سینه زنی

برا ضریحت عروسک میخرم رقیه اسم تو رو میذارم رو دخترم رقیه حالا که دامنت سوخت میسوزونم پیرهنم اصلا اونی که باید بمیره واست منم از ناقه افتادم بابا سرم شکست انگشت لاغرم شکست باباحسین... برا ضریحت عروسک میخرم رقیه حسین ستوده

مماتم صراطم سلام الله علی آب حیاتم فخر عرب علیه، ذاتِ رطب علیه کار خلقت دنیا در هر وجب علیِ چه مرگ شیرینی داره نوکرت آقا به عزت و شرف لا اله الا الله اگه بپرسن ازم مَن امام در قبرم بلند میشمو میگم علی ولی الله مماتم صراطم حسین ستوده

راه می‌ره روبه‌ روی رقیه مشغولِ گفت‌وگوی رقیه معمولاً کُل دنیا می‌گن همه حاجت‌ها رو به عموی رقیه باد باید موج بزنه به پرچم اباالفضل مُرده باید زنده بشه با یک دَمِ اباالفضل دردودلاتو بگو به ساقی العطاشا مَحرمه اباالفضل اقتدار اباالفضل، باوقار اباالفضل وارث علی و ذوالفقار اباالفضل در تمامِ اَدوار ماندگار اباالفضل الگوی وفا در روزگار اباالفضل یا اباالفضل دَخیلُک راه می‌ره روبه‌روی رقیه علی اکبر حائری

نکنه به زور برگشته اونقده صداش زدم که از دلِ تنور برگشته نکنه به زور برگشته تا که دید خرابه تاریکه می‌ترسم نور برگشته ما محترم بودیم بی احترامی شد رو خار رفتیم و ناچار رفتیم و بازار رفتیم و رسید از روی نیزه قرآنم ای مو پریشانم من نه بازار میام نه عروسک میخواهم عمه مهمون رسید من همون روسریو میخواهم که بابام خرید بی صدا بگم صورتم شکسته خوب نمیتونم بابا بگم از کجا بگم از شبی که نفسم نمیومد بالا بگم از کجا بگم راستی گم شد نکنه به زور برگشته حسین ستوده

سرتو گرفتم بغلم چشاتو باز نمی‌کنی این همه نازت می‌کنم تو منو ناز نمی‌کنی با لبِ خونی می‌خوای منو ببوسی نمیتونی با لبِ پاره می‌خوام ببوسمت زجر نمی‌زاره بابا بابا باز با این زخمات، می‌درخشیا اذیتم کرده زجرو نبخشیا بابا بابا من نتونستم، راه برم اما دستمو می‌کشید مثل وحشیا حسین حسین حسین حسین وااا می‌دونی که می‌دیدم بابا خواب سرت رو چند شبه رگات‌و کی بریده که این همه نامرتبه خاکی و دودی مگه توی تنورِ خولی بودی دلم می‌ریزه سرت با اشکِ من به هم می‌ریزه بابا بابا روی این خاک‌ها خونِ تو پخشه دخترت دیگه شمرو نمی‌بخشه سرتو گرفتم بغلم حسین ستوده

سلامی از حقیر به جانب امیر أنا عبدالفقیر رفیق زندگیم، دلیل بندگیم ای احسان‌القدیم الا ای نگارم تو باشی کنارم ملالی ندارم بجز غم دوری همین افتخارم که نوکر تبارم به چشم خمارم شراب انگوری دارالجنونه کرب و بلا هم عاشق‌کشونه کرب و بلا هم غیر قابل تحمله دنیا بدون کرب و بلا هم اباعبدالله یا اباعبدالله اساس بندگی غمت بالندگی تموم زندگی من روضه‌است آقا تویی عالیجناب، عزیز بوتراب محرم نون و آب من روضه‌است چشات آفتابه، سریع العجابه تو رو خدا به دلم نگاهی کن بزرگ بزرگان دلآرام زهرا منو اربعین تا مشایه راهی کن خاکت روضه‌خیزه یا حسین و شفای مریضه یا حسین صد مرده زنده می‌شود از ذکر دل‌انگیز یا حسین اباعبدالله یا اباعبدالله سلامی از حقیر به جانب امیر علی اکبر حائری

