ریحانه النبی تهران

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد درب بسته صابر خراسانی

سفارش امام رضا جان خیلی پدر و مادرتون رو دوست داشته باشید همین امشب وقتشه هر کی تو دلش مادرشو یه دعا بکنه هر کسی هرجایی صدای منو میشنوه مادرم گفته غلامت باشم ممنون مادرمم مادر خیلی موثر تو زندگی هی جلو اومد با مادرش خداحافظی کنه هی مادرش عقب عقب می رفت گفت چرا نمیزاری باهات خدا حافظی کنم گفت حسین داره نگاه میکنه این بچه ها مادر ندارند اما دیدم روضه جایی که من دوست دارم تو رو خدا هر کسی نیت تو دلش داشته باشه شهدای مدافع حرم فیض ببرن پدر و مادر صابر خراسانی

بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه. ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه.   ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری مصیبت زینب محمدحسین پویانفر

امشب میدونی این بچه ها چی کار میکردن .. همه اینا رو خانم با یه مکافاتی زیرِ یه خیمۀ نیم سوخته جمع کرد .. آمار گرفت دید یکی از بچه ها کمه .. سریع تو این صحرا داره میگرده .. چه خبر شده ؟! یکی از بچه ها گم شده .. ام کلثوم اومد خواهر جان میخوای بریم با هم دنبالش بگردیم ؟! .. انقدر گشتم پیداش نکردم .. صدا زد من میدونم کجا رفته .. دیدم تو این صحرا داره صدا میزنه اَبَا .. یه ظرف آبم برداشته بود داشت دنبالِ باباش میگشت .. حتماً رفته گودال .. تا اومدن تو گودال دیدن این بچه خودشُ انداخته رو بدنِ بی سرِ بابا ... بچه رو بلند کردن ، چی جوری این بدنُ پیدا کردی ؟! تو این تاریکی ها چی جوری پیدا کردی گودال رو ؟! گفت عمه جان انقد دلم هوایِ بابامُ کرد .. آخه دیدم لحظه هایِ آخرش هی میگه جیگرم میسوزه .. تو این صحرا هی صدا میزدم اَبا اَبا اَبا؛ دیدم از یه گودالی از یه سمتی صدایی داره میاد؛ این صدا به گوشم آشناست، این صدا صدای بابامه؛ هی داره میگه اِلَیَّ ... سر بریدن ، آخرِ کارِ حرامی‌ها نبود قاتلت بعد از سرت دست از تن تو بر نداشت هیچ‌کس را رد نکردی از درِ احسان خود پیکرت پیراهن و انگشتت انگشتر نداشت غارتم کردند ، اما چادرم از سر نرفت پس غلط گفتند اینکه خواهرت معجر نداشت حنجرت را بوسه‌ای دادم به‌جایِ صورتت خواهرت ای بی سرِ من ! چاره‌ای دیگر نداشت چه روزی گذشت محمدحسین پویانفر

همین امروز اکبر داشتم حیف همین امروز اصغر داشتم حیف ندارم طاقتِ نامحرما رو که من هفتا برادر داشتم حیف کمانی‌تر از این خواهر نمیشُد حریفِ گریه‌ی مادر نمیشُد می‌ببخشی خواهرت زیرِ کتک بود گلوت از این مرتب‌تر نمیشُد کنارِ ناقه‌های بی جهازم میخندن بر من و سوز و گدازم جنازت‌رو نمی شناختم ولی تو دارم میرم بیا تشیع جنازم رُباب این تیر دنیاتو گرفته سکینه شمر باباتو گرفته کنارِ ناقه‌ی عریان سنانه ببین عباس کی جاتو گرفته رُباب است دلی پرتاب مهتاب نتاب امشب به روی آب مهتاب نزار موی یتیما رو ببینند نتاب امشب به ما مهتاب مهتاب زدن از پیش رو از پشت ای داد زدن با سیلی و با مشت ای داد جدا از پیکرت اصلا نمی شه حرامی دخترت رو کشت ای داد نتاب امشب محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است ***** هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است صدقه پرت میکنند محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحرای زینب است پایین نامه ی همه امضای زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قاری من صدات مسیحای زینب است . از سربلندی تو سرافراز می شوم بالای نیزه ها سرت آقای زینب است . جای مرا گرفته ای و پس نمی دهی جای تو نیست بر سر نی ، جای زینب است . امروز که مشاهده کردی مرا زدند عین همین مشاهده ، فردای زینب است . در طول زندگانی پنجاه ساله ام این اولین نماز فرادای زینب است . این جلوه های مختلف روی نیزه ات از ” ما رایت الا جمیلا ” ی زینب است . طوری قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدم های زینب است . دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرمای نخل ها جلوی پای زینب است . هرچه زدند سنگ ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشای زینب است امضای زینب محمدحسین پویانفر

