دانلود مداحی کربلایی حسین ستوده | آرشیو کامل صوتی و تصویری

مماتم صراطم سلام الله علی آب حیاتم فخر عرب علیه، ذاتِ رطب علیه کار خلقت دنیا در هر وجب علیِ چه مرگ شیرینی داره نوکرت آقا به عزت و شرف لا اله الا الله اگه بپرسن ازم مَن امام در قبرم بلند میشمو میگم علی ولی الله مماتم صراطم حسین ستوده

نکنه به زور برگشته اونقده صداش زدم که از دلِ تنور برگشته نکنه به زور برگشته تا که دید خرابه تاریکه می‌ترسم نور برگشته ما محترم بودیم بی احترامی شد رو خار رفتیم و ناچار رفتیم و بازار رفتیم و رسید از روی نیزه قرآنم ای مو پریشانم من نه بازار میام نه عروسک میخواهم عمه مهمون رسید من همون روسریو میخواهم که بابام خرید بی صدا بگم صورتم شکسته خوب نمیتونم بابا بگم از کجا بگم از شبی که نفسم نمیومد بالا بگم از کجا بگم راستی گم شد نکنه به زور برگشته حسین ستوده

سرتو گرفتم بغلم چشاتو باز نمی‌کنی این همه نازت می‌کنم تو منو ناز نمی‌کنی با لبِ خونی می‌خوای منو ببوسی نمیتونی با لبِ پاره می‌خوام ببوسمت زجر نمی‌زاره بابا بابا باز با این زخمات، می‌درخشیا اذیتم کرده زجرو نبخشیا بابا بابا من نتونستم، راه برم اما دستمو می‌کشید مثل وحشیا حسین حسین حسین حسین وااا می‌دونی که می‌دیدم بابا خواب سرت رو چند شبه رگات‌و کی بریده که این همه نامرتبه خاکی و دودی مگه توی تنورِ خولی بودی دلم می‌ریزه سرت با اشکِ من به هم می‌ریزه بابا بابا روی این خاک‌ها خونِ تو پخشه دخترت دیگه شمرو نمی‌بخشه سرتو گرفتم بغلم حسین ستوده

نبض من تودستای رقیه زندگیمه بابای رقیه هر چیزی که دارم توی دنیا قربون داداشای رقیه ماه رقیه دختر شاه رقیه کردی با عمه تو روز یزید رو سیاه رقیه قبلتی رقیه سیدتی رقیه دوست دارم صدات کنم من عمتی رقیه توی شام کردی عجب قیامتی تو نوه‌ی حیدری با صلابتی تو یا رقیه یا رقیه یا رقیه زندگیمه تو دست رقیه جبرئیله پابست رقیه خانوادگی عشقشش رو داریم بابامم شده مست رقیه جان رقیه جانان رقیه هستی تو دختر ناز حضرت سلطان رقیه مددی رقیه سرامدی رقیه توی خیمه تو گل سرسبدی رقیه زجر و خولی آخه نیستن عددی تاج و تخت یزیدو بهم زدی رقیه یا رقیه یا رقیه یا رقیه نبض من تو دستای رقیه حسین ستوده

غریباً وحیداً فریدا حسین جان قبول شد توبه ی من شنیدم اسمتو گریه کردم برای اولین بار برای جسم تو گریه کردم جبرئیل گفت عطشان یا قدیم الاحسان گریه میکردم جبرئیل گفت عریان روی خاکه سوزان گریه میکردم غریباً وحیداً فریدا میگفت زینب از خیمه دیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت شمر رو سینت پریدا غریباً وحیداً فریدا میگفت خنجرش سخت بریدا غریباً وحیداً فریدا میگفت موتو خیلی کشیدا والا وقاحت داره خیمه نرید برادرم رو خیمه غیرت داره والا وقاحت داره زنده است هنوز ببینید انگشتشو حرکت داره غریباً وحیداً فریدا حسین جان دلم آروم نمیشه برات بی اختیار گریه کردم پای روضت زنونه نشستم زارو زار گریه کردم جبرئیل گفت آروم ای حسینه مظلوم گریه میکردم جبرئیل گفت پهلوم تیغ کندو حلقوم گریه میکردم غریباً وحیداً فریدا میگفت خوردی زخم از پلیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت میزدن ریش سفیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت خواهرت دیر رسیدا غریباً وحیداً فریدا میگفت جای سالم ندیدا شیب گوداله و شاه بی ردا وا محمدا عمه جان رو به مدینه زد صدا وا محمدا می‌زنه سنان جدا شمر جدا وا محمدا لااقل صیدتو روبه قبله کن شمر حوصله کن نماهنگ غریبا وحیدا فریدا حسین ستوده

