روضه

چند سال پیش خیلی ها تون بچه بودید خیلی هاتون هم یه سنینی بودید که یادتونه خورشید گرفتگی رو گفتند یه عینک مخصوص بزنید تا بتونید خورشید رو ببینید هر کی بدون عینک مخصوص ببینه کور میشه علامه امینی میگه این که خدا میگه روز قیامت غضوا ابصارکم هر کی ولایت علی رو نداشته باشه به فاطمه نگاه کنه کور میشه ببندید چشاتونو چرا شما عینک محبت علی و فاطمه رو ندارید کسی میتونه به فاطمه نگاه کنه که عینک محبت علی رو داشته باشه و الا غضوا ابصارکم ببندید چشماتون رو غضوا ابصارکم محمد نوروزی

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایان تری نداشت جز در مقام عالی زهرا فنا شدن مُلک وجود فلسفه دیگری نداشت زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت محشر بدون مهریه همسر علی سوگند می خوریم شفاعت گری نداشت حتی بهشت با همه نهر های خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت دگر محشری نداشت علی اکبر لطیفیان خدا مظهری نداشت محمدحسین پویانفر

این مادر مادر اخلاقه اخلاق مال این خونواده است دشمنش هم که حرف می زنه با اخلاق باهاش حرف می زنه بی بی با اخلاق رفتار می کنه گفت کجا بودی بی بی اخلاق داشت توضیح می داد بی بی داشت خیلی با اخلاق و مرتب و مودب حرف می زد انگار توضیح میداد رفتن اینجوری اینجوری بی هوا زد چنان زد به دیوار خورده رو زمین افتاد وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم این مادر مادر اخلاقه اخلاق مال این خونواده است دشمنش هم که حرف میزنه با اخلاق باهاش حرف می زنه بی بی با اخلاق رفتار می کنه گفت کجا بودی بی بی اخلاق داشت توضیح می داد بی بی داشت خیلی با اخلاق و مرتب و مودب حرف میزد انگار توضیح میداد رفتن اینجوری اینجوری بی هوا زد چنان زد به دیوار خورده رو زمین افتاد وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم وای مادرم مادر اخلاق احمد واعظی

تو حرم امیر المومنین دیدن علامه امینی جلو ضریح ایستاده دست تو ضریح انداخته هی صدا میزنه آی آقایی تو این عالم ازت مظلوم تر غریب تر کسی نبود دورش شاگرد ها گفتند آقا مگه نمیگن مظلوم عالم حسینه یه نگاشون کرد گفت نه اشتباهه حسین تا زنده بود کسی طرف خیمه هاش نرفت غریب اون آقایی که تو کوچه مغیره بهش میخندید غم همین بس که مغیره به علی میخندد آن غلافی که به تو زد به کمر میبندد یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا م همین بس که مغیره به علی میخندد آن غلافی که به تو زد به کمر میبندد یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا یا زهرا مظلوم عالم محمدحسین پویانفر

امشب که ناله از لبت اُفتاده رو مَگیر بعد از سه ماه که تبت اُفتاده رو مَگیر دیدار تو اگرچه غم انگیز می‌شود بعد از سه ماه قسمتِ من نیز می‌شود دردِ عیال دارم و پیرم نموده‌اند سی و سه سال دارم و پیرم نموده‌اند این آشیانه  داغِ پرستو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود امروز فضه گفت که خانم وضو گرفت بعد از سه ماه خانه‌ی ما رنگ و بو گرفت گفتم که کار کم بکن اینجا عزیزِ من ممنونِ نان تازه ام  اما  عزیزِ من نان را بدونِ قوَت بازو نمی‌پزند نان را که با جراحت پهلو نمی‌پزند این خانه مدتیست که جارو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود اصرار می‌کنیم که نانی -کمی- بخور ای پلکِ نیمه باز تکانی -کمی-بخور رد تو از تنور به بستر هنوز هست زینب دوید گفت که مادر هنوز هست او دختر است حسرتِ آغوش می‌خورد این سینه‌ی شکسته-بمان-جوش می‌خورد دستت شکسته است که بالا نمی‌رود؟ این شانه‌ات چه دیده چرا جا نمی‌رود چشمِ تو نیز  بستن بازو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود یادم نرفته تا در خانه تو را زدند یادم نرفته با در خانه تو را زدند چشمِ علی شکستنِ اَبرو ندیده بود من را مدینه دست به زانو ندیده بود امشب چقدر پیشِ حسن سوخت دخترت امشب ببین که با سه کفن سوخت دخترت گفتی وصیتت دو سه بوسه به حنجر است گفتی لباسِ محسنِ تو قدِ اصغر است * بس کن رباب دستِ خودت را تکان نده بر رویِ نیزه زخمِ گلو را نشان نده بس کن رباب حرمله بیدار می‌شود سهمت دوباره خنده‌ی انظار می‌شود شاعر : حسن لطفی ناله از لبت افتاده محمدحسین پویانفر