تير از بس كه خورده بود حسين بر تنش مثل پيرهن شده بود نيزه هاشان تمام شد كم كم موقع سنگ ريختن شده بود نفسش بين راه بر ميگشت موقع دست و پا زدن شده بود بودم اما جلو نمي رفتم شمر آنقدر بد دهن شده بود تكه اي را ربود هر كس كه روبه رو با حسين ِمن شده بود هرچه كردند رو به قبله نشد يعني آنقدر پاره تن شده بود زير انداز خانه هاي دهات كفن شاه بي كفن شده بود ***** تير از بس كه خورده بود حسين بر تنش مثل پيرهن شده بود نيزه هاشان تمام شد كم كم موقع سنگ ريختن شده بود نفسش بين راه بر ميگشت موقع دست و پا زدن شده بود بودم اما جلو نمي رفتم شمر آنقدر بد دهن شده بود تكه اي را ربود هر كس كه روبه رو با حسين ِمن شده بود هرچه كردند رو به قبله نشد يعني آنقدر پاره تن شده بود زير انداز خانه هاي دهات كفن شاه بي كفن شده بود ای بی کفن محمدحسین پویانفر

الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین واویلا علی الحرم رأس حسین به نیزه ها آتیش زدن به خیمه ها سر حسین به نیزه ها آتیش زدن به خیمه ها گلها کنار یک دگر گرد عزیز فاطمه اما اباالفضلت چرا مانده جدا در علقمها به زخم دل نمک زدن دخترات و کتک زدن واویلا علی الحرم چو دید زینب حزین سنگ جفا و شاه دیناحسینش افتاده زمین کشید ناله ای خدا چند نفربه یک نفر الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین غریب گیر آوردنت به قتلگاه کشیدنتا دست یکی به موی او سنگ یکی به روی او دست یکی به پیروهن به روی سینه جای پا چند نفر به یک نفر به روی خاک ها پرش شمر به دست خنجرشیکی پی عمامه اش یکی به دنبال عبا پیش نگاه مادرش جدا شد از بدن سرش اهل حرم به سر زنان صدا زدند بچه ها چند نفر به یک نفر الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین حسین حسین حسین راس حسین محمدحسین پویانفر

زینت دوش نبی بودی و نی جای تو شد سر تو بر سر نی بود و تنت روی زمین توتیا هست سم مرکب همه اعضای تو شد حسین حسین آیه آیه شده این مصحف صد پاره ی من هدف سنگ جفا صورت زیبای تو شد دشمنت کشت و ولی نور تو خاموش نشد کوفه زیر و زبر از صوت زیبای تو شد تو روی نیزه به لب آیه قرآن خواندی شهر مبهوت از آن ناله گیرای تو شد کوفه تا شام تو را مهو تماشا گشتند می روی و دل من آهوی صحرای تو شد بار ها از روی نی روی زمین افتادی شهر آذین شد و سرگرم تماشای تو شد ***** زینت دوش نبی بودی و نی جای تو شد سر تو بر سر نی بود و تنت روی زمین توتیا هست سم مرکب همه اعضای تو شد حسین حسین آیه آیه شده این مصحف صد پاره ی من هدف سنگ جفا صورت زیبای تو شد دشمنت کشت و ولی نور تو خاموش نشد کوفه زیر و زبر از صوت زیبای تو شد تو روی نیزه به لب آیه قرآن خواندی شهر مبهوت از آن ناله گیرای تو شد کوفه تا شام تو را مهو تماشا گشتند می روی و دل من آهوی صحرای تو شد بار ها از روی نی روی زمین افتادی شهر آذین شد و سرگرم تماشای تو شد زینت دوش نبی محمدحسین پویانفر