فراموش میشم مثل شمعی که ذره ذره خاموش میشم از یاد میرم مثل نسیمی اومدم مثل باد میرم واسه روزایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم واسه شبایی که نیستم میخونم به خدا که دوست داشتم واسه محرمایی که من نیستم الان میزنم سینه واسه اون شبایی که من نیستم الان میزنم سینه این درده محاله آدمی که مرده باز برگرده گرماتو نگیر ازم آخه خاک سرده حسین دوست دارم پس نزن به احساسم آبرومو میریزم من مردمو میشناسم کاش تو بغلت جاشم این بار اومدم دیگه آقا مال خودت باشم بمون برای من امام حسین هیچکیو نیار به جای من حسین نماهنگ فراموش میشم حسین ستوده

کشتید عزیز دلمو چرا ول نکردید انقده دور و بر این بچه ها نگردید دختر نداری مگه زجر نکش موی رقیه رو گوشواره شو بردی نبر النگوی رقیه رو آتیش نزن این حرمو با گیسوی رقیه رو بیشتر از این خونی نکن سر و روی رقیه رو خاک دو عالم به سرم دور شید از دور حرم زنده است هنوز برادرم رها کنید این بدنو آخه جون نداره انقده خون رفته ازش دیگه خون نداره ای شمر نمیسوزه دلت واسه زخم و جراحتش نشکن دیگه حرمتشو نکش پاتو رو صورتش بازی نکن با این رگا شمر ببر تو رو خدا دختر نداری مگه زجر حسین ستوده

نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده بچه که بترسه لکنت می‌گیره نفسش باز بند اومده ای زجر زجرش نده عمه واسه تن زخمیش بمیره پاهاش ترک خورده چوب فدک خورده جلو چشای بچه‌ها خیلی کتک خورده تنش سیاه میشه گریه به راه میشه اگه یه کم نازش بدید مگه گناه میشه نفسش باز بند اومده حسین ستوده

بدون عشق حسین عشق به من نمیاد وقتی نفس می‌کشم می‌شنوم اینو زیاد صدای قلب منه امام حسینو میخواد امام حسین دلتنگا حتی اثر داری به سنگا تو دل دنیای دو رنگا درست میای سر بزنگاه چقدر گفتم حسین همونا میمونه آدم تو کار مهربونا میمونه غمت تو دل آسمونا میمونه شما اسمت رو زبونا میمونه ای آقا خیلی عزیزی اباعبدالله شاید که این دل‌ما به کارشون نمیاد ولی باید ببینیم امام حسین چی‌میخواد امام حسین الکی دنبال کسی نمیاد حسینِ عاقبت بخیرا چی گفت تو گوش زهیرا حب الحسین بگن بریرا بردی دل از راهب دیرا دلم مال توئه فقط بگین باشه دلم تو حرمت گوشه نشین باشه یه عکس بمونه تو دنیا همین باشه همون عکسی که مال اربعین باشه ای آقا خیلی عزیزی اباعبدالله بدون عشق حسین حسین ستوده