نبض من تودستای رقیه زندگیمه بابای رقیه هر چیزی که دارم توی دنیا قربون داداشای رقیه ماه رقیه دختر شاه رقیه کردی با عمه تو روز یزید رو سیاه رقیه قبلتی رقیه سیدتی رقیه دوست دارم صدات کنم من عمتی رقیه توی شام کردی عجب قیامتی تو نوه‌ی حیدری با صلابتی تو یا رقیه یا رقیه یا رقیه زندگیمه تو دست رقیه جبرئیله پابست رقیه خانوادگی عشقشش رو داریم بابامم شده مست رقیه جان رقیه جانان رقیه هستی تو دختر ناز حضرت سلطان رقیه مددی رقیه سرامدی رقیه توی خیمه تو گل سرسبدی رقیه زجر و خولی آخه نیستن عددی تاج و تخت یزیدو بهم زدی رقیه یا رقیه یا رقیه یا رقیه نبض من تو دستای رقیه حسین ستوده

روزیمو می‌گیرم از دست حسین دست حسن بیرون نمی‌رم از فکر حسین فکر حسن وسط این دهه‌ی سینه‌زنی واسه حسین جون تازه میده به سینه زنا ذکر حسن دلمو گره زدم از تو جدا نمی‌شه بخدا هیچکی امام مجتبی نمی‌شه قاسم و عبدالله ابن حسن یعنی که کربلا هم بی حسن کرب و بلا نمی‌شه روی سینه با خط نفیسم باید بنویسم امام حسن شده بانی چشمای خیسم همه چیمی رفیق صمیمی تو یار قدیمی امام حسین به این آقا می‌گه تو کریمی چه شباهت داره به جنگ علی جنگ حسن رنگ سبز شال بچه سیداست رنگ حسن همه عالم می‌زنن به سینه‌شون سنگ حسین ابی عبدالله به سینه می‌زنه سنگ حسن به سگ گرسنه هم نونش رو می‌رسونه اون که واسه دشمناش هم حتی مهربونه به خدا یقین دارم روزی که ما می‌میریم همه میرن و امام حسن فقط می‌مونه روزیمو می‌گیرم از دست حسین علی اکبر حائری

به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین داره بیشتر می‌شه اشتیاقم به حسین پر از عکس شیش گوش و تمثال حرم اینجوری شد مزیّن اتاقم به حسین عشق‌های زود گذر بسه، عشق حسین مقدّسه یعنی به ما به اربعین یه کربلا نمی‌رسه؟ وفاداری تو، بزرگواری تو دیدم هر چی خوبیه یه جا داری تو آوردیم توو راه، مثل نور ماه وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله تا ابد جریان داره رفاقت با حسین گریه تو روضه با ما شفاعت با حسین اگر تو راه روضه رفیقت رو دیدی تو بیارش تا هیات هدایت با حسین سلام رفیق بچّگی بهت میگم همیشگی اینهمه من صدات زدم می‌شه یه دفعه بگی سرآغازی تو، سرانجامی تو کی خوشبخت مثل من که آقامی تو شبیه تو شاه ندیدم والله وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین علی اکبر حائری

می‌دانید که من کیستم پای دینِ خدا بایستم اگر یزید را ادب نکنم من دختر مرتضی علی نیستم راه حق اراده می‌خواهد یعنی با اراده می‌میرم بر نِی ایستاده خون خدا من هم ایستاده می‌میرم جلیله‌ام، بت بزرگ را خودم می‌شکنم خلیله‌ام، بعدِ علمدار، علمدارِ این قبیله‌ام من عقیله‌ام، من عقیله‌ام... شیرم دختر شیرم با گرگانِ شام درگیرم از حلقومِ پسرِ معاویه حق علی را پس می‌گیرم من که در کاخ عُبِیدالله دشمن را بی‌ آبرو کردم کاخ سبز اموی‌ها را با یک خطبه زیر و رو کردم فاضله‌ام، کمال در ولایت علی بوَد کامله‌ام، یک تنه سینه‌سپرِ تمامی قافله‌ام من عاقله‌ام من عقیله‌ام من عقیله‌ام... من کیستم محسن عرب خالقی