اين کشته فتاده به هامون حسين توست وين صيد دست و پا زده در خون حسين توست اين ماهي فتاده به درياي خون که هست زخم ستاره بر تنش افزون حسين توست اين رفته سر به نيزه اعدا حسين توست اين مانده بر زمين تن تنها حسين توست اين آهوي حرم که تن پاره پاره اش در خون کشيده دامن صحرا حسين توست اين لاله گون عمامه که در خلد بهر او معجر کبود ساخته زهرا حسين توست اين لاله زار ساخته هامون ، حسين توست اين کرده خاک ، ماريه گلگون ، حسين توست اين نوح کشتي امده نزديک جوديش بشکسته و نيامده بيرون ، حسين توست اين يوسف فتاده به چنگال گرگ غم پيراهنش دريده و پر خون ، حسين توست اين کشته نهان شده در خون حسين توست وين جسم چاک ناشده مدفون ، حسين توست اين تشنه فرات که شد تشنه لب شهيد وز ديده راند دجله و جيحون ، حسين توست اين رهنماي با دل و دانش که عقل پير اندر مصيبتش شده مجنون ، حسين توست اين پاره پاره پيکر بي سر، حسين توست اين کشته کومراست برادر، حسين توست اين سرخ رو ز خون شهادت که در غمش زهرا سياه ساخته معجر، حسين توست اين فخر سرروان ، که به قهر از قفا سرش ببريده شمر شوم بد اختر، حسين توست اين لؤلؤتر و دُر گلگون حسين توست وين خشک لعل غرقه در خون حسين توست اين هادي عقول که در وادي غمش عقل جهانيان شده مجنون حسين توست کشته فتاده به هامون محمدحسین پویانفر

وقتی که حضرت سید الشهداء از بالای اسب روی زمین قرار گرفت ذوالجناح (اسب حضرت) چند لحظه ای اطراف حضرت می گردید و دشمنان را از حضرت دور می کرد ثُمَّ تَمَرَّغَ فی دَمِ الحُسَینِ علیه السلام وَ قَصَدَ نَحوَ الخَیمَهِ وَ لَهُ صُهَیلٌ عالٍ وَ یَضرِبُ بِیَدِهِ الاَرضَ یعنی سپس خود را به خون امام حسین علیه السلام آغشته نمود و به سمت خیمه ها حرکت نمود و با صدای بلند صیحه می زد و دستش را به زمین می کوبید، و با زبان خود می گفت: اَلظَّلیمَه اَلظَّلیمَه مِن اُمَّهٍ قَتَلَت اِبنِ بِنتِ نَبیِّها یعنی فریاد از ظلم فریاد از ظلم امتی که پسر دختر پیامبرشان را کشتند تو گودال محمدحسین پویانفر وقتی به نزدیک خیمه ها رسید صدای او را اهل حرم شنیدنداز روزنه خیام نگاه نمودند، ذو الجناح را بی صاحب، با لجام رها شده و زین وازگون و یال غرق به خون دیدند که گاهی صیحه می زند گاهی شیون می کند و گاهی سر بر زمین می کوبد و گاهی سم بر زمین می ساید در حالیکه در حالیکه بدنش پر از خون و تیر است. ناگاه اهل حرم از خیمه بیرون دویدند و در میانشان ولوله افتاد لطمه به صورت می زدند، گریبان می دریدند گریان و اشک ریزان وا اماما، وا سیدا، وا ابتا، وا رسول الله ، وا علیا و وازهرا گویان گرد ذو الجناح حلقه زدند و از احوال ابا عبد الله می پرسیدند. بعضی رکابش را می بوسیدند و بعضی تیر از بدنش در می آوردند و بعضی دست به یال خونی ذو الجناح می کشیدند (که به خون ابا عبد الله آغشته شده بود) و به سر و صورت خود می مالیدند. ام کلثوم دستها را بر سر نهاده بود و از سوز دل فریاد می زد: وا محمداه، وا جَدَّاه، وا نَبیّاه، وا اَبا القاسِماه، وا عَلیاه، وا جَعفَراه، وا حَمزَتاه، وا حَسَناه، هذا حُسینٌ بِالعَراء، صَریعٌ بِکَربَلا یا محمد، یا جدا، ای پیامبر، ای اباالقاسم، یا علی ،یا جعفر، یا حمزه، ای امام حسن این حسین توست که در معرکه افتاده و در کربلا کشته شده ام کلثوم بعد از این جملات غش کرد حضرت سکینه سلام الله علیها فریاد می زد: ای وای که فخر اولاد آدم کشته شد، ای مرگ چرا مرا نمی بری؟ من زندگی بی پدر را نمی خواهم. و نیز دختر کوچک حضرت (رقیه) خود را بر روی دستهای ذو الجناح انداخت و پرسید: یا جَوادَ اَبی هَل سُقِیَ اَبی اَم قَتَلُوهُ عَطشاناً ای اسب پدرم آیا به پدرم آب دادند یا او را لب تشنه شهید کردند؟ ای اسب باوفای پدرم چرا پدرم را نیاوردی؟ ذو الجناح آنقدر صیحه زد و سر به زمین کوبید تا جان داد. تو گودال محمدحسین پویانفر