خدا با تموم سلیقش انگار تورو کشیده امضای اثر ماهش شده ابروی کشیده ممنون خداوندم ابوالفضل را آفریده عجب هنری خرج کرده، عجب اثری خلق کرده برای ابی‌عبدالله عجب قمری خلق کرده شاه با ادبان بر دلم ضربان نقله روی لبان ساقی ساقی فاطمی جگره مرتضی جگره واقعا قمره ساقی ساقی عجب قمری خلق کرده حسین ستوده

پسر عمو شمر منتظره نیا نیا نیا نیا بدون کلاه خود و زره نیا نیا نیا نیا رو لبمه اینجا یکسره نیا نیا نیا نیا جون پسرت در خطره نیا نیا نیا نیا یه دل سیر اکبرو ببین نیا نیا نیا نیا میخوره با صورت رو زمین نیا نیا نیا پسر عمو شمر منتظره نیا حسین ستوده

یعنی محرم زنده میمونم لیلا نبض دل مجنونه لیلا بودن مگه آسونه دل دیوونه دل دیوونه لیلا شدی مجنون بشم آره مجنون تو رو خیلی دوست داره دنیا به ما یه کربلا آقا بدهکاره مرحم کربلا هر کی غم یکی و خورد من غم کربلا روی جنازم بکشید پرچم کربلا آقام آقام آقام عشق و مهمون دلم کردی خواب میدیدم بغلم کردی بغلم کردی بغلم کردی بی تو یه لحظه من نمیتونم یعنی محرم زنده میمونم دلشوره کرببلا دارم حسین جونم غربت کربلا حیف آدم بمیره تو حسرت کربلا روی جنازم بریزید تربت کربلا آقام آقام آقام نماهنگ دل مجنون حسین ستوده

دنیای دردم تاریک و سردم دنبال پاره های پیکرت میگردم با هر قدم رو خاکا میشینم ای قطعه قطعه تو رو تو عبا میچینم وای همه دار و ندارم نای برگشتن به خیمه رو ندارم زیر پا موندی چرا ای پاره پاره ام ولدی علی هر موقع صدات زدم رومو زمین نزدی علی ولدی علی هر کسی بهت رسیده میزنه لگدی علی پسرم علی چه جوری این بدنو به خیمه ها ببرم علی پسرم علی تا که افتادی زمین داد زدم کمرم علی یه جوری بابا تنت دریده هر تیکه تو دست این و اون رسیده زینب نگاه کن دیدی که آخر علی اکبرم شده علی اصغر وای ببین در احتزارم آخرم نشد که نیزه تو پهلوتو درآرم کاش یه بار دیگه اذان بگی کنارم دهنت شکست جلو چشم عمه زینب استخون دلم آروم نداره جلو چشمم پاشو رو گلوت میذاره دنیای دردم تاریک و سردم حسین ستوده

نسب اندر نسبم نوکر نسب اندر نسبت آقا نسب اندر نسبم مجنون نسب اندر نسبت لیلا شیعه منبرتم ذوب در محضرتم هر چی میگن باشه من سگ دخترتم زیر بال و پرتم هر کی با هر کی من با علی اکبرتم من سگ دخترتم به پای تو میندازم سر و دل و پیکر کبوترت میشم تا برات بریزم پر سرم رو بالا میگیرم و بهت میگم و کلبهم باسط یا ابا علی اکبر نسب اندر نسبم نوکر حسین ستوده

کربلا تو که هستی چرا حرفامو با غیر بگم کربلا من دلم تنگه بشینم و برات شعر بگم واقعا دیدنیه سحر کربلا واقعا وقت غروب محشره کربلا من یه سال نبینمت نفسم بند میاد کاش خدا بازم منو ببره کربلا خدا خیرم رو رقم زد با تو همه تنهام میذارن حسین الا تو من سرگشته زمان مرگم چقدر دوست دارم ببینم اون چشماتو اباعبدالله کربلا من کجا غیر تو دارم که بهش رو کنم کربلا تو نفس بده فقط ترتبتو بو کنم خستم از هوای شهر نفسم کربلا دوست دارم محرمو برسم کربلا بال من زخمیه از بازی زندگی دیگه زندگی شده قفسم کربلا از عالم بی تو دلم مأیوسه دلم با شبهای کربلا مأنوسه با حال حسرت تو این فکرم که کی الآن داره ضریحتو میبوسه واقعا دیدنیه صحن کربلا حسین ستوده