شیر دلاور علیه پاک و مطهّر علیه آقای آقای مِقداد و سلمان و قنبر علیه چقَده ماهه، حضرتِ حیدر شاه اسداللّهه، حضرتِ حیدر دلبرِ دل‌خواهه، حضرتِ حیدر همدَم و همراهه، حضرتِ حیدر گدا اومده سرِ خوان علی، ای جانم علی عالَمی بِره به قربانِ علی، ای جانم علی مستِ حیدرم به قرآنِ علی، ای جانم علی همه می‌دونن که سلطانه علی، ای جانم علی عشقِ مصوّر علیه، روح پیمبر علیه آقام و مولام و سلطان و جانان و حیدر علیه بهترین یاره، حضرتِ حیدر گردنم حق داره، حضرتِ حیدر دلبر و دل‌داره، حضرتِ حیدر حیدر کرّاره، حضرتِ حیدر باده می‌خورم از جامِ علی، آقامه علی واژه‌ی بدونِ ایهامه علی، آقامه علی مست و سرخوشم چه خوش‌نامه علی پدر تمومِ اَیتامه علی، آقامه علی شیر دلاور علیه علی اکبر حائری

برا توفیق این اشک و این ناله ازت ممنونم برا توفیق این رزق هر ساله ازت ممنونم برا این عشق و شور مادرزادی ازت ممنونم برا این ارث شیرین اجدادی ازت ممنونم باز پناهم دادی اشک و آهم دادی رو سیاه آمده بودم ولی راهم دادی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی همینکه از عمق دل دوسِت دارم ازت ممنونم نصیبم کردی از داغت میبارم ازت ممنونم اجازه دادی باشم مشکی پوشِت ازت ممنونم گذاشتی برگردم باز به آغوشت ازت ممنونم مستجابم کردی انتخابم کردی گر چه بد بودم نوکر خطابم کردی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی برا توفیق این اشک سید مهدی میرداماد

بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو ای کشته ای که جان دو عالم فدای تو در حیرتم چه شد که نشد آسمان خراب وقتی شنید نالۀ واغربتای تو تو هرچه داشتی به خدا داده ای حسین فردا خداست جَلّ جَلالُه جزای تو اندر مِنا ذبیح یکی بود و زنده رفت ای صد ذبیح کشته شده در منای تو بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو سید مهدی میرداماد

ته دلم خالی شده، آخه دلم خیلی پره خیلی وقته که این دنیا،دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که خواهر تو اسیر بشه ناموس آدم تو کوچه سر به زیر بشه آقای عالم تابوتش حصیر بشه دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که بخوان تو رو خار کنن دختر آدم و با لگد بیدار کنن خواهرتو راهی بازار کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که رقیه‌تو اذیت کنن چندتا نامحرم خیمه رو غارت کنن جلو آدم به مادرش جسارت کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که دور دخترت کل بکشن معجرشو از روی محمل می‌کشن زینب و دست بسته چهل منزل بکشن دیگه به درد نمی‌خوره نفسم می‌مونه تو گلوم، منو می‌کشن از سر موم منو می‌کشه می‌گه نگاه این داداش علیه این عموم بزنم میری سمت کدوم نمی‌گفتی مگه کو عموم؟ مثلا بزم چی می‌شه بسه گریه و زاری تموم بشکنه دستت که معجرو بر نداری مطمئنم تو یکی دختر نداری بزن تو صورتم هیچ جا نمی‌گم ولی فکر نکنی من دیگه بابا نمی‌گم صورتم با ورم چی می‌شه بابا کار حرم چی می‌شه نیزه ای که زدن به عمو بزنن به سرم چی می‌شه دیگه بال و پرم چی می‌شه با لگد کمرم چی می‌شه می‌گن زجر اگه گوشوارتو مثلا ببرم چی می‌شه ببین گونم که می‌ریزه ازش درد سنان زد، حرمله از خنده غش کرد ریان ابن شبیب، جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب، آب و واسه حبیب دیر آوردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد ضربه‌ی خولی، نفس گیر شد حسین پیر شد ته گودال زمین گیر شد حسین پیر شد عذاب کردنت منع آب کردنت شبیه گندم ری آسیاب کردنت همه منتظرن، مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه دست قاتل اگه به سرش برسه آی خدا به داد موی دخترش برسه همونی که ازم، پدرم رو گرفت با یه مشت حرومی دور حرم رو گرفت داد زد سرم و معجرم رو گرفت اومدم فرار کنم موی سرم رو گرفت ته دلم خالی شده علی اکبر حائری