دخترِ فاطمه ! بازار! خدارحم کند چادرِ پاره و انظار خدا رحم کند ما که از کوچه فقط خاطره بد داریم شود این حادثه تکرار خدارحم کند یک و زن و قافله و خنده نامحرم ها بر اسیران گرفتار خدا رحم کند یک شبه پیر شدی یا زتنور آمده ای یک سر و این همه آزار خدا رحم کند نیزه داران همه مستند نیفتی پایین حنجرت خوب نگه دار خدا رحم کند گیسویت کم شده و این جگرم میسوزد بر من و زلف ِ خم یار خدا رحم کند ظرفِ خاکسترِ یک عده هنوز آتش داشت شعله افتاد به گلزار خدا رحم کند دست انداخت یکی پرده محمل را کَند جلویِ چشم علمدار خدا رحم کند راهمان از گذرِ برده فروشان افتاد این همه چشمِ خریدار خدا رحم کند زنی از بام صدا زد که کدام است حسین نوبت من شده این بار خدارحم کند یک نفر گفت اگر بغض علی را داری سنگ با حوصله بردار خدا رحم کند دانلود روضه جلوی چشم علمدار حیدر خمسه

از اون ته که میومدم اینا گریه میکنن حیا دارند آره روضه زهرا حیا داره اینا از بچگی که بزرگ میشن یاد میگیرند برا زن لاتی برنمیدارند اگه میبینی داد نمیزنن روشون نمیشه و الا کار نداره بسم الله حیا رو بزار کنار نمیخوام ریز گریه کنی طوری نسیت یه امشب حسن نتونست گریه کنه مادرتو نزدن مادرشو زدن دانلود روضه حضرت زهرا حیا داره حیدر خمسه

تمام دلخوشی زندگی من این است که وقت مرگ می آیی و مرگ شیرین است مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی بیا که وقت وفایت به عهده دیرین است به رغم کوه گناهی که می کشم بر دوش سبک شدم چو پر کاه سینه سنگین است شهادت اینه مرا فاطمه تقبل کرد بیا همه کس و کارم زمان تلقینم سلام وادی من وادی السلام علی کجاست مسکن امن کسی که مسکین است رسیده جان به لبم یا لبم رسیده به جان مرا دو بوسه به روی ضریح تسکین است کفن کنید مرا روبه قبله حرمش نجف چه جای قشنگی برای تدفین است فراق بس مرا میکشند یک میزان سرم به دامن حیدر به روی بالین است سرم مقابل ایوان طلای شاه نجف سرم مقابل زهرا همیشه پایین است علی که  ابروی او قاب قوس او ادنا است اگر مرا نرساند به عرش غمگین است تمام دلخوشی زندگی من محمدحسین پویانفر

انقدر فضای مدینه براش سنگین شده بود بعد از شهادت پیامبر از مدینه بیرون رفت صحرا زندگی کرد شب تو عالم رویا پیامبرو دید سلام عرض کرد پیامبر جواب سلام داد ولی تحویلش نگرفت دید پیامبر گرد و خاک به چهره داره شب دوم دوباره همین خواب شب سوم دوباره همین خواب خودشو روی پای پیامبر انداخت گفت آقا از من دلخوری فرمود به فاطمه ما سر نمیزنی از خواب بیدار شد بقچه اش رو جمع کرد طرف مدینه وارد شهر شد خدایا این شهر همون شهره چرا پیامبر اینقدر گرد و غبار به صورت داشت کوچه ها رو رد میکنه انگار نه انگار اتفاقی افتاده همه مشغول کار خودشونن وارد کوچه بنی هاشم شد رسید دم در چرا در خانه سوخته در را زد اسما در رو باز کرد روضه بلال محمدحسین پویانفر