علمت از همه بالاتر یوسف زیباست تو زیباتر لیلی لیلاست تو لیلاتر این حرفو با وضو میگم ما نوکرتر تو آقاتر ندیده عاشقتم من دلم رو از همه بریده عاشقتم شنیدن که مثل دیدن نمی‌شه به ضریح تو قسم شنیده عاشقتم شَهِ ذوالمَنَنی، تو بهشت منی به امام حسن قسم، تو دومین حسنی جونِ تازه به من، میده هُرم نگات هرباری که تو پلکاتو بهم بزنی حسین اباعبدالله پدرت از همه مولاتر حریمت از کعبه مُعَلّی‌تر رقیه دخترت مسیحاتر این حرفو با وضو میگم دلِ ابالفضلِ تو دریاتر نمیری از پیش چشم هر دفعه چایی روضتو سر می‌کشم این اوج آرزو های منه مثل رسول ترکت سگ این خونه بشم به رقیه قسم خالی از هوسم از زندگیم زدم به هیئتت برسم اوج لذتمه همه حیرتمه تو همین حسین حسین ها بگیره نفسم علمت از همه بالاتر حسین ستوده

قلبم میزنه به هوای نجف کل زندگیم به فدای نجف میگن که ورودی عرش خدا معماری شده به نمای نجف هر کی اومده نجف شده حیرونت رفته دلش از دست و شده مجنونت اون قدر ها قشنگه نجفت حتی که قبطه میخوره بهشت به اون ایوونت بشه روزی که بشم یک شبی مهمون نجف چه قشنگ تر میشه باشه شب بارون نجف با قدم های نجف رفته به فتوای جنون یه نفس هو بکشیم رو به رو ایوون نجف رفت و آمده نفسامه علی سایه اش رو سرم مستدامه علی توی سختی ها شده باورم من وا میکنه باز گره نام علی من مثل حسین انقده دوسش دارم شد بردن اسمش افضل الاذکارم هر چی پسرم خدا بده از عشقش روی همشون اسم علی میزارم سره سجاده مناجات منه ناد علی گره هام وا میشه از قدرت امداد علی شیر پاک مادرم ، رزق حلال پدرم علتش بوده شدم نوکر اولاد علی قلبم میزنه به هوای نجف حسین ستوده

تو جوادی من سائلم که حاجت منو نگفته دادی تو کریمی، اصلا بذار یه‌جور دیگه بگم تو زندگیمی آخ بوی تو میده مادرم حرزی که سوغاتی از مشهد خریده تو سُفرم همیشه نمک و نونی بود که هر روز از جودت رسیده من از تولدم یا جوادالائمه جیره‌خورت شدم یا جوادالائمه نگرونه، قلبی که امشبم شکسته از داغِ جوونه دلِ مضطر، هر وقت روضتو می‌شنوه میگه یا علی اکبر تسبیح پاره پدرت با زحمت از پهلوت نیزه در میاره روی خاک نشسته تو عبا جسمت رو با گریه پیش حرم میاره می‌بینن از حرم تو شدی اِرباً اِربا بازم خداروشکر که ندید اُمِّ لیلا تو جوادی من سائلم حسین ستوده

فکرشو میکردی یه روز کربلایی بشه لقبت اونقده کربلا بری که به امام حسین بشناسنت بهم میگن اهل کجایی میگم اصالتا کرب و بلایی نفس کشیدم زیر ایوون گفتم به چه هوایی هوای کربلا رویای کربلا بذار اصلا بشم رسوای کربلا دلگرمیمه فقط گرمای کربلا من امسالم میرم مشایه کربلا کربلایی بشه لقبت حسین ستوده

