بشر هست گرفتارتر از قبل حالا که زمین هم شده بیمارتر از قبل آرامش دنیا شده دشوارتر از قبل از هم همه هستیم طلبکارتر از قبل برخیز و دلی شاد کن این معنی عید است آن گنج که نایاب شده، گنج امید است تو قلبم هیچ عشقی جانداره آخه عشقم تو دنیا تا نداره بابام یادم داده میگم به آقام نباشی زندگی معنا نداره به ما تاریخ ثابت کرده این رو همیشه اسمتون اعجاز کرده همین یا بن الحسن با بن الحسن‌ها گره از کار مردم باز کرده برگرد، برگرد ای ماه تمام برگرد ای والا مقام یا بن الحسن، یا بن الحسن یا بن الحسن، جانم فدات از سمت حرم کعبه مقصود می‌آید محبوب‌ترین بنده معبود می‌آید حق است اگر دیر اگر زود می‌آید تردید نکن منجی موعود می‌آید آری دل ما منتظر چشمه نور است جذاب‌ترین روز جهان روز ظهور است قرار عالمی و بی‌قراری تو از ما بیشتر چشم انتظاری ما هرچی دوست داریم آقاجون تو ما را بیشتر دوست داری صدای یا لثارات حسین‌ات یک روز پر می‌کنه چشم جهانو ما باید از همین حالا بسازیم، سپاه مهدی صاحب زمانو برگرد، برگرد ای ماه تمام برگرد ای والا مقام یا بن الحسن، یا بن الحسن یا بن الحسن، جانم فدات ما هیچ نداریم به جز غم به جز درد آقای عزیزم تو بزرگی کن و برگرد کم زخم نخوردیم از این دوری نامرد دنیا شده افسرده و دنیا شده دلسرد آغوش تو صلح است تو باران بهاری ای آرزوی مردم از ظلم فراری یک صبح دل انگیز دقیقاً سرساعت یک مرتبه در لحظه پایانی غیبت تو می‌رسی از راه به خیر و سلامت لبخند خدا، ای همه عالم به فدایت دوران فرج نقطعه اعجاز جهان است برگرد که برگشتند آغاز جهان است آرامش دنیا مجید تال

یه روز توفروشگاه نشسته بودم یه آقایی مراجعه کرد گفت به من کار میشه بدید؟ ماهم پرسنل خیلی داشتیم میخواستم دست به سرش کنم گفتم :نه آقا کارنداریم،برو گفت:هر کاری باشه من انجام میدم دیدم خیلی مضطره گفتم بروفردا صبح بیا اومدم بیرون دیدم کنار دیوار وایستاده گریه میکنه گفت آقابه من شغل دادید گفتم کار پیدامیشه بالاخره یعنی چی نه آقا،من سه ماهه بیکارم زندگیم از بین رفته بیچاره شدم گفتم چرا… سرسفره غذا نشسته بودیم دخترمون داشت غذامیخورد یدفعه به پشت برگشت افتادنش همین لال شدن و فلج  شدن از گردن… خونه ماشین ،از کارم زدم از زندگیم که این بچه رو دوا کنم فایده نداشت.هر کارکردم نشد گفتن:آقا،یه دکترخیلی حاذق تو مشهد هست،  ببربنش مشهد میگفت:غروب مارسیدم مشهد خب جابرا استراحت نداشتیم…. چرخیدم،جایی،پارکی… گفتند:آقا،اینجا حرم علی ابن موسی الرضا میتونید تو حرم بخوابید آقا،ماهم نمیشناختیم که شیعه نبودیم اصلا وارد شدیم عجب صحن سرایی چقدر زیبا ، مردم میرن میان همینطور پرسون از مردم اومدیم تو یکی ازهمین صحن ها روفرشانشستیم بچه روباویلچرآوردیم ما از فرط خستگی خواب مون برد یکی دو ساعت گذشت من از صدای گریه وسر صدا از خواب پریدم دیدم که برادر خانوم خانومم بچه ام 3 تایی دارن گریه میکنند گفتم چی شده میگه گرسنمه معجزه ای عجیب در حرم امام رضا صابر خراسانی