گل، بر من و جوانی من گریه می‌کند بلبل به خسته جانی من گریه می‌کند از بس که هست غم به دلم، جای آه نیست مهمان به میزبانی من گریه می‌کند از پا فتاده پا و ز کار اوفتاده دست بازو به ناتوانی من گریه می‌کند گل‌های من هنوز شکوفا نگشته‌اند شبنم به باغبانی من گریه می‌کند در هر قدم نشینم و خیزم میان راه پیری، بر این جوانی من گریه می‌کند گردون، که خود کمان شده، با چشم ابرها بر قامت کمانی من گریه می‌کند این آبشار نیست که ریزد، که چشم کوه بر چهره‌ی خزانی من گریه می‌کند فردا مدینه نشنود آوای گریه‌ام بر مرگ ناگهانی من گریه می‌کند شاعر : حاج علی انسانی گل برمن گریه میکند محمدحسین پویانفر

روضه مادر روضه تو خونه است باید راهت بدن از این در بری تو که بشینی ببینی حال مادرت امشب چه حالیه که فضه میگه آخرا شبای آخر عمر بی بی توان نداشت بی بی از این پهلو به اون پهلو شد و من کمکش میکردم شما وقتی میری کنار یکی مادر نداره میخوای بنشینی حال و روزشو ببینی باید محرمیت داشته باشی بابات تو خوره میخوره زمین پست ترین آدم تو محل میاد عیادت تحویلش میگیری آقا خوش اومدی اما  اگر مادرتون تو خونه بخوره زمین هر کی بیاد دم در راهش میدید تو خونه که امیرالمومنین که غیرت الله است هر بی سر و پایی رو راهش بده دانلود سخنرانی روضه مادر استاد دارستانی

هیچکی نبود بگه، این گُل که پَرپَرِ این زن که می زنید، ناموسِ حیدرِ از عَمد مادرُ، پیشِ پسر زدن از عَمد با لگد، محکم به در زدن کجا رفته بودی بدونِ من؟ شنیدم تو کوچه تو رو زدن چه کابوسِ تلخی دیده حسن دعا کن عزیزم، برا حسن آروم بگیره همش میگه نامرد بَسِ دیگه نزن همش میگه ای وای مادرِ من داره میمیره هیچکی نبود بگه، این گُل که پَرپَرِ این زن که می زنید، ناموسِ حیدرِ دلم با مدینه نمیشه صاف بازم زندگیمُ بهم بِباف با دستی که رفته زیرِ غلاف علی بمیره بهت گفته بودم برو بسه تو زورت به قنفذ نمیرسه یه جوری تو رو زد که نَفَسِ مَنُ بگیره از صبرِ شوهرت،سوء استفاده کرد دیدی که نَقشَشُ آخر پیاده کرد پشتش مغیره رو،ملعون نگاه کرد چند تا لگد زد و کار رو تمام کرد داری تو چشمات یه دلهره چقدر قطره ی خون رو چادره حسینت چرا آب نمی خوره؟ با اینکه تشنه است چقدر گریه کردی با پیرهنش با پیراهنی که می برنش می بینی که رگ هایِ گردنش به زیرِ دشنه است هی کُند می بُره،لشکر کلافه شه فکر کن سنان که هست،خولی اضافه شه این نیزه میزنه،اون تیغ میکشه با گریه خواهرش، هی جیغ میکشه دانلود مداحی از عمد مادرو پیش پسر زدن محمدرضا بذری