چون که خورشید به پوشاندن او مأمور بود زینب و بی‌معجری از ذهن عالَم دور بود راوی انگار که در شام و کوفه کور بود روی ناقه نور بود و نور بود و نور بود ای حافظِ معجرت اباالفضل ای وارثِ معجرت رقیه یک حیدر و پهلوونِ خیبر یک زینب و یک بنی‌امیّه الله الله تبارک‌الله به خطابتِ زینب و به جلالتِ زینب و به قدر و شوکت زینب و استقامت زینب و به قد قیامت زینب و به نجابت زینب و و به ساحت زینب و کوه صلابت زینب و عرش ما رؤیتِ زینب و ذکر اجابت زینب و بعد کربلا همه دیدن امامتِ زینبو ای مهارِ ناقه‌ات در دست سکّان‌دارِ عرش ای رکابِ مَحملت پای اباالفضلِ علی کربلا در کربلا می‌مانْد اگر زینب نبود ای علمدارِ قیام، جای اباالفضلِ علی ای حافظِ پرچمِ اباالفضل ای وارثِ خطبه‌های حیدر عالَم همه مبهوت که آمد از مَحملِ تو صدای حیدر الله الله تبارک‌الله... به جناب زینب و به رکاب زینب و نورِ حجاب زینب و به انقلاب زینب و فنِّ خطاب زینب و به فضائل زینب و زن کامله زینب و عامل و عادله زینب و عاقل و قابله زینب و منبرِ محملِ زینب و ابن مرجانه زمین خورده مقابلِ زینب و زینب زینب، زینب زینب زینب و بی معجری علی اکبر حائری

نشونه‌ی جونمی، ترونه‌ی زبونمی بهونه‌ی شبونمی، می‌بینمت تو خونمی جریان داری تو زندگیم حسین عزیزم از قدیم حسین همه باهم می‌ریم حرم همه باهم میگیم حسین حسین وا وا تو آیت اجابتی، تو رایت شجاعتی نهایت محبتی، والله قسم قیامتی شیش گوشه‌ت خونه‌ی دلم حسین رفیق اولم، حسین همینکه رو به کربلا به قبله مایلم حسین حسین وا وا نشونه ی جنونمی علی اکبر حائری

ای دلبر، دلربا، زیبا، مه لقا یار، با وفا،عباس اباالفضل علم می‌کوبه، زمین می‌لرزه چقدر دشمن تو، کمین می‌لرزه اباالفضل میره، یسار و یمین، می‌لرزه سرد شر میبره، بهتر میبره نفس یک لشکری و قمر می‌بره بدتر می‌بره، محشر میبره شمشیرش چو ذوالفقار حیدر، می‌بره ای جانا، جان جان طوفان بی کران شیر قهرمان،عباس اباالفضل میده آرامش، تا که می‌خنده میشه آماده ، مه تابنده رقیه واسش، میاد و زره می‌بنده یا اباالفضل.... مسلط می‌جنگه، راحت می‌جنگه توی میدون شیره، با اصالت می‌جنگه حضرت می‌جنگه، تا شط می جنگه پسر علی، چه با، سیاست می‌جنگه مولانا، علی‌ ای دلبر دلربا زیبا مه لقا علی اکبر حائری

زندگیم سپری میشه بی هیئت نه این چشامو میخوام اما بی گریت نه من زدم همه هستیمو به نام تو دنیا رو میخوام اما بی رقیت نه زندگیم سپری میشه بی هیئت نه حسن عطایی