مثل مادر آسمان ها را تماشا میکند آسمان در گیسویش خورشید پیدا می کند کیست این آقا که مارا نیز آقا می کند خواهر کوچکترش کار مسیحا می کند (برادر کجایی به قلبم غم افتاد دوباره حرم دست نامحرم افتاد) صاحب بالاترین عنوان و منصب می شود شانه ی او تکیه گاه عمه زینب می شود مرهمی بعد از تو برداغ پدر پیدا نشد خواست برخیزد حسین بن علی از جا نشد خواست جسمت را بگیرد در بغل اما نشد آخرش هم پیکر تو در عبایش جا نشد داد زد بابای پیرت , آه زینب , اکبرم.. ای جوانان بنی هاشم بیایید از حرم خواهر کوچکتر مجید تال

چادرش بخت ریشه‌داران است کار چشمش نماز باران است کرمش بی دلیل بی کاهش جود او بی‌نیاز از خواهش شاعران را مجال گفتن داد به غزل جرئت شکفتن داد گره بغض را که وا می‌کرد باز همسایه را دعا میکرد قوت او بود سیری مردم غصه او اسیری مردم من به او آفتاب میگویم حیدر در حجاب میگویم در مدینه به اهل دل گفتند زائر کوچه میهمان خداست وقت لبخند فاطمه به علی بهترین جای داستان خداست چادرش بخت ریشه‌داران است احمد بابایی

بضعه منی من آذاها فقد آذانی اش بر کسی از امت احمد مگر پوشیده است کس نمی‌داند که پشت در چه بر زهرا گذشت ماجرا حتی بر آن دیوار و در پوشیده است آنقدر دانم که باغ زندگی بی برگ شد دختر پیغمبر ما آرزویش مرگ شد مرتضی در مسجد از این ماجرا شد با خبر باورش سخت است باور کن نمی‌شد باورش آنکه با هشتاد زخمش در احد بر پای بود آنکه زانویش نشد خم وقت فتح خیبرش زانویش لرزید افتاد و سپس از هوش رفت چیست این داغی که گشته این چنین ویرانگرش بر در این خانه اندوها دریغا آتش است آنکه از زهرا ندارد هیچ پروا آتش است هر کسی بعد از پدر سهمی نصیبش می‌شود ای مدینه پس چگونه سهم زهرا آتش است مردم از اجر ذوی القربی به قرآن خوانده‌اند آنچه برپا می‌کنند امروز اما آتش است روزگاری از تنور خانه‌ای نان خورده‌اند بر در آن خانه مسکین بود و حالا آتش است پهلویی از میخ در خسته سراسر زخمی است سینه ای رنجور از هیزم سراپا آتش است ناگهان فریاد زد فضه بیا اما چه سانی فضه اش یاری کند وقتی که آنجا آتش است جبرئیل این خانه را در میزده با احترام که حالا رفته از دیوار بالا آتش است بر کسی از امت احمد مگر پوشیده است جواد محمد زمانی

شاعر میان همهمه تاریخ در ازدحام داشت قدم می زد یک داستان تازه به چشمش خورد کز یک شکوه گم شده دم میزد در روزگار سلطنت هارون می خواند شرق خطبه به نام او می گفت غرب مدح و ثنایش را دنیا اگرچه بود به کام او همواره داشت واهمه از خورشید از نور او هر آینه می آشفت هارون که استعاره تاریکی ست در مجلسی به حضرت کاظـم گفت از یک عشیره ایم عموزاده دیگر از اختلاف مگو بس کن گویا فدک شروع کدورت هاست لب تر کن و حدود مشخص کن داغ امام مفترضه الطاعه انگار تازه گشت از این رخداد بغداد را به هول و ولا انداخت وقتی بدون واهمه پاسخ داد یک گوشه اش شمال سمرقند است یک گوشه اش جنوب فلسطين است یک سوی آن خلیج یمن باشد آن سو خزر، حدود فدک این است یعنی فدک مساحت اسلام است رحمت بر او چه پاسخ سنگینی هارون به خشم گفت که می‌خواهی برخیزم از سریر و تو بنشینی؟ این داستان تلاطم اندیشه این داستان جهان ظرافت بود یعنی کسی که علت ایجاد است حرفش فدک نبود، خلافت بود این شعر از مقدمه تا اینجا مانند رود، نیت دریا داشت دلتنگ وصف فاطمـه بود انگار از ابتدا بهانه زهـرا داشت او فاطمه ست بر سر این دنیا منت گذاشت تا به وجود آید او را بهانه کرد خدا می خواست توحید مادرانه فرود آید توحید خطبه خواند و جهان برخاست آنجا به احترام سلام او قرآن نبود خطبه، ولی قرآن تکبیر گفت بین کلام او وقتی که خطبه خواند نفهمیدند زهرا علی ست یا که علی زهرا ست آیینه گرچه بشکند آیینه ست پهلو شکسته بود ولی زهراست میراث فاطمه ست جهان یکسر از بحر تا به نهر که اوهام است در خطبه اش حدود مشخص کرد آری فدک مساحت اسلام است فدک مساحت اسلام است حمیدرضا برقعی