فروغ بخش شب انتظار آمدنی است نگار آمدنی، غمگسار آمدنی است به خاک کوچه دیدار آب می پاشند بخوان ترانه شادی که یار آمدنی است ببین چگونه قناری ز شوق می لرزد مترس از شب یلدا بهار آمدنی است صدای شیهه اسب ظهور می آید خبر دهید به یاران : سوار آمدنی است بس است هر چه پلنگان به ماه خیره شدند یگانه فاتح این کوهسار آمدنی است فرمود هر جا نام عموم باشه سراسیمه میای حرم برادر علی ابن موسی الرضا زانو زدیم امضا کنه یه غروب جمعه ای حرم عباس باشیم وای از اون ساعتی که تیر میان چشمانت دست به بدن نداشت همچین که با صورت بر زمین افتاد صداش بلند شد اخی ادرک اخی فروغ بخش شب انتظار محمدحسین پویانفر

می نویسم به چشمِ تَر مادر می نویسم به رویِ دَر مادر با همین پاره یِ جگر مادر سوختم از سکوت اگر مادر می نویسم مرا بِبَر مادر خواهرم نامِ مادر آورده چادرِ گریه آور آورده غمِ من باز هم سر آورده کوچه دادِ مرا در آورده باز رفتم به آن گذر مادر کوچه بود و عبورِ بانویش کوچه و یک بهشت در کویش مادری و فرشته هر سویش باد حتیٰ نخورده بر رویش من در آن کوچه بی خبر مادر کوچه بود و غروبِ غم بارش کوچه بود و دو تا عزا دارش کوچه‌ی سنگی و دو دیوارش کوچه و سنگهایِ بسیارش کوچه پُر شد زِ رهگذر مادر – دیدم آنجا هزار مشکل را بسته بودند راهِ منزل را جمعِ نامحرم و ارازل را دیدم آن روز دستِ قاتل را وای از چشمِ خیره سَر مادر – چشمِ خود را که بست زد سیلی دید بی حیدر است زد سیلی وای با پشتِ دست زد سیلی گونه‌ای را شکست زد سیلی سنگِ دیوار بود و سر مادر می زدم داد که نزن نامرد کُشتی‌اش پیشِ چشم من نامرد جایِ مادر مرا بزن نامرد یک نفر بینِ چند تن نامرد از غرورم شکسته‌تر مادر او زد و هر دوتا زمین خوردیم هر دوتا بی هوا زمین خوردیم پیشِ نامردها زمین خوردیم خنده کردند تا زمین خوردیم چادر و خون و خاکِ تر مادر

افتاده ای روی زمین و سر نداری در این بیابان یک نفر یاور نداری از بس جراحت بر تنت جا خوش نموده یک جای سالم در همه پیکر نداری بگذار تا که جان دهم پیش تن تو اصلا تصور کن دگر خواهر نداری در خیمه ها هر کودکی چشم انتظار است خیزو بگو عباس آب آور نداری در خیمه ها هر کودکی چشم انتظار است خیز و بگو عباس آب آور نداری با من بگو پیراهن و عمامه ات کو؟ بگذر از این انگشت و انگشتر نداری افتاده ای روی زمین و سر نداری در این بیابان یک نفر یاور نداری از بس جراحت بر تنت جا خوش نموده یک جای سالم در همه پیکر نداری بگذار تا که جان دهم پیش تن تو اصلا تصور کن دگر خواهر نداری در خیمه ها هر کودکی چشم انتظار است خیزو بگو عباس آب آور نداری در خیمه ها هر کودکی چشم انتظار است خیز و بگو عباس آب آور نداری با من بگو پیراهن و عمامه ات کو؟ بگذر از این انگشت و انگشتر نداری افتاده ای روی زمین محمدحسین پویانفر

پرت سوخت به آتیش کشیدن در خونه رو پیکرت سوخت بمیرم جلو چشمای زینبت معجرت سوخت واویلا بمیرم توی کوچه ها می کِشن دشمنا حیدرت رو با یه ضربه از تو گرفتن گل پرپرت رو واویلا گناه تو مادر چی بوده وا امّاه که روی تو اینجور کبوده وا امّاه علی دیگه طاقت نداره واویلا که زهرا تو آتیش و دوده وا امّاه بمیرم چی باید بگم از غم سیلی و تازیونه نزن بی حیا مادرم فاطمه نیمه جونه پرت سوخت محمدحسین پویانفر واویلا بمیرم که زخم دل حیدرت بی حسابه سلام علی دیگه تو کوچه ها بی جوابه واویلا چرا رنگ زینب پریده وا امّاه چرا قدّ مادر خمیده وا امّاه الهی که بارون بگیره پشت در که آتیش به خونه رسیده وا امّاه تو کوچه یه جوری زدن اون غلافو به بازوی مادر که دستش جدا شد دیگه از تو دستای حیدر واویلا بمیرم دوباره علی مونده و خنده ی تلخ مردم زمین خورده تو کوچه مادر برا بار چندم واویلا چهل مرد جنگی رسیدن وا امّاه که دست علی رو ببندن وا امّاه بمیرم که یک عده نامرد تو کوچه به اشکای حیدر می خندن وا امّاه پرت سوخت محمدحسین پویانفر