آی قربونت برم اگه من شب اول محرم رو ندیدم حلالم کن آقا اگه من نبودم حلالم کن یا اباعبدالله حسین وای جان آقام کلیپ حلالم کن آقا حسین ستوده

دل غرق خونه آهم تو سینه است اینجا بقیعه اینجا مدینه است سرتاسر این شهر پر نور تنها یه نقطه است که تاریکه بین تموم کوچه ها شم فقط یه کوچه است که باریکه اشک علی رو کم پاک کردن اینجا عزیز مصطفی رو خاک کردن عشاق العباس دل چاک کردن ام البنینم توی غربت خاک کردن آه و وایلا آه و وایلا بردن امامو پای پیاده گریه کنید آه روضش زیاده خسته شد از بس بین کوچه پی سواره ها کشیده شد حرمت نگهداشتن نه والله این قد کمون نفس بریده شد آقای مارو با آه بردن پای برهنه پشت مرکب راه بردن باید که پای سوز غمش مرد پشت سر مرکب آقا خیلی زمین خورد آه و وایلا آه و وایلا افتاد و پاشد هی اشک غم ریخت شمشیرو که دید خیلی بهم ریخت وقتی که دوره کرده بودنش تنها نبود زنش خدا رو شکر وقتی که رو خاکای کوچه بود مصله نکردنش خدا رو شکر اما یکی رو پامال کردن یه تشنه ای رو زیر مرکب چال کردن زینب رو مقتل دل چاک میکرد خنجر رو خولی با محاسن پاک میکرد دل غرق خونه حسین ستوده

بی هماننده مرحبا به بازویی که خیبرو کنده من هنوز موندم علی خداست یا بنده یا علی میگم که شیرین تر از قنده منم قطره تو دریا حیدر صدای قلب دنیا حیدر باید دست بابا رو بوسید اجازه میدی بابا حیدر محشره مولا، برترِ مولا پادشاه ها همه کلب قنبر مولا کافر والله، اون موذن که تو اذون اسم تو رو نمیبره مولا یا علی مولا مرد دورانی عشق تو میکنه سجده هامو طولانی شاعر دربارن وقتی تو سلطانی شهریار و حافظ و معنی زنجانی تو میگیری کل دنیا رو از اون بالا میبینی ما رو سپر میندازی میری میدون آخه داری حِرز زهرا رو اولا مَردی، ثانیاً شیری یه تنه معرکه رو به دست میگیری از فُلانی من، یه سوال دارم آخه چه خلیفه ای هستی که در میری بی هماننده حسین ستوده

مادرم همیشه میگه فقط تنها اسمی که جان بغلش قشنگ میشه حسینه حسین جان بخدا من نمیدونم برم بیرون سال دیگه باشم نباشم تو رو امام حسین جان حضرت زهرا اگر نبودیم یدونه یاحسین از طرف ما بگید حسین جان حسین ستوده

یه جوری بی حالی انگار یه ساله توی گودالی یه جوری افتادی انگار یه سال میشه که جون دادی می بینی شرمندم زخمات و هر جوریه میبندم چیکار کنم بازم چادر روی تن تو میندازم نفس بکش، نشکن نفسم رو داداش بیا ببین، خب به فکر زینبم باش حسین وای حسین وای یه جوری بی حالی حسین ستوده

یاس بهاری، چه گل اوضاری خیلی شباهت به فاطمه داری حلما ریحانه، جانه جانانه تو بزرگ دنیا هستی دردانه دردونه وقتی اباالفضل میزاره تو رو رو شونه خدا ماه رو دورِ سر تو میگردونه آره زمینم مثل آسمون حیرونه این بی بی زهراس یا رقیه خاتونه حجابه رقیه آفتابه رقیه تو رگ هاش خونِ ابوترابه رقیه من انقلابی ام به انقلابِ رقیه گدایی حسینِ مرحبا به رقیه یاس بهاری حسین ستوده