نگاه مادری حتی به هیزم می‌کند زهرا و آتش را پر از گل‌های گندم می‌کند زهرا مراقب بود در آتش نسوزد چادرش، شاید که زینب را در این چادر تجسم می‌کند زهرا ملائک کودکی را از میان شعله‌ها بردند و با آهنگ لالائی تکلم می‌کند زهرا دلیل زندگی را در تماشای علی می‌دید علی را در شلوغی ناگهان گم می‌کند زهرا صدای پای رفتن از درودیوار می‌آید علی تابوت می‌سازد تبسم می‌کند زهرا علی را با چه حالی از میان کوچه‌ها بردند که با خاک عبای او تیمم می‌کند زهرا نمی‌گنجد درون خاک اقیانوس بی‌پایان مزارش را نهان در قلب مردم می‌کند زهرا نگاه مادری حمیدرضا برقعی

رفتین؟ انتهای بازار عروسک فروشی و روسری فروشی رو که رد میکنید یه ذره جلوتر صدای بچه ها به گوش میاد همیشه تو حیاط حرمش بچه ها دارن بازی میکنن اطفال در حیاط تو سر گرم بازی‌اند بازی نکرد هیچ کسی با تو آن زمان تنها تو را یزید به بازی گرفته بود با یک سر بریده و یک چوب خیزران سوریه رفتین مجید تال

چون روی تو چو روی به صحرا گذاشتند داغ لب تو بر دل دریا گذاشتند فطرس کجاست حق پرش را ادا کند اینان تو را به معرض گرما گذاشتند پایی که بر دهان شریفت نهاده‌اند اول به روی چادر زهرا گذاشتند زوایه‌­ای ز مسجد کوفه است سینه‌ات این نیزه را به خلوت مولا گذاشتند خاک فلک به معجر زینب که در سپاه پیراهن تو را به تماشا گذاشتند روضه پیراهن محمد سهرابی

و قول دادی آشنای هم بمانیم شانه به شانه پا به پای هم بمانیم تا دست در دست عصای هم بمانیم تا آخرین لحظه برای هم بمانیم از روی تل دیدم سوی گودال رفتی اینقدر دست و پا زدی از حال رفتی خواهر بمیرد که دگر یاری نداری تنها شدی و هیچ غمـخواری نداری دور و برت حتی عزاداری نداری زینب اسارت می رود کاری نداری جان برادر صبر هم اندازه دارد زینب برای چند غم اندازه دارد تو قول دادی آشنای هم بمانیم بی تو قفس با آسمان فرقی ندارد

می‌رسد قصه به آنجا که علی دلتنگ است می‌فروشد زِر‍ِهی را که رفیق جنگ است چه نیازی دگر این مرد به جوشن دارد ان یکاد از نفس فاطمه بر تن دارد خبر از شوق به افلاک سراسیمه رسید تا که این نیمه‌ی توحید به آن نیمه رسید علی و فاطمه در سایه‌ی هم فکر کنید شانه در شانه دوتا کعبه‌ی یک دست سفید عشق تا قبل همین واقعه مصداق نداشت ساز و آواز خدا گوشه‌ی عشاق نداشت کوچه آزین شده در همهمه آرام آرام تا قدم رنجه کند فاطمه آرام آرام فاطمه با رایحه‌ی گل آمد ناگهان شعر حماسی به تغزل آمد آسمان با نفسش رنگ دگر پیدا کرد دست او پیرهن نو به تن دنیا کرد ابر مهریه‌ی او بود که باران آمد نفس فاطمه فرمود که باران آمد ناگهان پنجره‌ای روبه تماشا باز شد هر کجا قافیه یا فاطمه الزهرا شد می‌رسد قصه به آنجا که علی دل تنگ است حمیدرضا برقعی

معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا...» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان آتش گرفت رایحه‌ی ریحان حمیدرضا برقعی

کیستی ای بی گمان علت خلق جهان کیستی ای از ازل تا به ابد جاودان کیستی ای فارغ از قید زمان و مکان اول این ماجرا آخر این داستان نیستی اما عیان هستی اما نهان لحظه به لحظه تویی باخبر از ناگهان زیر و بم کائنات عرش، کران تا کران اهل زمین یک به یک عالم کروبیان پشت در خانه ات منتظر آب و نان ای رمضان الکریم تشنه ی افطارتان پیش یتیمان شهر ای پدر مهربان دست نوازشگرت نرم تر از پرنیان موقع پیکار هم هرکه ندارد توان دست جوانمردی ات می دهد او را امان چون تو کسی سربلندنیست در این امتحان باشد اگر دم به دم صحبت جان در میان کیستی ای در نبردشعله ی آتش فشان آینه ی ذوالفقار قامت رنگین کمان قامت پیغمبران خواب تو را سایبان شأن قدم های تو شانه ی پیغمبران ای شب معراج را شانه ی تو نردبان خطبه ی بی نقطه ات معجزه را ترجمان باز سلونی بگو خطبه ی دیگر بخوان ما همه لالیم لال پیش امیر بیان پیش شکوه تو شعر می دهد از کف عنان کودک طبع مرا بند می آید زبان مدح تو را عاجزم وصف تو را ناتوان من چه بگویم چنین من چه بگویم چنان سینه ی خود را درید کعبه در این آستان هستی خود را خدا ریخت به پایت عیان هستی او فاطمه ست داد به تو ارمغان ای پدر خاک، خاک با تو نشد مهربان چادر زهرای تو شاهد این داستان آه شکست آینه آه خدا ناگهان چشم جهان تیره شد خورد زمین آسمان در همه ی عمر خود دم به دم و آن به آن خنده به لب داشتی بین گلو استخوان جان به اذان می دهد نام علی در اذان با تو بهارم بهار بی تو خزانم خزان کیستی ای بی گمان حمیدرضا برقعی

به تعلیم بشر مولای مکتب هر زمان برخاست به تصدیقش خدا فرمود برپا پس جهان برخاست شگفت انگیز توحید مفضل شعله ور می شد که وقت خواندنش دود از سر افلاکیان برخاست میان شیعیان با او حکومت فتنه می انداخت تقیه نشر پیدا کرد و فتنه از میان برخاست زراره حمیری جابر امینی مجلسی طوسی تبار دوستان در اصل از این دودمان برخاست چنان مور و ملخ عرفان کاذب رخنه در دین کرد و صادق با لوای حق به جنگ غالیان برخاست کسی که کربلا را در قیام علم او آموخت در این مکتب همیشه سربلند از امتحان برخاست غبار قبر حیدر را نخستین بار او بوسید پس از آن بوسه در شهر نجف آن آستان برخاست پسر یک بار دیگر ارث غربت برد از مادر دوباره در مدینه آتشی از آشیان برخاست میان کوچه می افتاد و هی مگفت وا اُماه بمیرم من که از جانش نوای الامان برخاست از صفاي ضريح دم نزنيد مجید تال

آه از این روزگار بی انصاف به خدا خسته‌ایم از این همه درد زندگی نیست مرگ تدریجی است آه یا صاحب الزمان برگرد عمر چون برق و باد می‌گذرد اجل از راه می‌رسد کم‌کم دارد از دست می‌رود نوکر زود برگرد منجی عالم هی فقط بی‌خیال می‌گوئیم نکند آخرالزمان شده است غافل از اینکه معصیت‌هامان سد راه ظهورتان شده است پسر فاطمه ببخش ولی تو خودت از خدا تمنا کن ما بعید است مرد راه شویم راه برگشت را خودت وا کن پسر مهزیار می‌داند ماجراهای غربتت کم نیست بین ما مردمی که می‌بینی سیصدوسیزده نفر هم نیست هیچ کس فکر گریه های تو نیست به خدا کم گذاشتیم ببخش قدر یک کاسه آب هم حتی احتیاجت نداشتیم ببخش مادرت بین شعله گفت بیا کوچه آن روزها مقدمه بود پشت آن در فقط امید ظهور مرهم زخم‌های فاطمه بود تو را به خاطره جد مطهرت برگرد قسم به چادر خاکی مادرت برگرد به لحظه ای که سلام علی جواب نداشت به آن شبی که نگاه حسین خواب نداشت تو را به غربت آن دست های بسته قسم تو را به حرمت آن پهلوی شکسته قسم به لحظه ای که حسن بین کوچه هق هق کرد و مادرت به زمین خورد و بعد از آن دق کرد آه از این روزگار بی انصاف مجید تال