بمیرم چی باید بگم از غم سیلی و تازیونه نزن بی حیا مادرم فاطمه نیمه جونه واویلا بمیرم که زخم دل حیدرت بی حسابه سلام علی دیگه تو کوچه ها بی جوابه واویلا تو کوچه یه جوری زدن اون غلافو به بازوی مادر که دستش جدا شد دیگه از دستای حیدر وای مادر بمیرم دوباره علی مونده و خنده تلخ مردم زمین خورده تو کوچه مادر برا بار چندم چهل مرد جنگی رسیدند وا اماه که دست علی رو ببندند بمیرم که یک عده نامرد تو کوچه به اشکای حیدر می خندند وای مادر وای مادر نیمه جان محمدحسین پویانفر

هی اصرار کرد آقا جریان مادرتون چی بوده؟ حضرت هی بغض کردن هیچی نگفتن یه بار دو بار سه بار انقدر پشت سر حضرت راه افتادن اصرار کرد حضرت بار آخر با اشک گفت چی بگم برات انقدر برات بگم ما یه مادر جوون داشتیم یه مادر هجده ساله داشتیم چنان بین در و دیوار زدنش جوری زدن نتونست قد راست کنه گفتن مادر رشیده بوده رشیده خمیده ای که دست به دیوار میگرفت هی اصرار کرد آقا جریان مادرتون چی بوده؟ حضرت هی بغض کردن هیچی نگفتن یه بار دو بار سه بار انقدر پشت سر حضرت راه افتادن اصرار کرد حضرت بار آخر با اشک گفت چی بگم برات انقدر برات بگم ما یه مادر جوون داشتیم یه مادر هجده ساله داشتیم چنان بین در و دیوار زدنش جوری زدن نتونست قد راست کنه گفتن مادر رشیده بوده رشیده خمیده ای که دست به دیوار میگرفت هی اصرار کرد آقا جریان مادرتون چی بوده؟ حضرت هی بغض کردن هیچی نگفتن یه بار دو بار سه بار انقدر پشت سر حضرت راه افتادن اصرار کرد حضرت بار آخر با اشک گفت چی بگم برات انقدر برات بگم ما یه مادر جوون داشتیم یه مادر هجده ساله داشتیم چنان بین در و دیوار زدنش جوری زدن نتونست قد راست کنه گفتن مادر رشیده بوده رشیده خمیده ای که دست به دیوار میگرفت بغض احمد واعظی

اگر که یارت تو بستر افتاد غمت نباشه سرت سلامت فاطمه جون داد غمت نباشه اگر که یارت تو بستر افتاد غمت نباشه سرت سلامت فاطمه جون داد غمت نباشه شکر خدا کم نشد مویی از سرت علی فاطمه سربازته میشه پر پرت علی نگاه نکن از پا افتادم نگاه نکن خسته ام دارم میبینم تنهاییتو با چشمای بستم به پای عشق تو تا آخرش هستم تا آخرش هستم نگاه نکن از پا افتادم نگاه نکن خسته ام دارم میبینم تنهاییتو با چشمای بستم به پای عشق تو تا آخرش هستم تا آخرش هستم سرت رو بالا بگیر علی جان خدا بزرگه تموم این شهر بی خبر از مان خدا بزرگه سرت رو بالا بگیر علی جان خدا بزرگه تموم این شهر بی خبر از مان خدا بزرگه موی منم شد سپید با محاسنت علی نمیمونه رو زمین خون محسنت علی تو حضرت دریایی و کل زمین قطره بین همه مشتاقات من عاشق ترین قطره فدای تو خونم تا آخرین قطره تا آخرین قطره نگاه نکن از پا افتادم نگاه نکن خسته ام دارم میبینم تنهاییتو با چشمای بستم به پای عشق تو تا آخرش هستم تا آخرش هستم نگاه نکن از پا افتادم نگاه نکن خسته ام دارم میبینم تنهاییتو با چشمای بستم به پای عشق تو تا آخرش هستم تا آخرش هستم تو اون مسیری که تا قیامت ادامه داره به پای عشقت راه شهادت ادامه داره از تو چه پنهون دلم بی قرار رفتنه زمزمزه ی آخرم روضه ی بی کفنه چه صحنه ای پیش چشمامه وقتی میرم از حال حسینمو بی سر میبینم میون اون گودال خونین و خاک آلود برهنه و پا مال انتقام مادر حمید علیمی