عهده‌دار مردم بی‌دست و پا افتادی زیر دست و پا یَومٌ علی صدر النَّبی یَومٌ عَلی وَجهِ‌الثَرا خاک از خونت گِل شد خون دل شد، خون دل شد ساربان دید کَرم می‌کنی سائل شد خون دل شد، خون دل شد آه ثم آه روی خنجرش دیدم موی تو را ابی عبدالله آه ثم آه نعل مرکبا گرفت بوی تو را عهده‌دار مردم بی‌دست و پا

دنیا رو گشتم دنیا زیبا نیست قطعا این دنیا پایان ما نیست گفتم نمی‌ارزه دنیای بدون تو مفت هم نمی‌ارزه قطعا نمی‌ارزه دنیای بدون تو اصلا نمی‌ارزه ای اهل عالم دنیای بی‌ حسین آرامش نداره ای اهل عالم دنیای بی حسین آسایش نداره ای اهل عالم دنیا برای من بی‌گریه به رقیه ارزش نداره دنیا رو گشتم دنیا زیبا نیست حسن عطایی

باید بشیم تو زندگی، همیشه همراه حسین راه رسیدن به خداست، راه حرم راه حسین خدا نگاهت می‌کنه بگی تو هرگاه حسین اگر که گریَت نمیاد فقط بگو: آه حسین ایمان ابی‌عبدالله، قرآن ابی‌عبدالله با محبت تو سنجیده میشم میزان ابی‌عبدالله برهان ابی‌عبدالله، احسان ابی‌عبدالله اربعین میام زیارت تو از ایران ابی‌عبدالله حرارتً فِی قُلوب‌ِالمؤمِنین گریه می‌کنم برات بیا اشکامو ببین باشه قرارمون آقا باب قبله‌ی شما ظهر روز اربعین دوست دارم امام حسین راه حرم راه حسین حسن عطایی

اسکتو گفتن او صاعقه محشر بود محض یادآوری معجزه خیبر بود گفت یابن الطلقا آنکه مسلمانت کرد ذوالفقار پدرم شیر خدا حیدر بود زینب یک تنه یک لشکر  زینب مقتدا و رهبر زینب شریکه الحسین زینب نائبة الحیدر یا زینب جان بستان علی علی. تو درس شجاعت الگوی کامله نداره مرامش با علی فاصله علمدار شام و کوفه بعد از حسین غضب می کنه انگار ابوفاضله  اسکتو گفتن او صاعقه محشر بود امیر برومند

دیدی تربت چه عطری داره بوی عطر تن حسینه روی تربت که سر میگذارم سرم رو دامن حسینه تربت رو بغل کردی یعنی خود حضرت رو بغل کردی تربت رو نگاه کردی یعنی خود حضرت رو نگاه کردی تربت رو رها کردی یعنی خود حضرت رو رها کردی هر جای دنیا که میری شوق زیارت داشته باش همیشه همراه خودت یه ذره تربت داشته باش دیدی تربت چه عطری داره محسن عرب خالقی

استجابت تحت قبتی،تا ابد کعبه آمال منم مقصد حی علی خیر العمل افضل تموم اعمال منم مدفن اباالفضل مدفن الحسینم پناه عالمین بین الحرمینم بعد ظهور حضرت بقیه الله قبله کل مومناتو مومنینم مفتخرم هر شب جمعه میزبانه فاطمه و فاطمه ام البنینم فخر می کنم به خونه ی خدا فخر می کنم به عرش کبیریا فخر می کنم منم کربلا استجابت تحت قبتی مازیار طاولی

نفس نفس می‌زنم غیر تو پس می‌زنم پر از قفس می‌زنم به هوای حرم به هوای حسین شب جمعه کجا برم تو بین‌الحرمین ابی‌عبدالله با تو مانوسم، تو بذار بیام حرم خاک کف پای زائراتو می‌بوسم عالی درجات کشتی نجات جانها به فدات ای آب حیات قتیل العبرات  یا مبدل السیئاتِ بالحسنات یا مولا اباعبدالله... به هوای حرم حسین امیر برومند