حالا سر قرار رسیده زینب حرم تا قتلگاه دویده زینب سرت رو می برن سرم پائینه خدا میدونه که بریده زینب وای ، مادرت همش دعا میکنه کِی عدو تورو رها میکنه وای وای وای خونه مادری یادت هست که میذاشتم شبا آب بالا سرت اینو بهم گفت مادرت حالا نمونده قطره آبی تو حرم داره میسوزه جگرت میسوزه قلب خواهرت مثه روزای بچه گی خیره به خواهر شدی آرومی حسین همیشه مظلومی حسین آروم آروم رگات و می بُرّه برات نمونده حلقومی حسین همیشه مظلومی حسین خون گلوتو پس نزن میمیرم نفس نفس نفس نزن میمیرم مثه کبوتری که گیر افتاده خودتو به قفس نزن میمیرم وای ، زخم رو زخم داری بروی تنت من فدای دست و پا زدنت آدرس کربلا رو داد کنار گودال با دلم قرار گذاشت باز آروم و قرار نداشت شبای جمعه مادر از خواب میپرید میگفت همش خواب میبینم گلم و بیتاب میبینم بین دو نهر آب تنش رو به زیره تیغ یه آفتاب میبینم گلم و بیتاب میبینم دویده زینب محمدحسین پویانفر

هر روز پای هر محنت گریه می‌‌کنم بر هر هزار زخم تنت گریه می‌‌کنم با نوحه‌‌های هر شب تو گریه می‌‌کنم با روضه‌‌های دل شکنت گریه می‌‌کنم یعقوب‌‌های چشم من از دست رفته‌اند از بس برای پیرهنت گریه می‌‌کنم در بین قبر هم کفن کربلا به تن از داغ جسم بی کفنت گریه می‌‌کنم گاهی شبیه روز دهم، سرخ می‌‌شوم بر لحظۀ به نی شدنت گریه می‌‌کنم ای سوخته‌ترین بدن زیر آفتاب بر زخم تاول بدنت گریه می‌‌کنم هر روز پای هر محنت گریه می‌‌کنم بر هر هزار زخم تنت گریه می‌‌کنم با نوحه‌‌های هر شب تو گریه می‌‌کنم با روضه‌‌های دل شکنت گریه می‌‌کنم یعقوب‌‌های چشم من از دست رفته‌اند از بس برای پیرهنت گریه می‌‌کنم در بین قبر هم کفن کربلا به تن از داغ جسم بی کفنت گریه می‌‌کنم گاهی شبیه روز دهم، سرخ می‌‌شوم بر لحظۀ به نی شدنت گریه می‌‌کنم ای سوخته‌ترین بدن زیر آفتاب بر زخم تاول بدنت گریه می‌‌کنم پای هر محنت محمدحسین پویانفر