یا امام زمان مارو میبینی مـــن بـــرا مــــادر خـــودم ایـــن کـــارهـــارو نکـــردم مـــن بـــرا مــــادر خـــودم خـــودمـــــــــــو نـــــــــزدم مـــن بـــرا مــــادر خـــودم گـــریــــــــــــه نـــکــــــردم امـا شنیدم مـــادر شمارو بـــیــــــن در و دیــــــوار….یـــه دختــر چهـــار ســـاله رو مـــجـــســـــــــــم کـــن فــــــرض کــــــــن ایــــــن میخـــواد غــــــذا بپــــــزه ایـــن میـــخواد نــون بپزه مجسم کن مثـــلا میخواد جــــــــــارو کنـــــــــــــــه…البته یه چیــزی بهت بگما میتــــــونـــه جـــارو کنـــه چــــون قـــــــــدش قــــــد همـــون موقــعــــــی کـــه مـــــــــــــــــــــــــادرش…دولـــا دولـــا را میــــــرفت قـــدش همــــــون قــــده در ســــــــــــــــلام بـــــــــه امـــام حســـیـــن داریـــم هممـــون میدونیــــم که امـــام حســـیـــــــــــــــــن روز جمعـــه شهیـــد شـده درســــــتــــــــــــــــــــه؟؟؟همـــمـــون میــــدونیـــم امـــا بنـــا بــر اینه ســـلام بـــر اون آقــــــایـــــی کـــه روز دوشنـــبـــه کشتـنش ایـــن معنیــــــش چیـــه؟ هــرچــــــــــــــــــــــه شــد بـیـــن در و دیــــــــوار شد سـلام بـر اون آقـایــی کـه. اون روزی کـشـتــنـــــــش کــــه دیــــــد مـــــــادرش رو زمـــیــــــن افـــتــــــاده تو همــه روایـــات نوشتن در رو زهـــــــــــــــرا افتـــاد ایـــن نـــامـــــــــــــــردا …صـــــــــــــدا زد بــــــابــــــا دیــد صـــدایـــی نیـــومـد دوبـــاره صـــدا زد عـــلـــی پـــاشــــو بـــبـــیـــن دارن بـــا نـــــــــامــــــــــوســـت چـــیـــکـــار مـــیـــکـــنـــن یــه چیـــزی دیگه هم دید از عـــــــــلــــــــی هـــــــــم صـــدایــــــی نـــیــــومـــد دستــــاشــــــو بســـتـــن صـــدا زد فضــــــه بــــــیــا فـــضــه بـــیــــــــــــــــــا…مـــحـــســنمـــو کشـــتـــن یـــه نالـــه دیـــگه هـــم زد یـــه وقت دیــدن صـــدا زد یـــا مهــــــــــــــــــــــــــدی بـلـنـــد بگـــو یـــا مـــهدی آقـــا بـــیــــــــــــا دیـــگـــه یــــــــــــا مـــــهــــــــــــدی دوشنبه یا جمعه جواد مقدم