به این امید که طفلت به من محل بگذارد غلام پیر تو گردم اگر اجل بگذارد و عمر چون به سر آید به این امید دهم جان که دست قاسم تو بر لبم عسل بگذارد دست قاسم تو به لبم عسل بگذارد مجید تال 

یکی شبیه من از راه دور آمده بود به این شلوغ به این سوت و کور آمده بود امیدوار پر از شوق و شور آمده بود شبیه شب زده ای سوی نور آمده بود غریبه بود و رفیقی در این دیار نداشت میان کوفه پی آشیانه ای می گشت قدم قدم به امید نشانه ای می گشت گرسنه بود پی آب و دانه ای می گشت و کوچه کوچه به دنبال خانه ای می گشت قرار با چه کسی داشت که قرار نداشت میان کوله ی او بود کوهی از مشکل تمام شهر به او گفت از آن طرف سائل و من روانه پی او به سوی آن منزل نمانده راه زیادی صبور باش ای دل به شوق دوست قدم هایم اختیار نداشت در آن محل خبری بود راه بندان بود هوای کوچه پراز عطر یاس و باران بود بهار سردر بیت الکرم نمایان بود کریم طایفه چشم انتظار مهمان بود زمانه بهتر از آن مرد سفره دار نداشت رسید مژده که این خانه خانه ی حسن است کریم آل پیمبر کریم عزیز پنج تن است خوش آمدید که او بیقرار آمدن است غریبه گفت که این خانه بهتر از وطن است چه خانه ای که برای کسی حصار نداشت رسیده بود به مقصد چه حال خوبی بود عجب معاشقه ی بی مثال خوبی بود به اوج قصه رسیدم، وصال خوبی بود خیال بود ولیکن خیال خوبی بود برای نیم نگاهی دلم قرار نداشت غریبه سیر شد و لحظه های پایانی به یاد یک نفر افتاد بین مهمانی میان کوله خود خواست تا که پنهانی... کریم گفت کجا می روی نمی مانی ببر هرآنچه که می خواهی اینکه عار نداشت برای مرد فقیری که بین نخلستان نداشت هیچ طعامی به غیر قرصی نان همان که گفت بیایم به سوی خانه ی تان اگر اجازه دهی می برم برای همان غذا برای خود آن مرد شهریار نداشت کریم آه کشید و دلش شکست و گریست به گریه گفت بیا گوش کن حکایت چیست تورا کسی که فرستاده است سائل نیست اباالحسن پدرم دستگیر خلق، علیست که بی عنایتش این سفره اعتبار نداشت کتاب غربت او خط به خط حدیث غم است میان این همه شاعر بدون محتشم است کجا دخیل ببندم که بغض، دم به دم است که هرچه گشتم دیدم هنوز بی حرم است و دربقیع ضریحی بجز غبار نداشت یکی شبیه من از راه دور آمده بود مجید تال

نشسته ای سر سجاده روبروی خودت که خویش را بنشانی به گفتگوی خودت شنیده ایم که از کعبه آمدی بیرون به جستجوی که بودی؟ به جستجوی خودت گشودن در خیبر عجیب نیست که تو گشوده ای در معراج را به روی خودت هر آن زمان که رسول از حرای وحی آمد نفس نفس به مشامت رسید بوی خودت نظام رزم به هم میخورد که دشمن تو فرار میکند از دست تو به سوی خودت تمام غصه تاریخ را نهان کردی شبیه بغض گره خورده در گلوی خودت برای آنکه بدانی چه کرده ای با ما بنوش جرعه ای ای دوست از سبوی خودت سیاه زلف تو شد ليله الرغائب ما ای آرزوی بشر چیست آرزوی خودت؟  نشسته ای سر سجاده روبروی خودت حمیدرضا برقعی