یعنی میشه یه سال محرم همه هیئت ها همه تکیه ها بنر بزنند مراسم دهه اول محرم سخنران حجت ابن الحسن سلام زندگی سلام عشق من سلام علی الحجه ابن الحسن اباصالح منم گدای تو اباصالح من و دعای تو اباصالح سرم فدای تو بقیه الله یا حجه الله سلام بر علی سلام بر نجف به عشق علی اومدم جون به کف سیدالابرار حیدر کرار علی مولا ترانه ی لبم علی مولا قنوت هر شبم علی مولا غلام زینبم سیدالابرار حیدر کرار باز گرد صابر خراسانی

ای که نامت جان به عیسی می‌دهد قتلگاهت بوی زهرا می‌دهد خاکِ گل‌گونت دهد عطر بهشت گوییا کوثر در این‌‌‌جا، پا بهشت گریم و پرسی اگر از سرگذشت در غمت، ای تشنه! آب از سر، گذشت باغبانا! گو گل یاست کجاست؟ آب و تاب باغ، عبّاست کجاست؟ آن‌‌چنان شد دیدۀ من اشک‌ریز کز غمم شد، چشم دشمن، اشک‌ریز ای کتاب! ای معنی «اُمّ‌الکتاب»! از چه گشتی فصل‌فصل و باب‌باب؟ عاشقان را بعد از این آوازه نیست در کتاب عاشقی، شیرازه نیست پای تا سر غرقه در خونی چرا؟ آفتاب من! شفق‌گونی چرا؟ ای رخ تو کعبه و خالت حَجَر! حِجر را، داغی ز هجرت در جگر من چو می‌دیدم به دورت ازدحام کعبه یادم آمد و «بیت‌الحرام» مسلمند و قبله را نشناختند دین، عَلَم کردند و بر دین تاختند قصد حاج ار جز طواف کعبه نیست پس به دست این جماعت، سنگ چیست؟ ای مه پنهان به زیر ابر تیغ! در گلویت کَند دشمن، قبر تیغ مهر اگر بی‌مهر باشد با تنت خاک، پوشیده به تن، پیراهنت قتلگاهت محمدحسین پویانفر

فقیرم نوشتید, من راضیم به این شب به شب در زدن راضیم دل من شکسته ست چیزى بگو بوالله حتى به ” لن” راضیم مرا هم معطل کنى, اولا : تو رب منى , ثانیا: راضیم به این پنج نوبت نمازم قسم خدایا ازین پنج تن راضیم کلاف مرا برنگردان, ولو ببافى از آن پیرهن راضیم فقیر حرم را سلیمان نکن ازین منصب خویشتن راضیم به پروانه هاى سحر گفته ام که منهم به این سوختن راضیم مرا آخر عمرى آواره کن به شبهاى دور از وطن راضیم اگر تن نباشد, به سر راضیم اگر سر نباشد, به تن راضیم حرم میروم باز در میزنم اگر هم ندادند, من راضیم مرا آخرش هم کفن میکنند ولیکن بدون کفن راضیم فقیرم نوشتید, من راضیم به این شب به شب در زدن راضیم دل من شکسته ست چیزى بگو بوالله حتى به ” لن” راضیم مرا هم معطل کنى, اولا : تو رب منى , ثانیا: راضیم به این پنج نوبت نمازم قسم خدایا ازین پنج تن راضیم کلاف مرا برنگردان, ولو ببافى از آن پیرهن راضیم فقیر حرم را سلیمان نکن ازین منصب خویشتن راضیم به پروانه هاى سحر گفته ام که منهم به این سوختن راضیم مرا آخر عمرى آواره کن به شبهاى دور از وطن راضیم اگر تن نباشد, به سر راضیم اگر سر نباشد, به تن راضیم حرم میروم باز در میزنم اگر هم ندادند, من راضیم مرا آخرش هم کفن میکنند ولیکن بدون کفن راضیم فقیرم محمدحسین پویانفر

ای سوخته ترین بدنِ زیر آفتاب بر زخم تاول بدنت گریه می کنم ای سوخته ترین بدنِ زیر آفتاب بر زخم تاول بدنت گریه می کنم گاهی شبیه روز دهم سرخ می شوم بر لحظه ي به نی شدنت گریه می کنم کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی کجایید ای سبک بالان عاشق پرنده تر زمرغان هوایی همه رفتند و تنها مانده ام من ز همراهان خود جا مانده ام من به یاد کرخه و فاو و شلمچه به یاد خاک گلگون حلبچه یکی درد و یکی درمون پسنده یکی وصل و یکی هجران پسنده من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسنده گلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم او را گل من یک نشانی در بدن داشت یکی پیراهن کهنه به تن داشت سوخته ترین بدن محمدحسین پویانفر