اِلهى عَظُمَ الْبَلاءُ خدای من بلا و مصائب ما بزرگ شد وَ بَرِحَ الْخَفآءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطآءُ وَ انْقَطَعَ الرَّجآءُ و بیچارگی ما بسی روشن و پرده برداشته شد و امید ناامید شد وَ ضاقَتِ الاَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمآءُ و زمین(با همه ی پهناوری‌اش) تنگ آمد و رحمت آسمان منع گردید وَ اَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَ اِلَیْکَ الْمُشْتَکى و توئی یاور و معین ما و شکایت به جانبِ توست وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّهِ وَ الرَّخآءِ و اعتماد و تکیه چه در سختى و چه در آسانى بر تو است اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ الِ مُحَمَّد خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد اُولِى الاَمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى فَفَرِّجْ عَنّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اى محمد اى على اى على اى محمد اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ مرا کفایت کنید که شمایید کفایت کننده‌ام وَ انْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ و مرا یارى کنید که شمایید یاور من یا مَوْلانا یا صاحِب الزَّمانِ ى سرور ما اى صاحب الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ فریاد، فریاد، فریاد اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى دریاب مرا، دریاب مرا، دریاب مرا السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ همین ساعت، همین ساعت، هم اکنون الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ زود، زود، زود یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ اى مهربان‌ترینِ مهربانان بِحَقِّ مُحَمَّد وَ الِهِ الطّاهِرینَ به حق محمد و آل پاکیزه‌اش العجل صابر خراسانی

اون قدر عاشق سیدالشهدا بود مجتهد بود یه دفعه میدیدن شیخ دربندی نیومده سر کلاس شاگرد های اصلیش میفهمن یه جایی داشته رد میشده یه نفر اسم حسین صدا زده این غش کرده میومدن میدیدن شیخ دربندی عمامه افتاده کتاب یه طرف افتاده تو کوچه هی میگه حسین آقا چی شده داشتم میومدم پدره به پسرش گفت حسین داری میری یه نونم برا خونه بخر گفتم آخ این اسم عشق منو برد این حدیثه که هر کس گفت حسین خودش نگفت حسین انداختن تو دهنش گذاشتن تو سینش که این وجود یه دفعه گفت حسین

از آتش عطش جگرم شد کباب آب هم‌ سوز تشنه‌ کامی و هم آفتاب آب ای آب آبروی خود امروز حفظ کن خود را رسان به تشنه ‌لبان با شتاب آب ای ابر خشک دیده ندیدی که اشک ‌ریز از بعد اصغرش شده ذکر رباب آب سقای من کجاست ببیند طلب کند دلبند بوتراب به روی تراب آب ای ذوالجناح رو به حرم گو به دخترم تا آخرین نفس پدرت گفت آب آب من آب آب میکنم و میزبان دون با سنگ و تیر و نیزه بگوید جواب آب اظهار تشنگی است ولی کاخ ظلم را چون سیل ریشه‌ کن کند از بن خراب آب از آتش عطش جگرم شد کباب آب هم‌ سوز تشنه‌ کامی و هم آفتاب آب ای آب آبروی خود امروز حفظ کن خود را رسان به تشنه ‌لبان با شتاب آب ای ابر خشک دیده ندیدی که اشک ‌ریز از بعد اصغرش شده ذکر رباب آب سقای من کجاست ببیند طلب کند دلبند بوتراب به روی تراب آب ای ذوالجناح رو به حرم گو به دخترم تا آخرین نفس پدرت گفت آب آب من آب آب میکنم و میزبان دون با سنگ و تیر و نیزه بگوید جواب آب اظهار تشنگی است ولی کاخ ظلم را چون سیل ریشه‌ کن کند از بن خراب آب کاسه آب محمدحسین پویانفر

در افتادو لعنتی یه جوری زد که با سر افتادو روی چادرش جا پای لشکر افتادو چه بد میزد دومی به جای هر کسی نزد میزد بی حیا به پهلو هاش همش لگد میزد با تازیونه و غلاف از پشت میزدند تو را یا که فقط با سیلی با مشت میزدند تو را ****** در افتادو لعنتی یه جوری زد که با سر افتادو روی چادرش جا پای لشکر افتادو چه بد میزد دومی به جای هر کسی نزد میزد بی حیا به پهلو هاش همش لگد میزد با تازیونه و غلاف از پشت میزدند تو را یا که فقط با سیلی با مشت میزدند تو را یه سیلی علی اکبر حائری