در خواب دید مادر خورشید میشود اسفند دود میکند عید می شود در خواب دید زیر درختان نخل همسفره فرشته لب بید می شود در خواب دید داغ شقایق به شانه داشت گیسو بر گلی که خودش چید میشود هوا هبوت کرد به تنهایی از بهشت دارد به خاک عشق تو تبعید میشود انبوه لشکر آمده از جاده حجاز آوازه خان مجلس جمشید میشود ایران به پیشواز تو می آید ای حسین فهمید دلبر آمده فهمید میشود نام تو رفت زهر به کامم عسل شد ما را ببخش مثنوی ما غزل است آورده اند اسم تو را توی داستان در جنگ های مردم یونان باستان نام تو در کتاب مضامیر آمده است در غصه های مردم پامیر امده پیشانی بلند تو جای نوشتن است تاریخ پر تلاطم چشم تو روشن است راز مگوی مسجد و میخانه با شماست عطری که از تبسم ریحانه باشماست یا فارس الحجاز تو محبوب این زنی تو مثل شاهنامه فعولا فعولنی این شعر نیست آتش عشق است بشنوید ذوالنار راهبان دمشق است بشنوید این شعر نیست شور به دریا رسیده هاست یک چشمه از شعور به دریا رسیده هاست بر خال او ببخش همه تاج و تخت موسی رسیده است بسوزان درخت را چیزی نگو به باد خبر مهرمانه است شمعی بیار قصه ما عاشقانه است سمت تو میروند همه رود خانه ها باید ادامه داد به این عاشقانه ها در خواب دید مادر خورشید میشود آرش پورعلیزاده

نیست ها را به نگاهش شبی از هست گرفت گفتم از ساقی و این میکده را مست گرفت بیخود از کرببلا رهگذر شام نشد حکمتی داشت که شمشیر دعا دست گرفت من به بیراهه رسیدم سحری دستم را با ابوحمزه خود آخر بن بست گرفت وصله خوردم به کتاب گنه آلوده ای و نامه ام را شبی از آن همه پیوست گرفت دم افتادن من بود ولی دستم را دید این گمشده در آخر راه است گرفت چه کنم درغزل از دایره اش بیرونم پس عجب نیست که در قافیه ام دلخونم به حسینی که میان دو علی آمده است به علی ابن حسین ابن علی مدیونم راغبا راهبا و راجیا و خائفنم از ابو حمزه بپرسید پر از مضمونم من کجا عشق کجا فاصله خیلیست ولی گر چه در قالب یک وصله ناهم گونم شکر و لله که با مادر او هوطنم من نمک گیر سر سفره این خاتونم ماه در حاله خود اختر ایرانی داشت ساحل فاطمه یک گوهر ایرانی داشت چه خوشایند تر ازچه این عجم می بالد که حسین ابن علی همسر ایرانی داشت حسن از همسر خود هرچه جفا دید حسین در دل خانه خود یاور ایرانی داشته مونس دختر زهرا شده یعنی زینب می توان گفت که یک  خواهر ایرانی داشت انتخاب علی و فاطمه بوده زهرا چشم امید به این دختر ایرانی داشت افتخار عجم است این که علی ابن حسین سر به دامان همین مادر ایرانی داشته نیستها را به نگاهش شبی از هست گرفت محسن ناصحی

زنم که آینگی حسن انتخاب من است زبان مادری ام شعر بی نقاب من است به لمس شاپرکی تازه می شود جانم خمیدن قد گلبوته ای عذاب من است همین تبسم آرام چای عطرآگین همین نشاندن گل کار پرثواب من است همین حضور همین از نفس نیفتادن به روز واقعه معنای انقلاب من است سؤال می کنی از حاصل صبوری هام و خنده های خوش کودکم جواب من است گهی معلمم و گاه قصه پردازم و خانه مهمل پرواز حس ناب من است منم که دیده به فردای روشنی دارم و چشم کودک من سوی آفتاب من است منم که می شکفم در زلال پاکی ها که خار چشم همه دشمنان حجاب من است زنم که آینگی حسن انتخاب من است فائزه زر افشان