کودکان در حرم افروخته اند چشم امید و به من دوخته اند بسکه گفتند عمو تشنه لبیم به خدا قلب مرا سوخته اند تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** ای به خون خفته کنون در بر من داده پیغام به تو دختر من گر نشد آب میسر گردد گو عمو خود به حرم برگردد تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** حال و من چون به حرم برگردم با همان طفل برابر گردم گر بپرسد چه بگویم به جواب چون ببیند نه عمو نه هست نه آب تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد تن من شعله ور از اتش عشق تو شفای تن تب دار منی ابوفاضل مدد **** گر نخیزی تو ز جا کار حسین سخت تر است من به فکر حرمم آبرویم در خطر است نیزه زار آمده ام یا تو پر از نیزه شدی ابوفاضل مدد بد و امیدم مرا یاری کنی سال و ها بهرم علمداری کنی ای دریغا شد امیدم نا امید بی بردر گشتم و پشتم خمید تو طبیب دل بیمار منی سید و سرور و سالار منی ابوفاضل مدد ابوفاضل مدد طبیب دل بیمار محمدحسین پویانفر

فنادا عباس یا ایها الناس انا ابن مرتضی علی حیدر کرار مولا یا حسین سید کونین یا حسین مولا یا حسین *** فنادا عباس یا ایها الناس انا ابن مرتضی علی حیدر کرار مولا یا حسین سید کونین یا حسین مولا یا حسین **** فنادا عباس یا ایها الناس انا ابن مرتضی علی حیدر کرار مولا یا حسین سید کونین یا حسین مولا یا حسین *** فنادا عباس یا ایها الناس انا ابن مرتضی علی حیدر کرار مولا یا حسین سید کونین یا حسین مولا یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین *** فنادا عباس یا ایها الناس انا ابن مرتضی علی حیدر کرار مولا یا حسین سید کونین یا حسین مولا یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین فنادا عباس محمدحسین پویانفر

شد کعبه دلهای ما علقمه گریه کن روضه تو فاطمه عالمی مست تو شکسته دست تو میرسد از نجف صدایی عباس من گشته فدایی واویلتا در کربلا مادر که من ندارم زینب مگر آید که جان سپارم من به شور و شینم عاشق حسینم آمد به جای مادر من حضرت زهرا *** شد کعبه دلهای ما علقمه گریه کن روضه تو فاطمه عالمی مست تو شکسته دست تو میرسد از نجف صدایی عباس من گشته فدایی واویلتا در کربلا مادر که من ندارم زینب مگر آید که جان سپارم من به شور و شینم عاشق حسینم آمد به جای مادر من حضرت زهرا کعبه دلهای ما محمدحسین پویانفر

یا ابوالفضل اباالفضل ماه عالمه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل **** یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل **** یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل ماه عالمه محمدحسین پویانفر

چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم محمدحسین پویانفر

گوشه قتلگاه جد من شاهده پا به پای علی مادرم اومده شمر بی چشم و رو دیده حال من و داره میخنده و میبره گردن و وای واویلا وای ***** روی سینه نشست میکشه خنجر و میزنه بی حیا ضربه آخر و پیش چشمای من میبره بی حیا مادرش شاده میزنه دست و پا وای واویلا وای ***** غرق خون قتلگاه غرق خون خنجره خولی داره سر و با خودش می بره ساربان خیره بر دست و انگشترش حرمله میکشه پیروهن از تنش وای پرم سوخت وای حرم سوخت وای سرم سوخت وای وای واویلا وای غرق خون قتلگاه غرق خون خنجره خولی داره سر و با خودش می بره ساربان خیره بر دست و انگشترش حرمله میکشه پیروهن از تنش وای پرم سوخت وای حرم سوخت وای سرم سوخت وای وای واویلا وای گوشه قتلگاه محمدحسین پویانفر

نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد. نه ذوالجناح محمدحسین پویانفر